I SA/Bd 590/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2015 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. określił stronie przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2015r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "u.p.t.u."), za sierpień i listopad 2015r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł oraz orzekł o dokonaniu na majątku strony, a także na majątku wspólnym jej i jej męża M. O. zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2015r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł, zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za sierpień i listopad 2015r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł oraz kwoty zaległości podatkowej powstałej w wyniku dokonania nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do października 2015r. w łącznej kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ, wskazując na przesłanki zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego wynikające z art. 33 O.p., podał, że w toku prowadzonej kontroli podatkowej ustalono, iż w okresie od maja do października 2015r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżąca złożyła deklaracje dla podatku od towarów i usług, w których zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni odpowiednio w kwocie: [...] zł (maj 2015r.), [...] zł (czerwiec 2015r.), [...] zł (lipiec 2015r.), [...] zł (sierpień 2015r.), [...] zł (wrzesień 2015r.), [...] zł (październik 2015r.). Natomiast za listopad 2015r. i grudzień 2015r. zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe odpowiednio w kwotach: [...] zł i [...] zł. Kontrolujący ustalili, że skarżąca nie potrafi wskazać kontrahentów, określić w jaki sposób nawiązywane były kontakty handlowe, w jaki sposób regulowane były płatności oraz ilu zatrudnia pracowników. Dodatkowo w toku kontroli podatkowej stwierdzono, że przeprowadzone transakcje są "ekspresowe" (tego samego dnia lub następnego) i nie są nastawione na zysk w sensie ekonomicznym z uwagi na zastosowanie bardzo niskiej marży. Powyższe doprowadziło kontrolujących do wniosku, że w deklaracjach dla podatku od towarów i usług skarżąca uwzględniała faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Tym samym stwierdzone nieprawidłowości wskazują na wykorzystywanie konstrukcji podatku od towarów i usług w celu uzyskania nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wyniku współpracy z nieistniejącymi podmiotami. Świadczy to niewątpliwie o świadomym zaniżaniu zobowiązania podatkowego, a tym samym na unikaniu przez stronę obowiązku uiszczania zobowiązań podatkowych, co w konsekwencji uzasadnia obawę, że przyszłe zobowiązania nie zostaną wykonane. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawdopodabnia przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie [...]zł (w tym odsetki za zwłokę [...] zł), które we właściwej wysokości zostanie określone w decyzji wymiarowej. Organ wskazał, że na ocenę wykonania przyszłego zobowiązania w dużej mierze istotny wpływ ma ustalona aktualna sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej, poprzez zweryfikowanie posiadanego majątku ruchomego i nieruchomego, jak również poziomu uzyskiwanych dochodów. W tym zakresie organ podał, że z oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (ORD-HZ) skarżąca wykazała jedynie, że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, wskazując jednocześnie na szacunkową wartość nieruchomości, tj. [...] zł. Jednak z zapisów w treści księgi wieczystej wynika, że jedynym właścicielem wskazanej nieruchomości jest mąż skarżącej - M. O.. Jednocześnie z wykazu ksiąg wieczystych wynika, że wraz z mężem skarżąca posiada nieruchomość gruntową położoną w Kałdusie, gmina C.. W skład nieruchomości wchodzą działki nr [...] stanowiące grunty rolne zabudowane oraz działka nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Wartość nieruchomości na podstawie ceny zakupu nieruchomości stanowi kwotę [...]zł. Ustalono ponadto, że strona posiada wraz z mężem (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) udział w wysokości ˝ w nieruchomości gruntowej położonej w O. , gmina C.. W skład nieruchomości wchodzi działka nr [...] stanowiąca rolę i działka nr [...] stanowiąca grunty orne. Łączna powierzchnia wynosi [...] ha. Wartość nieruchomości na podstawie ceny zakupu nieruchomości stanowi kwotę [...]zł. Uwzględniając, że skarżąca posiada z mężem jedynie udział w ww. nieruchomości, organ przyjął, że jej szacunkowa wartość wynosi ok. [...] zł. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, oświadczając nieprawdę w zakresie posiadanych nieruchomości skarżąca działała na szkodę wierzyciela, co uzasadnia obawę niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Ponadto organ podał, że skarżąca nie figuruje w ewidencji pojazdów jako właściciel. Zatem nie posiada żadnego majątku ruchomego, na którym można by ustanowić zastaw skarbowy. Dokonując z kolei analizy sytuacji finansowo-ekonomicznej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L za 2015r. strona wykazała przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...]zł i dochód w kwocie [...]zł, a za 2014r. złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37, w którym nie wykazała przychodu. Na podstawie deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 ustalono, że łączny obrót za 2015r. wyniósł [...] zł, natomiast od stycznia do grudnia 2016r. [...] zł. Za okres od maja do października 2015r. strona wykazała zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w łącznej kwocie [...]zł. Natomiast za kwiecień 2015r., listopad i grudzień 2015r. oraz od stycznia do marca 2016r. i od maja do listopada 2016r. zadeklarowała kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. W latach 2015-2016 skarżąca dokonała tylko wpłaty za kwiecień 2016r. w wysokości [...] zł z tytułu podatku od towarów i usług. W ocenie organu odwoławczego pomimo tego, że osiągnięty dochód stanowi znaczną kwotę, to w porównaniu do ustalonej w trakcie kontroli przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za miesiące od maja do grudnia 2015r. (w tym zobowiązania wynikające z art. 108 u.p.t.u.) oraz kwoty zaległości podatkowej powstałej w wyniku dokonania nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od maja do października 2015r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł, istnieje obawa, co do możliwości realizacji zobowiązań podatkowych. W szczególności, po uwzględnieniu, że skarżąca nie posiada majątku ruchomego, a posiadane przez nią nieruchomości pozostają we wspólności majątkowej małżeńskiej i stanowią łącznie szacunkową wartość ok. [...] zł. Zdaniem organu, działanie polegające na ujęciu w rozliczeniach podatkowych faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji handlowych, a co za tym idzie - mającej wpływ na wzrost zobowiązań podatkowych w stosunku do wcześniej deklarowanych - jest działaniem na szkodę budżetu Państwa, co budzi obawę, że wykonanie zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2015r. oraz kwoty zaległości podatkowej powstałej w wyniku dokonania nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od maja do października 2015r. po wydaniu w tym zakresie decyzji wymiarowej, byłoby znacznie utrudnione. Tym samym, zebrany w sprawie materiał dowodowy, jego ocena i wyciągnięte z niego wnioski uzasadniają wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w trybie art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201), dalej: "O.p." W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 2 Konstytucji w zw. z art. 2a O.p., z których wywodzona jest jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników - zasada in dubio pro tributario; art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p., poprzez uznanie, że w rozpatrywanym stanie faktycznym zaistniały przesłanki uprawniające organ podatkowy do wydania decyzji o zabezpieczeniu w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe uprawniające do takiego działania; art. 120, art. 122, art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p., poprzez wydanie decyzji na podstawie wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, skutkującego nieuzasadnionym wydaniem decyzji o zabezpieczeniu, czym organ podatkowy naruszył zasadę prawdy materialnej; art. 121 O.p., poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania podatników do organów podatkowych. Zdaniem skarżącej, organ nie dysponuje żadnymi dowodami na to, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 33 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 870 ze z zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 O.p. instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98). Stosownie do art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 O.p., w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 O.p. organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 O.p. możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Przesłanką zabezpieczenie jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim – o zbywanie majątku. Podkreślić jednak należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08). Wśród innych okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego w orzecznictwie sądowym wymienia się, np. posługiwanie się tzw. "pustymi" fakturami nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., I FSK 1230/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r., I SA/Gd 155/14), czy nierzetelne prowadzenia ksiąg handlowych (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1994 r., SA/Gd 96/94; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2006 r., I SA/Bk 367/2005; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 czerwca 2010 r., I SA/Rz 248/10; wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2014 r., III SA/Wa 2749/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2015 r., I SA/Po 943/14). W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy ustalił, że w badanym okresie skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą B. B. O. z siedzibą w C.. Nie potrafi jednak wskazać kontrahentów, określić w jaki sposób nawiązywane były kontakty handlowe, w jaki sposób regulowane były płatności oraz ilu zatrudnia pracowników. Ustalono również, że sprawami firmy skarżącej w rzeczywistości zajmuje się jej zięć - M. K.. Nadto w toku kontroli podatkowej stwierdzono, że przeprowadzone transakcje są "ekspresowe" (tego samego dnia lub następnego) i nie są nastawione na zysk w sensie ekonomicznym z uwagi na zastosowanie bardzo niskiej marży. Zgromadzony w toku kontroli podatkowej materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca obniżała podatek należny o podatek naliczony wynikający w faktur wystawianych przez: spółkę z o.o. C. P., spółkę z o.o. S. , firmę PHU L. L. R., firmę D. D. W., spółkę z o.o. W. H., spółkę z o.o. K. , spółkę z o.o. K. , spółkę z o.o. P. oraz spółkę z o.o. L. . Organ pierwszej instancji stwierdził, że powyższe podmioty uczestniczyły najprawdopodobniej w procederze wyłudzania zwrotów VAT. Firmy te nie posiadają zaplecza do prowadzenia działalności, nie mają magazynów, w których mógłby być przechowywany towar, siedziba niektórych z nich mieści się pod wirtualnym adresem, a kontakt z nimi jest utrudniony (np. w przypadku spółki [...]. Organ uznał, że transakcje z wyżej wymienionymi podmiotami nie dokumentują czynności, które zostały faktycznie dokonane. Nadto, w przypadku sprzedaży przez skarżącą towarów na rzecz podmiotów mających siedzibę poza granicami Polski, kontrolujący ustalili nierzetelność transakcji i niespełnienie warunków dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. W tym zakresie zakwestionowano transakcje z firmą L. oraz C. . Z informacji uzyskanych od brytyjskiego organu podatkowego wynika, że [...] LTD prowadzi działalność pod adresem domowym, bez zaplecza magazynowego, brak jest kontaktu z właścicielem firmy, bowiem nie stawia się na wezwania organu podatkowego, prawdopodobnie nie przebywa na terytorium Wielkiej Brytanii. W toku kontroli podatkowej uzyskano drogą elektroniczną od powyżej firmy dokumenty dotyczące dostaw w maju 2015 r., wśród których brak jest zakwestionowanych przez organ faktur od firmy skarżącej. W przypadku bułgarskiej firmy [...]. ustalono, że nie dokonała ona faktycznie transakcji ze skarżącą. Podmiot ten nie posiada informacji na temat towarów, transportu i płatności związanych z firmą [...] B. O.. Skarżąca wystawiała również faktury na rzecz firmy PHU [...] L. R., do których ma zastosowanie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Sam zatem fakt wystawienia przez skarżącą faktur i wykazania podatku należnego, spowodował powstanie obowiązku jego zapłaty. Charakter stwierdzonych u skarżącej nieprawidłowości polega na wykorzystywaniu podatku od towarów i usług w celu uzyskania korzyści podatkowych, w szczególności poprzez nienależne zwroty podatku naliczonego. W deklaracjach VAT skarżąca uwzględniała faktury, które nie stanowiły faktycznych transakcji. Regulując zaniżone zobowiązania podatkowe stwarzała jedynie pozory wywiązywania się z obowiązków podatkowych. Uwzględniając ustalony w sprawie stan faktyczny organ prawidłowo stwierdził, iż zarzut bezpodstawnego dokonania zabezpieczenia jest bezzasadny. Oczywiście - z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych (art. 33 § 4 O.p.) wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego – okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niepełne i nieostateczne, jednak zachowanie się skarżącej polegające na świadomym zaniżaniu zobowiązań podatkowych i unikaniu płacenia podatku, podważa jej wiarygodność jako rzetelnego podatnika i wskazuje na to, że wykonanie przez nią przyszłych zobowiązań może być zagrożone. Jak wcześniej zaznaczono, organy mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Nie muszą to być wyłącznie okoliczności wskazane w art. 33 § 1 O.p., tj. trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub czynności polegających na zbywaniu majątku. Kolejnym argumentem przesądzającym o tym, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania to brak majątku podatnika, który dawałby gwarancję skutecznej egzekucji zobowiązania w przyszłości. Dokonanie zabezpieczenia uzasadnia relacja pomiędzy znaczną kwotą zobowiązań a stanem majątkowym podatnika. W rozpatrywanej sprawie przybliżoną kwota zobowiązania podatkowego wynosi [...] zł, w tym odsetki za zwłokę [...] zł. Analizując sytuację majątkową skarżącej organ dokonał weryfikacji złożonego przez nią oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych (ORD-HZ), w którym wykazała, że jest współwłaścicielem nieruchomości o szacunkowej wartość nieruchomości [...] zł położonej w C. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2. Zgodnie jednak z zapisami zamieszczonymi w księdze wieczystej jedynym właścicielem wskazanej nieruchomości jest mąż skarżącej - M. O.. Jednocześnie z wykazu ksiąg wieczystych wynika, że wraz z mężem strona posiada nieruchomość gruntową położoną w Kałdusie, gmina C.. W skład nieruchomości wchodzą działki nr [...] stanowiące grunty rolne zabudowane oraz działka nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha. W. nieruchomości na podstawie ceny zakupu nieruchomości stanowi kwotę [...]zł. Ponadto ustalono, że skarżąca posiada wraz z mężem udział w wysokości 1/2 w nieruchomości gruntowej położonej w [...], gmina C.. W skład nieruchomości wchodzi działka nr [...] stanowiąca rolę i działka nr [...] stanowiąca grunty orne. Łączna ich powierzchnia wynosi [...] ha. W. nieruchomości na podstawie ceny zakupu nieruchomości stanowi kwotę [...]zł. Uwzględniając, że skarżąca posiada z mężem jedynie udział w w/w nieruchomości należy przyjąć, że jej szacunkowa wartość wynosi ok. [...] zł. Organ ustalił też, że skarżąca nie figuruje w ewidencji pojazdów jako właściciel. Zatem nie posiada żadnego majątku ruchomego, na którym można by ustanowić zastaw skarbowy. Dokonano także analizy dochodów skarżącej. Za 2014 r. złożyła ona zeznanie PIT-37, w którym nie wykazała przychodu. Natomiast w zeznaniu PIT-36L za 2015 r. wykazała przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...]zł i dochód w kwocie [...]zł. Z kolei na podstawie deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 ustalono, że łączny obrót za 2015 r. wyniósł [...] zł, natomiast od stycznia do grudnia 2016 r. - [...] zł. Za okres od maja do października 2015 r. skarżąca wykazała zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w łącznej kwocie [...]zł. Natomiast za kwiecień 2015 r., listopad i grudzień 2015 r. oraz od stycznia do marca 2016 r. i od maja do listopada 2016 r. deklarowała kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. W latach 2015-2016 strona dokonała tylko wpłaty za kwiecień 2016 r. w wysokości [...] zł z tytułu podatku od towarów i usług. W świetle powyższego trafnie organ wskazał, że zgromadzony przez stronę majątek wskazuje, iż podatniczka może nie dysponować środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie należności podatkowych, których przybliżona kwota wynosi [...] zł. Skarżąca nie posiada majątku ruchomego, a posiadane przez nią nieruchomości stanowią łącznie szacunkową wartość ok. [...] zł. Nawet osiągnięty przez skarżąca dochód za 2015 r., choć znaczny, nie niweluje istniejącej dysproporcji pomiędzy jej możliwościami finansowymi a przewidywanymi zobowiązaniami podatkowymi. W konsekwencji organ podatkowy wykazał, że także sytuacja majątkowa strony uzasadnia obawę niewykonania przez nią przyszłych zobowiązań podatkowych. W skardze zarzucono, że organ dokonał oceny jedynie wybranych elementów sytuacji majątkowej podatnika. Pominięto bowiem stan aktywów obrotowych będących w posiadaniu strony. Należy zauważyć, że ustalając majątek skarżącej organ do aktywów trwałych dodał osiągnięty przez podatniczkę dochód z działalności gospodarczej za 2015 r. w wysokości [...] zł. Strona formułując ten zarzut nie wykazała, że kwota zgromadzonych przez nią środków pieniężnych jest wyższa. Skarżąca nie podała (ani w skardze, ani np. w odwołaniu) aktualnego stanu swoich aktywów obrotowych (np. wielkości środków pieniężnych na rachunku bankowym i w kasie) i nie wskazała, że dysponuje takimi środkami, które pozwalają na uregulowanie przewidywanych zobowiązań podatkowych. Trudno przy tym przyjąć, aby skarżącą wielkości tych aktywów, choćby w przybliżeniu, nie znała. Nie można też podzielić zarzutu, że ustalając majątek podatnika organ powinien dokonać analizy tendencji jego sytuacji finansowej. Żaden przepis prawa nie wymaga, aby organ dokonał takiej analizy. W rezultacie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 § 1- 4 O.p. Zdaniem Sądu, nie zasługują też na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy. Skarżąca nie wykazała, żeby ewentualne braki w tym materiale mogły mieć jakiś wpływ na wynik sprawy. Za pomocą, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu z pozostałymi dowodami. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, ze została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu skarżąca, za pomocą dostępnych jej środków dowodowych, nie zanegowała skutecznie ustaleń organów podatkowych. Organ nie naruszył również art. 2 Konstytucji w związku z art. 2a O.p., przy czym w ogóle nie wiadomo na czym naruszenie tych przepisów miałoby polegać. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.