I SA/Bd 638/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 lipca 2014r. sprawy ze skargi A. S.-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 rok oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. ustalił stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. Organ stwierdził, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") w art. 7 ust. 1 pkt 2 zwalnia od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani jedynie morskich oraz zajęte pod nie grunty. W konsekwencji, nie jest możliwe przyjęcie, że zwolnienie to dotyczy również budowli infrastruktury rzecznej oraz zajętych pod nią gruntów. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że infrastruktura portowa portu rzecznego nie podlega zwolnieniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ww. przepisu oraz naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, wobec przyjęcia, że nieruchomości i obiekty budowlane działki nr [...] ze względów technicznych są i mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie łącznej kwoty podatku z wyłączeniem kwoty nieprawidłowo naliczonego podatku w odniesieniu do nieruchomości i obiektów budowlanych znajdujących się w B. przy ul. P., działki: [...], [...] i [...], tj. łącznie kwoty [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołując się na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stwierdził, że zwolnienie ustanowione w tym przepisie nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem posiadana przez podatnika infrastruktura oraz zajęte pod nią grunty nie stanowią infrastruktury portowej zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r., nr 33, poz. 179 ze zm.). Tym samym, przywołane przez podatnika działki położone przy ul. P. w B. wraz z budowlami infrastruktury portowej rzecznej nie korzystają ze zwolnienia w podatku od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego opodatkowania trafostacji znajdującej się na działce nr [...], Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął do opodatkowania grunty oraz posadowione tam budynki o powierzchni wskazanej przez podatnika. Organ dokonał kwalifikacji posadowionych na działce nr [...] budynków na podstawie aktu notarialnego zakupu oraz zastosował do ujawnionych w kartotece budynków stawkę jak dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przyjmując jako podstawę opodatkowania powierzchnię [...]m2, zgodnie z oświadczeniem strony. W związku z czym organ podatkowy przyjął, że skoro budynek trafostacji podlega opodatkowaniu jako budynek, to urządzenia i instalacje w nim zawarte nie podlegają opodatkowaniu. W zakresie zarzutu strony dotyczącego konieczności zbadania przez organ podatkowy, czy z uwagi na usytuowanie działek [...], [...] i [...] znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w ogóle jest możliwe wykorzystywanie ich na cele gospodarcze, Kolegium wskazało, że "względy techniczne" w rozumieniu u.p.o.l. to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej. Podatnik (czego nie kwestionuje) prowadzi działalność gospodarczą na terenie będącym przedmiotem opodatkowania, a ewentualna możliwość zalania obszaru działek wskutek powodzi nie może stanowić podstawy obniżenia podatku. Zdaniem Kolegium, chybiony jest również zarzut podatnika dotyczący nieuwzględnienia przez organ pierwszoinstancyjny zmian wynikających z faktu złożenia w dniu [...] r. do Miejskiej Pracowni Geodezyjnej w B. mapy inwentaryzacyjnej terenu działek nr [...] i [...], albowiem dokonane zmiany nie skutkują zmianą zastosowanych stawek podatkowych i zmianą przedmiotów opodatkowania podlegających opodatkowaniu w roku 2013. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. polegającą na uznaniu, że infrastruktura portowa portu rzecznego nie podlega zwolnieniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. polegającą na uznaniu, że obiekt budowlany stacji transformatorowej nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 187, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 w zw. z art. 235 oraz art. 229 i art. 233 § 2 O.p. wskutek niepodjęcia wszelkich działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin i dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności, w celu wyjaśnienia, czy nieruchomości stanowiące działki nr [...] i [...] mogą być wykorzystywane przez skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej pomimo tego, że stanowią one tereny zalewowe oraz podmokłe. W uzasadnieniu skarżąca powołując się na uchwałę NSA z dnia 04 czerwca 2001 r., sygn. akt FPK 6/01 wskazała, że w przypadku interpretowania przepisów dotyczących ulg podatkowych, reguły wykładni językowej maja pierwszeństwo wobec innych reguł wykładni. W ocenie skarżącej, w przypadku, kiedy w przepisach aktu prawnego nie ma definicji danego pojęcia i brak jest odesłania do innego aktu prawnego to pojęcie takie należy interpretować zgodnie z jego powszechnym rozumieniem. Powołując się na stanowisko doktryny skarżąca wskazała na zakaz odstępstwa od wykładni językowej w sytuacji, gdyby prowadziło to do rezultatów pogarszających sytuację podatnika. Strona podkreśliła, że ustawodawca przez posłużenie się sformułowaniem "budowle infrastruktury portowej" nie doprecyzował, czy chodzi o budowle infrastruktury portów rzecznych, czy też morskich. Uczynił to natomiast w odniesieniu do "budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich". Zatem niemiarodajne jest odwoływanie się, jak to uczyniły organy podatkowe, do wykładni infrastruktury portowej zdefiniowanej w art. 1 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, albowiem z samej tej definicji wynika, ze odnosi się ona wyłącznie do portów morskich. W tym zakresie skarżąca powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 933/11. Zatem w ocenie strony, stosując wykładnię językową powołanych przepisów, dwie kategorie budowli nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tj. budowle infrastruktury portowej oraz budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich. Identycznemu zwolnieniu podlegać będą grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystania morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej (art. 7 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l.). Skarżąca powołując się na wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1313/07 stwierdziła także, że trafostacja znajdująca się na działce 32/11 powinna zostać zakwalifikowana jako budowla infrastruktury portowej rzecznej. Ponadto zdaniem strony, organ w sposób wadliwy odniósł się do podniesionej przez nią okoliczności, że jedna z nieruchomości jest szczególnie zagrożona powodzią, Jak podała winien w tym zakresie zbadać, czy z uwagi na położenie tej nieruchomości i stan gruntu w ogóle możliwe jest wykorzystywanie go na cele gospodarcze, a konsekwencji czy ze względów technicznych powinien podlegać opodatkowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. W tym miejscu należy wskazać, że tut. Sąd rozstrzygał już sprawy skarżącej w przedmiocie skarg na decyzje dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za 2011r. ( wyrok z dnia 22 maja 2012r. sygn. akt I SA/Bd 327/12) i za rok 2012 (wyrok z dnia 25 listopada 2013r. sygn. akt I SA/Bd 800/13). Wskazanymi wyrokami skargi strony zostały oddalone. Mając na uwadze , że istota sporu dotyczy tego samego zagadnienia Sąd w obecnym składzie w pełni podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w powołanym orzeczeniach. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy stanowiące własność A. S.-D. budowle i pozostające w jej użytkowaniu wieczystym grunty (działki nr [...], [...] i [...]) położone przy ul. P. w B. podlegają opodatkowaniu, czy też zwolnieniu od podatku od nieruchomości za 2013r., na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazany przez stronę art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Zwolnienie to zostało wprowadzone do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od dnia 1 stycznia 2002 r. w art. 7 ust. 1 pkt 4a, dodanym przez art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz. 1197). W wyniku ogłoszenia w 2002r. tekstu jednolitego ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 110, poz. 967) przepis ten został do niej wprowadzony, jako jej art. 7 ust. 1 pkt 2 od dnia 01 stycznia 2003r. Kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma pojęcie "infrastruktury portowej". Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie określa tego pojęcia. Jego definicję zawiera ustawa dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 33, poz. 179 ze zm.). Przepis art. 2 pkt 4 tej ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5. Ten ostatni przepis stanowi, że przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Podkreślenia wymaga, że definicję infrastruktury portowej wprowadzono do ustawy o portach i przystaniach morskich wskazaną ustawą z dnia 06 września 2001r. o jej zmianie oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w tym między innymi także ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zmiana ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegała – jak wcześniej zaznaczono - na ustanowieniu w art. 7 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l., zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej. Ustawodawca posłużył się zatem pojęciem infrastruktury portowej obowiązującym zarówno na gruncie ustawy o portach i przystaniach morskich, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym definicję infrastruktury portowej ustawodawca zamieścił w pierwszym z wymienionych aktów. Uwzględniając tryb, w którym wprowadzono do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie infrastruktury portowej, należy uznać, że definicja pojęcia infrastruktury portowej zawarta w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich odnosi się także do określenia tego pojęcia na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto, odkodowanie treści art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wymaga analizy treści całego tego przepisu, a nie tylko jego części, jak to czyni strona w skardze, ograniczając się jedynie do wykładni zwrotu "budowle infrastruktury portowej". Innymi słowy, część tego przepisu nie może być interpretowana w oderwaniu od całości. Odwołanie się do pojęcia infrastruktury portowej zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, uwzględnia fakt, że pozostała część tego przepisu odnosi się do portów i przystani morskich. Zwolnienie dotyczy zatem budowli infrastruktury portów morskich, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Wskazać też należy, że zwolnienie zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, tzn. zwolnione są obiekty, urządzenia i instalacje na terenie portu morskiego, które są wykorzystywane do świadczenia określonego rodzaju usług wyłącznie przez podmiot zarządzający portem (np. wyrok WSA z dnia 29 lutego 2012r., I SA/Gd 12/12). Zatem nawet w przypadku portów morskich nie każdy podmiot może skorzystać z powyższego zwolnienia. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była podmiotem zarządzającym portem, tym bardziej morskim. Pogląd, według którego przy interpretacji zwrotu "infrastruktura portowa" zawartego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy odwołać się do ustawy o portach i przystaniach morskich znajduje potwierdzenia w orzecznictwie sądowym, (np. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., II FSK 996/07; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2011r., II FSK 435/10; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2011r., II FSK 434/10; wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008r., II FSK 1082/07; wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 557/08; wyrok WSA z dnia 8 października 2009 r., I SA/Gd 549/09). Podobny pogląd jest prezentowany w piśmiennictwie (por. R. Dowgier, Kiedy infrastruktura portowa podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Przegląd Podatkowy 2012, nr 2 , s. 37-42; W. Krok, Budowle w podatku od nieruchomości, Lex 114037, pkt 3.6). Warto także zwrócić uwagę na ukształtowaną w orzecznictwie zasadę korzystania z definicji legalnych, zgodnie z którą wolno stosować definicje z innych ustaw lub gałęzi prawa, jeśli występują one w przepisach źródłowych i ich zastosowaniu nie sprzeciwiają się cele ratio legis danej regulacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 09 czerwca 1976r. sygn. akt VI KZP 13/75 OSNKW 1976/7-8/86 oraz wyrok NSA z 24 lutego 1995r. sygn. akt SA/Wr 1854 Prokuratura i Prawo 1995 nr 10, s.52). W ocenie Sądu pojęcie infrastruktury portowej zostało niewątpliwie zdefiniowane w ustawie o portach i przystaniach morskich. Ustawa ta jest zatem źródłem tej definicji, inaczej mówiąc zawiera przepis źródłowy. Zdaniem Sądu zastosowaniu tej definicji na gruncie zwolnienia podatkowego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie sprzeciwiają się cele tej ustawy, tj. cele opodatkowania. Wskazać należy, że definicja z ustawy o portach i przystaniach morskich jest wręcz adekwatna do celów regulacji podatkowej, albowiem jest to zwolnienie ze względów przedmiotowych, a ustawa o portach i przystaniach morskich reguluje pojęcie infrastruktury portowej właśnie w sposób przedmiotowy. Uzasadnieniem dla odwołania się do języka potocznego nie może być także brak bezpośredniego odesłania w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich. Dokonując bowiem wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zasadne jest sięganie do regulacji zawartych w innych aktach prawnych nawet wtedy, gdy takiego odesłania wprost brakuje w tej ustawie. Jako przykład takiej regulacji można wskazać art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który zwalnia "budynki i budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego". Pomimo braku bezpośredniego odesłania do prawa lotniczego, nie budzi wątpliwości, że części lotnicze lotnisk użytku publicznego są ustalane na podstawie ustawy z dnia 03 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.). Tak samo termin "uczelnia" użyty w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. powinien być rozumiany identycznie, jak w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Zdaniem Sądu, przy wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zasadne jest sięgnięcie do metod pozajęzykowych – wykładni systemowej, oraz historycznej, związanej z trybem, w jakim wprowadzono do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych analizowany przepis. Skoro zatem na gruncie tych wykładni zwrot "infrastruktura portowa" został zdefiniowany w języku prawnym, to brak jest podstaw, aby odwoływać się do reguł języka potocznego. Należy stosować dyrektywy języka prawnego, a zatem nadać temu terminowi takie znaczenie, jaki przypisał mu ustawodawca, a nie znaczenie, które ma on w języku potocznym (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 93). W świetle powyższych wywodów pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać wyłącznie z portem morskim, a nie – jak to utrzymuje skarżąca – także z portem rzecznym. Tym samym nie ma podstaw prawnych, aby skarżąca skorzystała ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Należy zauważyć, że budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby portów rzecznych były zwolnione od podatku od nieruchomości do dnia 01 stycznia 2001 r., na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Na podstawie jednak ustawy z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 95, poz. 1041) zwolnienie to zostało zniesione. W następnych nowelizacjach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – wyżej przedstawionych – zwolnieniem podatkowym objęto jedynie budowle infrastruktury portów morskich. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zwolnienie od podatku również budowli portów rzecznych, to uregulowałby tę kwestie w u.p.o.l., tak jak uczynił to wcześniej, we wskazanym art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w wersji obowiązującej do dnia 01 stycznia 2001r. Z powyższych względów Sąd nie podzielił przeciwnych poglądów zawartych w skardze, że przy zastosowaniu wykładni językowej art, 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dwie kategorie budowli, tj. budowle infrastruktury portowej oraz budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystania morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej. W tym miejscu podkreślić należy, że przywołany w skardze wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt III SA/Wa 933/11 został uchylony przez NSA wyrokiem z dnia 14 maja 2014r. sygn. akt II FSK 1222/12. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu jednoznacznie wypowiedział się , że wyjaśnienia zwrotu : "infrastruktury portowej" należy szukać w ustawie o portach i przystaniach morskich. W ocenie Sądu zasadne jest także stanowisko organu odwoławczego dotyczące wykorzystywania gospodarczo działek [...] i [...]. Skarżąca podniosła w skardze, że znajdują się one na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i ze względów technicznych nie powinny podlegać opodatkowaniu, albowiem gruntów tych nie może wykorzystać na cele gospodarcze w ramach prowadzonej przez siebie działalności. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, (...), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad następuje zatem w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że przy ustalaniu, czy zachodzi wyjątek określony w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. a dotyczący niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania w działalności gospodarczej ze "względów technicznych" należy w każdej konkretnej sprawie dokonać ustaleń faktycznych dotyczących: rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, obiektywnego (niezależnego od woli podatnika) oraz trwałego charakteru przeszkód uniemożliwiających prowadzenie tej działalności na danej nieruchomości, a także ustaleń obejmujących istnienie tych przeszkód w roku podatkowym, którego dotyczy postępowanie. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca jest właścicielem infrastruktury portowej (portu rzecznego) znajdującej się w B. przy ul. P. na działkach [...], [...] i [...] oraz wieczystym użytkownikiem tych działek . Infrastruktura ta jest dzierżawiona i wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem przez Żeglugę B. i może z niej korzystać każdy komu niezbędny jest we własnej działalności dostęp do portu rzecznego i utwardzonego nadbrzeża (cyt. str. 2 odwołania). Powyższe zostało potwierdzone przez organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania m.in. na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu [...]. w B. pomiędzy Żeglugą B. Spółka z o.o. a skarżącą . Z pisma Urzędu Miasta B. Wydział Zarządzania Kryzysowego z dnia [...]. wynika, że działki o nr [...], [...], [...], przy ul. P. [...] w B. znajdują się na obszarze potencjalnego zagrożenia zatopieniem . Natomiast pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...]. stanowi, ze prowadzona inwestycja na działkach [...], i [...], obręb [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Potencjalne zagrożenie nie stanowi podstawy do zmiany stawek podatkowych. Ponadto jak słusznie wskazał organ powołując się na treść art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145 ze zm) na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią możliwe jest prowadzenie nowych przedsięwzięć z zachowaniem pewnych ograniczeń. W skardze strona także zarzuciła organowi, że niezasadnie uznał, iż stacja transformatorowa znajdująca się na działce nr [...] stanowi budynek, a nie budowlę infrastruktury portowej podlegającą zwolnieniu podatkowemu. Nawet gdyby zgodzić się ze skarżącą, że stacja transformatorowa stanowi budowlę, to nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem stacja ta jako budowla infrastruktury portowej również podlega, z podanych wyżej przyczyn, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przy czym należy zauważyć, że opodatkowanie stacji jako budynku jest korzystniejsze dla strony, albowiem podatek obliczony jest według powierzchni budynku, a nie od wartości obiektu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.