I SA/Bd 642/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2009 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodu za 2006r. postanawia 1. odrzucić skargę kasacyjną 2. przyznać radcy prawnemu G. K. ze Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZADANIENIE Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt: I SA/Bd 642/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodu za 2006r. Pismem z dnia 24 stycznia 2009 r., skarżący zwrócił się o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. Wskazany wyrok wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem został stronie skarżacej doręczony w dniu 16 lutego 2009 r. W dniu 25 lutego 2009 r. strona wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 03 kwietnia 2009r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego oddalając wniosek w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, iż postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2008r. zainteresowany został zwolniony z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Bydgoszczy poinformowała, iż pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wyznaczono radcę prawnego G. K. Pismem z dnia 04 maja 2009r. Sąd wezwał G. K. do nadesłania pełnomocnictwa, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania skarżącego informując jednocześnie o charakterze i stanie sprawy oraz o fakcie, iż wyrok wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 16 lutego 2009r. Skarżący 05 maja 2009 r. udzielił wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie. Pełnomocnik z urzędu złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym skargę kasacyjną nadaną w placówce pocztowej w dniu 29 maja 2009r. Jednocześnie nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy , zważył co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), środkiem odwoławczym od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny lub postanowienia kończącego postępowanie jest skarga kasacyjna wnoszona do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu I instancji. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3. Z tych ostatnich przepisów wynika, że obowiązek ten nie dotyczy jedynie sytuacji, w których skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2 art. 175 p.p.s.a.). Skarga może być sporządzona także przez doradcę podatkowego w sprawach z obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej (§ 3 art. 175 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. : "skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem." Z przywołanego przepisu jednoznacznie zatem wynika, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu wyroku z uzasadnieniem. W rozpatrywanej sprawie podmiotem tym był skarżący. Kwestionowany przez niego wyrok z dnia 21 stycznia 2008 r. został mu doręczony w dniu 16 lutego 2009 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru k. 54 akt sądowych). Od tego więc dnia zaczął biec przewidziany prawem jeden i tylko jeden termin do wniesienia skargi kasacyjnej, który licząc zgodnie z art. 83 p.p.s.a., upływał z dniem 18 marca 2009 r. Przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona 29 maja 2009r. (data stempla placówki pocztowej - k. 106 akt sądowych). Sąd pragnie podkreślić, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem ustawowym. Oznacza to, że niedopuszczalne jest jego przerwanie, zawieszenie lub przedłużenie. Zawarta w art. 177 § 1 cytowanej ustawy regulacja prawna oznacza, że dzień doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem jest początkiem terminu, natomiast jego koniec następuje w momencie upływu trzydziestego dnia. Wskazać należy, iż zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu podkreśla się, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postan. NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., II OZ 393/05 oraz z dnia 21 maja 2007r. sygn. akt IOZ 370/07). W szczególności nie powoduje jego przerwania, zawieszenia ani przedłużenia. Opóźnione przyznanie pełnomocnika może natomiast uzasadniać złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. ( zob. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt II OZ 1266/06, II OZ 1267/06, II OZ 623/05, II OZ 235/07, II OZ 318/07, II OZ 488/07, II FZ 651/07). Pełnomocnik skarżącego nie wniósł jednakże wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W takim stanie rzeczy skarga kasacyjna jest wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 178 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 14 ust 2 pkt 2 lit b oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163 poz. 1349; z późn. zm.). Stosownie do brzmienia § 2 ust 3 ww. rozporządzenia Sąd podwyższył należne koszty udzielonej pomocy prawnej o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.