I SA/Bd 643/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi I. K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2008 r. oddala skargę 1. Decyzją z dnia [...]2013r. Burmistrz K. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie [...] zł. W podstawie opodatkowania organ wskazał budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...]m² stosując stawkę podatkową w wysokości [...] zł za 1 m². 2. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnieśli o jej uchylenie zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że sporna altana została zbudowana w czasie, gdy [...] znajdował się poza granicami miasta Koronowa. Tym samym w ocenie skarżących sporny obiekt powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto w ocenie skarżących organ w swojej decyzji dopuścił się naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej albowiem decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została doręczona po upływie 3 letniego terminu przedawnienia. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2013r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zaistniały spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy obiekt budowlany (altana) znajdujący się na terenie rodzinnego ogrodu działkowego położonego w granicach administracyjnych miasta Koronowa o powierzchni przekraczającej 25 m² korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w treści art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w sytuacji kiedy ówczesne organy władzy budowlanej uznały teren ogrodu działkowego za teren pozamiejski i dopuściły zabudowę na terenie ogrodu działkowego obiektami budowlanymi (altanami) o pow. do 35 m². Organ przywołał art. 2 ust.1 pkt 1-3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustalił, że skarżący są właścicielami spornego budynku. W jego ocenie, budynek w niniejszej sprawie znajdował się w granicach administracyjnych miasta Koronowa, tak więc aby być zwolniony od podatku od nieruchomości musi posiadać powierzchnię nieprzekraczającą 25 m². Organ podatkowy stwierdził natomiast, iż przedmiotowy budynek przekroczył powierzchnię 25 m² zabudowy, bowiem jego powierzchnia wynosi [...] m², gdyż, zdaniem organu podatkowego, tyle wynosi jego powierzchnia zabudowy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że z art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że postawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa, która została zdefiniowana w art. 1 a ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Powierzchnia użytkowa budynku mierzona po wewnętrznej długości ścian wynosi 47,85 m², którą to wartość przyjęto za podstawę opodatkowania. Dalej organ wyjaśnił, że przepis art. 7 ust 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych został wprowadzony na mocy ustawy z dnia 8 maja 2003 r. o zmianie ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych, ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 110, poz. 1039), gdzie dotychczasowe zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów pracowniczych ogrodów działkowych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej zastąpiono zwolnieniem od podatku budynków położonych na terenie pracowniczych ogrodów - działkowych, nieprzekraczających norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Jednocześnie zwolniono od podatku od nieruchomości Polski Związek Działkowców, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. Przepis ten wszedł w życie 27 czerwca 2003r., z mocą od dnia 1 stycznia 2003r. Zatem dopiero od dnia 1 stycznia 2003r. funkcjonuje przedmiotowe zwolnienie i dotyczy ono budynków położonych na terenie pracowniczych, a obecnie rodzinnych ogrodów działkowych o wielkości do 25 m² w miastach i do 35 m² poza granicami miast (art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż działka, na której znajduje się altana strony na terenie [...] położona jest na terenie miasta K.. Potwierdza to jednoznacznie załącznik nr 1 do statutu Osiedlowego Komitetu Samorządu Mieszkańców nr [...] w K. będący jednocześnie załącznikiem do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2008r. w sprawie nadania Statutów Osiedli (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pm Nr 53, poz., 820) z którego wynika, że teren, na którym położony jest [...], znajduje się w granicach miasta K.. Powyższe oznacza, że [...]położony jest na terenie miasta K., a nie na terenie miejscowości P.. Nazwa P. jest nazwą występującą zwyczajowo - nie jest to wieś wchodząca w skład gminy wiejskiej K.. Potwierdzają to także dane z ewidencji gruntów i budynków. Także Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju funkcjonujący w oparciu o przepisy: ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia, stosowania i udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 157, poz. 1031 ze zm.) nie identyfikuje nazwy miejscowości P. co wskazuje, że jest to nazwa zwyczajowa pomocniczo używana dla określenia części miasta Koronowo. Kolegium za bezzasadne również uznało zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazując, że w sprawie miał zastosowanie termin określony w art. 70 Ordynacji podatkowej. 4. W skardze strona zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej podnosząc, że Kolegium nie prowadziło żadnego postępowania na okoliczność wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie podjęło żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia dlaczego przyjęło pięcioletni termin przedawnienia ustalenia zobowiązania podatkowego a nie trzyletni korzystniejszy dla podatników. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje, na uwzględnienie. 7. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący są właścicielami altany znajdującej się na terenie [...]. Budynek ten zajmuje powierzchnię [...] m². Spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sporna altana znajduje się w granicach administracyjnych miasta Koronowa, czy poza granicami tego miasta oraz czy nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej zwana u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Z treści art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wynika natomiast, że altana na działce w rodzinnym ogrodzie działkowym, aby podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości musi posiadać powierzchnię zabudowy do 25 m² w miastach i do 35 m² poza granicami miast. Podkreślić w tym miejscu należy, że WSA w Bydgoszczy rozstrzygał już podobne skargi: wyrok z dnia 4 czerwca 2013r., I SA/Bd 228/13, wyroki z dnia 33 lipca 2013r. I SA/Bd 414/13, 415/13, 416/13, 417/13 oraz 418/13. Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje poglądy zaprezentowane w powyższych orzeczeniach. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji powinny być uwzględniane przez organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009r., sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r., sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r., sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Po 363/09). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38. poz. 454). Organem ewidencyjnym jest starosta, a w miastach na prawach powiatu - Prezydent Miasta. Jednym z podstawowych zadań nałożonych na starostę jako organ ewidencyjny jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w aktualnym stanie, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Podkreślić należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia ewidencję zakłada się i prowadzi w systemie informatycznym, którego podstawę stanowią komputerowe bazy danych ewidencyjnych, z uwzględnieniem istniejącego podziału kraju dla celów ewidencji, opartego na zasadniczym trójstopniowym podziale terytorialnym państwa. Natomiast z § 5 wynika, że jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są: jednostka ewidencyjna, obręb ewidencyjny, działka ewidencyjna. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w wypisie z rejestru gruntów według stanu na dzień 01 stycznia 2008 r. wynika, że działki, na których położony jest [...]" znajdują się w jednostce ewidencyjnej K., obrębie ewidencyjnym Miasta K.. Przywołany zapis z rejestru gruntów oznacza, że altany posadowione na działkach wymienionych we wskazanej ewidencji położone są w granicach Miasta K.. W konsekwencji, prawidłowe jest ustalenie organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. albowiem powierzchnia spornej altany ([...] m²) przekracza powierzchnię zabudowy 25 m² o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy strona skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów, a dotyczące położenia działek zabudowanych altanami, to powinna podjąć działania w celu dokonania zmian w tej ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane z ewidencji nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy jest zobowiązany uwzględniać je przy wymiarze podatku, także w zakresie położenia nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 416/10). 8. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że pozbawienie skarżących zwolnienia podatkowego narusza ich prawa nabyte. Wyjaśnić należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości – stosownie do art. 6 u.p.o.l. – powstaje z chwilą nabycia nieruchomości, jednakże jest ustalany corocznie. Od ustawodawcy zależy, czy w danym roku podatkowym podatnik będzie miał prawo korzystać ze zwolnienia podatkowego. Uznaniu zwolnienia od podatku za przedmiot praw nabytych stoi na przeszkodzie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy obywatel obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Jeśli nawet przyjąć, że skarżący w którymś z lat poprzednich korzystali ze zwolnienia podatkowego, to nie oznacza to, że z tego tytułu ma bezterminowe prawo do zwolnienia w kolejnych latach podatkowych. Podatnikom nie może być przypisane bezterminowe prawo do zwolnień podatkowych tylko z faktu posiadania zwolnienia w okresie przeszłym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt K 47/01). 9. Wbrew stanowisku skarżących w niniejszej sprawie nie doszło także do przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją. Podjęte przez organ podatkowy rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości należy do grupy zobowiązań podatkowych, które w doktrynie określa się mianem ustalających. Ich istotę określa art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powstają one z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania. Ich przedawnienie reguluje przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiąc, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest jednak przepis § 2 art. 68 Ordynacji podatkowej zgodnie z jego brzmieniem: jeżeli podatnik 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przez pojęcie deklaracji podatkowej ustawodawca rozumie zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci (art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Niewątpliwe zatem w pojęciu deklaracji mieści się także informacja, o której stanowi przepis art. 6 ust. 6 u.p.o.l. który stanowi, że osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Zaniechanie złożenia przez skarżących owej informacji opisanej w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. powoduje, że w sprawie będzie miał zastosowanie art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej i 5 letni termin przedawnienia, liczony od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Obliczając termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji w świetle opisanych zasad wskazać trzeba, że jego bieg rozpocznie się z końcem 2008r. a zakończy z końcem 2013r. Stąd jako bezzasadne ocenić trzeba podnoszone przez stronę w skardze zarzuty naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.