I SA/Bd 665/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026r. sprawy ze skargi W. Sp. z o. o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 października 2025 r. nr BP.501.428.2025.2367.BD2 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. o. w B. (skarżąca) karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: 1) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; 2) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Powyższe stwierdzono w dniu [...] października 2024 r. na drodze [...] - [...], podczas kontroli drogowej zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki [...] oraz naczepy marki [...]. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie organ wskazał, że na podstawie kontroli drogowej stwierdzono, iż tachograf zainstalowany w pojeździe marki [...] został poddany sprawdzeniu okresowemu w dniu [...] września 2021 r., co potwierdza wklejka legalizacyjna oraz wydruk raportu danych z tachografu. Ważność tego sprawdzenia upłynęła z dniem [...] września 2023 r. Ponadto, w toku czynności kontrolnych, na podstawie wydruku raportu danych tachografu ujawniono, że nie dokonano kalibracji tachografu w zakresie uaktualnienia nr rejestracyjnego pojazdu marki [...]. Aktualny nr rejestracyjny to [...], co potwierdza kopia dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu. W pamięci tachografu widnieje jednak nr [...]. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") została nałożona zasadnie. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd, organ wskazał, że w dniu [...] października 2024 r. podczas kontroli stanu technicznego naczepy marki [...] ujawniono usterkę pojazdu w postaci uszkodzonego kordu opony lewej na pierwszej osi oraz opony prawej na pierwszej osi. Usterka ta opisana jest pod pozycją [...] tj. "znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony widoczny lub uszkodzony kord opony", załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Powyższe znajduje potwierdzenie w wykonanej w toku czynności kontrolnych, dokumentacji fotograficznej oraz protokole wstępnej drogowej kontroli technicznej. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, kara pieniężna w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła zatem [...] zł. Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy, a ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że do wszystkich naruszeń ujawnionych w protokole kontroli drogowej faktycznie doszło. Zarzut naruszenia art. 92c u.t.d. organ uznał za chybiony. W toku postępowania skarżący nie przedłożył żadnych pism, wyjaśnień czy dowodów dających podstawę do zastosowania ww. artykułu – w rezultacie sam pozbawił się możliwości uwolnienia się od winy za stwierdzone naruszenia. Organ wskazał, że spółka nie przedstawiła także żadnych dowodów do odwołania - tym samym tezy zawarte w odwołaniu nie zostały poparte dowodami. Odnosząc się do argumentacji strony dotyczącej niepoinformowania przedsiębiorcy o uszkodzeniu opony organ odwoławczy podkreślił, że pojazd marki [...] znajduje się w prawnej dyspozycji spółki, a także, że to ta spółka wykonywała kontrolowany przewóz drogowy uszkodzoną naczepą, dlatego odpowiedzialność za naruszenie lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. spoczywa na stronie, nie zaś na kierowcy. Co więcej jakiekolwiek wewnętrzne ustalenia w zakresie monitorowania stanu technicznego pojazdów zawarte między spółką a jej pracownikiem (na które strona nie przedstawiła żadnych dowodów) nie są wiążące dla organu odwoławczego. Organ dodał, że fakt wymienienia opon już po ujawnieniu naruszeń i sporządzeniu protokołu kontroli drogowej nie sprawia, że naruszenie to traktuje się jako niebyłe. W przypadku wykrycia określonych usterek obowiązkiem strony jest ich naprawienie. Nadto organ wskazał, iż powstanie stwierdzonej na gruncie niniejszej sprawy usterki opony było procesem długotrwałym, a jej powstaniu strona mogła zapobiec dokonując regularnej kontroli stanu technicznego pojazdu. Co do zarzutu braku przesłuchania kierowcy organ przypomniał, że art. 86 k.p.a. ma charakter subsydiarny, co oznacza, że dowód z przesłuchania może zostać przeprowadzony w sytuacji, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki art. 86 k.p.a. Ponadto, strona miała możliwość czynnego uczestnictwa w toczącym się postępowaniu oraz do składania wyjaśnień - z uprawnień tych jednak nie skorzystała pomimo faktu bycia powiadomioną o takim prawie. W związku z powyższym wniosek strony organ uznał za bezzasadny. Nie zgadzając się z taki rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu, zaskarżając powyższą decyzję w całości. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z § 6 ust. 2 i §5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie z tytułu wykonywania przewozu pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna (i w konsekwencji zakwalifikowane jako najpoważniejsze NN), w sytuacji gdy nie została przeprowadzona szczegółowa drogowa kontrola techniczna, która jest wymagana do stwierdzenia tego typu naruszeń; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: - art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary nastąpiło w trakcie kontroli, która nie odbyła się zgodnie z przepisami prawa; - art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział I\/a k.p.a.), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organ pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób jedynie częściowy, nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się w niniejszej sprawie do uregulowań działu I\/a k.p.a. Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji. Mając powyższe na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2024 r. w T. ([...]) funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali pojazd marki [...] z naczepą. Pojazdem kierował E. C.. Przewoźnikiem była W. o. w B.. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenia prawa polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, oraz na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon, zakwalifikowaną jako niebezpieczną. W konsekwencji, na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2025 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie z pozycją 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wysokość kary za wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie wynosi 1.000 zł. W myśl natomiast pozycji 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. kara za wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd wynosi 2.000 zł. Podniesione w skardze zarzuty koncentrują się wokół nieprawidłowego nałożenia na skarżącą kary za usterkę opon. Spółka, odwołując się do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, podnosi, że zarówno z protokołu kontroli drogowej, jak i z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie wynika, aby została przeprowadzona szczegółowo kontrola techniczna pojazdu oraz jakie przyrządy kontrolno-pomiarowe zostały użyte do jej przeprowadzenia. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej: "p.r.d.") pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Niezbędne wyposażenie pojazdu, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 p.r.d., zostało określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W § 11 ust. 7 pkt 5 tego rozporządzenia prawodawca wprost zakazał wyposażania pojazdów w opony, które mają widoczne pęknięcia odsłaniające lub naruszające ich osnowę. Nadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, kontrola techniczna pojazdu przebiegła w zgodzie z wymogami wynikającymi ze wskazanego rozporządzenia z dnia 5 listopada 2019 r. W załączniku nr 1 do tego rozporządzenia określono sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego, wskazując, że w zakresie kontroli opon, a ściślej widocznego lub uszkodzonego kordu opon - organy dokonują kontroli organoleptycznie (lp. 5.2.3. lit. d załącznika nr 1 do rozporządzenia). Tak więc usterka będąca przedmiotem niniejszego postępowania została stwierdzona przez kontrolujący w sposób organoleptyczny. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przede wszystkim protokół z kontroli drogowej oraz dokumentację zdjęciową, stwierdzić należy, że przebieg tejże kontroli oraz sformułowane w jej wyniku wnioski odpowiadały wymogom określonym w przepisach rozporządzenia z dnia 5 listopada 2019 r. oraz jego załącznika nr 1. Przeprowadzona kontrola w sposób nie pozostawiający wątpliwości wykazała istnienie usterki niebezpiecznej, polegającej na widocznym uszkodzeniu dwóch opon zamontowanych na kołach (prawym i lewym) pierwszej osi naczepy. Wyniki tej kontroli znalazły odzwierciedlenie w protokole z oględzin pojazdu z dnia [...] października 2024 r. (k. 14 akt adm.) oraz w protokole kontroli drogowej z dnia [...] października 2024 r. (k. 15-19 akt adm.) W dokumentach tych stwierdzono "widoczny lub uszkodzony kordu opony (zużycie bieżnika odsłaniające kord opony, kord uszkodzony)." W orzecznictwie sądowym akcentuje się walor dowodowy protokołu z kontroli, a mianowicie, że ma on walor dokumentu urzędowego (por. wyroki NSA z dnia: 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15; 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1095/24). W wyroku z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1416/15 NSA wprost stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W przedmiotowej sprawie kierowca pojazdu podpisał protokół z kontroli drogowej bez wniesienia zastrzeżeń, co należy traktować jako akceptację ustaleń dokonanych w toku kontroli. Tym samym ustalenia zawarte w protokole, mają pełną moc dowodową i nie zostały na żadnym etapie postępowania podważone przez spółkę. W konsekwencji organ słusznie uznał, że wyżej opisane naruszenie zostało określone w lp. 9.2. załącznika nr 3 u.t.d. i wymierzył karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. W odniesieniu do naruszenia prawa polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.), w treści skargi nie sformułowano żadnych konkretnych zarzutów. Na podstawie kontroli drogowej stwierdzono natomiast, że tachograf zainstalowany w pojeździe został poddany sprawdzeniu okresowemu w dniu [...] września 2021 r., co potwierdza wklejka legalizacyjna oraz wydruk raportu danych z tachografu. Ważność tego sprawdzenia upłynęła wraz z dniem [...] września 2023 r. Ponadto, w toku czynności kontrolnych, na podstawie wydruku raportu danych tachografu ujawniono, że nie dokonano kalibracji tachografu w zakresie uaktualnienia numeru rejestracyjnego pojazdu marki [...] (aktualny nr rejestracyjny to [...], w pamięci tachografu widnieje jednak nr [...]). Z uwagi na powyższe okoliczności organ zasadnie wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Do wskazanych bowiem naruszeń prawa doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich powstania. W rezultacie w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do odstąpienia przez organ od wymierzenia kary. Niezasadny jest także zarzut braku zastosowania przez organ przepisów działu IV k.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. W tym kontekście strona podnosi w szczególności brak zastosowania przez organ art. 189f k.p.a. Zdaniem Sądu, art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na przewoźnika nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., ponieważ za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania w przepisach odrębnych zagadnienia określonego w art. 189a § 2 k.p.a. jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki WSA: w Opolu z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 307/23; w Łodzi z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 606/23; w Gliwicach z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 520/23). Nie zostały także naruszone wskazane w skardze przepisy procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu, organ zgromadził w sprawie wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest dla strony niekorzystna, nie oznacza, iż została naruszona zasada prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.