I SA/Bd 69/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2004r. oddala skargę W następstwie przeprowadzonych postępowań kontrolnych oraz uzupełnieniu materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. decyzją z dnia [...]r. określił K.B. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2004 r. w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał, że nie doszło do naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania podatkowego, jaką jest zasada udziału strony. Dyrektor wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wydając zaskarżoną decyzję korzystał z niektórych środków dowodowych zebranych w innych postępowaniach. Zauważył, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. włączył do akt sprawy szereg dokumentów, dotyczących przesłuchań i konfrontacji świadków oraz podejrzanych, zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową w B. oraz Urząd Kontroli Skarbowej w B. Nie była więc możliwa obecność skarżącego podczas przeprowadzania tych dowodów. Dyrektor podkreślił, że trzykrotnie organ pierwszej instancji próbował w obecności podatnika przeprowadzić dowód w postaci przesłuchania J. M., jednakże przesłuchanie to okazało się niemożliwe z powodu utrudnionego kontaktu z Panem M. Organ zaznaczył, że skarżący miał też możliwość wypowiedzieć co do całości zgromadzonego materiału dowodowego tuż przed wydaniem decyzji. Wyjaśnił, że utrwalona już linia orzecznictwa sądów administracyjnych zezwala na korzystanie z dowodów zgromadzonych podczas innych postępowań, w tym karnych. Nie było więc konieczności powtarzania dowodów w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu podatkowym. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że jak wynika z zebranego przez organ kontroli skarbowej materiału dowodowego, J. M. nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej polegającej na obrocie złomem. Dokonywał zakupów wyłącznie od jednego podmiotu tj. od: firmy S. Ch. L. W. z siedzibą we W. Natomiast z informacji przedstawionej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. wynikało, że L. W. zmarł w dniu [...] r., a więc zanim doszło do rzekomych transakcji pomiędzy nim a J. M. Nie mogło więc dojść do dostaw towaru. Organ stwierdził, że L. W. nie mógł dokonywać dostaw, a J. M.nie mógł ich nabywać. Od tych dostaw nie powstawał podatek należny a dalszą konsekwencją tego faktu był brak możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez nieżyjącego podatnika. Dyrektor zauważył, że K. K. - prowadzący księgowość: firmy J. M., zeznał podczas przesłuchania przez funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w dniu [...] r., że handel złomem przez cały czas od początku do końca był czystą fikcją. Organ odwoławczy podkreślił, że jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji w treści zaskarżonej decyzji, J. M. nie był beneficjentem korzyści finansowych, jakich zafakturowany podatek VAT przysporzył posiadaczom jego faktur. Produkcja faktur przez Pana M. powodowała, że osoby posiadające od niego faktury czerpały korzyści finansowe kosztem Skarbu Państwa. W opinii organu skarżący miał świadomość uczestniczenia w oszustwie podatkowym. Zeznawał, że zajmował się prowadzeniem firmy "O.", swojego krewnego J. D. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że decyzją z dnia [...] r. prawomocnie ocenił działa1ność tej firmy jako zupełnie fikcyjną, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 666/10 oddalił skargę J. D. na wspomnianą decyzję. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. postępowanie prowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wykazało, że J. M. nie prowadził rzeczywistej, legalnej działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem, lecz jedynie polegała ona na wystawianiu faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W efekcie uznać należy, w ocenie organu odwoławczego, że skarżący nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez J. M. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w B. postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do administracji skarbowej, a organ podatkowy pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ odwoławczy wskazał, że decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] r. określającej skarżącemu kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2004 r., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem tego organu z dnia [...] r. Jak wynika z akt sprawy organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] r. na podstawie powyższej decyzji. Ponadto [...] r. doręczono podatnikowi pismo o przekształceniu wcześniejszego zabezpieczenia wynagrodzenia za pracę w zajęcie egzekucyjne wraz z odpisem tytułu wykonawczego oraz doręczono przedmiotowe pismo jego pracodawcy. Organ zauważył, że nastąpiła więc przerwa biegu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r. Wyjaśnił, że uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] r., na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz jak to ma miejsce w przypadku stwierdzenia nieważności i nie unicestwia materialnego skutku jakim jest przerwanie biegu przedawnienia, wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [....] r., jako rażąco naruszającej prawo. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone wcześniej w odwołaniu, powtarzając podniesione zarzuty. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania: - art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez złą wykładnię przepisu; - art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezapewnienie czynnego udziału jako stronie w każdym stadium postępowania i nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań; - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie i wnikliwe rozpatrzenie całości materiałów; - art. 190 Ordynacji podatkowej, poprzez niepowiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków; - art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie żadnych dowodów i brak możliwości zapoznania się i wypowiedzenia oraz oddalenie wniosku skarżącego o przesłuchanie świadków i konfrontację z nimi; - art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie zasady prawdy obiektywnej i odrzucenie wszystkich dowodów świadczących na korzyść podatnika. Skarżący zarzucił, że nabywca nie może ponosić konsekwencji nieuczciwych działań sprzedającego. Po uznaniu za fikcyjną firmę M. J. M. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., za fikcję uznano również firmy z nią handlujące. Skarżący podniósł, że nie wiedział, iż jego firma bierze udział lub jest wykorzystywana do celów oszustwa podatkowego. Dysponował wszystkimi dokumentami firmy, począwszy od zgłoszenia rejestracji, po miesięczne rozliczenia z tytułu podatku VAT. Skarżący podniósł, że działał w dobrej wierze i z należytą ostrożnością, by nie narazić się na nadużycia. Nie może być karany niepopełnione czyny. We wniesionej skardze, skarżący nie wskazał natomiast naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy podać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił § 14 ust. 2 pkt 4) lit a) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Przepis ten stanowił, że w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z przepisów wynika, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w ustawie o VAT z tytułu sprzedaży/świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia gospodarczego, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę towaru fakturą wystawioną przez sprzedawcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt I FSK 1029/07, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt I FSK 1210/06, wyrok WSA z dnia 26 sierpnia 2008r., sygn. akt I SA/Gd 445/08). Faktury są jedynie dowodami formalnymi na zaistnienie zdarzeń prawno-ekonomicznych, aby zaś wykazać ich charakter podatkowy podatnik winien posiadać dowody na faktyczne wykonanie usług w rozmiarze wskazanym w dokumentacji będącej podstawą księgowania. (tak; wyrok WSA w Olsztynie z 25 czerwca 2009r. sygn. akt: I SA/Ol 340/09). To nabycie towarów lub usług od podatnika VAT rodzi prawo umniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, a nie wystawiona faktura. Podatnik posiada prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach na podstawie faktur pod warunkiem, że spełnia wszelkie pozytywne przesłanki w ustawie przewidziane oraz nie występują przesłanki negatywne, które uniemożliwiają odliczenie podatku naliczonego. (tak; wyrok WSA w Poznaniu z 2 kwietnia 2009r. sygn. akt: I SA/Po 1588/08). Dla realizacji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony niezbędny jest faktyczny obrót - wystąpienie zdarzenia gospodarczego polegającego na nabyciu towarów lub usług między określonymi na fakturze podmiotami a dla realizacji tego prawa podatnik musi dysponować fakturą. Jednakże, aby skutecznie to prawo zrealizować - faktura musi być odzwierciedleniem faktycznej transakcji gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (tak wyrok WSA w Szczecinie z 9 lutego 2005r. sygn. akt: I SA/Sz 173/04). Podatek od towarów i usług jest bowiem podatkiem od obrotu, a więc rzeczywistej transakcji między podmiotami gospodarczymi. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest bezskuteczna prawnie, a w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 979/06). Zatem, pomimo posiadania przez podatnika właściwej pod względem formalnym faktury VAT niezbędne jest wykazanie, czy opisana na fakturze transakcja miała w rzeczywistości miejsce. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług. Innymi słowy, faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, czyli legalnego (zgodnego z prawem) obrotu, jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie może wywołać skutków podatkowych związanych z prawem do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Ponieważ warunkiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest poczynienie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych, opartych na należycie zebranym i wszechstronnie rozważonym materiale dowodowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ocena przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, który następnie organy przyjęły za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest w zasadzie od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe pozwalała na stwierdzenie, że transakcje sprzedaży złomu udokumentowane fakturami VAT wystawionymi dla skarżącego przez J. M. w rzeczywistości nie miały miejsca, tym samym nie stanowią podstawy do obniżenia przez K. B. podatku należnego o podatek naliczony wskazany w tych fakturach. W kontekście powyższego konieczne jest odniesienie się do przepisów regulujących postępowanie dowodowe zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Regulacja ta stanowi realizację na gruncie postępowania podatkowego zasady swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że organ podatkowy nie jest związany jakimikolwiek regułami dowodowymi, ocenia dowody za wiarygodne bądź niewiarygodne na podstawie własnego przekonania. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. W postępowaniu podatkowym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji. Jednocześnie na organie podatkowym ciążą obowiązki wynikające z treści art. 122 tej ustawy, w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W przekonaniu Sądu organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego – czynności nie zostały dokonane. Transakcji złomem w rzeczywistości nie było. Przede wszystkim podnieść należy, że kontrahent rzekomego dostawcy skarżącego J. M. – L. W. nie żył w dacie wystawienia faktur, na podstawie których J. M. miał nabyć złom. Osoba ta zmarła w 2003r. ([...].). Zaskarżona decyzja dotyczy zaś lipca 2004r. Tym samym dotyczy ona okoliczności faktycznych z tego okresu. Wskazać trzeba, że figurujący na fakturach L. W. był jedynym dostawcą J. M. Skoro zatem, jedyny dostawca J. M. złomu nie dostarczył, to kontrahent skarżącego nie dysponował złomem, który mógł sprzedać skarżącemu. Z akt sprawy wynika, w szczególności z zeznań księgowego J. M. – K. K, że handel złomem od początku do końca był czystą fikcją. Od początku prowadził rozliczenia firmy J. M. Na podstawie fikcyjnych sprzedaży złomu wykonywał osobiście rozpiskę fikcyjnych zakupów. J. M. wystawiał więc fikcyjne faktury które pozwalały na odliczenie odbiorcom podatku naliczonego. Działania te pozwoliły na uzyskanie przez odbiorców korzyści kosztem Skarbu Państwa. Sam skarżący zeznał, że nie pamiętał od kogo złom kupował i komu sprzedawał. Nie miał żadnego sprzętu do załadunku, rozładunku złomu, samochodów ciężarowych do przewożenia, żadnego placu do składowania. Firma znajdowała się w mieszkaniu prywatnym. Nie zatrudniał pracowników, nie nabywał usług. Przywołane argumenty w sposób jednoznaczny świadczą o fikcyjności zakwestionowanych przez organy podatkowe transakcji. Powyższe - zdaniem Sądu - prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez J. M. w rzeczywistości nie miały miejsca. Fakt, że J. M. dokonywał zakupu złomu wyłącznie od jednego podmiotu tj. od firmy S. Ch. L. W., a kontrahent ten zmarł w dniu [...] roku, czyli zanim doszło do transakcji potwierdza tezę organu, że J. M. nie mógł nabyć od niego złomu, a transakcje udokumentowane zgromadzonymi fakturami nie zostały dokonane. Jak wskazano wyżej fakt ten potwierdzają również liczne zeznania osób zaangażowanych w rzekomą działalność handlu złomem prowadzoną przez J. M. i skarżącego. W konsekwencji skoro jak stwierdzono transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez J. M. w rzeczywistości nie miały miejsca zasadnie organ uznał, że faktury sprzedaży wystawione przez ten podmiot, mające dokumentować sprzedaż złomu nie stanowią podstawy do obniżenia przez K. B. podatku należnego o podatek naliczony wskazany w tych fakturach. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego dotyczącymi naruszenia przez organy podatkowe prawa procesowego, w szczególności art. 194 § 1, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 192, art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. Zauważyć trzeba, że organ odwoławczy ustosunkował się do powyższych zarzutów zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że do akt niniejszej sprawy włączone zostały na podstawie odpowiednich postanowień dokumenty z innych postępowań, które na mocy art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej korzystają z domniemania zgodności z prawdą, natomiast skarżący nie przedstawił żadnego dowodu (ani nie wnioskował o jego przeprowadzenie), który obaliłby to domniemanie. Stwierdził także, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia zasady czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu wyrażonej w art. 123 Ordynacji, bowiem organy wyznaczały terminy do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, z których skarżący korzystał. Ponadto organ zauważył, że nie była możliwa obecność skarżącego podczas przeprowadzania włączonych dowodów z innych postępowań. Wskazał, że trzykrotnie organ pierwszej instancji próbował przeprowadzić dowód w postaci przesłuchania świadka J. M., o czym skarżący był zawiadamiany, jednakże przesłuchanie okazało się niemożliwe z powodu utrudnionego kontaktu z Panem M. W ocenie Sądu, argumentacja organu zasługuje w pełni na aprobatę. Przedstawiona przez organy ocena zebranego w sprawie jak również włączonego do niniejszego postępowania materiału dowodowego dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie narusza art.191 Ordynacji podatkowej. Postępowanie dowodowe było prowadzone z uwzględnieniem treści art. 122 i art.180 Ordynacji podatkowej. W sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Okoliczność, że wnioski te są odmienne od tych, które wyciągnął skarżący nie świadczy o tym, że zostały naruszone zasady postępowania. Organ podatkowy zebrał pełny materiał dotyczący działalności skarżącego oraz J. M. w kontekście okoliczności wystawienia spornych faktur. Dokonał jednak innej niż skarżący oceny tych okoliczności w świetle przepisów prawa podatkowego, czyniąc to zgodnie z wymogami art. 120, 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stosowanie do wymogów art. 210 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Sąd oceniając zaskarżoną decyzję organu podatkowego określającą w prawidłowej wysokości zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec 2004 r. stwierdził, iż nie narusza ona prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.