I SA/Bd 697/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M.-T.sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 24 października 2023 r. nr 0401-IEE.7113.108.2023.2 w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego oddala skargę Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku M. M. (dalej: skarżąca, strona, spółka) na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych [...] maja 2023 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. Inspektorat w B. o numerach: [...], [...] i [...], obejmujących zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za miesiące od stycznia do marca 2023r., w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. W celu wyegzekwowania zaległości organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. w K.. Zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone stronie [...] czerwca 2023 r. Pismem z [...] czerwca 2023r., spółka wniosła m.in. o zwolnienie spod zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A., z uwagi na nierozpoznanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wniosków o rozłożenie na raty obowiązku, złożenie zarzutów oraz skargi na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego [...] S.A. wraz z wnioskiem o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] września 2023 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. odmówił zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Organ stwierdził, że argumenty wskazane przez skarżącą we wniosku nie stanowią podstawy do zwolnienia spod egzekucji składników majątkowych. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwolnienie spod zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Spółka wskazała na brak rozpoznania złożonych wniosków o rozłożenie na raty należności. Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dotyczących m.in. wniosków o rozłożenie na raty dochodzonych należności. Postanowieniem z dnia [...] października 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, Dyrektor wskazując na treść art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) podał, że ubiegając się o zwolnienie, o którym mowa w wymienionym przepisie, zobowiązany musi wykazać posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji oraz wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych. Organ wskazał, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja działa na zasadzie rozstrzygania sprawy w oparciu o uznanie administracyjne. Oznacza to, że nawet stwierdzenie przez organ egzekucyjny wszystkich przesłanek do jego zastosowania, nie obliguje go do pozytywnego załatwienia wniosku, lecz stwarza tylko taką możliwość. Przepis ten ma na celu ochronę interesów zobowiązanego, jednak jego zastosowanie nie może naruszać interesów wierzyciela i prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna. Organ podał, że wniosek o zwolnienie zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w [...] S.A. spółka uzasadniła nierozpoznaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wniosków o rozłożenie na raty obowiązku, złożeniem zarzutów i skargi na zajęcie wierzytelności ww. rachunku bankowego wraz z wnioskiem o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zajęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. odmawiające zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego jest prawidłowe. Organ egzekucyjny przywołując treść art. 13 § 1 u.p.e.a. podkreślił, że przepis ten ma na celu ochronę interesów zobowiązanego, jak i wierzyciela. Dlatego też instytucja zwolnienia nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna. Organ zaznaczył, że w chwili obecnej zajęcie rachunków bankowych jest jedynym środkiem egzekucyjnym, który nie uczyni egzekucji bezskuteczną. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie ustalono składników majątkowych należących do Spółki w postaci ruchomości, nieruchomości czy innych wierzytelności mogących być przedmiotem zajęcia egzekucyjnego. Ponadto, zdaniem organu, argumenty wskazane we wniosku nie stanowią podstawy do zwolnienia spod egzekucji składników majątkowych, nie potwierdzają również zaistnienia w sprawie ważnego interesu zobowiązanego. Organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że kondycja finansowa spółki jest dobra, co nie pozwala na zwolnienie z egzekucji jedynego skutecznego środka egzekucyjnego. Podkreślił, że postępowanie dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, skargi na czynność egzekucyjną, czy też postępowanie w sprawie odmowy udzielenia ulgi pozostają bez wpływu na ocenę kwestii zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego. Organ zauważył, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. postanowieniem z [...] lipca 2023 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowieniem z [...] lipca 2023 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu wniesionych przez Spółkę zażaleń utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Ponadto Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. postanowieniem z [...] października 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2023 r. oddalające złożone przez spółkę zarzuty. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe i zgodne z przepisami prawa, zaś granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone. Organ egzekucyjny w wystarczający sposób dokonał oceny przesłanek warunkujących zwolnienie z egzekucji zajętego prawa majątkowego, wskazując na okoliczności, które zadecydowały o negatywnym rozpatrzeniu złożonego przez spółkę wniosku. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, mając na uwadze, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. jest obecnie jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym, z którego możliwe jest wyegzekwowanie dochodzonych należności, uznać należało, że w interesie wierzyciela nie jest zrezygnowanie z już podjętej czynności egzekucyjnej. Ponadto jak wynika z akt sprawy i złożonego oświadczenia o stanie majątkowym spółka nie przedstawiła żadnego alternatywnego prawa majątkowego, z którego można przeprowadzić skuteczną egzekucję. W opinii organu odwoławczego, załączona do zażalenia kopia wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w Toruniu z 26 lipca 2023 roku sygn. akt IV U 303/23 również nie stanowi podstawy do uznania zasadności zwolnienia spod zajęcia wierzytelności z rachunku. Dotyczy bowiem postępowania prowadzonego przez wierzyciela w zakresie wniosku o rozłożenie na raty należności składkowych. W myśl natomiast art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., dopiero pozytywna decyzja w tym zakresie (zawarcie układu ratalnego) skutkować będzie zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że dla potrzeb niniejszej sprawy nie było konieczności przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych w zażaleniu. Nie dotyczą one bowiem zwolnienia z egzekucji zajętego rachunku bankowego. W skardze do Sądu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwolnienie spod zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A. oraz przeprowadzenie dowodów ze wskazanych w skardze dokumentów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. brak podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia; 2. brak przeprowadzenia zawnioskowanych w sprawie dowodów z dokumentów; 3. brak merytorycznego rozpoznania zgłoszonych zarzutów, przede wszystkim w zakresie braku rozpoznania wniosku o rozłożenie należności składkowych na raty, niewłaściwego przyporządkowania potwierdzeń zapłaty składek ZUS za kwiecień 2022 roku i za sierpień 2022 roku, brak podstaw do rozwiązania umów ratalnych, brak rozliczenia wpłaty kwoty [...]zł tytułem odsetek wyliczonych na dzień [...] grudnia 2021 r. z tytułu spłaty układu ratalnego za okres od stycznia do sierpnia 2020 roku. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła m.in., że wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezpodstawne, ponieważ czynności tych dokonano z naruszeniem prawa. Spółka podkreśliła, że należności składkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi nie są wymagalne, ponieważ organ rentowy do dnia dzisiejszego nie wydał decyzji odmawiającej rozłożenia na raty należności składkowych. To z kolei spowodowało, że nie było prawnej możliwości wystawienia tytułów wykonawczych a następnie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie tego przepisu, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Natomiast zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych wyżej przepisów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego w [...] S.A. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania, w sposób przymusowy, obowiązków ciążących na zobowiązanym. Postępowanie egzekucyjne musi być zatem skuteczne. Z tego względu, organowi egzekucyjnemu przysługuje swoboda wyboru środków egzekucyjnych, które zostaną zastosowane wobec zobowiązanego. Z jednej strony organ ma obowiązek stosowania środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Z drugiej, winien stosować środki przewidziane w ustawie, a także brać pod uwagę, aby były one jak najmniej uciążliwe dla dłużnika (art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a.). Zwolnienie z egzekucji, o jakim mowa w § 13 ust. 1 u.p.e.a., służy realizacji zasady ogólnej ograniczenia uciążliwości egzekucji. W myśl tego przepisu, organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Przez zwolnienie spod egzekucji należy przy tym rozumieć niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji z całości lub części składników majątkowych zobowiązanego – art. 1a pkt 21 u.p.e.a. Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wydawane są w oparciu o uznanie administracyjne. Z tego powodu, postanowienia takie podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. To oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ wystąpienia wszystkich przesłanek z art. 13 § 1 u.p.e.a., nie obliguje go do zastosowania zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość (por. wyrok NSA z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3609/15). Przesłanka ważnego interesu zobowiązanego jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności konkretnej sprawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 9/22, że "... ubiegając się o zwolnienie spod egzekucji na podstawie art. 13 u.p.e.a., zobowiązany powinien wykazać posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji, a ponadto wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych. Pojęcie ważnego interesu zobowiązanego należy rozumieć nie jako subiektywne przekonanie zobowiązanego o potrzebie zwolnienia rzeczy z egzekucji, ale jako obiektywne uwarunkowania, rozpatrywane w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Uwzględnienie wniosku o zwolnienie spod egzekucji nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji. Zobowiązany powinien nie tylko przedstawić argumenty przemawiające za zwolnieniem spod egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Trafna jest zatem odmowa zwolnienia składnika majątkowego z egzekucji w sytuacji, jak w rozpatrywanej sprawie, gdy zobowiązany nie posiada innych składników majątkowych podlegających egzekucji". Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy, inicjując przedmiotowe postępowanie Skarżąca podniosła kwestię braku prawomocnego rozpoznania wniosków o rozłożenie na raty należności składkowych. W jej ocenie, nie było podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji – do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. W złożonym w toku postępowania oświadczeniu o stanie majątkowym wskazała, że nie posiada żadnych nieruchomości, środków pieniężnych na rachunkach bankowych, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, ani wierzytelności. Podano natomiast, że posiada formę wtryskową, okrojniki, stanowisko do legalizacji i stanowisko spawalnicze. Organy orzekając w sprawie w sposób prawidłowy rozważyły przesłanki z art. 13 § 1 u.p.e.a. uznając, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej. Nie doszło przy tym do przekroczenia granic uznania administracyjnego. W ocenie organu egzekucyjnego, w pojęciu ważnego interesu mieści się zazwyczaj ochrona wartości powszechnie cenionych, wysoko usytuowanych w ich hierarchii, takich jak: życie, zdrowie ludzkie, rodzina, możliwość zarobkowania, przy czym chodzi o ochronę w sytuacjach obiektywnie nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych trudnych do zapobieżenia i odwrócenia. Organ przyjął, że użycie określenia "ważny interes" dotyczyć powinno zachwiania wskazywanych wartości w stopniu uniemożliwiającym dalszą egzystencję czy działalność przedsiębiorcy, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II FSK 220/18 z dnia 10 grudnia 2019). W ocenie organu, argumenty wskazane we wniosku nie stanowią podstawy do zwolnienia spod egzekucji składników majątkowych. Bez wpływu na ocenę kwestii zwolnienia spod egzekucji wskazanego składnika majątku pozostaje bowiem postępowanie dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, skargi na czynności, czy też postępowanie w sprawie odmowy udzielenia ulgi. Zasadnie organ podkreślił, że w toku postępowania egzekucyjnego nie bada się wymagalności zobowiązania stwierdzonego przez wierzyciela w tytule wykonawczym, a złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zadłużenia w postaci układu ratalnego nie wstrzymuje działań egzekucyjnych prowadzonych przez organ i również nie stanowi okoliczności uzasadniającej zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu podkreślił z kolei, że w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie ustalono składników majątkowych w postaci ruchomości, nieruchomości czy innych wierzytelności mogących być przedmiotem zajęcia egzekucyjnego. Trafnie przy tym zauważył, że zajęcie przedmiotowego rachunku bankowego może być jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym, tym bardziej, że Skarżąca nie wskazała innych składników swego majątku, umożliwiających efektywne i skuteczne wyegzekwowanie dochodzonych należności. Trzeba również zwrócić uwagę na wyrażany w orzecznictwie i trafny zdaniem składu orzekającego pogląd, że egzekucja z rachunku bankowego jest jednym z łagodniejszych i najczęściej stosowanych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji, strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń i rozliczeń pieniężnych, i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji, natomiast rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (v. wyrok NSA z 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1635/21). W świetle przedstawionych okoliczności, w ocenie Sądu, niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji z zajętego rachunku bankowego Skarżącej potencjalnie pozbawiłoby organ egzekucyjny jakiejkolwiek możliwości dochodzenia ciążącego na spółce obowiązku lub wydłużyłoby znacznie prowadzone postępowanie i mogłoby w perspektywie czasu prowadzić do bezskuteczności egzekucji. Skarżąca nie wykazała, aby jej obiektywnie istniejący ważny interes przemawiał za zwolnieniem z egzekucji zajętej wierzytelności z rachunku bankowego, nie dowiodła też istnienia takiej sytuacji ekonomicznej, która mogłaby uzasadniać zwolnienie spod egzekucji zajętej wierzytelności z rachunku bankowego. Wskazane przez nią we wniosku okoliczności wykraczają poza zakres przedmiotowy postępowania zainicjowanego złożonym wnioskiem (zarzuty, skarga na czynności egzekucyjne, wniosek o rozłożenie na raty). Nie dowodzą przy tym istnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie wnioskowanego zwolnienia spod egzekucji. Poza tym, Skarżąca nie wskazała innych składników swojego majątku, z których organ mógłby przeprowadzić efektywną egzekucję. W tej sytuacji, organy obu instancji - działając w ramach uznania administracyjnego - nie przekroczyły granic tego uznania, przyjmując, że z punktu widzenia efektywnej i skutecznej egzekucji, wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ subiektywne przekonanie Skarżącej o niezasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego za tym nie przemawia. Nie są zasadne także kolejne zarzuty dotyczące: braku rozpoznania wniosku o rozłożenie należności składkowych na raty, niewłaściwego przyporządkowania potwierdzeń zapłaty składek ZUS za kwiecień i sierpień 2022 r. oraz braku podstaw do rozwiązania umów ratalnych i braku rozliczenia wpłaty kwoty [...]zł tytułem odsetek wyliczonych na [...] grudnia 2021 r. z tytułu spłaty układu ratalnego za okres od 01/2020 do 08/2020. Kwestie te stanowią przedmiot odrębnych postępowań administracyjnych, a Skarżąca nie wykazała ich związku z przedmiotem kontrolowanej sprawy. Sąd oddalił przy tym wnioski dowodowe zawarte w skardze. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie szeregu dowodów z dokumentów, które w istocie miałyby zmierzać do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, a nadto, ich przeprowadzenie wykraczałoby poza przedmiot toczącego się postępowania, zainicjowanego wnioskiem Skarżącej. Należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. W judykaturze wskazuje się, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Zatem postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, w tym ustalania jej stanu faktycznego (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2016 r., II OSK 2747/14, LEX nr 2119358). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. s. L. Kleczkowski s. J. Szulc s. T. Wójcik