I SA/Bd 75/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty, marzec, październik i listopad 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 21 grudnia 2017r. skarżący złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia .[...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty, marzec, październik i listopad 2012r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że aktualnie znajduje się w bardzo złej sytuacji finansowej i nie posiada jakichkolwiek środków, które pozwalałyby na zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że zaskarżona decyzja dotyczy odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe w łącznej kwocie prawie 150.000 zł. Tak znaczna kwota zobowiązania podatkowego uzasadnia zatem niewątpliwie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Strony, sam fakt wysokości zaległości podatkowych pozwala na przyjęcie, iż ich egzekucja doprowadzi ją do całkowitej ruiny. Brak jakichkolwiek zasobów majątkowych Skarżącego nie pozwala bowiem na spłacenie w ten sposób zaległości podatkowych. Z kolei uzyskiwany przez Skarżącego dochód nie pozwala nawet na zaspokojenie wszystkich usprawiedliwionych potrzeb Skarżącego, nie mówiąc już o spłacie tak znacznych zobowiązań. W tej sytuacji jedynym teoretycznym sposobem spłaty egzekwowanych zaległości podatkowych mogłoby być zaciągnięcie przez Skarżącego kredytu. Biorąc jednak pod uwagę wysokość dochodu Skarżącego może się to okazać niemożliwe, zaś nawet w razie uzyskania takiego kredytu i spłaty egzekwowanej zaległości podatkowej, niemożliwym będzie odzyskanie przez Skarżącego kwoty odsetek od kredytu. Tym samym Skarżący poniesie znaczną szkodę, zaś skutki wykonania zaskarżonej decyzji (bankructwo Skarżącego, brak możliwości odzyskania zapłaconych odsetek) będą niemożliwe do odwrócenia. Skarżący podkreślił również, że w przedmiotowej sprawie chodzi o odpowiedzialność za cudze zobowiązanie podatkowe, przy czym brak jego zapłaty nie wynikał ze złej woli spółki tylko ze splotu okoliczności od niej niezależnych, których przyczyną była podwyżka opłat legalizacyjnych. Niezasadnym jest zatem, aby do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, Skarżący poniósł istotną i nieodwracalną szkodę na skutek prowadzonej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części na wniosek skarżącego po przekazaniu skargi może mieć miejsce, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując przesłanki zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a., których spełnienie umożliwia zastosowanie wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, należy wskazać na wyjątkowy charakter omawianej instytucji. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a zastosowanie ww. instytucji jest uzależnione od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14). Z uwagi na fakt, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12). Wskazać należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015r., sygn. akt II GSK 321/15, postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2016r., sygn. akt II GSK 3188/16, postanowienie NSA z dnia 08 stycznia 2015r., sygn. akt I GSK 1904/14 i postanowienie NSA z dnia 04 grudnia 2014r., sygn. akt I GZ 538/14). Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach P.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w uzasadnieniu wniosku przedstawił ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej. Z uwagi na to, mając na uwadze art. 64 § 3 w zw. z art. 134 P.p.s.a., Sąd na podstawie akt sądowych, a także dokumentów znanych z urzędu, analizował również inne, niż wskazane we wniosku o wstrzymanie, okoliczności faktyczne, mogące mieć znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie. Dokonując oceny niebezpieczeństwa wystąpienia negatywnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd miał więc na uwadze sytuację materialną wnioskodawcy przedstawioną we wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2011r., II FZ 638/11; z 26 czerwca 2012 r., II FZ 497/12; z 18 lipca 2012 r., II FZ 1590/12; z 12 września 2012 r., II OZ 760/12). Nie dopatrzył się jednakże zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Zauważyć również należy, że postanowieniem z 12 marca 2018 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a następnie w wyniku wniesionego przez stronę sprzeciwu postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Ponadto, Sąd zauważa, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 599), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.