I SA/Bd 759/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 4399 (cztery tysiące trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] marca 2017r. Wójt Gminy A. K. określił G. (zwanej dalej G.) z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że G. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2014r., w której wykazała do opodatkowania grunty do działalności gospodarczej o pow. [...] mkw. Następnie skorygowała tę deklarację wyjaśniając, że nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, gdyż wydzierżawiła nieruchomość Spółkom B. w [...] oraz P. SA. Organ stwierdził, że skoro G. jako jednostka budżetowa Skarbu Państwa posiada podmiotowość prawno-podatkową w zakresie podatku o nieruchomości, a instytucja trwałego zarządu jest przykładem innego tytułu prawnego posiadania, to jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości i obiektów budowlanych, które oddała w posiadanie zależne innym podmiotom. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na: - błędnej wykładni przepisów będących podstawą ustalenia stron postępowania i zakresu ich działalności - chodzi o niewykonywanie działalności gospodarczej i wynikających z tego faktu zadań określonych w ustawie z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1440 ze zm.), dalej u.d.p., będącą w ich konsekwencji naruszeniem, tj.: * art. 2a ww. ustawy, poprzez mylne przyjęcie, że Dyrektor dysponuje jedynie uprawnieniami do przejęcia i dysponowania gruntów o charakterze wtórnym, * art. 18 w związku z art. 18a u.d.p., poprzez błędne przyjęcie, że stroną przedmiotowego postępowania nie jest Dyrektor, działający jako stacio fisci Skarbu Państwa, a urząd wspomagający, którym jest G., * art. 22 ust 2 ww. ustawy, poprzez negowanie zapisu upoważniającego Dyrektora - który nie prowadzi działalności gospodarczej - do zawierania umów tylko i wyłącznie określonej kategorii (użyczenia, najmu, dzierżawy) w celach ściśle określonych w ww. przepisie, w związku z czym mylne przyjęcie, że Dyrektor jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy G. w dniu [...].01.2017r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2014r., w której wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m kw. i [...] m kw. (pas drogowy autostrady [...] na odcinku C. - K. M. odpowiednio Wschód i Zachód). Następnie skorygowała tę deklarację wykazując kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu złożonych korekt poinformowała, że ani Dyrektor ani G. nie posiadają statusu podatnika podatku od nieruchomości od przedmiotowych nieruchomości. Organ podał, że mocą umowy dzierżawy z [...] listopada 2012r. i [...] grudnia 2012r., zawartą z G. (wydzierżawiający) a odpowiednio [...] SA i B. w [...] (dzierżawcy) oddane zostały w dzierżawę nieruchomości przeznaczone na Miejsca Obsługi Podróżnych kat. III i II [...] kat. III i II - zlokalizowane po wschodniej i zachodniej stronie autostrady [...] w województwie k. . W preambule umów dzierżawca oświadczył, że jest zarządcą Autostrady [...] protokołem zdawczo - odbiorczym z [...] sierpnia 2014. nastąpiło przekazanie [...] w [...] przedmiotu umowy dzierżawy , tj. M. zlokalizowany w części działki nr [...] Obręb O. gmina A. K.. W protokole G. Oddział w B. występuje jako wydzierżawiający. W części dotyczącej uwag formalnych protokołu zdawczo-odbiorczego zawarto zapis, iż przekazany teren stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie G.. Organ powołał przepis art. 3 ust. 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2016r., poz. 716 ze zm.), dalej u.p.o.l., i stwierdził, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość publiczną w posiadanie na podstawie umowy lub innego tytułu prawnego. Nie będzie nim zatem osoba, która objęła nieruchomość w sposób wtórny, tj. od posiadacza. Stosownie natomiast do postanowień art. 3 ust. 1 ww. ustawy, przymiot podatnika podatku od nieruchomości posiada również jednostka budżetowa Skarbu Państwa, jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, na rzecz której przekazano nieruchomość w trwały zarząd. Jest ona posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Organ podkreślił, że potwierdzeniem zasadności opodatkowania nieruchomości będącej w trwałym zarządzie G. są zapisy w ewidencji gruntów. Wskazał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę A. K., część nieruchomości będącej przedmiotem umów dzierżawy, oznaczona działką nr [...], gmina A. K., stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie G.. Tożsame dane zawierają zapisy księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji nie mógł pominąć tych zapisów, co więcej jest nimi związany przy wymiarze podatku od nieruchomości. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że skoro instytucja trwałego zarządu stanowi "inny tytuł prawny", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a G. jako jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jak i księdze wieczystej jako trwały zarządca nieruchomości, posiada przymiot podatnika podatku od nieruchomości, to stroną postępowania jak i podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości będzie G. . Kolegium zauważyło, że potwierdzeniem powyższego stanowiska są zapisy art. 1b ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 22 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W skardze do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła podobnie jak w odwołaniu: 1. błędną wykładnię przepisów będących podstawą ustalenia strony postępowania i zakresu jej działania – w zakresie wykonywania przez skarżącego "działalności gospodarczej" i błędne jej kwalifikowanie w kontekście zadań określonych w u.d.p. i w konsekwencji naruszenie: * art. 2a ww. ustawy, poprzez mylne przyjęcie, że G. dysponuje jedynie uprawnieniami do przejęcia dróg w zarządzanie o charakterze wtórnym, * art. 18 w związku z art. 18a u.d.p., poprzez błędne przyjęcie, że stroną przedmiotowego postępowania nie jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działający jako stacio fisci Skarbu Państwa, a urząd wspomagający, którym jest G., * art. 22 ust 2 ww. ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że zarządca drogi wykonujący uprawnienia określone w tym przepisie prowadzi działalność gospodarczą, a ponadto 2. błędną wykładnię przepisów u.p.o.l., w tym art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy, poprzez przyjęcie mylnej tezy, że w tym przypadku istnieje swoista dwustopniowość działania w ramach struktury organizacyjnej służb drogowych zajmujących się zarządzaniem drogami kategorii dróg krajowych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stan faktyczny w zasadniczych dla rozstrzygnięcia okolicznościach sprawy nie był między stronami sporny. Na mocy umowy dzierżawy z [...] listopada 2012r. i [...] grudnia 2012r., zawartej pomiędzy Skarbem Państwa - G. (wydzierżawiający) a odpowiednio [...] SA i B. Oddział w [...] (dzierżawcy) oddane zostały w dzierżawę nieruchomości przeznaczone na Miejsca Obsługi Podróżnych kat. III i II [...] kat. III i II - zlokalizowane po wschodniej i zachodniej stronie autostrady [...] w województwie [...]. W preambule umów dzierżawca oświadczył, że jest zarządcą Autostrady [...]. W części dotyczącej uwag formalnych protokołu zdawczo-odbiorczego zawarto zapis, iż przekazany teren stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie G.. Na tle tak zakreślonego stanu faktycznego istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi kwestia, który podmiot jest podatnikiem podatku od nieruchomości zarządca autostrady czy też podmiot , który wydzierżawił sporne grunty. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Na tle powyższej regulacji prawnej organ stwierdził, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość publiczną w posiadanie na podstawie umowy lub innego tytułu prawnego. Nie będzie nim zatem osoba, która objęła nieruchomość w sposób wtórny, tj. od posiadacza. Stosownie natomiast do postanowień art. 3 ust. 1 ww. ustawy, przymiot podatnika podatku od nieruchomości posiada również jednostka budżetowa Skarbu Państwa, jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, na rzecz której przekazano nieruchomość w trwały zarząd. W konsekwencji skoro instytucja trwałego zarządu stanowi "inny tytuł prawny", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., to G. jako jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jak i księdze wieczystej jako trwały zarządca nieruchomości, posiada przymiot podatnika podatku od nieruchomości. Według strony skarżącej po pierwsze to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest strona tego postępowania a po drugie nie jest on podatnikiem podatku od nieruchomości bowiem zwierając umowę dzierżawy nie działa w swoim imieniu a w imieniu Skarbu Państwa jako jego ustawowy reprezentant. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Autostrada [...] jest droga krajową stanowiącą własność Skarbu Państwa zgodnie z art. 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 j.t.). Kierownicy urzędów państwowych, w szczególności dyrektorzy generalni urzędów, reprezentują Skarb Państwa w odniesieniu do powierzonego im mienia i w zakresie zadań ich urzędów, określonych w odrębnych przepisach zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 2012, poz. 1224 j.t.). Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wykonuje zadania zarządcy w zakresie dróg krajowych. Stosownie natomiast do art. 18a ust. 1 ustawy o drogach publicznych G. realizuje swoje zadania przy pomocy G.. G. wykonuje również zadania zarządu dróg krajowych. Dokonując wykładni powyższego przepisu należy zwrócić przede wszystkim uwagę, że to G. realizuje swoje ustawowe zadania przy pomocy G.. W takim przypadku czynności związane z zarządem dróg krajowych powierzone w imieniu Skarbu Państwa z mocy ustawy będzie wykonywał G. jedynie przy pomocy G.. Natomiast G. w ramach realizowanych czynności (pomocniczo na rzecz G.) wykonuje również zarząd dróg krajowych. Sprawowany zarząd dróg pozostaje zatem zadaniem G. jako zarządcy dróg krajowych, a nie zadaniem delegowanym do G.. Zatem rację ma strona skarżąca , że to G. ma przymiot strony w tym postępowaniu. Przechodząc natomiast do zagadnienia trwałego zarządu to wskazać należy , że jest ona uregulowana w rozdziale 5 działu II ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.g.n." Stosownie do art. 43 ust. 1 tej ustawy, trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Trwały zarząd w świetle powyższej ustawy, nie jest ograniczonym prawem rzeczowym ani formą umowy cywilnoprawnej uprawniającej do władania nieruchomością, lecz jest publicznoprawną formą władania nieruchomością przez określoną jednostkę organizacyjną (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2372/02). Z art. 43 ust. 5 tej ustawy wynika, że nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, a nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego jednostki samorządu terytorialnego odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej. W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, określone rozwiązania szczególne w zakresie trwałego zarządu zawierają przepisy ustawy o drogach publicznych. Najistotniejszym przepisem jest tu art. 22 u.d.p., który w ust. 1 stanowi, iż zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, regulacja zawarta w art. 22 u.d.p. ma na celu skorelowanie przepisów tej ustawy z przepisami u.g.n., tak aby w ww. aktach prawnych nie występowały sprzeczne ze sobą normy. Przepis ten dotyczy stanu prawnego gruntów w pasie drogowym i wskazuje, że są one przedmiotem nieodpłatnego trwałego zarządu, sprawowanego przez zarząd drogi. Stosownie do wspomnianego już art. 43 ust. 1 u.g.n., trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Ustawodawca wyłączył w odniesieniu do gruntów w pasie drogowym zastosowanie przepisów (art. 43 ust. 2 pkt 3 u.g.n.) regulujących prawo trwałego zarządcy do oddania nieruchomości w najem, dzierżawę albo użyczenie. Jednocześnie art. 22 ust. 2 u.d.p. wprowadza uprawnienie dla zarządu drogi do przekazywania gruntów w pasie drogowym w najem, dzierżawę albo użyczenie na cele związane z potrzebami zarządzania drogami, ruchu drogowego lub obsługi użytkowników ruchu. Ustanowienie tych form korzystania z nieruchomości przez zarząd drogi następuje w drodze umowy cywilnoprawnej (zob. R. Stachowska komentarz do art. 22 u.d.p., komentarz ABC Lex). Punktem wyjścia dla interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. jest zatem sytuacja w której trwały zarządca nieruchomości na podstawie umowy cywilnoprawnej (dzierżawy) oddaje tę nieruchomość innemu podmiotowi prawnemu do korzystania. Tak przedstawiony problem był już przedmiotem wypowiedzi (niejednolitych) sądów administracyjnych, a skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za stanowiskiem wyrażonym, m.in. w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Rz 567/05 w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 06 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Po 724/14 oraz w wyrokch NSA z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt II FSK 263/11, i z dnia 04 kwietnia 2017r. sygn. akt II FSK 487/15 na który powołał się także skarżący. Użyte w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. sformułowanie odnoszące się do posiadania, które "wynika z umowy zawartej z właścicielem", niewątpliwie odsyła do sfery prawa cywilnego. Należy więc zauważyć, że wprawdzie zgodnie z art. 50 u.g.n., do trwałego zarządu w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego o użytkowaniu, nie oznacza to jednak, aby przepis ten mógł uzasadnić pogląd, że trwały zarząd stanowi prawo podmiotowe o charakterze cywilnym jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, którym powierzono trwały zarząd nieruchomościami Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stają się z tego tytułu podmiotami jakiegokolwiek prawa podmiotowego o charakterze prawnorzeczowym, jak również jakiegokolwiek innego prawa w rozumieniu cywilistycznym. Innymi słowy, nie mogą być podmiotami żadnych praw cywilnych i mogą co najwyżej wykonywać uprawnienia płynące z własności państwowej lub komunalnej. W zakresie korzystania z nieruchomości trwały zarządca jest podporządkowany właścicielowi nieruchomości. Jednostka organizacyjna bez osobowości prawnej nie ma zdolności prawnej, czyli zdolności do zawarcia umów najmu lub dzierżawy. W stosunkach z osobami trzecimi trwały zarządca występuje jako strona i składa oświadczenia woli, ale nie działa w imieniu własnym, lecz w imieniu reprezentowanego. W konsekwencji, jak już wspomniano, stroną umów cywilnoprawnych dotyczących nieruchomości, zawieranych przez jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej jest Skarb Państwa (lub jednostka samorządu terytorialnego) jako właściciel nieruchomości. W związku z tym umowę taką należy traktować jako zawartą (bezpośrednio) z właścicielem, a czynności zarządu mieniem Skarbu Państwa (lub jednostki samorządu terytorialnego) wykonywane przez trwałego zarządcę, tj. jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej (w tym np. zawarcie umowy dzierżawy) - uznać należy za czynności samego Skarbu Państwa (samej jednostki samorządu terytorialnego). Pomimo zmiany ustawy, aktualne w znacznej mierze pozostają rozważania zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 1996 r. sygn. akt sygn. akt FPK 9/96, dotyczące charakteru prawnego zarządu sprawowanego przez państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej. W uchwale tej wskazano m.in., że jednostki takie wyłącznie reprezentują interes Skarbu Państwa, bądź gminy, a wszelkie ich czynności dokonywane są wyłącznie w imieniu związku publicznoprawnego i na jego rzecz. Stwierdzono także, iż podatek od nieruchomości związany jest z władztwem nad nieruchomością a podatnikiem jest podmiot, który faktycznie włada rzeczą (zob. także uchwała SN z dnia 14 października 1994 r. sygn. akt III CZP 16/940). W ocenie tut. Sądu na gruncie obecnie obowiązujących przepisów - art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. przyjąć należy, że w sytuacji wydzierżawienia lub wynajęcia rzeczy będącej w trwałym zarządzie, podatnikiem podatku od nieruchomości będzie dzierżawca (najemca) jako posiadacz zależny nieruchomości na podstawie umowy zawartej z właścicielem w rozumieniu tego przepisu. Powyższy pogląd, za którym opowiada się również Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zdecydowanie dominuje w literaturze przedmiotu (zob. L. Etel Komentarz do art. 3 u.p.o.l., system Informacji Prawnej Lex; L. Etel, B. Pahl glosa do wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1624/10, Samorząd Terytorialny 2011/5/84-89; B. Pahl Kontrowersje wokół zakresu podmiotowego podatku od nieruchomości, Finanse Komunalne 4/2008 s. 23-34; Grzegorz Liszewski, Czy umowa z trwałym zarządcą przenosi obowiązek podatkowy - glosa do wyroku NSA z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt II FSK 1090/05, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, kwiecień 2013 r. s. 30-36; Marcin Szymankiewicz, Trwały Zarządca podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do posiadanych tytułem trwałego zarządu nieruchomości lub ich części, Finanse Komunalne 9/2012 s. 35-40). Powyższe stanowisko zgodne jest także z treścią dokumentów znajdujących się w aktach sprawy tj. z umowami dzierżawy zawartymi z B. , i [...] S.A. z treści których wynika, że zawarte zostały pomiędzy Skarbem Państwa – G. a wskazanymi podmiotami. Zatem co podniesiono wyżej G. realizując uprawnienia do udostępnienia gruntów, budowli i budynków posadowionych w pasie drogi krajowej podmiotom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych, działa w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa jako jego ustawowy reprezentant, co oznacza, że za podatnika uznany być powinien podmiot faktycznie władający tę nieruchomością, tj. w tym przypadku dzierżawca. Sąd nie dopatrzył się również aby to stanowisko pozostawało w sprzeczności z zapisami w ewidencji gruntów i budynków i w księgach wieczystych. Z zapisów zawartych w tych dokumentach wynika jedynie, że część nieruchomości będącej przedmiotem umów dzierżawy, oznaczona działką nr [...], gmina A. K., stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie G.. Okoliczność ta nie jest kwestionowana w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach na które składają się wpis w wysokości [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł orzeczono na podstawie art. 205 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. u z 2015r. poz. 507 ze zm.) . E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska