I SA/Bd 856/12

I SA/Bd 856/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w S. na czynność przesłuchania świadka przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. w przedmiocie czynności dowodowej postanawia: odrzucić skargę I SA/Bd 856/12 UZASADNIENIE Zawiadomieniami z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. poinformował stronę o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków. Pismem z dnia [...] pełnomocnik strony wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności przesłuchania oraz ponowne przesłuchanie świadków. Ustosunkowując się do wezwania strony organ w piśmie z dnia [...] poinformował, że strona jest prawidłowo zawiadamiana o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, stronie zapewniony jest czynny udział w postępowaniu podatkowym, ponadto brak jest podstaw do ponownego przesłuchania J. G. w charakterze świadka. Pismem z dnia [...] skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na czynność przesłuchania świadka J. G. przeprowadzoną w toku postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Skarżący zarzucił organowi uniemożliwienie uczestniczenia prokurentowi Spółki w czynności dowodowej. W skardze zarzucono ponadto, że w trakcie prowadzonego postępowania organ naruszył art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 i art. 190 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej - O.p. Jako podstawę wniesienia skargi strona podała art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako p.p.s.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W podstawie prawnej skargi skarżąca powołała się na art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, czynność przesłuchania świadka podejmowana przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie może zostać uznana za "inny akt lub czynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Analiza tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są przy tym w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. O akcie lub czynności w rozumieniu tego przepisu, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30 Lex nr 125767). Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07). Powyższe wskazuje, że czynność z zakresu administracji publicznej może podlegać kognicji sądu administracyjnego, jedynie gdy z jej treści wynika przyznanie stronie uprawnień lub nałożenie na nią określonych obowiązków, a czynności te wynikają z władczego działania organu. Tym samym, skarżona przez stronę czynność przesłuchania świadka i niedopuszczenie do udziału prokurenta nie posiada wszystkich elementów niezbędnych do uznania ich za akty, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przykładowo w trybie art. 3 § 2 pkt 4 mogą być zaskarżane przede wszystkim określone czynności materialno-techniczne, np. czynność zameldowania, ustalenie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, czynność udostępnienia lub odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej zbiorczej pacjentowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej (por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OSA 1/2003, ONSA 2003, nr 4, poz. 114 oraz aprobującą glosę B. Adamiak do tego wyroku w OSP 2003, nr 11, poz. 136). Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotu niniejszej sprawy wskazać należy, że czynności przesłuchania świadka przeprowadzone przez organ w toku postępowania podatkowego nie przynależą do kategorii czynności organów administracji publicznej, które spełnią łącznie wszystkie wyżej określone przesłanki art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego, jeżeli zdaniem Spółki w toku prowadzonego postępowania podatkowego zostały naruszone przepisy Ordynacji podatkowej, to skarżąca będzie mogła podnieść te okoliczności w formie stosownych zarzutów w skardze do sądu administracyjnego na ostateczny akt administracyjny wydany w sprawie (na decyzję organu odwoławczego). Zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, wypowiadającym się w zakresie dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności dokonywanych w toku postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 810/10, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 330/10, postanowienie WSA w Krakowie II SA/Kr 1874/11. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak sentencji.