I SA/Bd 891/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2017r. sprawy ze skargi "P. " S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. Nr [...] Wójt Gminy B. określił skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie [...]zł i jednocześnie odmówił stwierdzenia nadpłaty za ten okres, z uwagi na fakt, iż Spółka dokonała wpłaty podatku w łącznej kwocie [...]zł. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego i wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w części, w jakiej organ podatkowy dokonał przypisu podatku z tytułu opodatkowania gruntów oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie ze stanowiskiem strony. Decyzją z dnia [...] lipca 2017r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, organ dokonał analizy przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazał, że Spółka złożyła w dniu [...] lutego 2016 r. deklarację na podatek od nieruchomości na 2016 r. na kwotę [...]zł. Następnie w dniu [...] listopada 2016 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. wraz z korektą deklaracji za ten okres. Łączna kwota zadeklarowanego podatku od nieruchomości za 2016 r. wynosiła [...] zł, przyjmując za podstawę opodatkowania wartość budowli [...] zł oraz powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą [...] m2. Organ wyjaśnił, że przedmiotem sporu w sprawie jest zagadnienie czy w 2016 r., to jest w czasie obowiązywania umowy z dnia [...] listopada 2002 r. zawartej pomiędzy Dyrektorem Lasów Państwowych z siedzibą w W. a P. "P." S..A.. z siedzibą w P., strona była posiadaczem pasa gruntów tylko o szerokości stanowiącej 0,80 m i długości [...] metrów (966m2 zgodnie z jej stanowiskiem), czy też całości pasa gruntów o powierzchni 13.159 m2 (stosownie do stanowiska organu podatkowego), które stanowią przedmiot umowy, a w efekcie, czy była podatnikiem podatku od nieruchomości. Poza przedmiotem sporu pozostaje natomiast kwestia opodatkowania 305 m2 gruntów pozostających w użytkowaniu wieczystym. Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. włączono do akt niniejszego postępowania wyciąg z wyniku kontroli z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., wyciąg z protokołu badania ksiąg podatkowych z dnia [...] grudnia 2014 r. Urzędu Kontroli Skarbowej w B., kserokopię wypisu z rejestru gruntów i budynków, kserokopie wycinków map. Analizie poddane zostały te dokumenty oraz umowa z dnia [...] listopada 2002 r. zawarta pomiędzy Dyrektorem Lasów Państwowych z siedzibą w W. a P. "P." S..A. z siedzibą w P.. Organ wskazał, że przedmiotem umowy zawartej przez stronę z Generalnym Dyrektorem Lasów Państwowych z siedzibą w W., działającym w imieniu 30 nadleśnictw w dniu [...] listopada 2002r. było oddanie do korzystania przez stronę pasa gruntu zajętego na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych, pod budowę i utrzymanie nowych rurociągów oraz pod budowę i utrzymanie linii światłowodowych. Kolegium stwierdziło, że z umowy tej wynika, iż korzystanie nadleśnictw z tych gruntów sprowadza się jedynie do przejścia przez te grunty do sąsiednich gruntów. W przedmiotowej umowie brak jest zapisów dotyczących ograniczenia posiadania. Organ podał, że w toku postępowania kontrolnego wystąpiono pismami z dnia [...] lipca 2014 r. i [...] września 2014 r. do Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o udzielenie pisemnych wyjaśnień dotyczących wykonania warunków umowy zawartej w dniu [...] listopada 2002r. Z udzielonej odpowiedzi wynika, iż obowiązek spełnienia wymogów przepisów podatkowych, tj. określenia powierzchni zajętego pasa gruntu spoczywał na P. "P." S..A. Jednocześnie wskazano, iż na gruntach stanowiących pasy (pozbawione drzewostanu), na których posadowione są urządzenia przesyłowe stanowiące własność Spółki P nie ma możliwości prowadzenia gospodarki leśnej. Organ wskazał, że dla prawidłowego ustalenia powierzchni gruntów zajętych pod rurociągi niezbędne było dokonanie rzeczywistych pomiarów. Spółka w umowie z dnia [...] listopada 2002 r. zobowiązała się dokonać aktualizacji pomiarów geodezyjnych i przeprowadzić zmiany w ewidencji gruntów. Przed realizacją tego zobowiązania dokonała z Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych uzgodnień zakresu rzeczowego prac, jaki należy dokonać dla wypełnienia postanowień zapisów § 2 umowy z dnia [...] listopada 2002 r. w tym m.in. sposobu ustalania zasięgu pasa technicznego zajętego pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne. Przy obopólnej akceptacji przyjęto, iż przy ustalaniu zasięgu pasa technicznego minimalna odległość linii rozgraniczającej od skrajnego rurociągu powinna wynosić 3 m, a od kabla światłowodowego/teletechnicznego – 2 m. Organ wskazał, że strona przez kilka lat nie podjęła skutecznych działań w celu wypełnienia zobowiązań zawartych w przedmiotowej umowie. Dopiero w 2008 r. zawarła pierwszą umowę na wykonanie pomiarów geodezyjnych pasa gruntu zajętego pod rurociąg i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne. Warunki i zakres rzeczowy pomiarów został zaakceptowany przez obie strony umowy. Ustalono, iż w terenie wyznaczony zostanie i zastabilizowany na trwałe słupkami betonowymi pas techniczny zajęty pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne. Organ zwrócił uwagę na wyjaśnienia złożone przez spółkę "P. ", która wykonała dla strony prace geodezyjne w 2009 r. W wyciągu z badania ksiąg podatkowych zawarte zostały trzy umowy: pierwsza z dnia [...] lipca 2008 r. wraz z aneksem zawartym w dniu [...] marca 2009 r., druga z dnia [...] czerwca 2009 r. wraz z aneksem zawartym w dniu [...] września 2009 r., trzecia z dnia [...] sierpnia 2009 r. Przedmiotem tych umów było m.in. wykonanie pomiarów geodezyjnych pasa technicznego zajętego pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne zgodnie z warunkami ustalonymi z Dyrektorem Lasów Państwowych. Prezes "[...]" pismem z dnia [...] września 2014r. poinformował, że przedmiotowe umowy zostały zrealizowane zgodnie z zawartymi w nich wytycznymi, a cała dokumentacja geodezyjna została przekazana zgodnie z umowami do P. "P." S..A. "[...]" dokonała pomiarów przy zastosowaniu uzgodnionych parametrów na całej długości rurociągów przebiegających przez grunty Skarbu Państwa będące w zarządzie Lasów Państwowych. Zgodnie z zapisami umów przygotowała ona również wykazy zmian ewidencyjnych dotyczących poszczególnych działek oraz wnioski do poszczególnych nadleśnictw o wprowadzenie zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez właściwe starostwa. Z poczynionych ustaleń wynika, że odmówiono ich podpisania z uwagi na brak przeprowadzenia przez P. "P." S..A. procedur wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. Jednocześnie wskazano, iż nadleśnictwa nie podważały pomiaru pasa technicznego. Ustalenia organu kontroli skarbowej odnośnie pomiarów pasa technicznego zajętego pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne na terenie Nadleśnictwa B. (Gminy [...] poczynione zostały w oparciu o wyjaśnienia zawarte w piśmie Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] z dnia [...] maja 2014r., za którym przesłane zostały wykazy działek i powierzchni użytkowanych przez stronę oraz wskazana została długość rurociągu z podziałem na gminy wraz z wycinkami aktualnych map. Z pomiarów dokonanych przez firmę "[...]" wynikało, iż strona użytkowała, zgodnie z zawartą umową z dnia [...] listopada 2002 r. grunty Skarbu Państwa będące w zarządzie Lasów Państwowych (na terenie Gminy B.) o łącznej powierzchni 1,3159 ha (13.159 m2), a nie jak twierdzi – o powierzchni 966 m2 (różnica 12.193 m2). Organ wskazał, iż pomiary zostały wykonane przez firmę "[...]" w 2009 r., ale dotyczyły pasa zajętego na utrzymanie rurociągu i światłowodów, który nie uległ zmianie, gdyż rurociąg i światłowody nie zmieniły swojego położenia. Pomiary dokonane przez firmę "[...]" są miarodajne, rzetelne i nie budzące zastrzeżeń, a cały materiał dowodowy jednoznacznie świadczy prawidłowości ustaleń dokonanych w decyzji Wójta Gminy B.. Z ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wynikało, iż Nadleśnictwa nie podważały dokonanych pomiarów pasa technicznego, jedynie odmówiły podpisania przedmiotowych wniosków, z uwagi na brak przeprowadzenia przez P. "P." S..A. procedury wyłączenia gruntów z produkcji leśnej nałożonej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] wniósł uwagi dotyczące oznaczenia na gruncie pasa technicznego działek ewidencyjnych, w tym znajdujących się na terenie gminy B.. SKO stwierdziło, iż zakresem rzeczowym umowy z [...] listopada 2002 r. objęte zostały całe grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jak "Tr – tereny różne", co do których odnosić się miały aktualizacyjne pomiary geodezyjne o których mowa w § 2 powyższej umowy. Wyniki pomiarów nie zostały jednak przekazane Lasom Państwowym ani też nie została przeprowadzona procedura zmian danych ewidencji gruntów i budynków. Nie mniej, wbrew stanowisku skarżącej, brak jest podstaw do twierdzenia, że zakres rzeczowy umowy z [...] listopada 2002 r. nie odnosi się bezpośrednio do powierzchni działek ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako "Tr – tereny różne". W świetle powyższego, za prawidłowe organ odwoławczy uznał ustalenia organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają rozstrzygające znaczenie, co do określenia powierzchni gruntów oddanych do korzystania przez stronę zajętych na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych. Odnosząc się do kwestii, czy strona była posiadaczem spornych gruntów i czy prowadzona na nich była działalność gospodarcza Kolegium podało w pierwszej kolejności, że poza sporem pozostaje status Nadleśnictwa (w imieniu i na rzecz którego działał Dyrektor Generalny Lasów Państwowych) jako reprezentanta interesu Skarbu Państwa i jednostki podejmującej za niego czynności, również cywilnoprawne (stacio fisci), któremu przysługuje prawo własności. Nadleśnictwo zawarło w związku z tym ze stroną umowę "oddania do korzystania z pasa gruntu: zajętego na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych; pod budowę i utrzymanie nowych rurociągów naftowych; pod budowę i utrzymanie linii światłowodowych" (treść § 1 ust. 1 umowy). Oceniając charakter czynności prawnej wynikającej z § 1 ust. 1 umowy, organ uznał, że odpłatne udostępnienie skarżącej gruntów leśnych wyszczególnionych w załączniku nr [...] (potem 6) do umowy, skutkowało przeniesieniem na ten podmiot ich posiadania i to bez względu na to, że w umowie nie zostało zawarte jakiekolwiek z określeń "o posiadaniu, czy użytkowaniu." Zwrócił uwagę, że z opisywanej umowy o oddaniu do korzystania gruntów leśnych (pod którymi posadowione są rurociągi naftowe i linie światłowodowe) nie wynika, że udostępnienie tych gruntów, nastąpiło jedynie w celu wejścia na dany grunt. Jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji, niezasadne jest twierdzenie strony, iż na podstawie zapisów umowy Nadleśnictwo zastrzegło sobie prawo prowadzenia działalności gospodarczej na terenie będącym przedmiotem dzierżawy i taką działalność faktycznie prowadzi. Zdaniem organu, zapis § 11 umowy został błędnie przez stronę odczytany. Zgodnie z jego treścią "Dyrektor Generalny zastrzega sobie prawo wejścia na nieruchomości, o których mowa w § 1 ust. 1, w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ochronnej na sąsiednich gruntach." Przywołany przepis umowy dotyczy prawa Nadleśnictwa do wejścia na teren użytkowany przez skarżącą celem prowadzenia działalności gospodarczej i ochronnej, ale na gruntach sąsiednich. W tej sytuacji organ nie podzielił słuszności wywodu skarżącej, że taki sposób udostępnienia gruntów powodował, że nie miała ona "woli" posiadania tych gruntów. Okolicznością, która przemawiała za takim stanowiskiem było, oprócz treści umowy i dowodów zebranych w sprawie również to, że udostępnione Spółce grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki – tereny różne oznaczone symbolem "Tr", które zostały wydzielone specjalnie na potrzeby rurociągów. Klasyfikacja tych działek wskazuje, że są to użytki zakwalifikowane jako tereny różne i działalność leśna przez Nadleśnictwo nie jest na nich prowadzona. Zdaniem SKO, z postanowień umownych wynikało, że stronie zostały udostępnione grunty w celu utrzymania, umożliwienia eksploatacji i budowy rurociągów i linii światłowodowych, czyli w celu wykonywania działalności gospodarczej. Dlatego również zasadne jest stanowisko, iż grunty udostępnione Spółce były zajęte na cele działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016r., poz. 716 ze zm.), dalej: u.p.o.l. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zawarcie przez stronę z Nadleśnictwem umowy z elementami posiadania służebności (wejścia na grunt, oczyszczanie go z roślinności drzewiastej i krzewiastej), nie wyklucza faktycznego władztwa w rozumieniu art. 336 kodeksu cywilnego, gruntów leśnych pod którymi znajdują się rurociągi naftowe, a zatem na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stosownie do treści przepisów art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Obowiązywało ją to do ujawnienia tego faktu w deklaracji podatkowej, obliczenia podatku i jego zapłacenia na rachunek gminy, zgodnie z art. 6 ust. 9 tejże ustawy. W ocenie SKO Wójt nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak też i procesowego. W sposób prawidłowy ustalił i wyliczył należny podatek za 2016r. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty za ten rok podatkowy. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w części doszacowującej podatek z tytułu gruntów Lasów Państwowych oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tej samej części. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016r., poz. 380 ze zm.), dalej: "k.c.", poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i uznanie Spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do Lasów Państwowych, które nie stanowią przedmiotu dzierżawy, a tym samym w stosunku do których Spółka nie wykazuje cech posiadacza zależnego; 2) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 3051 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie Spółki za podatnika podatku od nieruchomości z tytułu gruntów należących do Lasów Państwowych, w stosunku do których Spółka nie wykazuje cech posiadacza rzeczy (tj. gruntu), tylko co najwyżej cechy posiadacza prawa (służebności przesyłu) oraz przyjęcie, że korzystanie z rzeczy w formie służebności wiąże się z przeniesieniem jej posiadania i powstaniem obowiązku podatkowego po stronie Spółki; 3) art. 3 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. poprzez ich nieuwzględnienie i uznanie Spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów Lasów Państwowych, mimo że Lasy Państwowe sprawują faktyczne władztwo nad nimi, a także mogą prowadzić na wskazanych gruntach działalność gospodarczą i ochronną i dlatego powinny być podatnikiem w tym zakresie; 4) art. 3 ust. 2 u.p.o.l. i art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016r. poz. 1629 ), dalej: "p.g.k." poprzez ich nieuwzględnienie i uznanie Spółki za podatnika od spornych gruntów, mimo iż zapisy ewidencji gruntów i budynków nie pozwalają na jednoznaczne wywiedzenie takich wniosków, a także poprzez bezwzględne przyznanie prymatu niektórym zapisom ewidencji, przy jednoczesnym pominięciu pozostałych zapisów, świadczących wbrew zapadłemu rozstrzygnięciu, iż Spółka nie jest zarządcą spornych gruntów; II. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p." poprzez wydanie decyzji z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego oraz niżej wymienionych przepisów postępowania; 2) art. 121 § 1 oraz art. 2a O.p. (zasada in dubio pro tributario) poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie, zignorowanie argumentów prezentowanych przez Spółkę i rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść podatnika wbrew zasadzie in dubio pro tributario; 3) art. 187 § 1, art. 180 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 122 i art. 124 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób wyczerpujący oraz rozstrzygnięcia jej w zgodzie z przepisami prawa oraz ustalonymi okolicznościami, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i zasady prawdy obiektywnej oraz poprzez zastosowanie dowolnej oceny materiału dowodowego, który został przeanalizowany w sposób wybiórczy; 4) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 124 O.p. poprzez niesporządzenie prawidłowego uzasadniania faktycznego zaskarżonej decyzji, w tym niewskazanie zasadności wydanego rozstrzygnięcia i w rezultacie niezrealizowanie zasady przekonywania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację wspierającą podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. II. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. określająca Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł oraz odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2016 r. Zagadnieniem spornym w sprawie jest kwestia, czy w 2016 r., to jest w czasie obowiązywania umowy z dnia [...] listopada 2002 r. zawartej pomiędzy Dyrektorem Lasów Państwowych z siedzibą w W. a P. "P." S..A. z siedzibą w P., skarżąca była ( jak twierdzi) posiadaczem pasa gruntów zajętych na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej o powierzchni 966 m2 ( tj. o szerokości stanowiącej 0,80 m i długości [...] metrów ), czy też, jak ustalił organ podatkowy, pasa gruntów o łącznej powierzchni 13.159 m2. Zdaniem skarżącej, organ podatkowy wskazując na powierzchnię 13.159 m2 nie oparł się na literalnym brzmieniu Umowy z Nadleśnictwem, lecz przede wszystkim na pomiarach wykonanych przez firmę [...] Sp. z o.o., które nie zostały przyjęte przez właściwe Nadleśnictwo i wobec tego, nie powinny prowadzić do wystąpienia po jej stronie jakichkolwiek konsekwencji, w tym także podatkowych. Skarżąca podnosi, że niedopuszczalne jest dokonywanie interpretacji postanowień Umowy nie zważając na cel jej zawarcia, charakter wiążącego strony stosunku prawnego, a w szczególności okoliczności faktyczne towarzyszące jej zawarciu. III. W tak nakreślonym sporze, w pierwszej kolejności ustalenia wymaga zakres umowy z dnia [...] listopada 2002 r., zawartej pomiędzy skarżącą Spółką a Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych, działającym w imieniu 29 wskazanych w umowie nadleśnictw ( teczka zawierająca materiały przekazane przez organ I instancji, k. 212-216 – dalej teczka ). Przedmiotem umowy było oddanie do korzystania skarżącej pasa gruntu zajętego na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych, pasa gruntu pod budowę i utrzymanie nowych rurociągów, oraz pasa gruntu pod budowę i utrzymanie linii światłowodowych. Powierzchnię pasów gruntów oddanych do korzystania, zgodnie z § 2 ust. 2 umowy miał wskazywać załącznik nr [...] określający szerokość i powierzchnię zajętego pasa gruntów, z uwzględnieniem aktualizacji pomiarów geodezyjnych, o których mowa w ust. 1. Na podstawie § 2 ust. 1 umowy skarżąca w porozumieniu i w terminie uzgodnionym z właściwym nadleśniczym miała dokonać aktualizacji pomiarów geodezyjnych, przeprowadzić zmiany w ewidencji gruntów i dostarczyć zaktualizowane mapy i aktualne wypisy z rejestru gruntów do właściwego nadleśniczego, oraz w razie konieczności, doprowadzić do zgodności z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednak załącznik nr [...] (następnie załącznik nr [...]) do umowy wskazuje jedynie numery działek oraz długość pasa samego rurociągu w metrach bieżących, a także zestawienie długości tras zajętych na rurociągi naftowe i linie światłowodowe na gruntach Lasów Państwowych, w tym przypadającą na Nadleśnictwo [...] ( 1.621 m ). Na terenie gminy B. umowa dotyczyła działek nr [...] i [...] w obrębie miejscowości S. (obecnie działki nr [...]). Uwzględniając wszystkie wprowadzone zmiany, długość trasy rurociągu "P. " i linii światłowodowych przebiegających przez Nadleśnictwo [...] wynosiła 1.621 metrów bieżących (z czego przez Gminę [...] przebiegało [...] mb). ). W § 10 Umowy postanowiono, że Strona utrzyma czystość na nieruchomościach, o których mowa w § 1, tj. na pasach gruntów oddanych do korzystania oraz zobowiązuje się do przestrzegania zasad bezpieczeństwa przeciwpożarowego w Lasach Państwowych, a także do przestrzegania wymogów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, ustawy o ochronie przyrody i ustawy o lasach. W § 11 ust. 1 Umowy Dyrektor Lasów Państwowych zastrzegł sobie prawo wejścia na nieruchomości, o których mowa w § 1 ust. 1, w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ochronnej na sąsiednich gruntach. W umowie nie zawarto innych zapisów, które ograniczałyby ich korzystanie przez skarżącą. IV. Dla celów ustalenia powierzchni spornych gruntów objętych Umową, podlegających opodatkowaniu w Gminie B., Spółka przyjęła powierzchnię 966 m2 ( tj. pasa gruntu o szerokości stanowiącej 0,80 m i długości [...] metrów ), co wynika z jej pisma z dnia [...] marca 2017r. Spółka wskazała w nim również, że w 2016r. nie zostały dokonane jakiekolwiek zmiany w Umowie ( teczka, k. 240 ). Natomiast, z wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2015r. wynika, że powierzchnia pasa gruntów zajętego na potrzeby utrzymania rurociągów i światłowodów należących do skarżącej na terenie Gminy B. wynosiła 1,3159 ha ( teczka, k. 90). Podkreślić przy tym należy, że ustaleń tych organ kontroli skarbowej dokonał w oparciu o pomiary wykonane przez spółkę z o.o. "[...]", na zlecenie skarżącej. Niesporne jest, że skarżąca uzgodniła z Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych zakres rzeczowy pomiarów, w wyniku czego ustalono, że przy określeniu zasięgu pasa technicznego należy przyjmować, że minimalna odległość linii rozgraniczającej od skrajnego rurociągu powinna wynosić 3 m, a od światłowodowego/teletechnicznego - 2 m. Ustalono, iż w terenie wyznaczony zostanie i zastabilizowany na trwałe słupkami betonowymi pas techniczny zajęty pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne. W toku kontroli ustalono, że Spółka "[...]" dokonała pomiarów przy zastosowaniu uzgodnionych parametrów na całej długości rurociągów przebiegających przez grunty Skarbu Państwa będące w zarządzie Lasów Państwowych, przygotowała również wykazy zmian ewidencyjnych dotyczących poszczególnych działek oraz wnioski do poszczególnych nadleśnictw o wprowadzenie zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez właściwe starostwa. Z poczynionych ustaleń wynika, że odmówiono ich podpisania z uwagi na brak przeprowadzenia przez P. "P." S..A. procedur wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, natomiast Nadleśnictwa nie podważały dokonanych pomiarów pasa technicznego. Nadto, z ustaleń organu kontroli skarbowej (k. 111, 151) wynika, iż w toku postępowania kontrolnego wystąpiono pismami z dnia [...] lipca 2014r. i [...] września 2014r. do Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o udzielenie pisemnych wyjaśnień dotyczących wykonania warunków umowy zawartej w dniu [...] listopada 2002 r. Z udzielonej pismem z dnia [...] grudnia 2014r. (k. 111, 151) odpowiedzi wynika, iż obowiązek spełnienia wymogów przepisów podatkowych, tj. określenia powierzchni zajętego pasa gruntu spoczywał na P. "P." S..A. Jednocześnie w piśmie wskazano, iż na gruntach stanowiących pasy (pozbawione drzewostanu), na których posadowione są urządzenia przesyłowe stanowiące własność Spółki, nie ma możliwości prowadzenia gospodarki leśnej. Zagadnienie stref bezpieczeństwa i jej szerokości regulują przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1853 ze zm.). Zgodnie z § 136 ust. 2 tego rozporządzenia, minimalna szerokość strefy bezpieczeństwa dla jednego rurociągu przesyłowego dalekosiężnego, w zależności od jego średnicy nominalnej, powinna wynosić co najmniej: 12 m - dla rurociągu o średnicy do 400 mm (pkt 1); 16 m - dla rurociągu o średnicy od 400 mm do 600 mm (pkt 2); 20 m - dla rurociągu o średnicy powyżej 600 mm (pkt 3). Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem skarżącej było utrzymanie gruntów pod rurociągami w stanie umożliwiającym ich prawidłową eksploatację, przy zachowaniu wymaganych warunków technicznych. Skarżąca jako podmiot eksploatujący rurociąg zobowiązana była również do wyznaczenia w przewidzianych prawem granicach odpowiednich stref bezpieczeństwa, co niewątpliwie wymaga od niej sprawowania faktycznego władztwa nad tą strefą. Potwierdzają to również zapisy § 11 wskazanej umowy, na podstawie którego przyznano Dyrektorowi Generalnemu Lasów Państwowych prawo wejścia na nieruchomości będące przedmiotem umowy, w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ochronnej na sąsiednich gruntach. Zastrzeżenie tego rodzaju uprawnienia byłoby zbędne gdyby przedmiotem umowy były jedynie grunty leżące bezpośrednio pod rurociągiem (według strony pas o szerokości 0,80 m ). Powyższe pozwala w sposób nie budzący wątpliwości na uznanie skarżącej za posiadacza gruntów leżących w pasie bezpieczeństwa. Również z powołanego wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wynika, że utrzymaniem pasów bezpieczeństwa związanym, np. z oczyszczaniem z drzew, krzewów (samosiejek) i wykaszaniem zajmuje się skarżąca, która dokonywała też konserwacji słupków kontrolno-pomiarowych. Należy także zwrócić uwagę, że z opisywanej umowy o oddaniu do korzystania gruntów leśnych nie wynika, iż udostępnienie tych gruntów, nastąpiło jedynie w celu wejścia na dany grunt. Wpływu na trafność zaskarżonej decyzji nie może również wywrzeć sposób w jaki określono wysokość czynszu należnego z tytułu dzierżawy. Dyspozytywny charakter zawieranych umów cywilnoprawnych powoduje, że strony umowy mogą w dowolny sposób określić wysokość wynagrodzenia przysługującego z jej tytułu, w tym również, poprzez odwołanie się do parametrów takich jak np. długość określonej budowli. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że na spornym gruncie nie dokonywała i nie będzie dokonywać prac remontowych i inwestycyjnych, a jedyną jej ingerencją na tym terenie były konieczne prace związane z pasem bezpieczeństwa, które sprowadzają się do czynności określonych bezwzględnie obowiązującymi normami prawnymi. W kontekście powyższego twierdzenia, ponownie należy podkreślić, że wykonywanie przez spółkę czynności związanych z utrzymaniem pasa bezpieczeństwa wymaga sprawowania władztwa faktycznego na terenie, w obrębie którego pas ten się znajduje. Sąd nie podziela twierdzeń skarżącej, kwestionujących możliwość uznania jej za posiadacza gruntów leżących w obszarze pasa bezpieczeństwa rurociągu. Oceny tej nie zmienia wskazywana przez skarżącą, wynikająca z art. 137 § 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. możliwość użytkowana wyznaczonej strefy bezpieczeństwa zgodnie z pierwotnym jej przeznaczeniem. Po pierwsze, wprawdzie przepis ten dopuszcza taką możliwość, nie mniej w ust. 2 przepis stanowi, że wewnątrz strefy bezpieczeństwa niedopuszczalne jest wznoszenie budowli, urządzanie stałych składów i magazynów oraz zalesianie, z zastrzeżeniem ust. 3, który dopuszcza w strefie bezpieczeństwa usytuowanie innej infrastruktury sieci uzbrojenia terenu pod warunkiem uzgodnienia jej z właścicielem rurociągu przesyłowego dalekosiężnego. Nadto, ust. 4 tego przepisu stanowi, że na terenach otwartych dopuszcza się w strefie bezpieczeństwa sadzenie pojedynczych drzew w odległości co najmniej 5 m od rurociągu przesyłowego dalekosiężnego. Zatem, wykorzystywanie przez skarżącą pasa gruntu, obejmującego również strefę bezpieczeństwa, na cele prowadzonej działalności gospodarczej, nie wyklucza możliwości prowadzenia na nich w ograniczonym zakresie określonych czynności w ramach gospodarki leśnej, o ile specyfika działalności gospodarczej nie stoi temu na przeszkodzie ( v. wyrok NSA z dnia 04 października 2016r., sygn. akt II FSK 2462/14, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Po drugie, należy zauważyć, że udostępnione Spółce grunty objęte Umową, zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki - tereny różne oznaczone symbolem "Tr", które zostały wydzielone specjalnie na potrzeby rurociągów. Klasyfikacja tych działek wskazuje, co już opisano wyżej, że są to użytki zakwalifikowane jako tereny różne i działalność leśna przez Nadleśnictwo nie jest na nich prowadzona, co wynika także z w/w pisma Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, udzielonej pismem z dnia [...] grudnia 2014r. Rację ma przy tym organ odwoławczy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości mają zapisy wynikające z ewidencji. V. W konsekwencji, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz art. 3 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1); budynki lub ich części (pkt 2); budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przez działalność leśną, w świetle postanowień art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l., należy rozumieć działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. W świetle zaś art. 3 ust. 2 u.p.o.l., obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji prawidłowo zastosowały art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., uznając skarżącą za podatnika podatku od nieruchomości będących przedmiotem zaskarżonej decyzji. W przepisie tym ustawodawca posługuje się terminem posiadania. Wobec faktu, że ustawa podatkowa nie zawiera odmiennego uregulowania znaczenia tego terminu, a także nic innego nie wynika z jej treści i celu, to, w myśl wykładni systemowej, w pełni uzasadnionym jest pogląd, iż chodzi o instytucję prawną unormowaną i zdefiniowaną w art. 336 k.c. Nawiązując do cywilistycznej konstrukcji posiadania należy wskazać, że posiadanie jest stanem faktycznym, polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą (por. wyrok SN z dnia 15 czerwca 1972 r., III CRN 121/72). Zakres tego władztwa ustawodawca sprecyzował w art. 336 k.c., poprzez odwołanie się do definicji posiadacza jako podmiotu wykonującego określone władztwo nad rzeczą cudzą. Jak stanowi ten przepis, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Mając na uwadze treść zawartej przez skarżącą umowy z dnia [...] listopada 2002 r. oraz wymogi związane z zapewnieniem wokół eksploatowanego rurociągu strefy bezpieczeństwa, zasadnie uznano spółkę za posiadacza na podstawie "innego tytułu prawnego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), a tym samym podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do spornych gruntów. Nie pozostawały one we władaniu Nadleśnictwa, bowiem to spółkę obciążał obowiązek zapewnienia i utrzymania strefy bezpieczeństwa wokół rurociągu, co więcej, jak wcześniej wskazano, w tego rodzaju strefie niemożliwe jest prowadzenie działań związanych z zalesianiem. Wykluczało to w praktyce możliwość sprawowania przez Nadleśnictwo władztwa nad tym terenem, wykorzystywanym przez skarżącą do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. To skarżącej Spółki dotyczyły zarówno uprawnienia jak i obowiązki wynikające z faktycznego posiadania i wykorzystywania pasa gruntów, w tym także obejmującego strefę bezpieczeństwa, której środek stanowi oś rurociągu ( art. 136 § 1 rozporządzenia ). Uznając spółkę za podatnika podatku od nieruchomości organy nie naruszył również art. 2a O.p. Zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Tylko w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Za chybiony Sąd uznał również wywód skarżącej, że sposób udostępnienia gruntów powodował, że nie miała ona "woli" ich posiadania. Nawet bowiem jeśli występowałby jedynie element posiadania służebności w postaci wejścia na grunt, wykonania czynności związanych z właściwą eksploatacją linii (oczyszczanie z roślinności drzewiastej i krzewiastej), to nie wyklucza to faktycznego władztwa spółki ("woli" posiadania w rozumieniu art. 336 k.c.) gruntów leśnych, pod którymi zlokalizowano m.in. rurociągi naftowe. Udostępnienie skarżącej gruntów uznać więc należy, w realiach niniejszej sprawy, za skutek czynności mającej cechy nie tylko posiadania służebności przesyłu (gruntowej), o której mowa w art. 3051 k.c., lecz za przekazanie ich w posiadanie temu podmiotowi stosownie do treści art. 336 k.c. (v. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., II FSK 1194/10, dostępny j/w ). Zdaniem Sądu, organ podatkowy na podstawie zebranego materiału w sprawie prawidłowo także uznał, że skarżącej zostały udostępnione grunty w celu utrzymania, umożliwienia eksploatacji i budowy rurociągów, czyli w celu wykonywania działalności gospodarczej. Dlatego zasadne było stanowisko organu, że grunty udostępnione spółce były zajęte na cele działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. W myśl tego unormowania, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Użyte tu pojęcie "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" odnosi się do sfery działań faktycznych, a zatem, przez pojęcie to należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących osiągnięcie zamierzonych celów lub zamierzonego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżąca prowadząc działalność i eksploatując istniejące rurociągi naftowe, wykorzystuje w sposób trwały dla tych potrzeb wytyczony pas gruntu, który jest niezbędny zarówno do przesyłu ropy naftowej i produktów naftowych jak i do ustalenia strefy bezpieczeństwa, której środek, jak wynika z art. 136 § 1 rozporządzenia, stanowi oś rurociągu. Faktycznie również grunty te zostały wyłączone z produkcji leśnej, bowiem ustalona w wyniku pomiarów geodezyjnych powierzchnia pasa technicznego objęła użytki oznaczone w ewidencji gruntów jako tereny różne Tr, które jako takie, zostały wydzielone pod rurociągi/światłowody. W związku z tym, niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wobec dokonanych ustaleń faktycznych należało przyjąć, że skarżącej, w oparciu o umowę z dnia [...] listopada 2002 r. ( której treść w 2016r. nie uległa zmianie ) zostały udostępnione grunty w celu utrzymania, umożliwienia eksploatacji i budowy rurociągów i linii światłowodowych, czyli w celu wykonywania działalności gospodarczej, a stan ten odzwierciedlają zapisy ewidencji gruntów i budynków, która grunty te klasyfikuje jako tereny różne, oznaczone symbolem "Tr". Skoro zatem skarżąca Spółka wykorzystywała sporny pas gruntu do celów prowadzonej działalności gospodarczej, to stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. jest ona również podatnikiem podatku od nieruchomości, a domniemywanie podmiotowości podatkowej Nadleśnictwa z ewidencji gruntów i budynków nie znajduje uzasadnienia. W kontekście powyższych ustaleń za bezzasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. W myśl art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei według z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast w myśl art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W świetle zaś art. 124 O.p., organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W ocenie Sądu organ podatkowy zgromadził w niniejszej sprawie wystarczający materiał dowodowy, dokonując jego wnikliwej i logicznej oceny, nie noszącej znamion dowolności. Wbrew twierdzeniem skarżącej postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w Ordynacji podatkowej (art. 120, art. 121, art. 122), jak też z regułami odnoszącymi się do dowodów w zakresie ich gromadzenia oraz oceny (art. 187 § 1, art. 191). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., zawierają bowiem wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. To, że zaskarżona decyzja nie spełnia oczekiwań strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona ma prawo do własnego przekonania o zasadności swojego stanowiska, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyroki NSA: z dnia 26 sierpnia 2016 r., I FSK 51/15; z dnia 30 sierpnia 2016 r., II FSK 747/16). Nie został również naruszony art. 124 O.p. Nadmienić należy, że sprawy zainicjowane skargami P. dotyczące podatku od nieruchomości były już przedmiotem orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (np. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 158/16 – 162/16, z dnia 23 maja 2017r., sygn. akt I SA/Bd 259/17 i z dnia 27 czerwca 2017r., sygn. akt I SA/Bd 485/17; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 365/16; wyroki WSA w Poznaniu z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Po 574/16 – 578/16; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 marca 2017 r., I SA/Go 82/17). W orzeczeniach tych zaprezentowano stanowisko zbieżne z przedstawionym przez Sąd w niniejszym wyroku. Wobec zatem niezasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił. T. Liwacz J. Szulc L. Kleczkowski