II SA/Bd 1036/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. J. K., dalej: skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Szubinie nr XXX/236/13 z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno-zachodniej części miasta, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Przedmiotowej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przy jej sporządzeniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199), dalej: "u.p.z.p.", z uwagi na niezgodność planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Szubin przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej w Szubinie nr XVIII/180/2000 z dnia 20 września 2000 r. Zgodnie bowiem z § 7 uchwały w sprawie planu, z obszaru objętego planem wydzielono teren oznaczony symbolem A-1ZP z przeznaczeniem na teren zieleni publicznej urządzonej w sposób w niniejszym paragrafie opisany, natomiast w studium dla tego obszaru zgodnie z załącznikiem nr 2 do uchwały w sprawie studium (Załącznik nr 2 Miasto Szubin rysunek studium) dla przedmiotowego terenu określony był sposób przeznaczenia Pn/MN i MN, tj. produkcja nieuciążliwa i przemysł oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna intensywna. Zgodnie z § 56 uchwały w sprawie planu z obszaru objętego planem wydzielono teren oznaczony symbolem B-9MN/U z przeznaczeniem na cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług natomiast w studium dla tego obszaru określony był sposób przeznaczenia oznaczony symbolami Pn/MN i MN, tj. produkcja nieuciążliwa i przemysł oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna intensywna. Pozostałe tereny, w tym tereny oznaczone w planie symbolami A-3MN, B-10MN, B-7MN, B-11MN, B-1MN do B-6MN, B-13MN do B-17MN, B-19MN do B-23MN, C-1MN do C-13MN i C-17MN przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną natomiast w studium dla tego obszaru przewidziano zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczeniem usług MW/U dla większości obszaru. Skarżący zarzucił również naruszenie przy sporządzaniu skarżonej uchwały art. 15 ust. 2 u.p.z.p., polegające na wadliwym ustaleniu przebiegu drogi, zgodnie bowiem z § 72 uchwały w sprawie planu, teren oznaczony symbolem B-KD-D6 przeznaczono na drogę publiczną dojazdową o szerokości 10m. Takie umiejscowienie drogi miało na celu to, aby planowana droga była wydłużeniem obecnie istniejącej ulicy M., niemniej ulica M. jest drogą osiedlową o szerokości 5 metrów, a planowana jej kontynuacja wynikająca z zapisu § 72 planu, jest drogą znacznie szerszą, bo o szerokości 10 m. Poszerzenie ulicy M. z uwagi na istniejącą zabudowę jest niemożliwe, a zatem takie usytuowanie drogi w planie jest wadliwe i niezgodne z zasadami sztuki planistycznej; wadliwym ustaleniu warunków zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem B-9MN/U, dla którego jak wynika z rysunku planu stanowiącego Załącznik nr 1 do uchwały, wyznaczono dwudziestometrową nieprzekraczalną linię zabudowy wzdłuż granicy zachodniej, północnej i wschodniej oraz dwunastometrową wzdłuż granicy południowej, co w sposób znaczny ogranicza podział i zagospodarowanie objętych planem działek o nr [...] i [...] (obecnie działka nr [...]) oraz nieuwzględnieniu podczas uchwalania planu uwag do projektu planu złożonych przez ówczesnych właścicieli terenu tzw. dawnej C. P. (ówczesnych właścicieli działek nr [...] i [...]), a mianowicie (sprzeciw na przeznaczenie całego terenu oznaczonego w planie symbolem A-1ZP na teren zieleni publicznej urządzonej, dopuszczenie dla terenu oznaczonego w planie symbolem A-1ZP możliwości przeznaczenia na cele rekreacyjne, zabudowę usług infrastruktury sportowej i rekreacyjnej, dopuszczenie dla terenu oznaczonego w planie symbolem A-1ZP możliwości podziału działki i utworzenie działek pod budownictwo jednorodzinne oraz dopuszczenie dla terenu oznaczonego w planie symbolem B-9MN/U możliwości zabudowy mieszanej; usługowej, pod działalność gospodarczą oaz budownictwo jednorodzinne i wielorodzinne. Skarżący zarzucił również naruszenie przy sporządzaniu art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z pkt 9 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady ochrony prawa własności oraz zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym, a ingerencją w prawo własności polegające na tym, że zmieniono sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenów stanowiących obecnie własność skarżącego, zdaniem którego w sposób dowolny uznano o przeznaczeniu terenu, a przyjęty sposób przeznaczenia i wykorzystania terenu objętego planem, znacząco wpłynął i ograniczył wykonywanie prawa własności objętych zaskarżoną uchwałą działek nr [...] i [...] przez ówczesnych ich właścicieli oraz następnie przez skarżącego, który nabył objęte planem działki nr [...] i [...] aby realizować na nich cele, jakie przewidziane były dla tego terenu w studium, tj. produkcja nieuciążliwa i przemysł oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna intensywna. Według skarżącego naruszono przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały, granice władztwa planistycznego polegającego na tym, że nieruchomość prywatną obejmującą ponad połowę działki nr [...] i całą działkę nr [...] obecnie stanowiących działkę [...], przeznaczono w planie na teren zieleni publicznej urządzonej, pozbawiając właściciela możliwości realizacji na przedmiotowej nieruchomości inwestycji i zabudowy zgodnej z przeznaczeniem niniejszego terenu w studium. Skarżący zauważył, że teren obejmujący sąsiednie działki o numerach [...] w planie miejscowym, wszedł w obszar strefy A-1ZP tj. z przeznaczeniem na cel zieleni publicznej urządzonej, natomiast w studium uchwalonym w dniu 05.11.2015 r. zmieniono i ustalono dla tych działek kierunek zagospodarowania -B, tj. zabudowę mieszkaniową. Zdaniem skarżącego przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały w sposób nienależyty uzasadniono przyjęte rozwiązanie planistyczne. Dostrzega się brak racjonalnej argumentacji oraz uzasadnienia celowości przyjętych rozwiązań, wskutek czego przy jej podejmowaniu organ stanowiący Miasta przekroczył swoje uprawnienia w decydowaniu o przeznaczeniu terenu poprzez danie prymatu interesowi publicznemu nad interesem indywidualnym, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności, zasadę równości, prawo własności i przekraczając jednocześnie granice władztwa planistycznego. Skarżący wytknął wreszcie skarżonej uchwale niezgodność planu z obecnie obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej w Szubinie nr XV/132/2015 z dnia 05.11.2015 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Szubin w zakresie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania północnej części dawnej działki nr [...], dla której zgodnie z planem przewiduje się realizację celu oznaczonego symbolem B-9MN/U, a więc jako teren z przeznaczeniem na cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług. Zgodnie z obowiązującym obecnie studium teren ten został oznaczony symbolem B, to jest jako teren zabudowy mieszkaniowej z towarzyszącymi nieuciążliwymi usługami - adaptacja z dopuszczeniem realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej/towarzyszącymi usługami jako kontynuacji i uzupełnienia zabudowy istniejącej oraz pozostałej części dawnej działki [...] i działki [...] oraz sąsiednich działek o numerach [...] stanowiących jedną całość po wyrobisku dawnej cegielni o podobnym ukształtowaniu terenu i podobnych przekrojach geotechnicznych, oznaczonego w planie miejscowym symbolem A-1ZP, tj. z przeznaczeniem na cel zieleni publicznej urządzonej. W studium uchwalonym w dniu 05.11.2015 r. zmieniono kierunek zagospodarowania dla części tego terenu, to jest dla działek o numerach [...] i ustalono dla tych działek sposób przeznaczenia -B, tj. zabudowę mieszkaniową, co jest niezgodne z obowiązującym planem miejscowym. W uzasadnieniu zarzutów skargi, skarżący wskazał na swój interes prawny, podnosząc, że jest on właścicielem nieruchomości (dawne działki nr [...] i [...]- obecnie w wyniku scalenia działka nr [...]), które w całości położone są na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym zaskarżoną uchwałą. Zdaniem skarżącego, skarżona uchwała, jak również obowiązująca w dacie jej uchwalenia uchwała Rady Miejskiej w Szubinie z dnia 20.09.2000 r. nr XVI 11/180/2000 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Szubina, ukształtowały ład przestrzenny na terenie nimi objętym i w sposób bezpośredni zadecydowały o sposobie wykorzystania i przeznaczenia nieruchomości oraz ukształtowały sposób wykonywania prawa własności w stosunku do przedmiotowych nieruchomości. Zapisy planu w sposób bezpośredni wpływają, w ocenie skarżącego, na sposób wykonywania przez niego prawa własności w stosunku do nieruchomości nr [...], znacznie je ograniczając, obniżają również wartość przedmiotowej nieruchomości. Skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z uchwałą nr XVIII/180/2000 z dnia 20.09.2000r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Szubin. Jak wskazał skarżący, przeznaczenie terenów oznaczonych w planie jako A-1ZP, B-9MN/U oraz pozostałych terenów, w tym terenów oznaczonych w planie symbolami A-3MN, B-10MN, B-7MN, B-11MN, B-1MN do B-6MN, B-13MN do B-17MN, B-19MN do B-23MN, C-1MN do C-13MN i C-17MN, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, stoi w sprzeczności ze studium, który ten teren oznaczał odpowiednio jako Pn/MN i MN i MW/U. Skarżący wskazał, że w dniu 05.11.2015 r. Rada Miejska w Szubinie uchwałą nr XV/132/2015 uchyliła poprzednią uchwałę w sprawie studium i podjęła nową uchwałę w sprawie studium. Zaskarżona uchwała stoi w sprzeczności z zapisami studium uprzednio i obecnie obowiązującego. Skarżący podniósł, że przy uchwalaniu skarżonej uchwały naruszono także zasady sztuki planistycznej, poprzez nieuwzględnienie uwag zgłaszanych przez ówczesnych właścicieli nieruchomości. Część uwag, jak wskazał skarżący, odrzucona została wobec niekorzystnych warunków geotechnicznych, mimo nie zlecenia odpowiednich badań w tym zakresie. Skarżący podniósł, że Rada Miejska nie uwzględniła podczas uchwalania przedmiotowej uchwały zasady uwzględniania prawa własności. W ocenie skarżącego, organ w sposób dowolny zadecydował o przeznaczeniu i kierunku zagospodarowania nieruchomości stanowiących własność skarżącego z terenów przemysłowych na tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego oraz tereny zieleni publicznej. Skarżący uznał, że ujęte w zaskarżonej uchwale rozwiązania planistyczne, polegające na wydzieleniu z obszaru po byłej cegielni aż tak dużego terenu z przeznaczeniem na cel zieleni publicznej urządzonej jak również nie dopuszczenie na realizację na niniejszym terenie celu związanego z realizacją funkcji przemysłowych (produkcja nieuciążliwa i przemysł oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna intensywna), nie mają racjonalnego i należytego uzasadnienia, brak jest racjonalnej argumentacji oraz uzasadnienia celowości przyjętych rozwiązań. Skarżący podniósł, że gotów jest przedstawić opinię geotechniczną potwierdzającą przydatność terenu po byłej cegielni parowej pod lokalizację budownictwa kubaturowego. Wniesienie skargi do Sądu poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie z dnia [...].05.2016r.). W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu, skarżący nie wykazał w należyty sposób interesu prawnego, samo posiadanie działek nie legitymuje jeszcze skarżącego do złożenia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazał organ, o legitymacji procesowej uprawnionego do złożenia skargi decyduje naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny. Organ wskazał, że na terenie objętym skarżoną uchwałą od dnia 5 listopada 2015 r. obowiązuje nowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Szubin uchwalone uchwałą Rady Miejskiej nr XV/132/15. Zdaniem organu, studium uchwalone uchwałą Nr XVIII/180/2000 Rady Miejskiej w Szubinie z dnia 20 września 2000 r., a zwłaszcza jego załącznik nr 2, określa za pomocą barw i linii główne kierunki rozwoju przestrzennego miasta Szubin. Z analizy załącznika nr 2 wynika, że teren oznaczony Pn i MN - produkcja nieuciążliwa wraz z równoprawnym kierunkiem - zabudową mieszkaniową jednorodzinną intensywną jest oddzielony od terenu MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna intensywna pasem o kolorze zielonym, wskazującym na tereny o symbolu Zp i Zn - projektowane pasma zieleni miejskiej i istniejące zespoły zieleni wysokiej i niskiej. W tymże pasie znajduje się teren oznaczony w MPZP jako A-1ZP. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia zawarty w skardze argument, że zapis planu wskazujący teren leżący w zakresie oddziaływania zielonego pasa ze studium jako A-1ZP - "teren zieleni publicznej urządzonej," jest niezgodny z tym studium. Organ nie zgodził się również z zarzutem dotyczącym niezgodności terenu zaznaczonego graficznie w MPZP jako B-9MN-U ze Studium uchwalonym 20.09.2000r. Organ stwierdził, że w studium istnieje dla tego terenu, oprócz symbolu PN, równoprawne wskazanie odnośnie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej intensywnej. Plan ponownie uszczegóławia zapis studium, gdyż wprowadza zasady zagospodarowania i zabudowy dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług. W planie kontur ten oznaczono symbolem B-9MN/U. Wprowadza on jednolitą zabudowę mieszkaniową wraz z usługami, które mają służyć mieszkańcom danego kwartału. Jak wskazał organ, studium jest dokumentem wyznaczającym kierunki polityki przestrzennej miasta, natomiast plan powstaje w wyniku analizy m.in. opinii stosownych podmiotów, wniosków i opinii, jakie wniesiono do projektu planu i z tego powodu musi być bardziej szczegółowy. W ocenie organu, również zapisy planu takie, jak: A-3MN, B-10MN, B-7MN, B-11MN, B-1MN, B-6MN, B-13MN, B-17MN, B-19MN do B-23MN, C-1MN do C-13MN i C-17MN nie są sprzeczne ze starym studium. Organ wskazał ponadto, że zaskarżona uchwała sprawdzona została pod względem zgodności procedury planistycznej z prawem, przez Wojewodę, organ nadzoru. Organ nie uznał również za słuszny zarzut dotyczący wadliwego przebiegu drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem B-KD-D6 - teren poznaczony pod drogę publiczną dojazdową. Droga ta skraca dotarcie mieszkańców terenu sąsiadującego z przedmiotowym planem do centrum miasta. Ponadto, droga ta, w swoim zamyśle, ma obsługiwać także teren B-9MN/U i jest zgodna zarówno z obowiązującym jak i poprzednim studium. Organ ponadto wskazał, że czynienie zarzutu z wprowadzenia niezabudowanego pasa o szerokości 20 m od strony zachodniej, północnej i wschodniej jak i 12 m wzdłuż granicy południowej jest niesłuszne i pozbawione podstaw prawnych. Pas ten ma na celu ochronę terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od terenu z funkcją mieszaną (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług). Odnosząc się do zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego organ wskazał, że władztwo to daje mu pewnego rodzaju swobodę w planowaniu przestrzeni, ta swoboda jest ograniczona prawem i musi mieścić się w ramach obowiązującego prawa. Przeznaczenie nieruchomości prywatnych na cele publiczne jest możliwe i skutkuje ograniczeniem praw właścicielskich, jednakże do takiego ograniczenia Radę Miejską przy uchwalaniu miejscowego planu upoważniają zapisy ustaw, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał ponadto, że skarżący zakupił przedmiotowe działki w 2015 r., w okresie po dwóch latach obowiązywania planu miejscowego, zatem wiedział, jaki jest stan prawny nieruchomości oraz jakie są zapisy miejscowego planu dla tego terenu. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i złożył wyjaśnienia, w których domaga się uznania istnienia jego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący wycofał również zarzut naruszenia przy sporządzaniu skarżonej uchwały art. 15 ust. 2 u.p.z.p., dotyczący wadliwego ustalenia przebiegu drogi. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 9 listopada 2016r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że grunty oznaczone w planie symbolami A-3MN, B-10MN, B-7MN, B-11MN, B-1MN do B-6MN, B-13MN do B-17MN, B-19MN do B-23MN, C-1MN do C-13MN i C-17MN nie stanowią własności skarżącego ani nie posiada do nich skarżący innego tytułu prawnorzeczowego. Skarżący jest właścicielem częściowo działki stanowiącej drogę B-KD-D6. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. J. K., reprezentowany przez radcę prawnego G. R., po bezskutecznym wezwaniu Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ust. 1 oraz art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Szubinie nr XXX/236/13 z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno- zachodniej części miasta Szubina (Dz.Urz. Woj.Kuj.Pom., z dnia 15 lutego 2013 r., poz. 858). Sąd rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie cyt. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zobowiązany jest w pierwszej kolejności stwierdzić, czy skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, termin do wniesienia skargi oraz wymóg sprawy z zakresu administracji publicznej). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Skarżący dopełnił warunku bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wystosowane przesyłką poleconą w dniu [...] czerwca 2016 r. (wpływ do organu w dniu [...] czerwca 2016r.). W dniu [...] czerwca 2016 r. Przewodniczący Rady poinformował skarżącego o przekazaniu pisma do Burmistrza (informacja doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] czerwca 2016r., z.p.o. w aktach administracyjnych). W piśmie z dnia [...] czerwca 2016r. Burmistrz, a w pismach z dni [...] lipca 2016r. oraz [...] lipca 2016r., Przewodniczący Rady zawiadamiali pełnomocnika skarżącego o skierowaniu wezwania na planowaną sesję Rady Miejskiej. Skarga została wniesiona w dniu [...] sierpnia 2016r. Ostatecznie Rada Miejska nie rozpoznała na sesji wezwania i nie udzieliła odpowiedzi na nie. Wnosząc skargę w dniu [...] sierpnia 2016r. (poniedziałek) skarżący zachował 60 - dniowy termin na wniesienie skargi od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikający z art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. Skarga został wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 446), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że aby móc wskazać na naruszenie zaskarżoną uchwałą interesu prawnego strony, należy wykazać, jaką skonkretyzowaną normę prawną kwestionowany akt prawny narusza. Normę taką winna wskazać strona skarżąca. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 jest ten czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Podmiot ten może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Interes prawny skarżącego wskazany w powyższych unormowaniach musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Wskazany przepis nie daje podstaw do wniesienia skargi w interesie publicznym, co oznacza, że skarga złożona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej) i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Wokanda Nr 7-8/2005). Przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do oceny legalności uchwały, podjętej w zakresie administracji publicznej jest zatem ukształtowany na szczególnych zasadach. Uwzględnienie skargi uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego skarżącego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Należy podkreślić jeszcze raz, że interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Powyższe oznacza, że kwestionując legalność aktu prawnego skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególnie szerokie jest w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych na tle skarg składanych w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (por. NSA w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. I OSK 1761/12, CBOSA nsa.gov.pl). Skoro wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę Rady Gminy wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, winien w następnej kolejności, zbadać czy interes prawny skarżącego został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niewątpliwie skarżący, jako właściciel nieruchomości objętych obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego zaskarżoną uchwałą, ma interes prawny. Okoliczność tą potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach sądowych oraz w przesłanej na żądanie Sądu dokumentacji planistycznej. Jednak, zdaniem Sądu, kwestie podnoszone przez pełnomocnika skarżącego nie wskazują na naruszenie bezpośrednie, konkretne i realne jego interesu prawnego lub uprawnień. Inaczej mówiąc, przeprowadzona kontrola uchwały, pod kątem naruszenia interesu prawnego strony, takiego naruszenia nie wykazała. Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonych na obszarze objętym kwestionowanym planem, ponieważ na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] października 2015r. nr Repertorium [...] nr [...], nabył on działki nr [...] i [...]. Nieruchomości te, zgodnie z wykazem zmian w danych ewidencji gruntów i budynków, zostały scalone w działkę nr [...]. Z punktu 10 ww. aktu notarialnego wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka o nr ewidencyjnym [...] położona jest w następujących konturach administracyjnych: - A-1ZP- teren przeznaczony na cele terenów zieleni publicznej urządzonej, -A-KD-D1, B-KD-D5, B-KD-D6- teren przeznaczony na cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług. - [...] (omyłkowo wpisano nr [...])położona jest w następujących konturach urbanistycznych: A-KD-D1, B-KD-D5- teren przeznaczony na cel drogi publicznej zbiorczej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał już w dacie nabycia przez skarżącego działek oraz w dacie ich scalenia. Z uwagi na to, że ustalenia tego planu nie dokonują zmian w przeznaczeniu nieruchomości nabytych przez skarżącego, musi on wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu lub uprawnienia spowodowanego zaskarżoną uchwałą. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2009 r. II OSK 1715/08, LEX nr 574684, wyrażony został pogląd, że "Skarżący, którzy nabyli działkę już po dniu wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą skutecznie zarzucać planowi naruszenie ich interesu prawnego do zagospodarowania działki innego niż ustala plan, gdyż nabywając działkę pod rządem zaskarżonego planu skarżący nabyli tylko takie uprawnienia, które zostały współukształtowane w szczególności przez zaskarżony plan i są z tym planem zgodne." Mimo, że skarżący stał się właścicielem nieruchomości po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest właścicielem nieruchomości objętej planem i przysługuje mu legitymacja skargowa, to dodatkowo musi on spełnić jeszcze warunek dotyczący naruszenia jego interesu prawnego. Stanowisko to potwierdzają wyroki NSA z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1064/12 i z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 186/10. Poza tym w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że istnieje różnica pomiędzy sytuacją, gdy nabywca staje się następcą prawnym wskutek np. dziedziczenia, czy też wskutek czynności prawnej jaką jest np. sprzedaż. Jeżeli zatem, tak jak w niniejszej sprawie, nie mamy do czynienia z sukcesją uniwersalną, a skarżący miał pełną wiedzę co do przeznaczenia nabywanej działki w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to też nie może być mowy o naruszeniu jakiegokolwiek interesu prawnego skarżącego, co jednoznacznie potwierdza oświadczenia skarżącego złożone w akcie notarialnym Repertorium [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r., na podstawie którego skarżący stał się właścicielem nieruchomości składającej się z działek o numerze ewidencyjnym [...] i [...]. Zaskarżona uchwała nie mogła naruszyć interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem nie pozbawiła go konkretnych praw, uprawnień, które istniały w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały. W żaden sposób nie doszło do ograniczenia wykonywania prawa własności w stosunku do ww. działek, skoro działki te zostały nabyte przez skarżącego ok. 2 lata po wejściu w życie przedmiotowej uchwały. Zatem zaskarżona uchwała nie spowodowała następstwa w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego prawa wynikającego z prawa własności. Skarżącemu nie przysługiwało bowiem do ww. działek żadne prawo, które uchwała mogła ograniczyć lub naruszyć. Wpływ na merytoryczne rozpoznanie przez Sąd sprawy miał podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia interesu prawnego polegający na naruszeniu procedury planistycznej. Sąd nie mógł z tego powodu odrzucić skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a, zgodnie z którym, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, sąd odrzuca skargę. W tych okolicznościach sprawy Sąd przeprowadził kontrolę zaskarżonej uchwały w zakresie oceny, czy nie doszło do naruszenia procedury planistycznej z wpływem na interes prawny skarżącego, ponieważ w jednym z zarzutów skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała jest niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Szubin ustanowionego uchwałą Rady Miejskiej w Szubinie z dnia 20 września 2000r. nr XVIII/180/2000 – dalej jako: "Studium". Odnosząc się do powyższej kwestii, Sąd nie dopatrzył się naruszenia interesu prawnego skarżącego, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza ustaleń Studium. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 tej ustawy istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skarżący podnosi, że zapisy planu są sprzeczne ze Studium. Naruszenie interesu prawnego skarżący upatruje w tym, że zapisy planu w sposób bezpośredni wpływają na sposób wykonywania przez niego prawa własności w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość obejmuje dawne działki nr [...] i [...], i stanowi teren po tzw. dawnej C. P. Zakupił on przedmiotową nieruchomość, aby realizować na niej cele przemysłowe, jakie przewidziane były dla tego terenu w Studium. Skarżona uchwała sposób bezpośredni ogranicza przysługujące jemu prawo własności do przedmiotowej nieruchomości oraz ogranicza sposób korzystania z niej. Z uwagi na fakt, że akt ten w sposób odmienny niż przewidziany w Studium określa przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu. Ponadto zmiana kierunku zagospodarowania przedmiotowego terenu z przemysłowego na mieszkaniowy jednorodzinny, znacznie obniżyła wartość całej nieruchomości. Zdaniem skarżącego ma on interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały albowiem jest właścicielem działek objętych przedmiotową uchwałą, która ingeruje i kształtuje jego prawo własności. W niniejszym stanie faktycznym skarżący wywodzi naruszenie swojego interesu prawnego z naruszenia przysługującego jemu prawa własności i sprzeczności postanowień planu miejscowego ze Studium. Odnosząc się do powyżej opisanego przez skarżącego naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, należy stwierdzić, że o ile skarżący jest stroną postępowania i ma interes prawny, to interes ten nie został naruszony również w zakresie procedury planistycznej, tj. zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej również jako: "mpzp") ze Studium. Skarżący, nabywając działki nr [...] i [...], miał świadomość jakie jest przeznaczenie ich w oparciu o przepisy mpzp. Z ustaleń Studium nie wynika, że teren, którego właścicielem stał się skarżący przeznaczony był pod przemysł. Zgodność mpzp ze studium należy badać w oparciu o część tekstową uchwały o Studium oraz część graficzną w postaci mapy z naniesionymi symbolami i oznaczeniami. Wynika to wprost z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium. Analiza części tekstowej i graficznej Studium (Załącznik nr 2 do uchwały) prowadzi do odmiennych wniosków, niż wnioski wywiedzione przez skarżącego. W § 7 pkt 2 lit. a Studium ustalono, że w części graficznej studium wskazuje się kierunki (obszary) preferowanego rozwoju osadnictwa i innych zmian sposobu zagospodarowania, w tym z możliwością zabudowy: - na terenach zwartej zabudowy miasta, ze wskazaniem wiodącej funkcji przeznaczenia: mieszkaniowej o zróżnicowanej intensywności (MW, MN, ME), usług (U), produkcji nieuciążliwej dla środowiska (Pn), przemysłu (P) oraz do wyznaczenia w drodze negocjacji z właścicielami terenu (F). Załącznik graficzny Studium na obszarze lokalizacji działek stanowiących własność skarżącego posiada oznaczenie Pn/MN a nie przemysł - P. Oznacza to, że teren w Studium obejmujący nieruchomości stanowiące własność skarżącego nie był przeznaczony pod przemysł - P, a jedynie pod produkcję nieuciążliwą dla środowiska (Pn). Potwierdza to symbolika naniesionych na mapie oznaczeń. Sytuacja prawna nieruchomości skarżącego związana z jej przeznaczeniem opisanym w Studium, jak i w planie miejscowym musiała, a przynajmniej powinna być skarżącemu znana. Bez znaczenia w tej sytuacji są zarzuty skarżącego, w których powołuje się on na niezgodność treści uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z treścią uchwały dotyczącej uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta i Gminy Szubin z dnia 20 września 2000r. W dacie podjęcia uchwały dotyczącej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania skarżący nie dysponował żadnym prawem w stosunku do nieruchomości obecnie stanowiących jego własność. W dniu nabycia nieruchomości przez skarżącego obowiązywał mpzp , który nie naruszał postanowień Studium. Obszar przedmiotowej nieruchomości, według Studium obowiązującego w dacie uchwalenia spornego aktu prawa miejscowego, nie był przeznaczony pod przemysł. W tym miejscu należy wyjaśnić, że studium jest aktem, który nie ma charakteru normatywnego, jego postanowienia są kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu organów administracji publicznej. Nienormatywność Studium powoduje, że jego postanowienia nie kształtują bezpośrednio sytuacji prawnej obywateli, lecz z uwagi na to, że postanowienia studium determinują treść planu miejscowego nie można wykluczyć braku jakiegokolwiek oddziaływania studium na sferę uprawnień jednostki. Studium jest tylko wytyczną do tworzenia miejscowego planu, a zasięg obszarów funkcjonalnych wskazanych w studium należy traktować orientacyjnie, ponieważ stanowią one jedynie wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gdzie zostaną uszczegółowione. Tak więc, ocena zgodności zaskarżonej uchwały ze Studium, powinna zostać dokonana nie tylko w oparciu o załącznik graficzny. Istotne znaczenie odgrywa również część tekstowa Studium. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, że zachodzi sprzeczność § 7 zaskarżonej uchwały z Załącznikiem nr 2 do uchwały w sprawie Studium. W studium określony został sposób przeznaczenia działek stanowiących własność skarżącego jako Pn/MN i MN, tj. produkcja nieuciążliwa oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna intensywna i A- 1ZP- projektowane pasma zieleni miejskiej i istniejące zespoły zieleni wysokiej i niskiej. W § 7 ust. 1 pkt 2 Studium w jego części graficznej wskazano kierunki (obszary) preferowanego rozwoju osadnictwa i innych zmian sposobu zagospodarowania, w tym z możliwością zabudowy na terenach zwartej zabudowy miasta, ze wskazaniem wiodącej funkcji przeznaczenia jako mieszkaniowa o zróżnicowanej intensywności (MW, MN, ME), produkcja nieuciążliwa dla środowiska (Pn). W załączniku nr 2 do Studium w ramach obszarów zabudowy z wiodącą funkcją MN oznaczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną intensywną linią grubą, ciągłą, koloru jasnobrązowego. Pod pojęciem Pn oznaczono grubą linią koloru ciemnoróżowego produkcję nieuciążliwą dla środowiska. W tym samym kolorze w legendzie oznaczeń ustalono przemysł, jednak na mapie w miejscu istniejących działek nie posłużono się symbolem P. Użyto natomiast oznaczenia Pn. Analiza samej mapy potwierdza w miejscu lokalizacji działek skarżącego wiodącą funkcję przeznaczenia Pn/MN, co oznacza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną intensywną oraz produkcję nieuciążliwa dla środowiska. Studium nie przewiduje na spornym terenie zabudowy MW – mieszkaniowej wielorodzinnej oraz przemysłu, tak jak wywodzi skarżący. Oprócz powyższych oznaczeń, na obszarze lokalizacji działek skarżącego linią grubą koloru ciemnoniebieskiego oznaczono teren objęty planem w trakcie sporządzania, w którym przebiegają linie grube koloru ciemno zielonego oznaczające projekt pasma zieleni miejskiej i istniejącego zespołu zieleni wysokiej i niskiej. W oparciu o studium należy stwierdzić, że w analizowanym obszarze jako wiodący rozwój zabudowy dopuszczono jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, produkcję nieuciążliwą, zieleń miejską i istniejący zespół zieleni wysokiej i niskiej. Potwierdzają to objaśnienia wszystkich użytych na rysunku Studium oznaczeń i symboli. Powyższe oznacza, że kwestionowany przez skarżącego § 7 zaskarżonej uchwały i teren oznaczony symbolem A-1ZP z przeznaczeniem na teren zieleni publicznej urządzonej wpisuje się w politykę przestrzenną gminy określoną w Studium. Dodatkowo wyjaśnić należy, że w Rozdziale 2 zaskarżonej uchwały "Ogólne ustalenia planu", w § 6 zawarte zostały ustalenia ogólne obowiązujące w granicach obszaru objętego planem, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej (ust. 1). Przeznaczenie terenów w granicach planu wyznaczono terenami: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o symbolu - MN, zieleni urządzonej, o symbolu - ZP, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zieleni urządzonej, o symbolu - MN/ZP, zabudowy usługowej, o symbolu - U, zabudowy usługowej z dopuszczeniem zieleni urządzonej, o symbolu - U/ZP, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o symbolu - MW, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług, o symbolu - MN/U, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy usługowej, o symbolu - MW/U, zabudowy usługowej z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, o symbolu - U/MW, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, o symbolu - MW/MN/U, infrastruktury technicznej - elektroenergetyka, o symbolu - E, infrastruktury technicznej - kanalizacja, o symbolu - K, infrastruktury technicznej - ciepłownictwo i energetyka, o symbolu - C/E, obsługi komunikacji - garaże, o symbolu – KG. W ocenie Sądu, mimo że w terminologii oznaczenia terenu nie przewidziano w planie miejscowym produkcji nieuciążliwej – Pn, to przeznaczenie pod tego rodzaju zabudowę mieści się w pojęciu zabudowy usługowej. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte nazewnictwo i symbole w zaskarżonej uchwale są zgodne z wymaganym zakresem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej, w zakresie stosowanych oznaczeń i nazewnictwa zawartego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), które obowiązywało w dacie uchwalania planu, a dokładnie z Załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia, w którym określono podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku. Wobec powyższego, nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut skargi, który dotyczy braku zgodności terenu oznaczony symbolem B-9MN/U, przeznaczonego na cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług ujęty w § 56 zaskarżonej uchwały z przeznaczeniem oznaczonym w Studium symbolami Pn/MN i MN, oznaczającymi produkcję nieuciążliwą oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną intensywną. Nie mogą stanowić naruszenia interesu prawnego wprowadzone zaskarżoną uchwałą regulacje planu dotyczące terenów oznaczonych symbolami A-3MN, B-10MN, B-7MN, B-11MN, B-1MN do B-6MN, B-13MN do B-17MN, B-19MN do B-23MN, C- 1MN do C-13MN i C-17MN , ponieważ skarżący nie wykazał, że posiada tytuł prawny do tych gruntów. Okoliczność ta jest bezsporna ponieważ w dniu rozprawy do protokołu pełnomocnik skarżącego oznajmił, że grunty opisane w pkt 1 lit. c skargi nie stanowią własności skarżącego ani nie posiada on do nich innego tytułu prawnorzeczowego. Z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 51 § 2 cytowanej ustawy). Ograniczenie, wynikające z ustaw samorządowych, polegające na wykazywaniu przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, powoduje, że skarga z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma w pełni charakteru actio popularis. Sąd zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Osoba skarżąca musi zatem wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Taki związek zaś musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych – mających oparcie w przepisach prawa materialnego – uprawnień (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 LEX nr 322175 ). W dniu rozprawy do protokołu skarżący potwierdził stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2016r., że cofa skargę odnośnie zarzutu zawartego w punkcie 2 lit. a skargi. Przypomnieć należy, że skarżący w zarzucie tym za wadliwe uważa ustalenie przebiegu drogi publicznej dojazdowej o szerokości 10 metrów oznaczonej symbolem B-KD-D6 w § 72 zaskarżonej uchwały. Skarżący wyjaśnia, że takie umiejscowienie drogi miało na celu to, aby planowana droga była wydłużeniem obecnie istniejącej ulicy Malinowej, niemniej ulica Malinowa jest drogą osiedlową o szerokości 5 metrów, a planowana jej kontynuacja wynikająca z zapisu § 72 planu, jest drogą znacznie szerszą. Sąd mimo cofniętego zarzutu przez skarżącego postanowił wyjaśnić kwestię wyznaczonej drogi. Skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu zapisu dotyczącego wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania drogi dojazdowej, ponieważ oddziela ona tereny oznaczone symbolem B-9MN/u i A-1ZP stanowiące własność skarżącego. W § 72 zaskarżonej uchwały tereny oznaczone symbolami od B-KD-D5 do B-KD-D7 przeznacza się na cel drogi publicznej dojazdowej. Sieć dróg wprowadzona zaskarżoną uchwałą ma za zadanie obsługę komunikacyjną terenu, którego skarżący jest właścicielem, ale i również terenów dalszych, na których dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną B-10 MN, A-3MN. Droga B-KD-D6 jest przedłużeniem drogi B-KD-D7 z zachowaniem linii przebiegu. W ocenie Sądu, planowana i istniejąca zabudowa powinna posiadać optymalny układ drogowy, umożliwiający podłączenie ruchu lokalnego do głównych dróg w sposób płynny i jak najbardziej bezkolizyjny. Z analizy załącznika graficznego do planu (mapa w skali 1:1000) wynika, że organ wykazał, iż droga B-KD-D6 stanowi jeden z głównych elementów lokalnej obsługi komunikacyjnej terenu w granicach planu przeznaczonego pod zabudowę oraz docelowo całej jednostki urbanistycznej. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 3 tabeli ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku co najmniej: droga ogólnodostępna krajowa w terenie zabudowy 10 m, wojewódzka, powiatowa 8 m w terenie zabudowy, gminna 6 m w terenie zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu I Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz.124) droga dojazdowa posiada oznaczenie o symbolu "D". Z § 5 ww. rozporządzenia wynika, że usytuowanie drogi oznacza w niniejszym rozporządzeniu umieszczenie jej elementów w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczającymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Szerokość dróg reguluje § 7 ust. 1 rozporządzenia, stanowiąc, że szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, nie powinna być mniejsza niż określona w tabeli. Dla klasy ulicy D przewidziano 10 m jako najmniejszą szerokość w liniach rozgraniczających ulicy o przekroju jednojezdniowym. Zmniejszenie tej szerokości stanowi wyjątek, o czym mówi § 7 ust. 2 rozporządzenia. Dotychczasowy przebieg ul. M. nie stanowi w ocenie Sądu wyjątku, który musiałby zostać poparty przesłankami z przywołanego powyżej ust. 2. Przepis ten stanowi, że w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6. Przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej: 1) wzajemne rozmieszczenie jej elementów oraz urządzeń infrastruktury technicznej, w charakterystycznych przekrojach poprzecznych; 2) sposób etapowego i docelowego odwodnienia; 3) sposób wysokościowego rozwiązania ulicy; 4) wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia; 5) podstawowe uwarunkowania hydrogeologiczne i geotechniczne, a w szczególności występowanie gruntów o małej nośności oraz terenów zalewowych; 6) podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniami powietrza. W tym stanie rzeczy wyznaczona szerokość drogi dojazdowej odpowiada przepisom prawa. Za niedopuszczalny należy uznać zarzut dotyczący wadliwego ustalenia warunków zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem B 9MN/U, dla którego jak wynika z rysunku planu stanowiącego Załącznik nr 1 do uchwały, wyznaczono dwudziestometrową nieprzekraczalną linię zabudowy wzdłuż granic zachodniej, północnej i wschodniej oraz dwunastometrową wzdłuż granicy południowej, co w sposób znaczny ogranicza podział i zagospodarowanie objętych planem działek o nr [...] i [...] (obecnie działka nr [...].). Skarżący nie wykazał, że w powyższy sposób ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Studium. Argumenty, na które powołuje się skarżący, nie stanowią naruszenia jego interesu prawnego, ponieważ tak jak już wcześniej Sąd wypowiedział się, działki zostały nabyte przez skarżącego w drodze umowy. Wiedział on o zastanym stanie prawnym, ukształtowanym zaskarżoną uchwałą i godził się z wyznaczoną linią zabudowy, dopełniając zakupu nieruchomości. Również argumenty dotyczące nieuwzględnienia podczas uchwalania planu uwag do projektu planu złożonych przez ówczesnych właścicieli terenu tzw. dawnej C. P. (ówczesnych właścicieli działek nr [...] i [...]), nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ organ wszystkie uwagi rozpoznał. Na mocy art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu. Na podstawie art. 17 pkt 14 oraz z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) przedłożono Radzie Miejskiej listę nieuwzględnionych uwag umieszczonych w wykazie, o czym stanowi Załącznik Nr 2 do zaskarżonej uchwały zawierający listę nieuwzględnionych uwag oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno - zachodniej części miasta. Zgodnie z uwagą dotyczącą próśb: 1. aby dopuścić realizację na terenie A-1ZP inwestycji, dla których wymagane jest opracowanie raportu oddziaływania na środowisko; 2. o umożliwienie podziału terenu A-1ZP i częściowo przeznaczenie go pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, z uwzględnieniem wielkość działek o powierzchni nie większej niż 1000 m²; 3. o zgodę na przeznaczenie terenu B-9U wyłącznie pod zabudowę usługową, z dopuszczeniem możliwości lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz działalności gospodarczej oraz zabudowy do 2 kondygnacji z poddaszem, ponieważ ustalono, że teren A-1ZP – to teren zieleni publicznej urządzonej, a teren B-9U- to teren zabudowy usługowej (aktualnie B-9MN/U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług.). Z załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały wynika, że nie uwzględniono uwag. Stanowisko organu w tym zakresie zostało uzasadnione w następujący sposób: Ad 1. Plan w przeważającej części dotyczy zabudowy mieszkaniowej. Z tego względu nie powinno się na jego terenie lokalizować przedsięwzięć, dla których wymagane jest opracowanie raportu oddziaływania na środowisko, które będą konfliktowe ze względu na oddziaływanie na środowisko oraz na sąsiednie tereny pod względem np. emisji hałasu, komunikacji itp.; Ad 2. Teren A-1ZP znajduje się na obszarze po byłej odkrywce gliny. Ze względu na niekorzystne warunki geotechniczne nie należny zmieniać jego dotychczasowego przeznaczenia pod budownictwo mieszkaniowe. Kontur urbanistyczny oznaczony symbolem A-1ZP powinien stanowić niepodzielną całość funkcjonalną. Pomoże to bardziej wykorzystać jego naturalne predyspozycje fizjograficzne. Ad 3. Dopuszczono możliwość lokalizacji na terenie zabudowy usługowej jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nie dopuszczono lokalizacji zabudowy wielorodzinnej ze względu na brak powiązania funkcjonalnego i przestrzennego. Rozpatrzenie przez organ uwag świadczy o prawidłowym przeprowadzeniu procedury planistycznej. Wobec powyższego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia procedury planistycznej, tj. istotnego naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu ich sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie, powodującego nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Podniesiona natomiast w skardze niezgodność planu z obecnie obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej w Szubinie nr XV/132/2015 z dnia 05.11.2015 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Szubin w zakresie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania może jedynie posłużyć na przyszłość zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może natomiast stanowić podstawy do jego niezgodności. Reasumując, o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnoplanistycznej nieruchomości po nabyciu jej przez skarżącego, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Skarżący znał przeznaczenie nabywanych nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i godził się na ich zakup. Trudno w tym stanie rzeczy uznać, że interes prawny skarżącego został naruszony. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza postanowień Studium. Mając powyższe na uwadze i działając na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.