II SA/Bd 1037/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim na uchwałę Rady Miejskiej Ciechocinka z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr VII/43/11 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania 1. stwierdza nieważność § 3 ust. 3 zdanie pierwsze, § 3 ust. 4, § 3 ust. 5 pkt 3, § 5 ust. 1 zdanie trzecie, § 12 załącznika do zaskarżonej uchwały, 2. w pozostałym zakresie oddala skargę. Prokuratur Prokuratury Rejonowej w Aleksandrowie Kujawskim wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej Ciechocinka z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr VII/43/11 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz warunków jego funkcjonowania, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. Kuj.- Pom. z 2011r., Nr 118, poz.995. W skardze zarzucono rażące naruszenie art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 994 ze zm.) oraz art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1390 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - w zw. z §118 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 283), poprzez wskazanie w załączniku do uchwały: a) w § 2 ust. 1 i 2 składu osobowego Zespołu Interdyscyplinarnego - zwanego dalej zespołem, co stanowi nieuprawnione powtórzenie art. 9a ust. 3-5 ustawy, b) w § 3 ust. 3 zdanie pierwsze, że każdy członek Zespołu - przed udziałem w pierwszym posiedzeniu - składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w Zespole, co stanowi modyfikację art. 9c ust. 3 ustawy i przekroczenie delegacji z art. 9a ust. 15 ustawy, c) w § 3 ust. 4 przesłanek odwołania członka Zespołu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego wskazanego w art. 9a ust. 15 ustawy, d) w § 3 ust. 5 pkt 3 przesłanek odwołania przewodniczącego Zespołu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, wskazanego w art. 9a ust. 15 ustawy, e) w § 5 ust. 1 zdanie trzecie, że uczestnictwo w posiedzeniach Zespołu jest obowiązkowe, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, wskazanego w art. 9a ust. 15 ustawy, f) w § 6 ust. 1, że posiedzenia Zespołu zwołuje przewodniczący lub jego zastępca w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące, co stanowi powtórzenie i modyfikację art. 9a ust. 7 ustawy, g) w § 12, że Zespół w drodze uchwały może tworzyć grupy robocze w indywidualnych wypadkach, w celach określonych w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a także wskazanie składu grupy roboczej, co stanowi powtórzenie i modyfikację art. 9a ust. 10-12 ustawy, h) w § 13, że prace w ramach grup roboczych prowadzone są w zależności od potrzeb zgłaszanych przez Zespół lub wynikających z problemów występujących w indywidualnych przypadkach, co stanowi powtórzenie art. 9a ust. 14 ustawy, i) w § 14 zadań grup roboczych, co stanowi powtórzenie art. 9b ust. 3 ustawy, j) w § 18 ust. 1, że członkowie Zespołu oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych i zawodowych, co stanowi powtórzenie art. 9a ust.13 ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności załącznika do uchwały w zaskarżonym zakresie. W udzielonej odpowiedzi na skargę Rada Miejska Ciechocinka reprezentowana przez Burmistrza Ciechocinka wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ) - dalej jako: "p.p.s.a." zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., obecnie tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z kolei w myśl art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że nie jest wystarczające jako samodzielna podstawa zakwestionowanie aktu prawa miejscowego w oparciu o przepisy załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 283), w sytuacji gdy doszło do powtórzenia w uchwale przepisu ustawowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że Zasady Techniki Prawodawczej są zbiorem dyrektyw skierowanych do prawodawcy (a właściwie do legislatorów) wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych. Natomiast nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 127/18- LEX nr 2565952). Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 10 października 2019 II FSK 3666/17. Sąd wyjaśnił, że zasady techniki prawodawczej nie są aktem normatywnym, ale zbiorem dyrektyw skierowanych do prawodawców. Nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa. W wyroku z 15 czerwca 2012 r. w sprawie II CSK 436/11 Sąd Najwyższy stwierdził, że naruszenie tych zasad nie wywołuje z mocy prawa żadnych ujemnych skutków. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 15 października 2019 r. II OSK 2880/17. Z kolei w wyroku z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1855/17 NSA wypowiedział się, że aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jeżeli uzasadnione to jest względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego. (Wszystkie powyższe orzeczenia zostały opublikowane na stronie: www.orzeczenia. nsa.gov.pl ). Skład Sądu streszczając stanowisko judykatury uważa, że wprowadzone do aktu prawa miejscowego powtórzenia przepisów ustawy nie stanowią istotnego naruszenia prawa i tym samym nie będą skutkowały stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu o ile nie wprowadzają modyfikacji przepisu ustawy i nie wypaczają jego sensu. W związku z powyższym Sąd dokonał oceny zaskarżonej uchwały i częściowo uwzględnił skargę poprzez stwierdzenie nieważności § 3 ust. 3 zdanie pierwsze, § 3 ust. 4, § 3 ust. 5 pkt 3, § 5 ust. 1 zdanie trzecie, § 12 załącznika do zaskarżonej uchwały. Podstawę wydania przedmiotowej uchwały stanowił art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Strona skarżąca pośród zarzutów wskazała na naruszenie § 3 ust. 3 zdanie pierwsze załącznika do uchwały. Przepis uchwały stanowi, że "Każdy członek Zespołu Interdyscyplinarnego - przed udziałem w pierwszym posiedzeniu - składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w Zespole. Obowiązek ten rozciąga się także na okres po ustaniu członkostwa z Zespole Interdyscyplinarnym oraz w grupach roboczych". Z art. 9c ust. 3 ustawy wynika, że "Przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym." Wobec powyższego należy zgodzić się z autorem skargi, że niezgodne z prawem, a więc z art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9c ust. 3 ustawy, są zatem zapisy zawarte w § 3 ust. 3 zdanie pierwsze, ponieważ stanowią modyfikację art. 9c ust. 3 ustawy. Rada Gminy dokonała niedopuszczalnej modyfikacji przepisów ustawowych. W § 3 ust. 4 załącznika do zaskarżonej uchwały postanowiono, że odwołanie członka Zespołu Interdyscyplinarnego przed upływem kadencji może nastąpić w drodze zarządzenia Burmistrza Ciechocinka w sytuacjach następujących: a) na wniosek przewodniczącego Zespołu, b) na wniosek instytucji, organizacji lub podmiotu, którego członek jest przedstawicielem, c) na wniosek zainteresowanego członka Zespołu Interdyscyplinarnego, d) w sytuacji uzasadnionego podejrzenia o naruszenie zasad poufności danych i informacji uzyskanych w ramach działania w Zespole Interdyscyplinarnym. Zgodnie z art. 9a ust. 15 ustawy rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. W art. 9a ust. 2 ustawa przyznaje wójtowi kompetencję do powołania członków tego zespołu. Wymieniony przepis nie upoważnia jednak organu gminy (wójta) do określania przesłanek odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego. Wobec tego § 3 ust. 4 załącznika do zaskarżonej uchwały wskazujący, że odwołanie Członka Zespołu może nastąpić przed upływem kadencji w drodze zarządzenia Burmistrza Ciechocinka jest niezgodny z art. 9a ust. 2 i ust. 15 ustawy. Wprowadzone przesłanki odwołania członka wykraczają poza upoważnienie do określenia trybu i sposobu odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego. Jednocześnie ustawodawca nie upoważnił Rady Gminy do określenia wymagań wobec członków zespołu interdyscyplinarnego. W świetle treści art. 9a ust. 15 ustawy rada gminy może uregulować wyłącznie tryb odwoływania członków zespołu, a więc procedurę pozbawienia członkostwa. Istotnie narusza art. 9a ust. 15 ustawy regulacja zawarta w § 3 ust. 5 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały, w ramach której postanowiono, że przewodniczący może zostać odwołany na podstawie: a) uzasadnionego pisemnego wniosku któregokolwiek z członków Zespołu Interdyscyplinarnego, b) pisemnej rezygnacji przewodniczącego, c) uzasadnionego, pisemnego wniosku Burmistrza Ciechocinka. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, upoważnienie ustawowe należy interpretować w sposób ścisły, a zatem musi być ono wyraźne, a nie dorozumiane. W związku z tym nawet brak określonych regulacji, czy też luka w prawie nie stanowi podstawy uzasadniającej wprowadzenie określonej regulacji w trybie uchwały. Organ uchwałodawczy jednostki samorządu terytorialnego nie ma bowiem prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż wymienione w przepisie ustawowym. Kierując się cytowanym upoważnieniem rada gminy winna określić m.in. tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu. Rada nie została zaś upoważniona przez ustawodawcę do określenia wymagań wobec członków zespołu interdyscyplinarnego, ani przesłanek określających przypadki odwołania członka zespołu (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r.; sygn. akt II SA/Ol 102/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 9a ust. 2 u.p.p.r. przyznaje wójtowi kompetencję do powołania członków tego zespołu, natomiast nie upoważnia organu gminy (wójta) do określania przesłanek odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego (patrz prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 październik 2019 r. II SA/Ol 549/19 ). Istotnie narusza przepisy prawa § 5 ust. 1 zadnie trzecie załącznika do zaskarżonej uchwały, który określają bezwzględny obowiązek uczestnictwa członka zespołu w posiedzeniach zespołu, stanowiąc, że "Uczestnictwo w posiedzeniach Zespołu Interdyscyplinarnego jest obowiązkowe". Należy zgodzić się z autorem skargi, że powyższa regulacja jest nie do pogodzenia z fundamentalnymi zasadami państwa prawa, gdyż wszelkie obciążenia, jak też nakazy i zakazy określonego zachowania się mogą zostać wprowadzone wyłącznie na podstawie przepisu rangi ustawowej. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie takiego obowiązku nie nakłada, zatem konkretyzacja tej powinności w akcie prawa miejscowego jest ze wszech miar niedopuszczalna. Poza tym przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 9a ust. 13 ustawy członkowie zespołu wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych, a nie poza nimi, zatem mogą mieć miejsce sytuacje, gdy obowiązek uczestnictwa w pracach Zespołu będzie nie do pogodzenia z innymi zadaniami jego konkretnego członka. Na uwzględnienie zasługuje zarzut dotyczący § 12 załącznika do zaskarżonej uchwały, w którym postanowiono, że Zespół Interdyscyplinarny w drodze uchwały może tworzyć grupy robocze w indywidualnych przypadkach, w celach określonych w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie. W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele instytucji, o których mowa w art. 9a ust. 11 i 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2010 r., Nr 180, poz. 1493 z późn. zm.). Przepis aktu prawa miejscowego w zdaniu pierwszym wprowadza powtórzenie art. 9a ust. 10 ustawy. Natomiast w zdaniu drugim wskazuje, że w skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele instytucji, o których mowa w art. 9a ust. 11 i 12 ustawy. O ile odesłanie do art. 9a ust. 11 jest prawidłowe, ponieważ pozostaje w zgodzie z przepisem ustawy, o tyle wprowadza modyfikację art. 9a ust. 12 ustawy, poprzez użycie zamiast formy fakultatywnej "mogą wchodzić", formy obligatoryjnej "wchodzą". Przepis ustawy stanowi, że: "W skład grup roboczych "mogą wchodzić" także kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie". Wobec powyższego należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w § 12 załącznika do zaskrzonej uchwały doszło do modyfikacji przepisu ustawowego, co stanowi istotne naruszenie przepisów prawa. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała narusza w stopniu istotnym prawo, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności w części § 3 ust. 3 zdanie pierwsze, § 3 ust. 4, § 3 ust. 5 pkt 3, § 5 ust. 1 zdanie trzecie, § 12 załącznika do zaskarżonej uchwały, o czym orzeczono, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej co do pozostałych zarzutów skargi. Zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. Zgodnie z art. 9a ust. 4 ustawy – w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi. Jak zaś wynika z art. 9a ust. 5 ustawy w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Tak więc art. 9a ust. 3, 4 i 5 ustawy określa w sposób szczegółowy skład zespołu interdyscyplinarnego. Przepis art. 9a ust. 15 ustawy nie przyznaje natomiast radzie gminy kompetencji do określania takiego składu, a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Przepis ten nie przewiduje natomiast dla rady gminy kompetencji do samodzielnego wskazywania podmiotów wchodzących w skład tego zespołu. W § 2 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały wskazano, że "1. Do prac Zespołu Interdyscyplinarnego powołani zostaną umocowani przedstawiciele: a) jednostki organizacyjnej pomocy społecznej, b) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, c) policji, d) oświaty, e) ochrony zdrowia, f) organizacji pozarządowych, g) kuratorzy sądowi. 2. W skład Zespołu Interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele innych podmiotów, niż określone w ust. 1 działających na terenie Ciechocinka na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie". W zakwestionowanym przepisie organ powtórzył skład zespołu bez wypaczenia sensu ustawowego. Organ stanowiący jedynie wskazał spośród kogo zostaną powołani przedstawiciele zespołu. W ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zakwestionowanego przepisu. W § 6 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały postanowiono, że posiedzenia Zespołu Interdyscyplinarnego zwołuje przewodniczący lub jego zastępca w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące. W ocenie Sądu przepis stanowi powielenie art. 9a ust. 7 ustawy. Nie wypacza jego sensu. Na podstawie § 6 ust. 1 możliwe jest ustalenie konkretnego dnia, godziny i miejsca, w jakim mają się spotykać członkowie zespołu. Aby było to możliwe, konieczne jest uregulowanie właśnie takie, jakie zastało zawarte w powyższym przepisie (wyrok WSA w Krakowie 29 sierpnia 2019, II SA/Ke 498/19). Zgodnie z § 13 załącznika do zaskarżonej uchwały prace w ramach grup roboczych są prowadzone w zależności od potrzeb zgłaszanych przez Zespół Interdyscyplinarny lub wynikające z problemów występujących w indywidualnych przypadkach. Natomiast art. 9a ust. 14 ustawy stanowi, że prace w ramach grup roboczych są prowadzone w zależności od potrzeb zgłaszanych przez zespół interdyscyplinarny lub wynikających z problemów występujących w indywidualnych przypadkach. W ocenie Sądu to powtórzenie nie dokonuje modyfikacji i nie wypacza sensu przepisu ustawowego. Zgodnie z § 14 załącznika do zaskarżonej uchwały do zadań grup roboczych należy w szczególności: 1) Opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach wystąpienia przemocy w rodzinie, 2) Monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin zagrożonych wystąpieniem przemocy, 3) Dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz efektów tych działań. Regulacja ta stanowi powtórzenie art. 9 b ust. 3 ustawy. Uchwała nie wprowadziła modyfikacji tego przepisu. Podobnie § 18 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, który stanowi, że członkowie Zespołu Interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych i zawodowych, jest powtórzeniem bez modyfikacji art. 9a ust. 13 ustawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę w pozostałej części.