II SA/Bd 1043/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...]. negatywnie zaopiniowano projekt podziału nieruchomości położonej w S. , obręb S. , stanowiącej działkę nr [...] o pow. 1,0000 ha, będącej własnością A. S. i R. S.. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] września 2007 r. w sprawie miejscowego planu podarowania przestrzennego terenu części wsi S. (Dz. Urz. Woj. K.-P. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], poz. 58), dzielona działka nr [...] wchodzi w obszar funkcjonalny oznaczony symbolem A28MN - przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej oraz AKDw7 - przeznaczony na cele drogi wewnętrznej. Dalej organ przytoczył treść § 6 ust. 11 uchwały. Następnie podał, że przeprowadzona analiza zgłoszonego projektu podziału działki nr [...] prowadzi do wniosku, że narusza on ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Granice projektowanych do wydzielenia działek nie pokrywają się ze wskazanymi na rysunku planu liniami podziału terenu o tym samym przeznaczeniu. Przepis § 6 ust. 11 pkt 2 w przedmiocie wtórnych podziałów dotyczy zaś wyłącznie terenów, na których rysunek planu nie wskazuje linii podziału wewnętrznego. A. S. i R. S. złożyli zażalenie na to postanowienie. Podnieśli, że przedstawiając propozycję wstępnego projektu podziału kierowali się przepisem § 6 ust. 11 pkt. 2. u chwały, przewidującym wtórny podział działek o szerokości frontowej powyżej 40 m, pod warunkiem, że szerokość frontowa działki nie może być mniejsza niż 20 m, a powierzchnia nowo wydzielonej działki nie mniejsza niż 800 m˛. W przepisie tym nie jest wyszczególnione, że dotyczy on wyłącznie terenów na których rysunek planu nie wskazuje linii podziału wewnętrznego. Dalej strony podkreśliły, że kierowały się również przepisem art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z którego wynika, że występuje zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli dotyczy ona zgodności zarówno w przeznaczeniu terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Przedłożona propozycja podziału gruntu nie narusza planu w zakresie przeznaczenia terenu i daje możliwość zagospodarowania wydzielonych działek. Proponowany podział działek powyżej 2000 m˛ nie daje możliwości sprzedaży, a co za tym idzie nie daje możliwości zagospodarowania tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe. Dodatkowo, wyznaczone na planie linie nie obejmują całej powierzchni gruntu, a pozostała mała część ziemi, nie spełnia warunków zabudowy. Obecnie działki o większych powierzchniach nie znajdują nabywców i nie spełniają oczekiwań społecznych. Łączy się to z wysokimi kosztami nabycia gruntu i zagospodarowania jak również z wysokim kosztem związanym z odrolnieniem znacznej części działki jak i dużymi kosztami oraz pracochłonnością w utrzymaniu części rekreacyjnej tak dużego terenu. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z dnia [...] lipca 2018r. utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...]. Podziały nieruchomości uregulowane są w przepisach Działu III, Rozdziału 1 ustawy [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Dla terenu objętego wnioskiem, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] września 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi S. (Dz. Urz. Woj. K.-P. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], poz. 58). Zgodnie z jego ustaleniami dzielona działka nr [...] wchodzi w obszar funkcjonalny oznaczony symbolem A28MN - przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej oraz AKDw7 -przeznaczony na cele drogi wewnętrznej. W § 6 ust. 11 określono szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Punkty 1 i 2 stanowią: - podziału na działki budowlane dokonać można wyłącznie zgodnie z liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania oraz zgodnie z zasadami podziału wewnętrznego terenów o tym samym przeznaczeniu; - obowiązuje zakaz wtórnych podziałów geodezyjnych wydzielonych działek, z wyjątkiem działek o szerokości frontowej powyżej 40 m, pod warunkiem, że szerokość frontowa działki nie może być mniejsza niż 20 m, a powierzchnia nowo wydzielonej działki nie mniej niż 800 m˛. - dopuszcza się możliwość łączenia projektowanych działek budowlanych w większe nieruchomości gruntowe funkcjonujące jako jedna działka budowlana. W niniejszej sprawie właściciele nieruchomości wystąpili o jej podział. Zastosowanie ma tu zatem punkt 1 przytoczonego ust. 11. Jest to bowiem podział pierwotny nieruchomości na działki przeznaczone pod zabudowę. Punkt 2 ust. 11 mówi o podziale wtórnym wydzielonych działek, a zatem działek już istniejących, które posiadają szerokość frontową powyżej 40 m. Zapis ten nie daje możliwości dokonania podziału niezgodnego z liniami zaznaczonymi na części graficznej planu. Umożliwia on tylko podział wydzielonych już działek o dużej powierzchni na mniejsze. Odnosząc się do kwestii podniesionych w zażaleniu, a dotyczących trudności w znalezieniu nabywców na działki o powierzchni powyżej 2000 m˛, należy stwierdzić, że niewątpliwie mniejsze działki są lepiej postrzegane na rynku i można je sprzedać za bardziej korzystną cenę. Kwestie te powinny być jednak brane pod uwagę na etapie opracowywania planu miejscowego. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wywiodły strony podtrzymując dotychczasowe zarzuty i wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Zasady podziału nieruchomości regulują przepisy Działu III, Rozdział 1 (art. 92-100) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), dalej "u.g.n.". Zgodnie z art. 93 ust. 1 zd. 1 tej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). W art. 95 u.g.n., określono przypadki możliwego podziału nieruchomości, niezależnie od ustaleń planu miejscowego W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żaden z wymienionych w tym przepisie przypadków. Wskazanie w art. 93 ust. 2 u.g.n., że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, w zasadzie określa treść i znaczenie kryterium podziału polegające na badaniu zgodności z planem miejscowym oznacza bowiem, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, a także czy podział służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. To są więc wyznaczniki oceny zgodności w ustaleniami planu - czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (tak: G. Bieniek i inni w Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 2, str. 354 i nast.). Z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że planowana do podziału działka nr [...] znajduje się na terenie, na którym prawodawca gminny przewidział zabudowę mieszkaniową wraz z drogą wewnętrzną (AKDw7). Przedłożony do zaopiniowania projekt podziału nieruchomości uwzględnia drogę wewnętrzną i podział zgodny z przeznaczeniem funkcjonalnym lecz niezgodny z wyznaczonymi liniami podziału wewnętrznego. Powstałe w wyniku proponowanego podziału działki nie są wydzielone zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Obowiązek określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji (tzw. wielofunkcyjność terenu) w sposób alternatywny lub uzupełniający tak, aby nie wykluczały się one wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności. Z tego też względu konieczne jest określenie linii rozgraniczających, które w sytuacji przyjętej wielofunkcyjności terenu pozwolą w sposób niebudzący wątpliwości odczytać sposób zagospodarowania terenu. Konieczność ustalenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a ponadto ich oznaczenia wynika również z treści § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jak i przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazuje zatem, iż dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne" (wyrok NSA z 24 września 2013 r., II OSK 2478/12 za wyrokami NSA z 9 listopada 2011 r., II OSK 1962/11 oraz z 23 lutego 2012 r., II OSK 2551/11). W rozpoznawanej mamy do czynienia z terenem o tożsamym przeznaczeniu lecz doszło do sytuacji, że ustalone liniami wewnętrznego podziału działki wyznaczają działki gruntu niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym - a konkretnie chodzi o działkę (powstałą po podziale) graniczącą z działką 180. W ramach tego podziału uzyskała ona kształt trapezu i nie jest możliwe wykorzystanie jej na cele zabudowy mieszkaniowej z uwagi na jej powierzchnię. Jak wskazują skarżący, linie podziału wewnętrznego poprowadzono w załączniku graficznym w taki sposób, że nie ma możliwości dokonania podziału nieruchomości skarżących, składającej się z działki ewidencyjnej numer [...], w sposób określony tymi liniami, bez jednoczesnego podziału nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną numer [...], której właścicielami są osoby trzecie. Opinia o zgodności podziału nieruchomości powinna opierać się na ustaleniach celu podziału oraz zamierzeń, co do dalszego zagospodarowania wydzielonych działek tak, by powstałe jednostki geodezyjne nie stały w sprzeczności z możliwością racjonalnego wykorzystania. Nie jest jednak prawnie dopuszczalne dokonywanie takiego podziału ewidencyjnego nieruchomości, w wyniku którego powstaną działki gruntu niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym (zob. A.Jaworski, A.Prusaczyk. A Tułodziecki, M.Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2009, s. 467 in.). Linie podziału wewnętrznego wyznaczane na załączonej do zaskarżonej uchwały mapie to linie podziału dokonywanego w ramach wykonania planu miejscowego. Należy jednak podkreślić, że plan nie jest częścią procedury podziału. Rola miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dokonywaniu podziału działek jest ograniczona do wyznaczenia przeznaczenia części terytorium gminy a zadaniem organu jest badanie zgodności w tym zakresie. Ustawodawca przewidział możliwość określenia zasad podziału ale zasady podziału to przykładowo określenie minimalnej powierzchni działki, określenie maksymalnej powierzchni działki, kształt działki. Zawarty w uchwale podział liniami wewnętrznymi nie stanowi zasady podziału lecz ingeruje w kompetencje organu w zakresie prowadzenia procedury podziału. Także stwierdzony w punkcie 2 § 6 ust. 11 uchwały Rady Gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapis o treści: "obowiązuje zakaz wtórnych podziałów działek" nie może być uznany za zasadę podziału działek. Zakaz podziału działek nie jest "zasadą podziału". Wobec tego linie podziału wewnętrznego, które nie realizują warunków i celu określonego w ustawie nie mogą determinować opinii co do podziału nieruchomości skarżących, albowiem nie mają one znaczenia dla sprawy podziału nieruchomości. Niewątpliwie zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Tym samym, w zasadzie brak jest możliwości kwestionowania ustaleń planu. W przypadku jednak takim jak w opisanej sprawie należy dokonać wykładni planu, która pozwoli na zachowanie zgodności z ustawą o gospodarce nieruchomościami procedury podziałowej a jednocześnie pozwoli na takie rozumienie przepisów planu, które doprowadzą do usunięcia zaistniałych sprzeczności. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Z art. 6 u.p.z.p. wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Należy zatem wyprowadzić klauzulę interpretacyjną, że ograniczenia prawa własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco i niezgodnie z aktem wyższego rzędu. Należy też mieć na uwadze, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości miałyby powstać działki, które mają co prawda przewidzianą w planie funkcję, ale każdej z nich nie da się zagospodarować zgodnie z tą funkcją w przewidziany w planie miejscowym sposób, to podział nie będzie spełniał warunku zgodności z planem miejscowym. Niewątpliwie ewidencyjny podział nieruchomości pełni rolę służebną wobec planu miejscowego i musi być zgodny zarówno z częścią graficzną, jak i z częścią tekstową planu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 roku, sygn. I SA/Wa 1918/04, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; Ewa Bończak – Kucharczyk. Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, System Informacji Prawnej LEX oraz Marian Wolanin "Podziały i scalenia nieruchomości’ Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2011). Organ zobowiązany jest jednak do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2012 roku, sygn. II SA/Łd 834/12). Podział geodezyjny musi więc uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym a jeśli nie to doprowadzić do niesprzecznej interpretacji planu zgodnie z aktami wyższego rzędu. Ocena ta dotyczy oczywiście całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Organy obu instancji orzekły w niniejszej sprawie, negatywnie opiniując projekt podziału nieruchomości, jako niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznając, że podział musi przebiegać według pokazanych na rysunku planu linii podziału wewnętrznego jako zasada podziału (§ 6 ust 11 planu) nie poddając żadnej analizie zarzutu o braku możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu - działek wyznaczonych liniami podziału wewnętrznego (dz. sąsiadująca z dz. 180). Organ zobowiązany jest jednak do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem. ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2012r. II SA/Łd 834/12 LEX nr 1235556 ). Z legendy zamieszczonej na załączniku graficznym wynikają linie rozgraniczające tereny o różnych sposobach przeznaczenia oraz linie podziału wewnętrznego a w ust. 11 § 6 uchwały postanowiono, że podział terenu nastąpi, zgodnie z zasadami podziału wewnętrznego. Wstępny projekt podziału przedstawiony przez skarżącego nie jest zgodny z określonymi w planie liniami podziału wewnętrznego. Z analizy części graficznej planu wynika, w jaki sposób podział na poszczególnych obszarach może zostać przeprowadzony – w ramach realizacji postanowień planu. Stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym integralną częścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Zatem przy wykładni treści planu należy łącznie analizować zarówno tekst planu, jak i rysunek planu. Przeprowadzona analiza części graficznej planu pozwala stwierdzić, iż na terenach oznaczonych symbolem A28MN - przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej wspomniane linie podziału wewnętrznego wyznaczają możliwość podziału poszczególnych jednostek bilansowych na działki . Należy mieć jednakże na uwadze, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości miałyby powstać działki, które mają co prawda przewidzianą w planie funkcję, ale każdej z nich nie da się zagospodarować zgodnie z tą funkcją w przewidziany w planie miejscowym sposób, to podział nie będzie spełniał warunku zgodności z planem miejscowym. Dokonując wykładni planu organ powinien mieć na uwadze, że w planie nie dokonuje się podziału nieruchomości lecz określa zasady tego podziału. Plan stanowiący wzorzec oceny w zakresie zasad podziału w zasadzie ich nie określa. Konieczne jest jednak stanowisko organu w tym przedmiocie. Organy nie oceniły planu w zakresie możliwych jego interpretacji z tego właśnie punktu widzenia. Organy powinny jednak przede wszystkim ocenić czy proponowany podział uwzględnia przeznaczenie terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek zgodnie z planem i czy daje on gwarancję, że ustalenia miejscowego planu zostaną w pełni zrealizowane oraz czy plan w ogóle określa zasady podziału, a skoro nie to określone linie podziału wewnętrznego są wyłącznie liniami orientacyjnymi. Ewentualne przesunięcie linii orientacyjnej w zakresie ustalonym planem, w żadnym razie nie może być traktowane jak zmiana obowiązującego planu miejscowego. Działanie takie, jeśli pozostaje w zgodzie z warunkami jakie wiążą organ w odniesieniu do zaopiniowania projektu podziału nie naruszy prawa. Regulacje dotyczące zasad podziału zawarte uchwale nie wyłączają przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, tylko w istocie określają zasady, jakie należy spełnić dokonując podziału nieruchomości, pozostając w ścisłej relacji z ustaleniami przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wstępny podział nieruchomości. W sprawie tej Sąd nie może oceniać legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz w niniejszym przypadku w grę wchodzi interpretacja zapisów tego planu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a i art.135 p.p.s.a . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).