II SA/Bd 1211/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014r. sprawy ze skargi Spółki A sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzeń i dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych oddala skargę. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. na podstawie art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2007 r., poz. 404) po przeprowadzeniu kontroli w dniu ... i ... 2014 r. wydał nakaz z dnia ... 2014 r., nr rej.: ..., którym nakazał: 1. wypłacić ekwiwalent za urlop wypoczynkowy 4 pracownikom Oddziału w S. na łączną kwotę 22 362,44 zł, wg zestawienia ... 2. wypłacić wynagrodzenie i dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych za okres od maja 2012 r. do kwietnia 2014 r. na kwotę łącznie 51 362,21 zł. 11 pracownikom oddziału w S., według przedstawionego zestawienia ...: 3. wypłacić dodatek do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej za maj 2012 r. na kwotę łącznie 125,30 zł, 2 pracownikom oddziału w S., zestawienia ... 4. wypłacić wyrównanie dodatku za pracę w porze nocnej za okres od stycznia 2014 r. do marca 2014 r. 4 pracownikom Oddziału w S. w łącznej kwocie 65,20 zł, wg zestawienia ... 5. ... wypłacić wynagrodzenie za pracę za kwiecień 2013 r. A. A. kwotę netto 60,59 zł. Nakazy podlegają natychmiastowemu wykonaniu. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w firmie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. ustalono, iż na dzień kontroli, tj. ....2014 r. pracodawca nie wypłacił pracownikom m.in. wynagrodzenia i dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych wynikających z przekroczenia średniotygodniowej normy czasu pracy, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Organ podkreślił, iż do podstawowych obowiązków pracodawcy należy w terminie i w należytej wysokości wypłacanie wynagrodzenia za pracę - art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zmianami oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241) oraz innych należności ze stosunku pracy w tym: art. 171 § 1 kodeksu pracy w zakresie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Ustawodawca w art. 85 § 1 Kodeksu pracy określił dopuszczalny termin wypłaty wynagrodzenia za pracę, określając go na poziomie 10 dnia następnego miesiąca po przepracowanym miesiącu a dla ekwiwalentu za urlop dzień rozwiązania stosunku pracy. Zgodnie z art. 282 § 1 Kodeksu pracy niewypłacenie wynagrodzenia lub innego świadczenia przysługującego pracownikowi stanowi wykroczenie przeciwko prawom pracownika zagrożone karą do 30 000 zł. Postępowanie pracodawcy ma istotny wpływ na sytuacje materialna pracownika gdyż pozbawia go środków finansowych i uniemożliwia zaspokojenie podstawowych potrzeb. Nakaz opatrzono rygorem natychmiastowej wykonalności gdyż termin wymagalności roszczenia o te świadczenia już upłynął, a w interesie społecznym leży, aby pracownik należne mu świadczenia ze stosunku pracy otrzymał niezwłocznie. Przedsiębiorstwo "A" sp. z o.o. w Ś., działające przez prokurenta, odwołało się od powyższego nakazu Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. z dnia ... 2014r. w zakresie pkt 2 dotyczącego nakazu wypłacenia wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Odwołujący się podniósł, iż w zakładzie pracy obowiązuje Regulamin pracy i wynagradzania z ...., zgodnie z którym praca w nadgodzinach przez pracownika jest możliwa po uzyskaniu przez niego pisemnego polecenia. Wniosek o pracę w nadgodzinach do Zarządu składa bezpośredni przełożony pracownika. Pracownicy bez upoważnienia pracodawcy, samodzielnie podejmowali decyzję o pozostaniu w zakładzie pracy bądź o przyjściu do pracy w sobotę. Kadra kierownicza, w tym przypadku kierownicy oddziałów działali w imieniu zarządu spółki, odpowiadali za zorganizowanie pracy podległym pracownikom. Kierownik zobowiązany był do ustalenia zakresu pracy oraz czasu pracy, nie było potrzeby pracy w nadgodzinach lub w dni wolne od pracy. Odwołujący się wskazał na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym praca w godzinach nadliczbowych może być wykonywana jedynie za wiedzą i zgodą pracodawcy, a pracodawca musi na pracę w nadgodzinach wyrazić co najmniej dorozumianą zgodę, czego warunkiem jest jego świadomość, że pracownik wykonuje pracę w nadgodzinach. Przedstawiciel Spółki podniósł również, że w zupełnie wyjątkowych przypadkach można przyjąć, że pracownik ma prawo podjąć pracę w nadgodzinach pomimo braku wiedzy i zgody pracodawcy jeżeli konieczność świadczenia pracy wynika z obiektywnych warunków pracy, niepozwalających pracownikowi na wykonywanie zleconych mu zadań w ustawowej normie czasu pracy. Tymczasem Spółka nie wyrażała zgody na pracę w nadgodzinach oraz w sobotę i nie było takiej potrzeby. Prokurent zarzucił Inspektorowi, iż ten w sposób jednostronny zakwalifikował fakty pracy w nadgodzinach jako należne świadczenie dla pracowników i nie poddał analizie faktów czy była zgoda na pracę w nadgodzinach, i czy była potrzeba pracy w nadgodzinach a stwierdził jedynie na podstawie list płac, że należy się wynagrodzenie za nadgodziny. Ponadto odwołujący się zwrócił uwagę, iż w trakcie przeprowadzonej kontroli także nie uwzględniono argumentu, że w zakładzie pracy obowiązuje zadaniowy czas pracy a nałożone zadania do wykonania nie były zbyt wymagające, nie wymagały zbyt dużego zaangażowania czasowego. Nałożone zadania mogły być wykonane w normalnym czasie pracy. Natomiast wyrażenie przez pracowników zgody na objęcie ich tym systemem czasu pracy wyklucza kwestionowanie jego wprowadzenia ze względu na nieadekwatność rodzaju pracy i jej organizacji, w przypadku przekroczenia norm czasu pracy roszczenie o wynagrodzenie za nadgodziny należy uznawać za niezasadne. Prokurent zaznaczył, że pracownicy Oddziału w Ś. o podobnych zadaniach do wykonania, wykonywali pracę w normalnym czasie pracy tj. 8 godz. dziennie i 40 godz. tygodniowo. Okręgowy Inspektor Pracy w B. decyzją z dnia ... 2014 r., (nr rej. ...), na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2012 r. poz. 404) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr ... zawartej w nakazie z dnia ... 2014r. w sprawie wypłacenia wynagrodzeń i dodatków za prace w godzinach nadliczbowych za okres od maja 2012r. do kwietnia 2014r. na kwotę 51 362, 21 zł 11 pracownikom oddziału w S. według zestawienia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy Inspektor Pracy ma prawo nakazać pracodawcy wypłacenie należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Rozpatrując odwołanie od decyzji należy ustalić, czy świadczenia nią objęte były "należne" w rozumieniu ustawy - innymi słowy, czy prawo pracowników do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych zostało ustalone w sposób bezsporny. Organ pierwszej instancji ustalił, że pracownicy wymienieni w zaskarżonej decyzji wykonywali w latach 2012 - 2014 pracę w szóstym dniu tygodnia po 6 godzin, za co nie otrzymywali od pracodawcy innego dnia wolnego od pracy, w wyniku czego nastąpiły przekroczenia średniotygodniowych norm czasu pracy. Wbrew twierdzeniu strony organ przy ustalaniu powyższych okoliczności oparł się nie na liście płac, lecz na ewidencji czasu pracy, sporządzonej przez osobę upoważnioną do tego przez pracodawcę i w tegoż pracodawcy imieniu. Karty ewidencji czasu pracy zostały załączone do protokołu pokontrolnego, zawierającego m.in. zapisy o pracy pracowników oddziału w S.. Na żądanie inspektora pracy naliczenia wysokości należnego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych dokonała w toku kontroli K. F. - specjalista ds. kadr i płac. Należy uznać, że pracodawca dysponując wyspecjalizowanymi służbami do obsługi spraw kadrowo - płacowych powinien należycie spełniać obowiązki związane z naliczaniem i wypłatą wynagrodzeń za pracę. Upoważniony przedstawiciel strony - prokurent P. F. - podpisał protokół nie wnosząc do niego zastrzeżeń w terminie 7 dni, mimo pouczenia o przysługującym do tego prawie. Także w odwołaniu strona nie zakwestionowała faktu świadczenia pracy przez pracowników oddziału w soboty po 6 godzin, stwierdziła tylko, że o tym nie wiedziała i nie wydawała poleceń pracy w tych dniach. Zdaniem organu odwoławczego jest nadzwyczaj nieprawdopodobne, by strona o pracy w soboty nie wiedziała; oznaczałoby to bowiem, że przez dwa lata nie kontrolowała ewidencji czasu pracy pracowników. Organ stwierdził, że racjonalny pracodawca, stwierdziwszy na jej podstawie przypadki samowolnego przychodzenia pracowników do pracy w dni wolne, z pewnością podjąłby działania w celu ukrócenia podobnych praktyk. Należy raczej przyjąć, że praca w soboty odbywała się za wiedzą i przynajmniej dorozumianą zgodą pracodawcy. Zdaniem organu odwoławczego fakt pracy w szóstym dniu tygodnia - a tym samym pracy w godzinach nadliczbowych, wobec nieudzielenia innych dni wolnych w zamian - należy uznać za bezsporny. Wprowadzenie zadaniowego systemu czasu pracy nie pozbawia pracownika prawa do rekompensaty przepracowanych godzin nadliczbowych. Jak bowiem stanowi art. 140 k.p., w przypadku objęcia pracownika zadaniowym systemem czasu pracy pracodawca winien wspólnie z nim ustalić czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań, uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z norm określonych wart. 129 k.p. Czas pracy określony wymiarem zadań nie jest czasem "nienormowanym", w tym systemie także obowiązuje 8-godzinna dobowa i przeciętnie 40-godzinna tygodniowa norma czasu pracy. Art. 149 § 2 Kodeksu pracy zdejmuje z pracodawcy stosującego system zadaniowy obowiązek ewidencjonowania godzin pracy, nie zaś obowiązek wypłacania wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Podniesiony przez odwołującego się zarzut jednostronnego zakwalifikowania przez inspektora pracy faktu pracy w nadgodzinach jako należne świadczenie pracowników należy uznać w świetle dokonanych ustaleń za bezzasadny. W przekonaniu Okręgowego Inspektora Pracy postępowanie pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Inspektor pracy stwierdził w toku kontroli fakt niewypłacenia świadczenia ze stosunku pracy, ustalił w bezsporny sposób jego wysokość i zareagował zgodnie ze swoim ustawowym obowiązkiem, wydając decyzję nakazującą jego zapłatę. "A" sp. z o.o. w Ś. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy powyższą decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w B. z dnia ... 2014 r. (nr ...), wnosząc o jej uchylenie w całości, jak i poprzedzającej decyzji nr ... zawartej w nakazie Inspektora Pracy z dnia ... 2014 r. (...) oraz o obciążenie organu kosztami postępowania administracyjnego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 9, art. 11, art. 76, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. przez zaniechanie obowiązku dociekania prawdy obiektywnej, oparcie decyzji na ustaleniach pozostających w sprzeczności z materiałem dowodowym w postaci dokumentów. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż w zakładzie pracy obowiązuje Regulamin Pracy i Wynagradzania z ..., zgodnie, z którym praca w nadgodzinach przez pracownika jest możliwa po uzyskaniu przez niego pisemnego polecenia. Wniosek o pracę w nadgodzinach do Zarządu składa bezpośredni przełożony pracownika. Skarżąca podniosła, iż pracownicy bez upoważnienia pracodawcy, samodzielnie podejmowali decyzję o pozostaniu w zakładzie pracy bądź o przyjściu do pracy w sobotę. Kadra kierownicza, a w tym przypadku kierownicy oddziałów, działali w imieniu Zarządu spółki i odpowiadali za zorganizowanie pracy podległym pracownikom. Kierownik zobowiązany był do ustalenia zakresu pracy oraz czasu pracy. Nie było potrzeby wykonywania pracy w nadgodzinach lub w dni wolne od pracy. Praca w godzinach nadliczbowych może być wykonywana jedynie za wiedzą i zgodą pracodawcy (wyr. SN z 7.2.2001 r., I PKN 244/00, OSNAPiUS 2002, Nr 21, poz. 520, teza 2). Skarżąca Spółka podkreśliła, że pracodawca musi na pracę w nadgodzinach wyrazić co najmniej dorozumianą zgodę, czego warunkiem jest jego świadomość, że pracownik wykonuje pracę w nadgodzinach. Skarżąca szczególnie zaznacza, że w zupełnie wyjątkowych przypadkach można przyjąć, iż pracownik ma prawo podjąć pracę w nadgodzinach pomimo braku wiedzy i zgody pracodawcy jeżeli konieczność świadczenia pracy wynika z obiektywnych warunków pracy, niepozwalających pracownikowi na wykonywanie zleconych mu zadań w ustawowej normie czasu pracy. Wspomniane obiektywne warunki pracy wyłączające możliwość wykonania zadań planowych w ustawowym czasie pracy są równoznaczne ze "szczególnymi potrzebami zakładu pracy" w rozumieniu art. 151 § 1 pkt 2 KP. Skarżąca podkreśla jednak, że spółka nie wyrażała zgody na pracę w nadgodzinach oraz w sobotę i nie było takiej potrzeby. W ocenie Spółki Inspektor Pracy w sposób jednostronny zakwalifikował fakty pracy w nadgodzinach jako należne świadczenie dla pracowników i nie poddał analizie faktów czy była zgoda na pracę w nadgodzinach lub czy zachodziła potrzeba pracy w nadgodzinach. Na podstawie list płac oceniono, że należy się wynagrodzenie za nadgodziny. Skarżący zwraca uwagę, iż w trakcie kontroli, zarząd podnosił, że w zakładzie pracy obowiązuje zadaniowy czas pracy, co oznacza, że pracownicy otrzymywali zadania do wykonania, które nie były zbyt wymagające, nie wymagały zbyt dużego zaangażowania czasowego. Nałożone zadania mogły być wykonane w normalnym czasie pracy. Pracownicy spółki, przy zatrudnieniu, wyrazili zgodę na zadaniowy czas pracy. Wyrażenie przez pracowników zgody na objęcie ich tym systemem czasu pracy wyklucza kwestionowanie jego wprowadzenia ze względu na nieadekwatność rodzaju pracy i jej organizacji, w przypadku przekroczenia norm czasu pracy roszczenie o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe należy uznawać za niezasadne. Skarżący zauważa, że pracownicy innych oddziałów, o podobnych zadaniach do wykonania, wykonali pracę w normatywnym czasie pracy - 8 godzin. Ponadto skarżący zarzuca, iż organ kontrolujący, nie uwzględnił argumentów skarżącego. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w B. wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej przez "A" Spółkę z o.o. w Ś. (dalej Spółka) decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania, w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Jako podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, organy administracji wskazały art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404). Zgodnie z tymi przepisami w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1- 4 oraz 6 i 7. W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do m.in. nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Przewidziane w przytoczonych przepisach nakazy stanowią drugą - obok postępowania przed sądem powszechnym - administracyjną drogę dochodzenia roszczeń o wynagrodzenia i inne świadczenia za pracę. Aby mógł być wydany nakaz, wynagrodzenie lub świadczenie musi być "należne", co oznacza, że prawo do niego nie budzi wątpliwości (świadczenie naliczono, lecz nie wypłacono lub prawo do niego wynika wprost z przepisów prawa). Istotnie, gdy wynagrodzenie budzi kontrowersje, a podstawa prawna może być różnie interpretowana, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest sąd pracy (por. A. Jasińska-Cichoń (w:) Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy. Komentarz, Oficyna, 2008 t. 1.4 do art. 11, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., I OSK 1135/07). Inspektor Pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika. W tym zakresie kompetencja należy do sądu powszechnego. Istota nakazu wypłaty wynagrodzenia sprowadza się do jedynie do nakłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika wówczas gdy obowiązek ten jest wymagalny (wyrok WSA w Bydgoszczy z 10 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 261/2008, LexPolonica 2273628, wyrok NSA z 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1400/2005, LexPolonica nr 2273645). Wymaga też podkreślenia, co zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2009 r. I OSK 1194/08 https://cbois.nsa.gov.pl) "należne wynagrodzenie" jest kategorią obiektywną, niepodlegająca ocenie inspektora pracy, jednakże nie oznacza to, że nie ma on prawa dokonania ustaleń co do tego, czy wynagrodzenie istotnie jest należne, czy też takiego charakteru nie nosi. Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Pracy do zadań tej Inspekcji należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa pracy, w tym wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, a w razie stwierdzenia naruszenia, nakazanie określonych zachowań, do czego uprawnia art. 11. Stwierdzenie naruszeń przepisów prawa pracy dotyczących wynagrodzenia za pracę obejmuje w sobie ustalenia jakie przepisy obowiązują, co one oznaczają wg powszechnie przyjętego, w orzecznictwie i doktrynie, ich rozumienia i czy pracodawca tak rozumianych przepisów przestrzega. Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli w celu stwierdzenia czy pracodawca narusza bądź nie przepisy dotyczące wynagrodzenia, zawiera więc w sobie możliwość ustalenia przez Organy Inspekcji Pracy rozumienia pojęcia należnego wynagrodzenia. W niniejszej sprawie uprawnienie to sprowadziło się do ustalenia czy wskazani pracownicy ( w pkt 2 nakazu z dnia ... 2014r.) zatrudnieni w Oddziale Spółki w S. w okresie od maja 2012 do kwietnia 2014r. wykonywali pracę w godzinach nadliczbowych, czyli w czasie pracy przekraczającym średniotygodniowe normy czasu pracy, za co nie otrzymali stosownego wynagrodzenia i dodatków za przekroczenie średniotygodniowej normy czasu pracy powstałej w wyniku pracy w szóstym dniu tygodnia tj. w soboty (wykazana praca w wymiarze 6 godzin).W pozostałych dniach, jak ustalił inspektor pracy podczas kontroli, pracodawca wykazywał czas pracy w wymiarze dobowym 8 godzin. Na podstawie ewidencji czasu pracy zatrudnionych pracowników, osoba upoważniona przez pracodawcę, na żądanie Inspektora pracy naliczyła należne z tego tytułu wynagrodzenie i dodatki. Zasadnie inspektor pracy przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy pracownikom należne jest wynagrodzenie, w tym dodatki za przepracowane godziny nadliczbowe, zgodnie z przepisami 129 i 130 Kodeksu pracy, ustanawiającymi zasadę, że czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy, z zastrzeżeniem wyjątków w sprawie niezachodzących. Nawet w razie stosowania zadaniowego czasu pracy pracodawca powinien wykazać, że powierzał pracownikowi zadania możliwe do wykonania w czasie pracy wynikającym z norm określonych w art. 129 K.p. Podkreślenia wymaga, że art. 140 K.p. regulujący zadaniowy czas pracy, nie przewiduje konstrukcji "mieszanego czasu pracy", w ramach którego pracownik jest zobowiązany do świadczenia pracy bez wynagrodzenia ponad powszechnie obowiązujące wszystkich pracowników podstawowe normy czasu pracy, który nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym (art. 129 k.p.). Zważyć przyjdzie, co zasadnie podnosi Okręgowy Inspektor Pracy, że pracodawca nie kwestionuje wszakże ani faktu wykonywania przez wskazane osoby pracy we wskazanym wymiarze (w soboty), ani prawidłowości naliczonego z tego tytułu wynagrodzenia i dodatków. Nie podnosi również, aby przykładowo osoby te wykorzystywały dzień wolny od pracy. Pracodawca podważa jedynie prawo pracowników do wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych twierdząc, że odbywało się to bez jego wiedzy i zgody. Sąd podziela twierdzenie organów Inspekcji Pracy, iż wyjaśnienia w tym zakresie Spółki nie są wiarygodne wobec charakteru, rodzaju działalności, ilości godzin i kilkuletniej praktyki pracy w dodatkowym dniu ponad pięciodniowy tydzień pracy. Nie budzi wątpliwości, że praca m.in. w hurtowni związana z ciągłą i systematyczną sprzedażą właśnie w soboty (związaną ze stosowną dokumentacją, obrotem towarem, księgowaniem, fakturami i.t.p.) nie mogła odbywać się bez wiedzy odpowiedzialnej w imieniu pracodawcy kadry kierowniczej. Nie jest możliwe aby tylu pracowników świadczących pracę w różnych okresach od 2012-2014r. samowolnie i bez wiedzy właściwego przełożonego świadczyły pracę. Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu kwestionującego fakt, że osoba zarządzająca oddziałem w S. nie wiedziała, nie wyrażała zgody na pracę pracowników i funkcjonowanie zakładu w soboty. Zatem przywoływana przez Skarżącą Spółkę treść obowiązującego regulaminu pracy i wynagradzania z ..., nie może zniweczyć prawidłowości ustaleń inspektora pracy. Ewentualna niewłaściwa organizacja pracy zakładu nie może zatem obciążać pracowników poprzez pozbawienie ich należnego wynagrodzenia za pracą w godzinach nadliczbowych. Wskazać przyjdzie, że w niniejszej sprawie nie można zatem uznać przedmiotowego wynagrodzenia objętego kwestionowaną decyzją za sporne, co mogłoby stanowić o braku podstaw do wydania nakazu, gdyż spory na gruncie prawa pracy rozstrzyga sąd powszechny. O sporności można by mówić w sytuacji jednoczesnego zainicjowania przez stronę stosunku pracy procesu sądowego o wypłatę wynagrodzenia, czy w sytuacji uporczywego kwestionowania przez pracodawcę w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania nakazu twierdzeń organu. Istotne jest, czy pracodawca i w którym momencie i wobec jakiego podmiotu kwestionuje podstawę prawną i wysokość należnego świadczenia. Nie jest wystarczającym dla przyjęcia "sporności" wynagrodzenia odmienny niż wyrażony w decyzji pogląd w kwestii "należności wynagrodzenia", zwłaszcza, że z akt administracyjnych nie wynika by między stronami stosunku pracy spór tego rodzaju zaistniał. Tylko gdy istnieje spór między pracownikiem a pracodawcą co do wysokości, okresu czy tytułu wypłaty wydanie nakazu płatniczego nie jest uzasadnione (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2010 r. I OSK 791/09, Lex nr 595538). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą tego typu okoliczności, a zarzuty odwołania oraz skargi mają innych charakter i nie zasługują na uwzględnienie. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.