II SA/Bd 1256/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant sekretarz sądowy Dominika Matuszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Decyzją z 13 czerwca 2023 r. nr K.5430.5.32.2023.MB, Starosta Włocławski, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 622 – dalej "u.k.p.") skierował K. P. (skarżącego) na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że o wydanie rozstrzygnięcia jw. zwrócił się do niego pismem z dnia 25 maja 2023 r., nr [...], Prokurator Rejonowy we Włocławku, w związku z zaistnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, a co wynika z załączonej do wniosku opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej z dnia 30 czerwca 2022 r. Z opinii tej wynika, że u skarżącego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu, co w ocenie organu uzasadnia skierowanie go na przedmiotowe badania. W odwołaniu od powyższej decyzji K. P. zarzucił, że organ powziął rozstrzygnięcie jedynie oparciu o opinię sądową wydaną na potrzeby niezakończonego jeszcze prawomocnie postępowania, bez odebrania wyjaśnień od skarżącego oraz bez uwzględnienia, że skarżący jest osobą zdolną do kierowania pojazdem, nigdy nie prowadził po alkoholu i nie naruszył pod jego wpływem przepisów ruchu drogowego. Decyzją z 14 sierpnia 2023 r. nr KO.411.1516.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego sprawy oraz treści art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., organ odwoławczy wyjaśnił, że o ile ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod użytym w tym przepisie pojęciem "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia", to zgodnie ze stanowiskiem judykatury chodzi tu o stwierdzone orzeczeniem lekarskim przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. W ocenie SKO taką przesłanką jest w przypadku skarżącego treść załączonej do wniosku Prokuratora opinii sądowej psychologiczno-psychiatrycznej, z której wynika, że skarżący cierpi na chorobę alkoholową. Organ wskazał, że jest to istotne zastrzeżenie co do stanu zdrowia kierowcy, które może mieć przełożenie na spowodowanie niebezpiecznej sytuacji w ruchu drogowym. SKO podniosło, że treść opinii jednoznacznie wskazuje, że skarżący od wielu lat nadużywa alkoholu, jest po jego spożyciu wulgarny i agresywny, dochodziło z tego powodu do interwencji Policji oraz zatrzymań do wytrzeźwienia. Organ przywołał, że w opinii wskazano, iż podczas badania wystąpiło u skarżącego drżenie kończyn górnych, co może świadczyć o występowaniu zespołu abstynencyjnego, co potwierdza uzasadnione zastrzeżenia w rozumieniu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. W ocenie SKO bez znaczenia pozostaje dobry stan psychiczny skarżącego w momencie badania, albowiem badanie nie było prowadzone pod względem zdolności do prowadzenia pojazdów. Zasadność zastosowania kwestionowanego środka potwierdza według SKO również to, że skarżący został zobowiązany, postanowieniem sądu powszechnego, do poddania się leczeniu odwykowemu. Organ wskazał, że przesłuchanie skarżącego i odebranie od niego wyjaśnień nie miałoby wpływu na wynik sprawy, w obliczu zebranego materiału dowodowego – przede wszystkim opinii lekarskiej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu sprawy, będące skutkiem oparcia się jedynie na opinii sądowej, bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, a także poprzez niepodjęcie czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej, - art. 7, 10, 75 i 86 k.p.a. poprzez brak ustania przez organ odwoławczy, że organ I instancji nieprawidłowo zaniechał przesłuchania skarżącego, - art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było w sprawie ku temu przesłanek, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, w sytuacji gdy winna ona zostać uchylona. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał zaprezentowane w odwołaniu stanowisko, że sprawę rozpoznano jedynie na podstawie opinii sądowej sporządzonej na potrzeby postępowania karnego niedotyczącego przestępstwa lub wykroczenia w ruchu drogowym, że nie przesłuchano skarżącego i nie miał on możliwości wyrażenia swojego stanowiska, nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego w miejscu jego zamieszkania. Skarżący wskazał, że nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jest sprawny fizycznie, może kierować pojazdem, nigdy nie prowadził po spożyciu alkoholu. Przywołał, że z opinii sądowej nie wynika, by istniały przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Przywołał stanowiska wyrażone w wyrokach WSA w Gdańsku o sygn. III SA/Gd 346/14 i III SA/Gd 434/14, zgodnie z którymi sama opinia sądowa nie może stanowić podstawy przedmiotowego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2024 r., tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W myśl art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Na wstępie zauważyć należy, że organ II instancji błędnie przywołał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że podstawą skierowania skarżącego na przedmiotowe badania lekarskie był art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. W stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie przepis taki nie istnieje. Ustawą z dnia 14 października 2021 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1997) ustawodawca zmienił treść art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. usuwając z niego jednostki redakcyjne w postaci liter a) i b). Od daty wejścia w życie ustawy nowelizującej, a więc od dnia 5 grudnia 2023 r. art. 99 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Powyższe uchybienie nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Z art. 99 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wynika wprost, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie jeżeli są "uzasadnione" i "poważne", organ winien mieć na uwadze, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż bezpieczeństwo to bezpośrednio zależy od dyspozycji psychofizycznej kierowcy. Dokonując oceny czy w konkretnym przypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju. Skierowanie na badania lekarskie powinno więc nastąpić gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, a więc gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Nie jest jednocześnie wymagana pewność w tym zakresie, czy też uprzedniego zaistnienia konkretnego zdarzenia drogowego z udziałem kierującego, potwierdzającego istnienie takich przeciwwskazań. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 16 listopada 2017 r., sygn. III SA/Gd 627/17, oraz powołany tam wyrok NSA z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1051/16, dostępne jw.). Za uzasadnione i poważne można uznać jedynie takie zastrzeżenia, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, iż w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym, nie jest tu konieczne uzyskanie pewności w tym zakresie, albowiem pewność taką dają dopiero badania lekarskie, na które kierowca ma zostać skierowany (vide: wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. I OSK 514/19 – dostępny jw.). W niniejszej sprawie podstawą wydania zakwestionowanych decyzji była opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna z dnia 30 czerwca 2022 r., dołączona do wniosku Prokuratora Rejonowego we Włocławku z 25 maja 2023 r. o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Opinia została sporządzona w postępowaniu przygotowawczym na zlecenie Prokuratury Rejonowej we Włocławku na okoliczność, czy skarżący jest uzależniony od alkoholu i czy wymaga leczenie odwykowego i w jakim systemie. Spór w niniejszej sprawie sprowadził się do tego, czy powyższa opinia stanowiła dostateczną podstawę dla wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., tj. czy wnioski z niej wypływające wiążą się z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do stanu zdrowia skarżącego wpływającymi na jego zdolność do bezpiecznego kierowania pojazdami. W ocenie Sądu, ocena dokonana przez organy obu instancji była prawidłowa. Podkreślić należy, że przyczyną, dla której na podstawie powyższych przepisów wydano decyzję o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w związku z istnieniem zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia był fakt, iż z wydanej w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu opinii sądowo - psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy psychologa i psychiatrę wynika, że u skarżącego stwierdzono zespół uzależnienia od alkoholu, wobec którego pozostaje on bezkrytyczny. W tym miejscu trzeba zauważyć, że stwierdzenie uzależnienia od alkoholu stanowi przeciwwskazanie zdrowotne do kierowania pojazdami przy ubieganiu się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Warunkiem uzyskania prawa jazdy jest bowiem m.in. uzyskanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 11 ust. 1 pkt 2a u.k.p.), a orzeczenie takie wydawane jest przez uprawnionego lekarza po przeprowadzeniu badań na zasadach i w zakresie określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 5 grudnia 2022r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 2503, dalej: rozporządzenie z 5 grudnia 2022 r.). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania w zakresie m.in. objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie (pkt 10). Jak wynika z załącznika Nr 4 pkt 5 do rozporządzenia, w przypadku stwierdzenia u osoby badanej uzależnienia od alkoholu lub niemożności powstrzymania się od picia alkoholu i kierowania pojazdem, lub uzależnienia od środków działających podobnie do alkoholu orzeka się istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie zaś z pkt 6 załącznika Nr 4 w przypadku stwierdzenia u osoby badanej uzależnienia w przeszłości od alkoholu lub środków działających podobnie do alkoholu można orzec brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jeżeli osoba ta: 1) udokumentuje co najmniej roczny okres abstynencji, 2) przedstawi opinię lekarza lub terapeuty prowadzącego leczenie odwykowe potwierdzającą leczenie i utrzymywanie abstynencji oraz poddaje się regularnym kontrolnym badaniom lekarskim. Analogiczne regulacje zawierało uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badan lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2213) Jak z powyższego wynika, w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a tylko w szczególnych przypadkach istnieje możliwość orzeczenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami osoby uzależnionej. Skoro zatem w przypadku ubiegania o prawo jazdy warunkiem jest badanie lekarskie, w trakcie którego lekarz zobowiązany jest stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, to oczywiste jest, że w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu u osoby posiadającej już prawo jazdy również konieczne jest przeprowadzenie badania lekarskiego. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (por. wyroki NSA z 3 grudnia 2015 r., sygn. I OSK 605/14, z 11 stycznia 2024 r. sygn. II GSK 345/23). W przedmiotowej opinii wskazuje się m.in, że "opiniowany nadużywa alkoholu od 15 lat, alkohol pije co drugi dzień, pod jego wpływem jest wulgarny i agresywny, swoim zachowaniem destabilizuje życie rodzinne" oraz że "w miejscu zamieszkania opiniowanego trzykrotnie dochodziło do interwencji Policji w związku z nadużywaniem przez niego alkoholu, interwencje kończyły się zatrzymaniem do wytrzeźwienia, ostatnio miało to miejsce 12 maja 2022 r.". We wnioskach z opinii wskazuje się, że u skarżącego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu, wobec którego skarżący pozostaje bezkrytyczny. Autorzy opinii zalecają zobligowanie skarżącego do leczenia odwykowego w systemie leczenie niestacjonarnego, tj. w Poradni Terapii Uzależnień. W ocenie Sądu powyższa opinia prawidłowo uznana została za dokument dostatecznie potwierdzający, że w przypadku skarżącego istnieją poważne i uzasadnione zastrzeżenia co do możliwości jego dalszego udziału w ruchu drogowym, wymagające weryfikacji w drodze badania lekarskiego. Wskazać należy przede wszystkim, że przedmiotowa opinia psychiatryczno-psychologiczna stanowi dokument specjalistyczny dowodzący wskazanych w niej okoliczności. Została sporządzona przez uprawnionych biegłych, wyspecjalizowanych w zakresie psychologii i psychiatrii. Wynikające z niej ustalenia są jasne, spójne i wiarygodne w świetle opisanych w opinii okoliczności faktycznych. Biegli wyraźnie wskazują, że skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu, wobec której zaleca się nałożenie obowiązku rozpoczęcia leczenia odwykowego. Nie ma znaczenia, że opinia została sporządzona na potrzeby innego postępowania (postępowania karnego), skoro ustalenia z niej wynikające mają obiektywne i istotne znaczenie również w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Nie budzi wątpliwości Sądu, że okoliczność trwającego uzależnienia od alkoholu, w istocie niesporna w niniejszym postępowaniu, stanowi dostateczny powód powzięcia wątpliwości co do tego, czy skarżący jest nadal zdolny kierować pojazdem w ruchu drogowym bez narażenia siebie oraz innych uczestników ruchu na niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia. Uzależnienie od alkoholu jest chorobą, w której jednym z definiujących objawów jest brak możliwości powstrzymania się od spożycia alkoholu w celu wprowadzenia w stan nietrzeźwości. Uzależnienie stwarza ryzyko, że niedająca się opanować chęć spożycia alkoholu wystąpi w momencie poprzedzającym konieczność, obiektywną lub subiektywną, skorzystania z pojazdu mechanicznego jako jego kierowca. Nie da się także wykluczyć, że wymuszone patologiczną potrzebą spożycie alkoholu może u uzależnionego nastąpić również w trakcie prowadzenia pojazdu. Budzi to wszystko uzasadnioną obawę o to, czy osoba uzależniona, z uwagi na swoją chorobę, jest w stanie kierować pojazdem bez narażenia siebie i innych uczestników ruchu drogowego. Sąd dostrzega, że nie w każdym przypadku opinia psychiatryczno-psychologiczna stwierdzająca uzależnienie strony postępowania od alkoholu będzie stanowiła podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. W sytuacji bowiem, gdy opiniowany, od daty sporządzenia opinii, udowodni stosownymi dokumentami, że poddał się leczeniu odwykowemu, które przebiega pomyślnie (obecnie uważa się chorobę alkoholową za chorobę nieuleczalną), to automatyzm stosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie jest wskazany (vide: wyroki tut. Sądu z 19 lipca 2022 r. o sygn. II SA/Bd 8/22; z dnia 19 marca 2024 r. o sygn. II SA/Bd 1312/23). Tezy powyższą potwierdza nadto przywołane przez skarżącego orzecznictwo (wyroki WSA w Gdańsku o sygn. III SA/Gd 346/14 i III SA/Gd 434/14), Jak już wskazano w cytowanych przepisach rozporządzenia z 5 maja 2022 r. również mowa jest o tym, w jakich przypadkach mimo stwierdzenia uzależnienia od alkoholu istnieją podstawy do stwierdzenia przez właściwego lekarza braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (pkt 6 załącznika nr 4 rozporządzenia). W niniejszej sprawie żadne okoliczności nie wskazują chociażby pośrednio na to, że skarżący poddał się terapii. Wręcz przeciwnie, wzmianka organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do tego, że postanowienie z 4 kwietnia 2023 r., sygn. III RNs 400/22 Sądu Rejonowego we Włocławku o nakazie poddania się leczeniu odwykowemu zostało przez skarżącego zakwestionowane (k. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Dowodów na to, by skarżący poddał się terapii, nie przedstawił przede wszystkim sam skarżący, choć zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. umożliwiono mu zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym, wypowiedzenie się i złożenie wniosków dowodowych (zawiadomienie z 30 maja 2023 r. w aktach adm. spraw). W tej sytuacji organy prawidłowo oceniły, że zebrany materiał dowodowy, przede wszystkim przedłożona wraz z wnioskiem Prokuratora opinia sądowa, stanowi wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia, a wzywanie skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień było zbędne. Bez znaczenia pozostaje w sprawie to, że skarżący w dacie badania wykazywał dobry stan psychofizyczny, jak też to, że dotychczas nie był karany za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Stan opiniowanego podczas sporządzania opinii w sprawie doświadczających go uzależnień, jak i brak dotychczas popełnionych przestępstw lub wykroczeń w ruchu drogowym nie eliminują stanu zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., wynikających z konkluzji przede wszystkim opinii, ale i całokształtu okoliczności faktycznych sprawy (braku udokumentowanych przesłanek ku temu, by stwierdzić, iż skarżący poddał się skutecznej terapii alkoholowej). Z uwagi na powyższe, skoro wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego od kątem możliwości kierowania pojazdami, wynikające ze stwierdzonego w opinii sądowo- psychiatrycznej z czerwca 2022 r. zespołu uzależnienia od alkoholu, nie mogły być rozstrzygnięte bez badania przeprowadzonego przez uprawnionego lekarza, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku. Organy dokonały bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie. Nie doszło tym samym do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Orzekające w sprawie organy nie naruszyły także wskazanych w skardze przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Nie doszło także do zarzucanego rozpoznania sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z powyższego przepisu nie wynika prymat interesu obywatela nad interesem społecznym, czy też odwrotnie. Wynikający z ww. przepisu obowiązek uwzględniania słusznego interesu strony nie może stanowić podstawy do wyłączenia obowiązywania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. W sprawach z zakresu uprawnień do kierowania pojazdami należy ważyć interes jednostki polegający na umożliwieniu jej ubiegania się o przyznanie, lub realizację już uzyskanego prawa do kierowania pojazdami, oraz interes społeczny (publiczny) przejawiający się w zachowaniu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Celem regulacji stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji jest właśnie zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a bezpieczeństwo to zależy bezpośrednio od dyspozycji psychofizycznej kierowcy. W przypadku prawidłowego zidentyfikowania poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co stanu zdrowia kierowcy (co w ocenie Sądu miało w niniejszej sprawie miejsce), wydanie decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie może być w żadnym wypadku poczytywane jako działanie nieproporcjonalne, godzące w "słuszny" interes strony. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii powierzone bowiem zostało uprawnionym w tym zakresie lekarzom, posiadającym wiedzę specjalistyczną. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.