II SA/Bd 1460/10

Dnia 20 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi D. A. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną po rozpoznaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. (PIS), na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o PIS) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nie stwierdził u D. A. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionej pod pozycją 15 wykazu chorób, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869, dalej powoływanego jako rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r.). Wskazaną decyzję administracyjną organ I instancji wydał na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W., Poradnia Chorób Zawodowych (jednostka orzeczniczej I stopnia) z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł., Przychodnia Chorób Zawodowych (jednostka orzeczniczej II stopnia) z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a także w oparciu o przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że D. A. w związku z podejrzeniem choroby zawodowej narządu głosu została skierowana przez lekarza laryngologa do Poradni Chorób Zawodowych we W., gdzie wykonano badanie laryngologiczne i foniatryczne. Wobec wątpliwości diagnostycznych skierowano w/w do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. na konsultację, która potwierdziła wcześniej rozpoznane w poradni zmiany narządu głosu w postaci: przewlekłego prostego zapalenia krtani, czynnościowych zaburzeń głosu, cech dysfonii hyperfunkcjonalnej. Zmiany te, zdaniem jednostki orzeczniczej I stopnia, nie kwalifikują się jednak do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu wymienionej pod pozycją 15 w/w wykazu chorób, nie mają one bowiem charakteru zmian organicznych uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego. Również, jak zaznaczył organ, wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. orzeczenie lekarskie, w oparciu o wyniki badań: laryngologicznego, foniatrycznego i stroboskopowego, przeprowadzonych w Instytucie oraz analizę dokumentacji lekarskiej z Poradni Laryngologicznej i Foniatrycznej we W., nie stwierdza u w/w choroby zawodowej określonej w wykazie chorób pod pozycją 15. Rozpoznane zaś zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani w postaci przewlekłego prostego zapalenia krtani z lekkim zaostrzeniem w odcinku tylnym, czynnościowych zaburzeń głosu i cech dysfonii hyperfunkcjonalnej z tendencją do tworzenia guzków głosowych miękkich, jako nie objęte wykazem chorób zawodowych, nie stanowią zdaniem jednostki orzeczniczej II stopnia podstawy do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Organ zaznaczył, że w omawianym orzeczeniu, wskazuje się, że u badanej nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Stwierdzając więc, w oparciu o w/w orzeczeń lekarskich, że warunkiem uznania rozpoznanego schorzenia za zawodowe jest współistnienie wystąpienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i narażenia na czynnik w natężeniu, który mógłby ją spowodować, organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony, w związku z czym nie można było stwierdzić u D. A. choroby zawodowej narządu głosu. Organ I instancji wyjaśnił również, że w dniu 30 lipca 2010 r. wpłynęło do organu pismo strony z dnia 26 lipca 2010 r. z zastrzeżeniami dotyczącymi w/w orzeczeń lekarskich oraz z wnioskiem o uzupełnienie postępowania dowodowego o dodatkową opinię w sprawie i o przeprowadzone przez stronę w Poradni Foniatrycznej w K. badania lekarskie, w tym ostatnie badanie dnia z 19 listopada 2009 r., które jej zdaniem potwierdzają zasadność stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu. Z uwagi na okoliczność, jak stwierdził organ, że orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. ma walor ostateczności, organ I instancji nie uwzględnił wniosku strony. Od powyższej decyzji D. A. wniosła odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (WIS), domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu lub ewentualnie uchylenia decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżanej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia RM z dnia 20 czerwca 2009 r. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na części dokumentacji zgromadzonej w sprawie i całkowite pominięcie wykonanych przez stronę w Poradni Foniatrycznej w K. badań lekarskich, oraz zaniechanie dokonania dodatkowych konsultacji, w sytuacji sprzeczności sporządzonych w sprawie opinii lekarskich z wynikami dostarczonych przez stronę badań lekarskich; a także naruszenie art. 108 § 3 kpa poprzez nie wskazanie przyczyn odmowy wzięcia pod uwagę dostarczonej przez stronę dokumentacji medycznej z Poradni Foniatrycznej w K. Po rozpatrzeniu odwołania D. A. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że odmowa uwzględnienia przez organ I instancji wniosku strony o uzupełnienie postępowania o dodatkową opinię uwzględniającą przesłaną przez stronę dokumentację medyczną, uzasadniona jedynie lakonicznym stwierdzeniem organu, że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest orzeczeniem ostatecznym, narusza przepisy art. 7, art. 77 oraz art. 78 kpa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa organ administracyjny zobowiązany jest do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wprawdzie Instytut Medycyny Pracy w Ł. zgodnie z rozporządzeniem RM z dnia 20 czerwca 2009 r. jest właściwą jednostką do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych, a wydane przez Instytut orzeczenie lekarskie jest ostateczne, to jednak nie zwalnia to organu z obowiązku oceny takiego orzeczenia w zakresie spełnienia wymagań opinii biegłego. Organ, mając wątpliwości, może zwrócić się do właściwej jednostki o uzupełnienie orzeczenia lub w razie konieczności wystąpić o dodatkową opinię lekarską. Zatem zdaniem organu, w przypadku odmowy wystąpienia o dodatkową opinię, organ I instancji zobligowany był do dokładnego wyjaśnienia zajętego w sprawie stanowiska, a nie jedynie do zdawkowego stwierdzenia, że orzeczenie lekarskie jest ostateczne. Ponadto organ I instancji, jak zaznaczył organ odwoławczy, nie odniósł się również do dostarczonej przez stronę dokumentacji medycznej. Dostrzegając wskazane naruszenia przepisów postępowania, organ II instancji celem wyczerpującego zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o wydanie dodatkowej opinii lekarskiej uwzględniającej dokumentację medyczną pacjentki oraz podnoszone przez stronę zarzuty. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w przesłanej opinii z dnia [...] dokładnie wyjaśnił, jak wskazał organ, przyczyny braku rozpoznania u D. A. choroby zawodowej, odnosząc się jednocześnie do przekazanej przez stronę dokumentacji medycznej. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że pomimo słusznie podniesionego w odwołaniu zarzutu strony nieuzasadnionej odmowy wystąpienia o dodatkową opinię medyczną, nie zaszły w sprawie podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy sprawy, uzupełniony o dodatkową opinię z dnia [....], potwierdził bowiem, że w przypadku D. A. nie zostały spełnione podstawowe warunki z art. 235 zn.1 i art. 235 zn.2 Kodeksu pracy w zw. z rozporządzeniem RM z dnia 30 czerwca 2009 r. do wydania decyzji stwierdzającej u badanej chorobę zawodową. Wynika to z faktu, że rozpoznane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. schorzenia narządu głosu nie są zawarte w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, w związku z czym wskazane jednostki medyczne właściwe do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych nie mogły uznać schorzenia badanej za chorobę zawodową, pomimo faktu potwierdzonego w okresie wykonywania pracy zawodowej nadmiernego wysiłku głosowego. Nie każde schorzenie narządu głosu jest jednoznaczne z koniecznością rozpoznania choroby zawodowej. Organ odwoławczy podkreślił, że także analiza dostarczonej przez stronę dokumentacji medycznej, w tym badania z dnia 19 listopada 2009 r., potwierdziła jedynie schorzenie narządu głosu badanej, które nie jest jednak objęte wykazem chorób zawodowych, co wyraźnie zaznaczyła jednostka orzecznicza II stopnia w swojej opinii z dnia [...]. We wniesionej na powyższą decyzję WIS skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, D. A. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 kpa poprzez nie zwrócenie się o dodatkową opinię w sprawie do innego podmiotu, niż ten który wydawał opinię przed organem I instancji, oraz art. 80 kpa poprzez całkowite pominięcie i nie odniesienie się do dokumentacji lekarskiej zgromadzonej przez stronę w trakcie leczenia tj. opinii i badań lekarza z K., a także brak rozpoznania choroby zawodowej stosownie do załącznika rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. w sytuacji stwierdzenia u niej przez lekarza u którego się leczy cech dysfonii hyperfunkcyjnej z tendencją do tworzenia guzków głosowych oraz niewydolności głośni z powodu niedowładu mięśni wewnętrznych krtani w zwarciu fonacyjnym – wrzecionowata szczelina fonacyjną na całej długości głośni, co zdaniem skarżącej jest objęte wykazem chorób zawodowych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji WIS i o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii lekarza, z wyłączeniem lekarzy i ośrodków orzekających już w sprawie, na okoliczność przesądzenia czy stwierdzona przez leczącego ją lekarza choroba gardła jest tą samą chorobą, która została ujęta w wykazie chorób zawodowych oraz wyjaśnienia na czym polega nazewnictwo ujętej w wykazie choroby gardła i jakie są różnice pomiędzy chorobą zdiagnozowaną przez leczącego ją lekarza, a chorobą gardła wynikającą z tego wykazu, a także na okoliczność zbadania załączonej przez stronę do akt sprawy dokumentacji lekarskiej i odniesienia się do stwierdzonych u niej przez lekarza choroby gardła, jako że istniej wyraźny dysonans zdaniem skarżącej pomiędzy orzeczeniami lekarskimi wydanymi w sprawie, a badaniami lekarskimi, którymi ona dysponuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując całkowicie swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji; nie mając kompetencji do rozpoznania sprawy według kryteriów słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd nie stwierdził aby naruszała ona prawo. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz Kodeksu pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.).W myśl przepisu art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z treści wskazanego przepisu wynika, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej muszą wystąpić jednocześnie trzy przesłanki warunkujące taką możliwość. Po pierwsze schorzenie, na które cierpi dana osoba musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych, po drugie musi być ono spowodowane występowaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy tej osoby albo w związku ze sposobem wykonywania przez nią pracy (narażenie zawodowe), a po trzecie wskazany związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym winien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Użyte w treści omawianego przepisu odniesienie do "wykazu chorób zawodowych" należy interpretować z uwzględnieniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 i § 1 zn.1 Kodeksu pracy. Rozporządzenie to określa wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§1). Wykaz chorób zawodowych oraz okres wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych, o którym mowa w § 1, określony został w załączniku do rozporządzenia (§2). Pod pozycją 15 tegoż załącznika wskazuje się, jako chorobę zawodową, przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, charakteryzującą się następującymi objawami chorobowymi: 1) guzki głosowe twarde, 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, 3) niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie jest, że skarżąca posiada schorzenia narządu głosu oraz, że od 1 września 1984 r. do 27 grudnia 2008 r. zatrudniona była jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w B., gdzie w związku z wykonywaną pracą narażona była na wzmożony wysiłek głosowy. Sporną natomiast w sprawie stała się kwestia czy dolegliwości skarżącej można zakwalifikować jako chorobę zawodową, określoną w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 15, jako warunku rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Odnosząc się do tej spornej między stronami kwestii, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż zgodnie z § 5 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r., właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o barku podstaw do jej rozpoznania jest wyłączne lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I stopnia wymienionej w § 5 ust. 2, bądź w jednostce orzeczniczej II stopnia określonej w § 5 ust. 3 rozporządzenia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności o wskazane orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu bądź o barku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz formularz oceny narażenia zawodowego, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej dokumentacji medycznej. W orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma więc prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów, oraz z faktu, że zgodnie ze w/w przepisem § 5 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r., tyko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej. Organy administracji są zatem związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia danej osoby kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 272/10, publ. CBOIS). Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest jednak tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, w tym pod kątem spełnienia wymagań opinii biegłego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 752/09, publ. LEX nr 599626). Odnosząc poczynione uwagi do przedmiotu postępowania, należy wskazać, iż w niniejszej sprawie organ II instancji nie miał podstaw do poddania w wątpliwość, w świetle wskazanych wyżej przepisów proceduralnych, orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., jako jednostkę orzeczniczą I stopnia oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł., jako jednostkę orzeczniczą II stopnia. Organ II instancji zwrócił się bowiem do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o dodatkową opinię w sprawie, co było podyktowane nieuwzględnionym przez organ I instancji, wnioskiem skarżącej w tym przedmiocie oraz potrzebą wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, którego częścią składową byłaby opinia kompetentnej jednostki orzeczniczej odnosząca się do dokumentacji medycznej załączonej do akt sprawy przez skarżącą, a uzasadniającej w jej ocenie stwierdzenie choroby zawodowej narządu głosu. W tej dodatkowej opinii z dnia [...] Instytut Medycyny Pracy w Ł. precyzyjnie wyjaśnił przyczyny braku rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, odnosząc się również do przekazanej przez stronę dokumentacji medycznej, w tym do przeprowadzonego w Gabinecie Lekarskim w K. badania lekarza foniatry z dnia 19 listopada 2009 r. w którym stwierdzono u badanej szczelinę fonacyjną w odcinku międzybłoniastym głośni, niewydolność głośni w tym odcinku z powodu niedowładu mięśni wewnętrznych krtani, ustępujące guzki głosowe. I tak w opinii z dnia [...] zatrudniona w Instytucie lekarz orzecznik wyjaśniła, że stwierdzona u strony, przeprowadzonymi w toku postępowania diagnostycznego badaniami laryngologicznymi i foniatrycznymi, dysfonia hyperfunkcjonalna z tendencją do tworzenia guzków głosowych miękkich to niewielkie, nieutrwalone zmiany czynnościowe wycofujące się wraz z ustaniem wysiłku głosowego oraz, że guzki głosowe miękkie nie są charakterystyczne dla skutków nadmiernego wysiłku głosowego i nie są one tożsame z guzkami głosowymi twardymi, które są zmianą trwałą i które kwalifikują to stwierdzenia objawów choroby zawodowej narządu głosu, o której mowa w załączniku do rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r., pozycja 15. W opinii z dnia [...] stwierdza się również, że także wyniki dostarczonych przez skarżącą badań nie spełniają kryteriów rozpoznania choroby zawodowej. Uznając zatem, że organ II instancji podjął rozstrzygnięcie w oparciu o wyczerpująco zgromadzony wiarygodny materiał dowodowy, który nie potwierdził wystąpienia u D. A. choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 15, a więc przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych czy niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią, co stanowi podstawowy warunek z art. 235 zn.1 Kodeksu pracy możliwości rozpoznania przez uprawnionego lekarza właściwej jednostki orzeczniczej, a następnie stwierdzenia przez właściwy organ inspekcji sanitarny - choroby zawodowej, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie WIS, jako odpowiadające w/w przepisom rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz przepisom Kodeksu pracy regulującym zagadnienia dotyczące chorób zawodowych (dział dziesiąty, rozdział VII Kodeksu pracy), jest prawidłowe. Należy stwierdzić, że w świetle wyjaśnień zawartych w dodatkowej opinii z dnia [...], i braku w związku z tym przeciwdowodów, które mogłyby orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych podważyć, organ II instancji był związany ustaleniami zawartymi w tych orzeczeniach i tym samym zobowiązany do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji nie stwierdzającej u D. A. choroby zawodowej. Pomimo więc ustalenia, że skarżąca posiada schorzenie narządu głosu i, że w wykonywanej pracy zawodowej narażona była na nadmierny wysiłek głosowy, nie było podstaw do stwierdzenia u D. A. choroby zawodowej narządu głosu. Jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy, nie każde schorzenie narządu głosu jest jednoznaczne z koniecznością rozpoznania choroby zawodowej, ta ostatnia bowiem okoliczność ma miejsce jedynie w sytuacji, gdy dane schorzenie będzie objęte wykazem chorób zawodowych, zawartym w załączniku do rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. W przypadku skarżącej tą możliwość wykluczyła okoliczność, że stwierdzone u niej schorzenie narządu głosu nie ma postaci guzków głosowych twardych (skarżąca ma ustępujące guzki głosowe miękkie) oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią (u skarżącej zdiagnozowano dysfonię hyperfunkcjonalną nieutrwaloną). Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi odnośnie całkowitego pominięcia dokumentacji medycznej dołączonej do akt sprawy przez skarżącą oraz nie zwrócenia się o dodatkową opinię do innego podmiotu niż ten, który w toku postępowania wydał już opinię w sprawie, należy wskazać, iż po pierwsze z akt sprawy wynika, że dokumentacja medyczna przedłożona przez stronę została wzięta pod uwagę zarówno przez WIS, jak i przez lekarza właściwej jednostki orzeczniczej II stopnia, który w dodatkowej opinii z dnia [...] odniósł się do niej, niemniej jednak nie mogła ona stanowić podstawy, z przyczyn wskazanych powyżej, do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej (stanowi ona jedynie kolejny dowód w sprawie potwierdzający wystąpienie u strony choroby narządu głosu), a po drugie, że rozporządzenie RM z dnia 30 czerwca 2009 r. nie przewiduje możliwości przeprowadzenia badań i wydania opinii przez inną jednostkę orzeczniczą II stopnia. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.