II SA/Bd 22/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi U. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] U. C. i M. C.-J. zwróciły się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy wydanej na wniosek S. S. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa. W uzasadnieniu wniosku podniosły, że w tej samej sprawie została już wydana inna decyzja ostateczna, a mianowicie decyzja Burmistrza - Komisarza Rządowego Miasta L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku na działce nr [...] położonej w L. przy ul. [...]. Po tej decyzji zostały wydane jeszcze inne decyzje zmieniające, które zostały uchylone. Jednak decyzja z [...] pozostaje w obrocie prawnym, gdyż nie została uchylona. Wnioskodawczynie podniosły, że decyzja ostateczna może być weryfikowana wyłącznie w trybie nadzwyczajnym w trybie art. 155 kpa. Zwróciły również uwagę, że wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 909/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpatrzeniu ich skargi na decyzję SKO z dnia [...], nr [...] uchylił zarówno zaskarżoną decyzję SKO, jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...]. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było rażące naruszenie art. 155 kpa. Dlatego też pozostająca w obrocie decyzja z [...] może być zmieniona lub uchylona jedynie za ich zgodą. Dodały, że decyzja z dnia [...] została im doręczona dopiero w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...], nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego z podpiwniczeniem, całość o powierzchni zabudowy ok. 30,0 m2, posadowionego na terenie działki oznaczonej nr [...], przy granicy z działką nr [...], położonej przy drodze publicznej gminnej (ul. [...]) w obrębie ewidencyjnym nr [...] Miasta L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967). Kolegium zbadało, czy istotnie, tak jak twierdzą strony wnioskujące o stwierdzenie nieważności decyzji z [...], została ona wydana w sprawie już ostatecznie zakończonej inną decyzją ostateczną i ustaliło, że przedmiotem sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją z [...] było ustalenie warunków zabudowy. We wniosku inwestor opisał planowane zagospodarowanie oraz charakterystykę zabudowy jako nadbudowę na istniejącym budynku mieszkalnym i rozbudowę z podpiwniczeniem na działce [...] ul. [...] w L., przy czym: nadbudowa istniejącego budynku do wysokości 8 m w kaletnicy, rozbudowa budynku mieszkalnego do wysokości 8 m i wysokości do gzymsu ok. 6 m; istniejący budynek mieszkalny o wym. 9x9x5,60, dobudowa budynku mieszkalnego 6x5x8m. Z kolei, decyzja Burmistrza - Komisarza Rządowego z [...], wydana na wniosek S. S. dotyczyła ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku na działce oznaczonej nr [...] położonej w L. przy ul. [...], przy czym, postanowieniem z [...] sprostowano w niej omyłkę pisarską, poprzez zastąpienie numeru działki [...] numerem [...]. We wniosku inwestor opisał zaś planowane zamierzenie jako rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego, przy czym dobudowa o wymiarach ca 6,00 x 7,50 m, wysokość łączna budynku 6,00 m. Takie też parametry nowej zabudowy ustalono w decyzji ostatecznej z [...]. Organ porównując przedmiot obu ww. postępowań stwierdził, że nie są one tożsame, co wyklucza twierdzenie o zaistnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Ponadto Kolegium nie stwierdziło zaistnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Od powyższego rozstrzygnięcia U. C. i M. C.-J. pismem z dnia [...] wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy. Argumentacja przedstawiona w tymże wniosku w znacznej mierze pokrywa się z tą przedstawioną we wniosku z dnia [...]. Ponadto zdaniem ww stron postępowania, organ administracji wydał kolejną decyzję w tej samej sprawie, dla tej samej inwestycji, a nie dla innej inwestycji, jak błędnie interpretuje to SKO we W. W ich ocenie budynek został zbudowany niezgodnie z przepisami prawa budowlanego, co mają potwierdzać wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 6 maja 2003 r., sygn. akt SA/Bd 753/03 oraz z dnia 17 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 964/03. U. C. i M. C.-J. podniosły, iż ich działka nie przekracza 12 m szerokości, a inwestorzy chcą nadbudować budynek mieszkalny tak, że będzie on wyższy od ich budynku, co całkowicie pozbawi światła pomieszczenia tego budynku. Strony zwróciły również uwagę na fakt, iż w żadnym postępowaniu dotyczącym budynku G. i S. S. (również w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego) stronami nie byli J. i A. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (SKO) decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO przypomniało, iż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności wymaga bezspornego ustalenia, że uchylana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa (zob. wyrok NSA z 7 stycznia 2002 r., I SA 1805/00, LEX nr 81985). Przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Stwierdzenie nieważności stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 kpa. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy po raz kolejny, ale zbadanie, czy nie wystąpiła któraś z przesłanek stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Wady decyzji wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1-6 mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny. Dla stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest ustalenia występowania, co najmniej jednej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Strona swój wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji oparła o przesłankę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Kolegium po analizie orzecznictwa sądowego wyjaśniło, że zarówno na tle art. 156 § 1 pkt 3 kpa jak i odpowiadającego mu art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej jednolicie przyjmuje się, że przesłanka określona w obydwu tych przepisach będzie spełniona wówczas, gdy organ administracji publicznej dwa razy rozpatrzy tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie wydane zostaną ostateczne decyzje rozstrzygające o istocie tej samej sprawy. W jego ocenie tożsamość sprawy zachodzi wówczas, gdy występują w obydwu sprawach te same podmioty, taki sam jest przedmiot sprawy, identyczny stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym. Istotnym jest zatem, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r. I GSK 347/2011 LexPolonica nr 3933020). Zdaniem SKO obie analizowane sprawy są tożsame pod względem podmiotowym - wydane w tych sprawach rozstrzygnięcia pochodzą od tego samego organu administracji publicznej i zostały skierowane do tego samego podmiotu. Jednak sprawy te nie są tożsame pod względem przedmiotowym. Do takich wniosków prowadzi analiza treści przedmiotowych decyzji. Inny jest zakres praw nabytych na podstawie wskazanych decyzji. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek inwestora - granice postępowania i co za tym idzie rozstrzygnięcia, które zapada w sprawie wyznacza żądanie strony. We wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, który poprzedzał wydanie decyzji z dnia [...] inwestor opisał planowaną inwestycje jako nadbudowę istniejącego budynku z podpiwniczeniem całość zabudowy 30 m2, nadbudowę istniejącego budynku do wysokości 8 m w kaletnicy i wysokość gzymsu około 6 m, dobudowę budynku mieszkalnego 6x5x8. Takie parametry ustalono w decyzji. Natomiast we wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, który poprzedzał wydanie decyzji z dnia [...] inwestor opisał planowane przedsięwzięcie jako rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego, dobudowaęo wymiarach 6,00x7,5 do wysokości 6 m, rozbudowę istniejącego. Takie też parametry ustalono w decyzji. Kolegium powtórnie potwierdziło, iż analiza złożonych przez inwestorów wniosków i wydanych na ich podstawie decyzji wskazuje różnice parametrów technicznych inwestycji, chociażby w wysokości budynku oraz innych charakterystycznych parametrów technicznych. Powyższe świadczy o tym, iż inny jest zakres praw nabytych na podstawie wskazanych decyzji. Wbrew stanowisku stron - zdaniem Kolegium w świetle art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, jeśli wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. W takiej sytuacji, należy wydać odrębne decyzje dotyczące każdej z planowanych inwestycji, nawet jeżeli zachodzi pomiędzy nimi podobieństwo. SKO zauważyło, że to, iż różnice pomiędzy poszczególnymi zamierzeniami inwestycyjnymi mogą nie być duże, nie oznacza, że są to tożsame inwestycje. Często też - właśnie z powodu takich różnic - inne są warunki dopuszczające objętą wnioskiem inwestora zabudowę. Zdaniem Kolegium nie ma przeszkód, aby wnioskodawca, który już uzyskał warunki zabudowy i zamierza zmienić przedmiot inwestycji złożył ponowny wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Przyjęcie odmiennego poglądu odmawiającego mu takiego prawa prowadziłoby do sytuacji, w której inwestor mógłby jedynie raz przy pierwszym składaniu wniosku podjąć decyzję o ostatecznym kształcie inwestycji. W przypadku zmiany koncepcji planowanej inwestycji, przy założeniu, że jest ona zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tylko z tej przyczyny, iż pozostałe strony postępowania nie zgadzają się na zmianę w trybie art. 155 kpa nie mógłby uzyskać decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto SKO powołując się na orzecznictwo sądowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1996 r. III SA 362/95, Monitor Podatkowy 1997/3 str. 78, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2012 r. II OSK 188/2011 LexPolonica nr 3921598) zwróciło uwagę, iż na podstawie art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego mogą być wzruszenie jedynie decyzje niewadliwe, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Dlatego też w jego ocenie świadczy to o ograniczonym zakresie stosowania wskazanego trybu postępowania. Kwestionowana przez strony decyzja z dnia [...] została wydana w trybie zwykłym. Zatem nie może być mowy o naruszenie art. 155 kpa w zakresie dotyczącym braku zgody pozostałych stron na jej zmianę. Poza tym SKO uznało, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący uznania przez Kolegium za stronę postępowania J. i A. M. Z akt sprawy (wypis uproszczony z rejestru gruntów) wynika bowiem, iż J. i A. M. są właścicielami działki [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dochodzi do ponownego ustalenia stron postępowania, gdyż jest to postępowanie odrębne w stosunku do postępowania zwykłego. Stronami mogą być zatem nie tylko strony postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą ewentualne skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencja rozpoznania przez organ nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzja. Ponadto SKO stwierdziło, że nie występują pozostałe podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji szczegółowo objaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła U. C. o treści niemal identycznej jak w piśmie z dnia [...], załączając przy piśmie z dnia [...] kserokopie: decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] oraz wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy: z dnia 6 maja 2003 r., sygn. akt SA/Bd 753/03 i z dnia 17 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 964/03 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 909/08 ponadto wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2277/12. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zakres właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), który w § 2 stanowi, iż Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że rozpatrując skargę na decyzję, wydaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności określonej decyzji, Sąd bada prawidłowość postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia występowania określonych przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności, a następnie, czy ocena właściwego organu administracji odnośnie skutków ustalonego stanu faktycznego i prawnego jest zgodna z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i innych ustaw. Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji w oparciu o przedstawione wyżej kryteria nie dostarczyła podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organy administracyjne orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy. Szczegółowe rozważania w tej materii godzi się poprzedzić stwierdzeniem, że postępowanie administracyjne, w jakim zapadły poddane kontroli zgodności z prawem decyzje było postępowaniem nadzwyczajnym, które rządzi się innymi regułami niż postępowanie zwyczajne, instancyjne. Z uwagi na ten charakter, normy je regulujące podlegają ścisłej interpretacji, a ewentualna nieważność może być stwierdzona wyłącznie w oparciu o enumeratywnie wyliczone w ustawie przesłanki. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, korzystającej z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2006 r. (sygn. akt II OSK 490/05, publ. Lex nr 196696) wyraził pogląd, iż "w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a musi być oczywiste, widoczne gołym okiem, a nie być kwestią przypuszczeń, czy też zawiłych dociekań". Przy tym należy pamiętać, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważnościowym aktu. Wobec zarzutów postawionych przez stronę skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...], przesłankami szczególnie rozważanymi na gruncie przedmiotowej sprawy były : wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Odnosząc się do pierwszej z w/w wymienionych przesłanek nieważnościowych należy wyjaśnić, iż rażące naruszenie prawa to naruszenie tzw. kwalifikowane, w uproszczeniu o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, oczywiste, czyli takie, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Przy czym chodzi o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy, niepozwalający i nierodzący rozbieżności w wykładni. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1710/07 (publikowany w CBOiS), cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Można zatem powiedzieć, że w przypadku badania tej przesłanki nieważności decyzji, ocena poprawności zastosowania przepisu prawa jest łagodniejsza, niż w przypadku oceny dokonywanej w toku instancji, która zresztą to ocena nie jest oceną sensu stricte, bo organ odwoławczy rozpatruje każdą sprawę merytorycznie w jej całokształcie, a nie dokonuje kontroli legalności decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zatem jedynie tak scharakteryzowane naruszenie normy prawnej, dawałoby podstawę do uwzględnienia na gruncie postępowania administracyjnego żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa. Skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011r., II OSK 2226/10 niepubl., dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 824448, oraz z dnia 8 lipca 2010r. I OSK 170/10, niepubl., dostępne Lex nr 672887). Na tle ustalonych bezspornie okoliczności faktycznych sprawy oraz mającego do nich zastosowanie stanu prawnego, nie sposób dopatrzeć się zaistnienia wady decyzji Burmistrza L. z [...] polegającej na jej wydaniu bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga, że sama skarżąca, opierając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wskazała, jakie konkretnie przepisy prawa zostały w jej ocenie rażąco naruszone przez organ administracji publicznej w decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [....]. Ogólnikowo jedynie postawiony zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie mógł zatem stanowić wystarczającej przesłanki do eliminacji ostatecznej decyzji w trybie nieważnościowym z naruszeniem zasady jej trwałości, o której mowa w art 16 k.p.a. Druga z przesłanek wskazanych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] uregulowana jest w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z treścią tej normy prawnej, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Dla stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest wskazaną wadą (rei iudicatae), istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. możliwe jest więc tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym. Dokonując oceny w sprawie w tym kontekście, SKO we W. prawidłowo przyjęło, że kwestionowana decyzja nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją. Organ ten trafnie ocenił, że o zaistnieniu omawianej przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie świadczy przywołana przez skarżącą decyzja ostateczna Burmistrza - Komisarza Rządowego Miasta L. z dnia [...] Nr [...]. Stwierdzić należy, iż decyzja ta została wprawdzie wydana na wniosek tego samego inwestora – S. S., lecz co do innego zakresu inwestycji budowlanej, co prawidłowo ustaliły organy orzekające w sprawie. Decyzją z [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o wymiarach ca 6,00 x 7,50 m i nadbudowie tego budynku do wysokości łącznej 6,00 m. Z kolei decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...], nr [...], której stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca dotyczyła ustalenia warunków zabudowy tegoż samego budynku, ale polegających na nadbudowie istniejącego budynku o wym. 9x9x5,60 do wysokości 8 m w kaletnicy, rozbudowie budynku mieszkalnego do wysokości 8 m i wysokości do gzymsu ok. 6 m, przy czym dobudowa ma mieć wymiary 6x5x8m. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy również wskazać, że stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 647 ze zm. -dalej powoływanej jako u.p.z.p.), w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. W związku z tym dopuszczalne jest toczenie się, nawet równolegle kilku postępowań odnośnie tego samego obszaru, zaś adresat decyzji nie musi się legitymować prawem do nieruchomości. Wygaszenie takiej decyzji następuje tylko, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę bądź dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.10.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 547/11, baza orzeczeń NSA, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22.09.2011 r., sygn. akt II SA/Po 478/11, publikowany w CBOiS). W orzecznictwie sądowym zauważa się również, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym że nie tych samych inwestycji (wyrok NSA z dnia 10.12.2008 r., sygn. akt II OSK 1566/07, lex nr 529537). Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, że zaskarżoną decyzję wydano w sytuacji, w której w odniesieniu do tej samej inwestycji budowlanej i na żądanie tego samego inwestora toczyło się już postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zakończone decyzją z dnia [...], a więc doszło do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej (rei iudicatae). Przedstawione powyżej rozważania na temat charakterystyki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywierają również bezpośredni wpływ na ocenę zarzutów nawiązujących do merytorycznej strony decyzji o warunkach zabudowy. Pamiętać bowiem trzeba, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001/8/31). Podsumowując, Sąd uznał, że decyzje obu instancji są zgodne z prawem zaś zarzuty strony skarżącej są niezasadne. W toku postępowania administracyjnego nie wykazano oczywistej niezgodności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy z przepisami prawa. Nie sposób zatem, mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, zarzucić Kolegium wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Również wobec braku tożsamości obu spraw zakończonych decyzjami administracyjnymi nie zachodziła w sprawie podstawa do uznania, że decyzja Burmistrza L. z [...] dotknięta jest wskazaną wadą (rei iudicatae). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.