II SA/Po 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi I.K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę. E. i G. T. w dniu [...] 2009 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy domu jednorodzinnego na dom jednorodzinny z wydzielonym mieszkaniem, na działce nr [...], położonej w P. przy ul. G.. Wskazali we wniosku, że przewidują powierzchnię zabudowy na ok. 90 m2, o kubaturze ok. 600 m3, 2 kondygnacjach z dachem skośnym dwuspadowym, o wy. 8,5 m. Do wniosku dołączyli szkic planowanej rozbudowy oraz mapę zasadniczą, na której nanieśli miejsce, w którym chcieliby zlokalizować inwestycję. Przedłożyli też kopie aktu notarialnego ustanowienia nieodpłatnej i na czas nieoznaczony służebności gruntowej polegającej na prawie swobodnego przejazdu i przejścia przez działkę nr [...] przy ul. G. w P., z ograniczeniem wykonywania tego prawa do obszaru w pasie o szerokości 1 m na całej długości tej działki, wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...], na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2009 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na skutek odwołania I. i K. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzja z dnia [...] 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnił, że w świetle wniosku inwestorów nie jest jasny zamiar rozbudowy o budynek jednorodzinny z wydzielonym mieszkaniem. Z kolei z osnowy decyzji Prezydenta Miasta wynika, ze miałaby nastąpić rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach. W związku z powyższym Kolegium wskazało, iż nie ma jasności, czy w nowej części budynku mają powstać dwa lokale mieszkalne, co da razem z istniejącym budynkiem trzy lokale, czy też budynek istniejący i nowobudowany będą miały po jednym lokalu z osobna. W ocenie Kolegium sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna jest zbyt ogólna, nie pozwala ustalić, która z nieruchomości zabudowana jest w sposób pozwalający na przyjęcie, że planowania inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: upzp. Organ odwoławczy wskazał na niewyjaśnienie wielkości wskaźnika zabudowy na działce objętej inwestycją. Stwierdził też, że warunki realizacji inwestycji powinny zostać uzgodnione z inspektorem sanitarnym, albowiem na sąsiedniej działce prowadzona jest działalność mogąca szkodzić przyszłym mieszkańcom dobudowanej części budynku. Jednocześnie Organ II instancji stwierdził, że uprzednio toczyło się postępowanie z wniosku tych samych inwestorów co do ustalenia warunków zabudowy dla przebudowy i rozbudowy tego samego budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zmiana sposobu użytkowania na wielorodzinny czterolokalowy. W dniu [...] 2009 r. Prezydent Miasta P. wydał negatywną decyzję w tej sprawie. Istnieje jednak możliwość ubiegania się o decyzje o ustalenie warunków zabudowy przez wiele podmiotów równolegle, na różne inwestycje, jak też na różne inwestycje dla tego samego obszaru. Inwestycja, której dotyczy niniejsze postępowanie nie jest tożsama z inwestycją, którą objęto decyzją z [...] 2009 r., dotyczy bowiem rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy. W dniu [...] 2009 r. inwestorzy wnieśli korektę wniosku, wskazując, że inwestycja polegać będzie na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych po rozbudowie. Rozpoznając sprawę ponownie inwestorzy uzyskali pozytywne uzgodnienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (postanowienie z dnia [...] 2010 r.). Następnie wskutek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2010 r. ustalił na wniosek E. i G. T. warunki zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (jednolokalowego) na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach na działce nr [...], położonej w P. przy ul. G.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 upzp. W szczególności, wyjaśniając wyniki analizy urbanistycznej wskazał, że w myśl § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: rozporządzenie, jeśli wynika to z analizy, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem można wyznaczyć w sposób inny niż jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czy linii wyznaczonej na podstawie przepisów odrębnych. W przeprowadzonej analizie ustalono, iż przebieg obowiązującej linii zabudowy nie determinują przepisy odrębne, a zabudowa sąsiednia sytuowana jest w liniach 10 m (ul. G.), 8 m (ul. G.) i 7 m (ul. G.). Z uwagi na fakt, że decyzja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku, linię tę wyznaczono w odległości 7 m od frontowej granicy działki od strony ul. G. jako przedłużenie linii wyznaczonej przez istniejącą klatkę schodową rozbudowywanego budynku. Jednocześnie dla rozbudowywanej części sytuowanej we wspólnej granicy z działką nr [...] dopuszczono odsunięcie projektowanej zabudowy od tej linii na głębokość maksymalnie do 6 m, co umożliwi spełnienie wymogów przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) na etapie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem niż na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeśli wynika to z przeprowadzonej analizy. Jak wskazano w analizie średnia wartość tego wskaźnika w obszarze analizowanym wynosząca ok. 10% nie uwzględnia rzeczywistej wielkości powierzchni zabudowy budynków mieszkalnych, z uwagi na zróżnicowaną wielkość powierzchni działek w analizowanym sąsiedztwie. Analiza wykazała zaś, że istnieje możliwość wyznaczenia tego parametru w sposób inny – w oparciu o realną wielkość powierzchni zabudowy sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej, tj. w odniesieniu do budynku mieszkalnego na działce nr [...], do którego rozbudowywany budynek miałby zostać dobudowany. W związku z faktem, iż budynek mieszkalny przy ul. G. posiada wielkość [powierzchni zabudowy ok. 256 m2, a minimalna powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych w analizowanym obszarze jest nie mniejsza niż 100 m2, możliwe jest posadowienie na działce objętej wnioskiem budynku o pow. ok. 165 m2 rozbudowie. Dlatego dla istniejącej i projektowanej zabudowy łącznie wskaźnik ten wyznaczono na maksymalnie 22 % powierzchni działki. Przedstawiając dopuszczalną szerokość elewacji frontowej dla rozbudowanego domu Prezydent Miasta powołał się na przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie inną niż średnią szerokość elewacji frontowej, pod warunkiem, że wynika to z analizy. Organ zaznaczył, że średnia szerokość elewacji frontowej w analizowanym obszarze wynosi ok. 12m, zaś maksymalna ok. 17 m (budynek przy ul. G.). Z uwagi zaś na zamiar realizacji zabudowy bliźniaczej na działkach nr [...] i [...], uzasadnione jest wyznaczenie szerokości elewacji frontowej równej 17 m. Tak wyznaczona szerokość pozwoli doprowadzić planowaną rozbudowę do wspólnej granicy działek nr [...] i [...] oraz bezpośrednio nawiąże do zachodniego segmentu zabudowy bliźniaczej, która w ten sposób powstanie. Organ I instancji wyjaśnił również, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jak i geometrię dachu dla planowanej rozbudowy wyznaczono w oparciu o zabudowę sąsiednią i w oparciu o istniejąca część budynku będącego przedmiotem rozbudowy. Zdaniem organu planowana zabudowa stanowi kontynuację dominującej w okolicy funkcji mieszkaniowej. W analizowanym obszarze istnieje zabudowa bliźniacza (przy ul. G., działki nr [...], [...]) oraz zabudowa mieszkaniowa z wydzielonym drugim lokalem mieszkalnym (będący w budowie dwulokalowy mieszkalny na działce nr [...]). Istnieje zatem przynajmniej jedna sąsiednia działka dostępna z tej samej drogi publicznej zagospodarowana w sposób pozwalający na określenie funkcji i parametrów dla projektowanej zabudowy. Inwestycja spełnia więc warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Ponadto w toku postępowania ustalono, że teren posiada dostęp do drogi publicznej – ul. G. przez włączoną do niej drogę wewnętrzną (dz. nr [...]), na której ustanowiono służebność koniecznego przejazdu i przejścia. W świetle uzyskanych opinii gestorów sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i elektroenergetycznej ustalono, że teren inwestycji posiada wystarczające uzbrojenie (art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp). Teren nie stanowi też gruntu rolnego i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Odnosząc się do zarzutów I. i K. K. organ I instancji dotyczących kwestii statusu prawnego zabudowy na ich działce nr [...] wyjaśnił, że sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 1993 r. w części dotyczącej pozwolenia na kontynuację samowolnie rozpoczętych robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego warsztatu okuć budowlanych magazynu wyrobów gotowych nie jest zagadnieniem wstępnym dla niniejszego postępowania mimo, że przedmiotowa rozbudowa na działce nr [...] planowana jest we wspólnej granicy z działką nr [...]. Postępowanie to dotyczy bowiem legalności budynku produkcyjnego położonego w głębi działki nr [...], a nie budynku mieszkalnego, do którego wnioskowana rozbudowa ma przylegać. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i K. K.. Zarzucili Prezydentowi Miasta P. naruszenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisów: - art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 § 1 kpa z uwagi na wydanie decyzji w sprawie, w której toczyło się już przed tym samym organem inne tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym postępowanie, - art. 53 ust. 4 pkt 9 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez dokonanie zbędnego uzgodnienia projektu decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P., - art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniając odwołanie wskazali po pierwsze, że w dniu [...] 2008 r. wszczęte zostało na żądanie tych samych inwestorów postępowanie zakończone pierwotnie decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy, która to decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z [...] 2009 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji mieszkalnej przewidzianej do realizacji na działce nr [...] przy ul. G. w P.. W toku tego postępowania – w kwietniu 2009 r. inwestorzy złożyli kolejny wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla takie samej inwestycji mieszkalnej, na tej samej nieruchomości. Postępowanie zainicjowane tym wnioskiem zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołujących zostało ono wszczęte z rażącym uchybieniem zasady lis pendent i służyło obejściu prawa. Z ostrożności procesowej, gdyby organ II instancji nie przychylił się do wyżej przedstawionego zarzutu, odwołujący wskazali, że dokonane w niniejszej sprawie uzgodnienie w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P. było niedopuszczalne, gdyż to Miasto P., zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, jest zarządcą wszystkich dróg publicznych, za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, w granicach miasta P.. ZDM w Poznaniu jest zaś jedynie jednostką organizacyjną Miasta P., przy pomocy której Prezydent Miasta P. wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg. ZDM nie może był zatem traktowany jako odrębny organ, z którym dokonuje się uzgodnień. Motywując zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa odwołujący podnieśli, iż w sprawie nie sporządzono w sposób prawidłowy analizy funkcji zagospodarowania terenu. Ich zdaniem przeprowadzona analiza jest ogólnikowa, nie zawiera ona wskazania zarówno obiektu najbardziej zbliżonego funkcjonalnie i przestrzennie do obiektu wnioskowanego, jak i pozostałych obiektów znajdujących się w jego zasięgu. Na jej podstawie nie można stwierdzić, czy planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację istniejącej zabudowy. Z analizy nie wynika też, na jakiej podstawie określone zostały poszczególne parametry. Ponadto, zdaniem odwołujących, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę okoliczności, iż zabudowa terenu sąsiedniej działki nr [...] należącej do K. i I. K., przylegającej na całej długości do działki nr [...], będzie bezpośrednio oddziaływać na planowany obiekt mieszkalny, wskutek czego zostaną naruszone przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wskazali, zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji dopuszczono możliwość realizacji dwukondygnacyjnego budynku w granicy obu nieruchomości, co ze względu na istniejącą zabudowę na działce nr [...] oraz charakter prowadzonej na niej działalności gospodarczej (produkcja okuć z mosiądzu), może doprowadzić do eskalacji konfliktów sąsiedzkich i negatywnie wpłynąć na przyszłych mieszkańców rozbudowanego budynku. Organ I instancji nie wziął też pod uwagę niezakończonego jeszcze postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] 1993 r. w części dotyczącej udzielenia K. i I. K. pozwolenia na kontynuację samowolnie rozpoczętych robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego warsztatu okuć budowlanych magazynu wyrobów gotowych. Postępowanie to ma – zdaniem odwołujących kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – bowiem może zaistnieć okoliczność w postaci wydania nakazu rozbiórki budynku magazynowego posadowionego w granicy działek nr [...] i [...], co z kolei mogłoby wywrzeć wpływ na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej w granicach obu działek. Wskazali, że nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy z możliwością realizacji danej inwestycji bezpośrednio w granicy nieruchomości, nie mając pewności co do statusu prawnego budynku – w tym legalności jego posadowienia – znajdującego się już w tej granicy, do którego planowany obiekt ma przylegać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji sporządził analizę urbanistyczną, wystąpił do poszczególnych organów o stosowne uzgodnienia i opinie, które uzyskał. Obszar analizowany sporządzony został zgodnie z przepisami rozporządzenia. Z analizy wynika, że w obszarze występuje zabudowa niska mieszkaniowa, jednorodzinna wolnostojąca uzupełniona zabudową gospodarczo-garażową. Występuje też zabudowa mieszkaniowa bliźniacza, zabudowa związana z produkcją rolną (szklarnie) oraz zabudowa produkcyjna. Kolegium stwierdziło, że wyniki analizy uwzględniają i wskazują konkretny rodzaj zabudowy poszczególnych działek w obszarze analizowanym, wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości, oznaczenie linii zabudowy i szerokości elewacji frontowych i średniej szerokości tych elewacji, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych na działkach sąsiednich, a także geometrię dachu. Wyniki te w sposób oczywisty wskazują na możliwość realizacji zamierzenia, którego mają zamiar podjąć się wnioskodawcy. Organ II instancji nie podzielił zarzutu odwołania co do niedopuszczalności uzgadniania inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem ZDM w P.. Wskazał, że właściwą formą uzgadniania jest postanowienie (art. 106 kpa). W niniejszej sprawie postanowienie uzgodnieniowe nie zostało zaś wydane, jedynie pismem z dnia [...] 2010 r. Dyrektor ZDM w P. wyraził pogląd zarządcy drogi co do możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji. Kolegium nie uwzględniło również stanowiska odwołujących w zakresie rozstrzygania w sprawie, w której toczy się już postępowanie zainicjowane wcześniejszym wnioskiem tych samych osób, co do tej samej inwestycji. Powołano się przy tym na argumentację zawartą w decyzji Kolegium z dnia [...] 2009 r. dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma przeszkód dla wielokrotnego ubiegania się przez inwestora o decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu, jeżeli dotyczy to innej inwestycji. Sprawa zaś, na którą powołują się odwołujący, dotyczyła innej inwestycji – rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny czterolokalowy. I. i K. K. wnieśli skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Podnieśli zarzuty tożsame z przywołanymi w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. i wskazali, że organ odwoławczy błędnie zaaprobował naruszenia organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 września 2011 r. pełnomocnik skarżących dodatkowo podniósł, iż jego zdaniem działania inwestora można zakwalifikować jako obejście prawa, albowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy będący przedmiotem niniejszego postępowania złożył on w czasie, kiedy prowadzone było postępowanie zakończone decyzją z [...] 2009 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy na rozbudowę budynku ze zmianą sposobu użytkowania budynku na wielorodzinny, czterolokalowy. G.T. wniósł z kolei o oddalenie skargi, dodatkowo wskazując, że ma prawo złożyć kilka wniosków na ten sam teren w zakresie różnych inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r. odpowiadają prawu. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 950/04 , LEX nr 171198 ) przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów)." Zwraca się w nim też słusznie uwagę - uwzględniając ratio legis art. 61 upzp, że przepis ten ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa własności, inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych, czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Akcentuje nadto niedopuszczalność zawężającego rozumienia pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, których rozumienie nie może ograniczać się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/06 , LEX nr 322329 i wyrok NSA z 16 października 2007r., sygn. akt II OSK 1401/06, LEX nr 394807). W świetle brzmienia powyższych przepisów nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, o ile spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 – 5 upzp. Spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp następuje już wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji, znajdująca się w obszarze analizowanym jest zabudowana w taki sposób, by można ustalić wymagania dla nowej zabudowy przy zastosowaniu wprowadzonych przez ustawodawcę zobiektywizowanych standardów decydujących o spełnieniu wymogów zachowania ładu przestrzennego. O ile w tym obszarze znajduje się już obiekt lub obiekty o podobnej co zamierzona inwestycja funkcji oraz zbliżonych parametrach, zaś nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2- 5 upzp - brak podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Rzeczą organu administracji publicznej jest wówczas jedynie wkomponowanie inwestycji w istniejące otoczenie, przy uwzględnieniu zasad określonych w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie). Akt ten wydano na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6-7 upzp. Wyjaśnić należy, iż zasady ogólne nie pozwalają na wprowadzenie w akcie wykonawczym pozaustawowych przesłanek ograniczających prawo własności w kierunku umożliwiających wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Z powyższą regułą pozostaje w zgodzie zarówno brzmienie art. 61 ust. 6-7 upzp, jak i treść powołanego uprzednio aktu wykonawczego , które w tytule oraz § 1 wskazuje, że określa ono jedynie sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotyczy to między innymi wymagań w zakresie ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy zawarte w rozporządzeniu nie pozostawiają organom administracji publicznej swobody co do ustalenia lub odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, a także sposobu i zasad określenia stosownych wymagań. Powyższe wynika zarówno ze wskazanego uprzednio już przedmiotu regulacji dokonanej aktem wykonawczym do norm ustawowych, jak i wykładni przepisów zawartych w § 2-8. W szczególności zważyć należy na niemal kompletne uregulowanie w przepisach wykonawczych kwestii ustalenia obszaru analizowanego, co ma zasadnicze znaczenie dla wykonania w sposób zobiektywizowany ciążących na organie administracji publicznej obowiązków dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. I tak, stosownie do § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Zgodnie zaś z § 2 pkt 5 - ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona w granicach prawidłowo wyznaczonego obszaru ( § 3 ust. 2 rozporządzenia). Dokonując oceny możliwości dopuszczenia w tak zakreślonym terenie rozbudowy istniejącego na działce przy ul. G. w P. budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych w granicy z działką nr [...], tj. w zabudowie (po rozbudowie) bliźniaczej organ I instancji ustalił, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, sporadycznie uzupełniona usługami. Na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, którego część usytuowana jest we wspólnej granicy z działką objętą wnioskiem. Od północy scalony jest z nim budynek produkcyjny ze ścianą z oknami położonymi wzdłuż granicy z działką nr [...] w odległości ok. 3 m od granicy. Dodatkowo należy wskazać, że z mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do wyników analizy wynika, że na działkach nr [...] i [...], znajdujących się w obszarze analizowanym, istnieje zabudowa domami jednorodzinnymi o charakterze bliźniaczej. Nie ulega zatem wątpliwości, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkalną jednorodzinną występującą w obszarze analizowanym. Nie sposób również uznać, by sprzeczna z istniejącym w tym terenie ładem przestrzennym była zabudowa domami bliźniaczymi, skoro zabudowa taka już funkcjonuje, a ponadto sąsiadujący z działką, na której zaplanowano przedmiotową rozbudowę dom został w części usytuowany w granicy działek. Warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1104/07, Legalis i wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis). W piśmiennictwie przyjmuje się, że kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Powstaje więc pytanie, w którym momencie funkcja ta przestaje być zachowana. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. Jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, a dodatkowo w obszarze analizowanym istnieją domy jednorodzinne o charakterze bliźniaczym oznacza to, że nie ma przeszkód by rozbudować istniejący już dom jednorodzinny na działce nr [...] i to w taki sposób, że stanie się on budynkiem bliźniaczym z domem jednorodzinnym zlokalizowanym na sąsiedniej działce nr [...]. Zgodzić należy się z organem I instancji, że teren objęty wnioskiem (działka nr [...]) posiada dostęp do drogi publicznej ul. G., a więc spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp. W istocie bowiem dojazd do rozbudowanej części przedmiotowego budynku odbywać się będzie – zgodnie z wnioskiem inwestorów – nowym zjazdem z drogi wewnętrznej (dz. nr [...]) włączonej do ul. G., która jest drogą publiczną (k. 152 akt adm. I inst.). Działka o nr [...] stanowi własność wnioskodawców-inwestorów. W ocenie Sądu za niezasadny uznać należy zarzut jakoby organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie zbędnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem ZDM w P.. Rację miało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazując, iż opinia wyrażona przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. w dniu [...] 2009 r. nie stanowi postanowienia o uzgodnieniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wydanego w trybie art. 106 1 kpa w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 64 ust. 1 upzp, lecz jest informacją Dyrektora jednostki budżetowej Miasta P., powołanej w celu wykonywania za Miasto P. zadań zarządcy dróg miejskich, co do możliwości dostępu terenu zainwestowania do drogi publicznej. Skoro więc nie było to uzgodnienie w powołanym trybie, brak jest podstaw, by twierdzić, że było ono zbędne. Trzeba stwierdzić, że skoro w mieście Poznaniu zadania Prezydenta Miasta P. zarządcy dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wykonuje jednostka budżetowa to uzasadnione jest, by informowała ona Prezydenta jako organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy o możliwościach (lub ich braku) dostępu terenu objętego planowaną inwestycją do drogi publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2009 r., II SA/Po 752/08, Lex nr 533149). Inwestorzy uzyskali również wymagane przepisem art. 61 ust. 1 upkt 3i ust. 5 upzp zapewnienia od gestorów sieci co do możliwości obsług planowanej inwestycji. W piśmie z [...] 2009 r. Wielkopolska Spółka Gazownictwa poinformowała, że istnieje możliwość przyłączenia przedmiotowego budynku do sieci gazowej od istniejącego przyłącza (k. 146 akt adm. I instancji). Spółka Enea Operator, zapewniła, że istniejące uzbrojenie terenu w sieć elektroenergetyczną jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia (k. 148 akt adm. I inst.). Również Aquanet wyraziła stanowisko (pismo z dnia [...] 2009 r. – k. 151 akt adm. I inst.), że istniejące uzbrojenie wodociągowe i kanalizacyjne w ul. G. na wysokości działki nr [...] są wystarczające do poboru wody na cele bytowo-gospodarcze oraz do odbioru ścieków bytowo-gospodarczych w związku z planowanym przedsięwzięciem. Nadto, teren objęty inwestycją nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem w myśl art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Bez wątpienia zaś teren zainwestowania położony jest w mieście P. (obręb K.). W ocenie Sądu istniały również podstawy, by uznać, że została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, a więc istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenia w tym zakresie przyniosła przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki znalazły odzwierciedlenie w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r. Ustalenia zawarte w analizie zawierają wbrew zarzutom skargi konieczne w świetle rozporządzenia dane, by w sposób odpowiadający jego normom wyznaczyć parametry nowej zabudowy. Przy czym podkreślenia wymaga, że informacje te zawiera zarówno część tekstowa analizy jak i jej część graficzna (k.164 akt). W części graficznej znajdują się informacje co wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowych, linii zabudowy na działkach, znajdujących się w obszarze analizowanym. Wyznaczenie w decyzji parametrów nowej zabudowy odbyło się zatem po przeprowadzeniu postępowania dowodowego odpowiadającego normom z art. 7, 77 §1, 80 kpa. Kontrolując prawidłowość parametrów nowej zabudowy w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, dlaczego za prawidłowe Sąd uznał ustalenie przez organ I instancji obowiązującej linii zabudowy w odległości 7 metrów od frontowej granicy działki, z dopuszczalnością jej odsunięcia na głębokość maksymalnie do 6 metrów. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wyjaśnił, że kierował się przepisem § 4 ust. 4 rozporządzenia, który zezwala na wyznaczenie linii zabudowy w inny sposób niż jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (również tworzącej uskok), czy linii wyznaczonej na podstawie przepisów odrębnych. Dalej wskazał, że przebieg obowiązującej linii zabudowy nie determinują przepisy odrębne, a zabudowa sąsiednia sytuowana jest w liniach 10 m (ul. G.), 8m (ul. G.), i 7m (ul. G.). Z uwagi na fakt, że decyzja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku, linię wyznaczono w odległości 7m od frontowej granicy działki od strony ul. G., jako przedłużenie linii wyznaczonej przez istniejącą klatkę schodową rozbudowywanego budynku. Jednocześnie dla rozbudowywanej części sytuowanej we wspólnej granicy z działką nr [...] dopuszczono odsunięcie projektowanej zabudowy od tej linii na głębokość maksymalnie do 6m, co umożliwi na etapie pozwolenia na budowę spełnienie wymogu zawartego w przepisie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to z tego względu że rozbudowywany budynek w zamiarze inwestora ma w części przylegać do części budynku małżonków K., położonej w granicy obydwu działek. Zgodnie z § 12 ust. 2 ostatnio powołanego rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to zdaniem Sądu, że organy orzekające w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mogą – na podstawie analizy urbanistycznej - dojść do wniosku, że istniejący w danym terenie ład przestrzenny nie sprzeciwia się usytuowaniu budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy. W tym stanie rzeczy mając na względzie fakt, że dopuszczenie usytuowania części obiektu w granicy odbyło się w oparciu o poczynione w trakcie analizy ustalenia, działania organu uznać należało za odpowiadające prawu, w szczególności § 4 pkt 4 rozporządzenia. W istocie bowiem w obszarze analizowanym występuje zabudowa bliźniacza, dom mieszkalny na działce sąsiedniej w części usytuowany jest w granicy i to w zakresie dopuszczonej w tym miejscu rozbudowy. Normie tej odpowiada także sposób wyznaczenia linii zabudowy dot. części, która nie będzie sytuowana przy granicy. W istocie bowiem jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu linii tej odpowiada położenie istniejącego na działce nr [...] (będącej przedmiotem zainwestowania) obiektu mieszkalnego w części dotyczącej klatki schodowej. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Po 7/11 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) norma kompetencyjna nie przyznaje organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia, lecz jedynie nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce, zawartych w planach miejscowych, względnie w decyzjach o warunkach zabudowy. Taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi przy tym znajdować uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służyć zapewnieniu ładu przestrzennego, przy uwzględnieniu ochrony wartości, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 upzp. Nieprzekraczalną tylną linię zabudowy organ wyznaczył jako przedłużenie tylnej części elewacji istniejącego budynku na działce nr [...]. Zważyć przy tym należy, iż zasadniczo obowiązek wyznaczenia linii zabudowy dotyczy tylko frontu działki znajdującego się przy drodze publicznej, nie zaś każdej strony działki. Przepisy § 4 ust. 2-4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) konsekwentnie posługują się w odniesieniu do linii zabudowy liczbą pojedynczą, a nie mnogą. Potwierdzenie, że ustalana jest tylko jedna linia zabudowy od strony drogi publicznej zawiera natomiast wprost ust. 3 powołanego paragrafu. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas zgodnie z tym przepisem, obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Taki sposób ustalania linii zabudowy jest również uzasadniony względami celowościowymi. Ustalenie linii zabudowy ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego. Zapewnienie harmonijnego usytuowania budynków jest szczególnie istotne od strony przestrzeni publicznej, najczęściej drogi publicznej. Prawidłowe usytuowanie natomiast budynku od strony sąsiednich działek budowlanych zapewniają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r., II OSK 174/10 oraz z dnia 4 marca 2011 r., II OSK 406/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy jednak Sąd uznał, że decyzja w tym zakresie nie narusza ładu przestrzennego w obszarze analizowanym, linia ta odpowiada bowiem tylnej, przylegającej do wspólnej granicy części budynku, znajdującego się na działce nr [...]. Dodatkowo podkreślić należy, że przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zastrzega, że długość projektowanego budynku w granicy nie może być większa niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy został wyznaczony w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), jako inny niż średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym, wynikający z analizy. Wskazano, że średni wskaźnik zabudowy wynosi w obszarze analizowanym ok. 10 % powierzchni działki. Maksymalny wskaźnik zabudowy cechuje działkę sąsiednią nr [...] i wynosi 45 %. Organ przyjął, że skoro powierzchni budynków mieszkalnych wynosi w obszarze analizowanym od ok. 100 m2 do ok. 256 m2 (budynek mieszkalny na działce nr [...]) to nie ma przeszkód, by dopuścić rozbudowę budynku, który po jej wykonaniu będzie miał ok. 165 m2, przez co wskaźnik zabudowy na działce nr [...] wzrośnie z 10% do 22%. Podkreślenia wymaga, że wskaźnik zabudowy w stosunku do powierzchni działki w obszarze analizowanym jest bardzo zróżnicowany, największe "zagęszczenie" zabudowy w stosunku do powierzchni działki – co zauważył organ I instancji – występuje na działce nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...] (patrz: załącznik graficzny do wyników analizy). Wielkość wskaźnika kształtuje się następująco: 3%,4%, 5%,7%, 9%, 10%,23%(patrz w/w załącznik). Zauważyć w tym miejscu należy, że zróżnicowanie wskaźnika zabudowy w obszarze analizowanym spowodowane jest również zróżnicowaniem wielkości działek. Kilkuprocentowa zabudowa dotyczy działek wielokrotnie wyższych od działki inwestora. Tym samym tak przyjęty wskaźnik powierzchni zabudowy uznać należało za zgodny z powołanym § 5 ust. 2 rozporządzenia. Podobnie podzielić należy także ustalenia organów co do szerokości elewacji frontowej przedmiotowego budynku. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia zezwala na wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej budynku, niż na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, jeżeli wynika to z analizy. Organ I instancji wskazał, że średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi ok. 12 m, zaś maksymalna - elewacji frontowej budynku położonego na działce sąsiedniej nr [...] 17 m. Organ trafnie przyjął, że skoro planowana inwestycja obejmuje zabudowę bliźniaczą wobec budynku położonego na działce nr [...], to dopuszczalne jest dostosowanie szerokości elewacji planowanej zabudowy na 17 m, analogicznie do budynku znajdującego się na sąsiedniej działce. W ten sposób wyznaczona szerokość elewacji frontowej odpowiada zacytowanej normie § 6 ust. 2 rozporządzenia. Ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej rozbudowanej części budynku organ przyjął, iż będzie ona odpowiadać istniejącej wysokości budynku, tj. maksymalnie 8,5 m, przyjmując, że są to maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe. Organ zaznaczył, że część budynku usytuowana w granicy z działką nr [...] winna zostać zrównana poziomem dolnej krawędzi dachu oraz kalenicą z dolną krawędzią dachu i kalenicą części budynku sąsiedniego, usytuowanego we wspólnej granicy działek. Tak przyjęta wysokość rozbudowywanej części budynku na działce nr [...] po pierwsze odpowiada przepisowi § 7 ust. 1 rozporządzenia, który zakłada, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ponadto odpowiada treści powołanego wyżej przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Geometrię dachu również wyznaczono prawidłowo. Przepis § 8 przewiduje, że parametr ten ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Słusznie więc Prezydent Miasta określił, że dach ma być skośny o spadku od 35 do 45º, z zastrzeżeniem, że dach części budynku usytuowanego w granicy z działką nr [...] winien posiadać ten sam spadek dachu co część budynku sąsiedniego usytuowanego we wspólnej granicy działek. Organ wziął bowiem pod uwagę nie tylko geometrię dachu budynku rozbudowywanego, ale również budynków na działkach sąsiednich – przede wszystkim na działce nr [...], ale również na działce nr [...]. Mając na względzie, iż w sposób prawidłowy przeprowadzono analizę urbanistyczną i w oparciu o nią trafnie określono wszystkie parametry rozbudowywanej części budynku na działce nr [...] rację miały organy orzekające uznając, że inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, tj. istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nie mają też racji skarżący twierdząc, że zaskarżoną decyzję wydano w sytuacji, w której w odniesieniu do tej samej inwestycji budowlanej i na żądanie tego samego inwestora toczyło się już postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zakończone decyzją odmowną z [...] 20099 r., a więc doszło do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Stwierdzić należy, iż powołana przez skarżących decyzja Prezydenta Miasta P. została wprawdzie wydana na wniosek tych samych inwestorów – E. i G. T., lecz co do innego zakresu inwestycji budowlanej. Decyzją tą odmówiono im ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zmianą sposobu użytkowania z budynku jednorodzinnego na wielorodzinny czterolokalowy na działce nr [...] przy ul. G. w P.. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy była rozbudowa tegoż samego budynku, ale polegająca na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych po rozbudowie. Przepis art. 63 ust. 1 upzp przewiduje, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, że przepis ten umożliwia, by podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu miał prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, ze wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji (por. wyrok NSA z 5 lutego 1998 r., II SA/Po 873/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 141 zaaprobowany wyrokiem NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II OSK 1566/07, Lex nr 529537, podobnie w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 7 października 2009 r., II SA/Sz 260/09, Lex 573854).). Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca wystąpił z wnioskami o warunki zabudowę równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym, że nie tych samych inwestycji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2010 r., II SA/Łd 1003/09, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r., Lex nr 338625). Mając to na względzie zarzut skarżących okazał się – jak trafnie skonstatowało to Kolegium – chybiony. W ocenie Sądu bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawało postępowanie dotyczące legalności stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 1993 r. Nr [...] w części dotyczącej udzielenia K. i I. K. pozwolenia na kontynuację samowolnie rozpoczętych robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego warsztatu okuć budowlanych magazynu wyrobów gotowych. Zważyć należy, iż wspomniane postępowanie nie dotyczy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...], a który, zgodnie z zamiarem inwestorów, ma przylegać do rozbudowywanej części budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Dotyczy zaś budynku produkcyjnego położonego w głębi działki nr [...], przylegającego wprawdzie do domu mieszkalnego leżącego również na tej działce, ale nie posadowionego w granicy z działką nr [...]. W związku z powyższym, zgodzić należy się ze stanowiskiem organów orzekających, iż wynik postępowania legalizacyjnego nie będzie miał wpływu na postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (art. 97 § 1 pkt 4 kpa). Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.