II SA/Bd 299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...].11.2013 r. wymeldował z miejsca pobytu stałego, z lokalu położonego w miejscowości K., przy ul. S. [...] M. S - skarżącą i jej syna A. S.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne pozwalają na przyjęcie, że zarówno skarżąca, jak i jej syn opuścili miejsce swojego pobytu i że zostały spełnione wszystkie przesłanki faktyczne i prawne do ich wymeldowania wynikające z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Jak ustalił organ i co potwierdziła skarżąca i jej syn, przebywają oni bowiem od kilku lat za granicą. Nie ma więc sensu, zdaniem organu utrzymywanie fikcji prawnej polegającej na przyjmowaniu, że zameldowani skarżąca i jej syn przebywają w K.. Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie: - art. 77 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zebrania wszystkich dowodów niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia oraz wydania decyzji bez zebrania i rozpatrzenia wszystkich dowodów; - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez bezzasadne przyjęcie, wbrew zebranym w sprawie dowodom, iż opuszczenie lokalu ma charakter trwały; - art. 15 ust. 3 ww. ustawy poprzez przymusowe jej wymeldowanie mimo zgłoszenia przez nią właściwemu organowi, że przebywa czasowo za granicą w celach zarobkowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że jej pobyt w. W ma charakter czasowy i zamierza wrócić do Polski, że w lokalu przy ul. S. [...] znajdują się jej rzeczy osobiste, że próbowała wejść do lokalu w kwietniu 2013 r. lecz nie została wpuszczona przez właściciela lokalu i wtedy miała miejsce interwencja policji, czego organ nie ustalił we właściwej jednostce policji. Zarzuciła organowi także nie przeprowadzenie dowodów na okoliczność charakteru jej pobytu w W., oraz że nie wziął pod uwagę tego, że skarżąca kilka lat temu informowała organ o swoim wyjeździe do W. w celach zarobkowych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].02.2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w granicach odwołania, to jest w części dotyczącej wymeldowania skarżącej. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że oparł swoje rozstrzygnięcie zarówno na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, jak i na własnych ustaleniach dokonanych w toku postępowania odwoławczego, które w pełni potwierdziły słuszność oceny stanu faktycznego przez organ I instancji. W sprawie nie budzi, jego zdaniem wątpliwości fakt, że skarżąca nie mieszka w K., w lokalu przy ul. S. [...] co najmniej od czasu rozwodu, to jest od czterech lat, że wyjechała do pracy do W., gdzie ma zameldowanie stałe i stałą pracę i że w chwili zakupu nieruchomości przy ul. S. [...] przez byłego męża już w nim nie przebywała. Zdaniem organu skarżąca przeniosła swoje centrum życiowe do W. i chociaż przyjeżdża co jakiś czas do Polski, to jednak pobyty te mają charakter odwiedzin i nie są powrotem do miejsca stałego zamieszkania. Przebywając w Polsce skarżąca zatrzymuje się w domu córki D. R. w K., przy ul. S. [...], gdzie posiada swój komplet wypoczynkowy – kanapę i dwa fotele zabrane w czerwcu 2009 r. z lokalu przy ul. S. [...] i nie ma dowodów na to, aby podejmowała próby pobytu w miejscu stałego zameldowania. O rezygnacji z przebywania w lokalu przy ul. S. [...] świadczy także to, że w grudniu 2010 r. na jej wniosek odłączono licznik energii elektrycznej, ponieważ według zeznań byłego męża oświadczyła, że nie zamierza mieszkać w tym lokalu. Organ wskazał także, że fakt ewentualnego utrudniania skarżącej dostępu do lokalu przez jej byłego męża nie został potwierdzony przez Komendę Powiatową Policji w L. i dlatego nie stanowi okoliczności wiarygodnej. Mając na uwadze poczynione ustalenia organ doszedł do wniosku, że decyzja o opuszczeniu lokalu przy ul. S. [...] przez skarżącą była świadoma i autonomiczna, a ogół zachowań skarżącej świadczy o tym, że nie jest zainteresowana zamieszkaniem w tym lokalu, a jedynie utrzymaniem zameldowania. Organ skonstatował, że sam zamiar powrotu do miejsca stałego zameldowania w przypadku uzyskania przez skarżącą renty, przy biernym wyczekiwaniu do czasu, gdy przyczyny opuszczenia lokalu same ustąpią lub odkładanie uregulowania tych spraw na czas przyszły, bliżej nie określony, nie stanowi przesłanki do utrzymania zameldowania. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 77 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zebrania wszystkich dowodów niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia oraz wydania decyzji bez zebrania i rozpatrzenia wszystkich dowodów; - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności polegające na bezzasadnym przyjęciu, wbrew zebranym w sprawie dowodom, iż opuszczenie lokalu przez skarżącą miało charakter dobrowolny i trwały. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji o jej wymeldowaniu. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w W., ze względu na specyfikę pracy – opieka nad ludźmi starymi i niepełnosprawnymi, ma zameldowanie tymczasowe – każdorazowo w miejscu wykonywania pracy i że z chwilą śmieci podopiecznego traci miejsce zamieszkania i zameldowania. Do czasu znalezienia nowej pracy mieszka u koleżanek lub w hotelach prowadzonych przez księży. Do tej pory trzykrotnie zmieniała w ten sposób pracę i miejsce swojego pobytu tymczasowego. Powyższe świadczy zdaniem skarżącej o tym, że jedynym miejscem jej pobytu stałego jest lokal przy ul. S. [...] w K.. Skarżąca przyznała, że w latach 2012 – 2013 zmniejszyła częstotliwość przyjazdów do Polski oraz swoją aktywność w dążeniu do odzyskania pełnego dostępu do lokalu, ale było to spowodowane złym stanem zdrowia i kosztami leczenia, co zostało wykorzystane przez jej byłego męża. Skarżąca podniosła także, że cały czas jej były mąż stosuje przemoc i podstępne zabiegi np. w postaci wymiany zamków po każdym przekazaniu jej kluczy, zmuszając ją w ten sposób do opuszczenia lokalu. Wskazała, że do czasu swojej choroby wielokrotnie wzywała policję z posterunku w K. i tylko dzięki ich interwencjom uzyskiwała klucze od pomieszczenia. Wyjaśniła także, że licznik energii elektrycznej został odłączony dlatego, że tylko ona była obciążana opłatami stałymi, mimo że jest tylko lokatorką jednego niewielkiego pokoju, oraz że właścicielką kompletu wypoczynkowego, który został zabrany do domu jej córki jest jej córka, która pożyczyła ten komplet skarżącej po rozwodzie z J. S.. Skarżąca podkreśliła, że jest w średnim wieku i ma trudności z adoptowaniem się do warunków poza Polską, zamiera więc wrócić i zamieszkać na terytorium Polski, co ze względu na pogarszający się stan zdrowia nastąpi z pewnością już wkrótce. Jej miejscem zamieszkania będzie, jak twierdzi, miejsce stałego zameldowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że odpowiada ona prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz.993), dalej powoływanej w skrócie: "ustawa o ewidencji", zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przytoczony przepis obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 4 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ww. ustawy). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby, jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe osoby. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Analizując przesłankę opuszczenie miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 15 ust. 2 ww. ustawy wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania, należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar, wola osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, dostępny na stronie nsa.gov.pl.). Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są ocenić czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się to miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały. Należy podkreślić, iż za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się, w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, sytuację w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję. Nawet bowiem, jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostałaby z lokalu usunięta wbrew jej woli, bądź niezgodnie z jej wolą nie miałaby ona do niego dostępu, ale nie podjęłaby ona żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu i faktycznie mieszkałaby i koncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, to odmowa wymeldowania takiej osoby potwierdziłaby fikcję zameldowania, naruszając tym samym sens i wiarygodność ewidencji ludności (np. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05, LEX nr 201427; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 31/08, LEX nr 481441; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Bd 613/11 ;dostępny na stronie: nsa.gov.pl). Dokonując oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych wyżej kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania osoby fizycznej z miejsca pobytu stałego, należy wskazać, iż organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania M. S. z dotychczasowego miejsca stałego zameldowania w lokalu przy ul. S. [...] w K., a rozstrzygnięcie ich oparte zostało na właściwie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Z przedłożonych sądowi akt sprawy wynika, że J., od dnia [...].06.2010 r. właściciel domu położonego w K., przy ul. S. [...], złożył w dniu [...].09.2013 r. wniosek o wymeldowanie swojej byłej żony M. S. (rozwód orzeczono wyrokiem z dnia [...].11.2009 r.) i syna A. S., twierdząc, że od czterech lat osoby te w tym domu nie mieszkają. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...].10.2013 r. wizji lokalnej ustalono, że klucze od pokoju zajmowanego przez skarżącą posiadała jej córka – D. R.. W pokoju tym znajdowały się meble, sprzęt AGD, ubrania, rzeczy codziennego użytku takie jak, kubki. J. S. oświadczył, że ponosi koszty ogrzewania i podatku od nieruchomości od całego budynku, w tym od pomieszczenia zajmowanego przez byłą żonę, że skarżąca w 2009 r., miesiąc po rozwodzie z J. S., wraz z pracownikami "Energetyki" zdjęła licznik energii elektrycznej, który zarejestrowany był na nią, twierdząc, że nie zamierza mieszkać w tym lokalu i pozbawiając go w ten sposób prądu w okresie zimowym na trzy dni, że pismem z dnia [...].09.2010 r. zwrócił się do skarżącej z prośbą o płacenie czynszu za zajmowany lokal i nigdy nie doczekał się żadnej reakcji z jej strony, nie było zwłaszcza próby zawarcia z nim umowy najmu. Skarżąca oświadczyła natomiast, że po osiągnięciu wieku emerytalnego wróci do Polski, do miejsca stałego zamieszkania w K., przy ul. S. [...], że w kwietniu 2013 r. mając nowy komplet kluczy, wręczony przez J. S. w obecności policji podczas poprzedniego pobytu w Polsce, nie mogła dostać się do lokalu, gdyż ponownie zostały zmienione zamki. Pełnomocnik skarżącej poinformował organ pismem z dnia [...].01.2014 r., że obecnie toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego pomiędzy byłymi małżonkami S., a przedmiotem podziału są także nakłady na dom, w którym znajduje się zajmowany przez skarżącą lokal, a który został wyremontowany w znacznej części dzięki pieniądzom skarżącej przysyłanym z W.. Do pisma załączono kopie fragmentu protokołu z rozprawy, a także kopie dokumentacji lekarskiej skarżącej sporządzone w języku w. służące uzyskaniu renty i wcześniejszego zamieszkania w lokalu przy ul. S. [...]. Córka skarżącej – D. R. przesłuchiwana w charakterze świadka zeznała, że jej mama przebywa w W. od około sześciu lat, że tam pracuje na umowie stałej, bezterminowej i jest tam zameldowana na stałe i posiada dokument poświadczający ten fakt. Do Polski przyjeżdża co kwartał, na okres dwóch tygodni i wtedy zatrzymuje się u niej, ponieważ ma utrudniony dostęp do lokalu, w którym jest zameldowana – nie ma kluczy do bramki i drzwi wejściowych. Za każdym razem w czasie pobytu w Polsce skarżąca zgłaszała do policji to, że nie może wejść do lokalu, w którym ma swoje rzeczy. Według jej wiedzy skarżąca od kilku lat nie nocowała w lokalu przy ul. S. R. [...]. Odnośnie planów powrotu do Polski wskazała, że skarżąca ma zamiar wrócić po uzyskaniu wieku emerytalnego. Potwierdziła także, że skarżąca otrzymała pismo byłego męża z dnia [...].09.2010 r. o naliczaniu czynszu. W piśmie z dnia [...].01.2014 r. córka skarżącej uzupełniająco wyjaśniła, że skarżąca prawdopodobnie wróci do Polski wcześniej, ponieważ poważnie choruje na kręgosłup i jej starania o rentę są już bardzo zaawansowane i że zamieszka wtedy w lokalu przy ul. S. [...], gdzie ma swoje rzeczy osobiste i do którego w dalszym ciągu posiada klucz. Podała także, że skarżąca ostatnio nie wzywała już policji, bo było tych wezwań za dużo i policja stwierdziła, że nie będzie stale interweniować, żeby weszła do swojego pokoju i żeby uregulowała to sądownie, co też chce zrobić, jak wróci do Polski na stałe. Potwierdziła, że komplet wypoczynkowy, który był w pokoju skarżącej zabrała do swojego domu w czerwcu 2009 r. W aktach sprawy znajduje się także informacja Urzędu Gminy K., że skarżąca nie zgłosiła w organie meldunkowym swojego wyjazdu za granicę na okres dłuższy niż 6 miesięcy (k – 52), oraz informacja Posterunku Policji w K., że Komenda Powiatowa Policji w L. w systemach informatycznych nie odnotowała interwencji wobec zachowań J. S. ze zgłoszenia skarżącej (k- 29). Ze wskazanych dowodów wynika zatem bezsprzecznie, że skarżąca co najmniej od 4 lat nie mieszka w spornym lokalu i nie pokrywa opłat związanych z jego utrzymaniem (ogrzewanie, podatek od nieruchomości). Opuściła go około 6 lat temu dobrowolnie, w związku z wyjazdem do pracy za granicę. Od kilku lat nie nocowała w tym lokalu nawet, gdy przyjeżdżała do Polski (jest prawdopodobne, że w lokalu tym nie ma prądu ze względu na usunięcie licznika energii elektrycznej przez skarżącą). Swoje centrum życiowe ma poza Polską – w I.. Tam mieszka, pracuje, leczy się i zaspokaja wszystkie swoje potrzeby egzystencjalne. Tam też stara się zapracować na emeryturę lub rentę. Swojego wyjazdu do W. nie zgłosiła właściwemu organowi gminy pomimo, że obowiązek taki jest ustawowo określony (art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji). Gdy przyjeżdża do Polski, to mieszka w domu córki. Wprawdzie twierdzi, że to dlatego, że były mąż zmienia zamki do bramki i drzwi wejściowych, ale faktu tego nikt poza nią i córką nie potwierdza, a na Posterunku Policji w K. nie odnotowano żadnych interwencji, które potwierdzałyby, że rzeczywiście miała zamiar wejść do lokalu i że skutecznie jej to uniemożliwiano. Nie podjęła też żadnych skutecznych działań prawnych w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu. Należy wyraźnie podkreślić, że aby ewentualne utrudnienia dostępu do miejsca pobytu stałego mogły mieć wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, niezbędnym jest, w świetle utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych, podjęcie przez osobę zainteresowaną ww. skutecznych środków prawnych, tj. środków prawnych podjętych we właściwym czasie, z których wynikałoby, iż wolą podmiotu z nich korzystającego jest umożliwieniu mu dostępu czy powrotu do lokalu, z którego został bezprawnie usunięty czy do którego dostęp jest jemu utrudniany, celem realizacji i koncentracji w nim przez ten podmiot istotnych spraw życiowych. W niniejszej sprawie skarżąca z takich środków nie skorzystała. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na istnienie po stronie skarżącej woli koncentracji własnych spraw życiowych w innym miejscu niż lokal przy ul. S. [...], albowiem skarżąca opuściła ten lokal dobrowolnie i nie podjęła skutecznie żadnych czynności prawnym umożliwiających jej powrót do niego, a zatem opuszczenie tego lokalu jako takie ma charakter trwały, i stanowi następstwo jej własnej woli, choć być może uwarunkowane było wcześniej zaistniałym konfliktem małżeńskim i postępowaniem rozwodowym. Odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu, w ocenie Sądu jest ona niewątpliwa pomimo tego, że jak wynika to z akt sprawy mąż skarżącej został skazany za stosowanie wobec skarżącej w sierpniu 2010 r. gróźb karalnych. Wskazać bowiem należy, że skarżąca opuściła lokal, gdy wyjechała do pracy do W., a miało to miejsce przed tym zdarzeniem, już około roku 2008 (vide: zeznania córki skarżącej k – 51 akt), a więc nie było to związane z zachowaniem skarżącego lecz z jej wolnym wyborem. Wskazać należy także, że prowadzenie sprawy o podział majątku wspólnego byłych małżonków i rozliczanie w tym postępowaniu nakładów na dom, w którym mieści się sporny lokal, nie może determinować i uzasadniać administracyjnych rozstrzygnięć dotyczących kwestii meldunkowych, które mają wyłącznie charakter rejestracyjno-porządkowy, i odzwierciedlają określony stan faktyczny w zakresie aktualnego miejsca stałego pobytu. Zameldowanie w określonym lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu określonej osoby w tym lokalu, w związku z czym, jeżeli okoliczności faktyczne sprawy potwierdziły, że skarżąca skoncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny z sytuacją faktyczną Uwzględniając zatem powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda prawidłowo uznał, że w przypadku skarżącej wystąpiły wszystkie przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, uzasadniające wymeldowanie jej z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy jednoznacznie bowiem potwierdził, że skarżąca opuściła długotrwale i dobrowolnie przedmiotowy lokal, oraz nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu ewidencyjnego w sprawie wymeldowania skarżącej ze spornego lokalu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.