II SA/Bd 339/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W., S. N., J. S., I. S. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargi, 2. przyznaje ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata A. L. 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, na rzecz adwokata A. L. 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz na rzecz adwokat B. L. 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. M. W., S. N., I. Sz. i J. Sz. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta [...] Nr 748/10 z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...], wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podnieśli, że zaskarżony plan przewiduje budowę drogi zbiorczej o dużym nasileniu ruchu na terenie, gdzie znajdują się ich posesje. Skarżący zarzucili, że przy planowaniu zagospodarowania przedmiotowego terenu pominięto autentyczne konsultacje społeczne, a na etapie sporządzania studium nie uwzględniono przepisu art. 10 punkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm., zwanej w skrócie p.z.p.) Skarżący podnieśli, że Rada Miasta [...] nie miała woli poinformowania o dokonywanych zmianach, a wadliwie funkcjonująca komunikacja urzędu z mieszkańcami uniemożliwiła im pełne uczestnictwo w dyskusji we wstępnym etapie przygotowania projektu. Ponadto wnioski skarżących na dalszym etapie procedowania zostały odrzucone. Skarżący podnieśli, że planowana droga zbiorcza w pewnych miejscach przebiega w odległości 3 metrów od istniejących budynków mieszkalnych, co nie mieści się w żadnych normach budowlanych, zaś w innych miejscach wymaga wywłaszczenia obecnych właścicieli, co wiąże się likwidacją budynków gospodarczych będących na terenie wywłaszczanych posesji, przy czym budynki te pełnią rolę lokalnych kotłowni. Likwidacja kotłowni pozbawi zatem właścicieli dostępu do ogrzewania i ciepłej wody. Bezpośrednie sąsiedztwo ulicy przyniesie natomiast zagrożenia w postaci hałasu, zanieczyszczenia powietrza, drgań i wstrząsów, co przyczyni się do pogorszenia warunków życia mieszkańców, zagrozi trwałości konstrukcji budynków i zmniejszy wartość nieruchomości. Realizacja uchwały wymaga wycięcia kilkuset drzew w przyległym parku, przyczyni się zatem do pogorszenia środowiska naturalnego. Zdaniem skarżących powyższe przemawia za tym, że w procesie planowania prawo zostało złamane już na etapie sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucili, że trakcie procesu planistycznego doszło do złamania art. 1 pkt 2 oraz art. 10 p.z.p., a w szczególności w studium nie uwzględniono uwarunkowań wynikających z: – dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, – stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, – warunków i jakości życia mieszkańców, w tych ochrony ich zdrowia, – zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia. Skarżący podnieśli, że możliwe było rozwiązania kompromisowe polegające na tym, że planowana droga przebiegałaby kilkaset metrów na północ przez tereny niezamieszkałe, omijając osiedle i zwiększając możliwości zurbanizowania terenów. Zdaniem skarżących uchwalony plan "[...]" nie jest spójny urbanistycznie, tereny przemysłowe są wmieszane w tereny mieszkalne, generując konflikty i napięcia społeczne, stwarzając zagrożenia dla mieszkańców. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosło o jej oddalenie. Odnośnie skarżącego M. W. Rada podniosła, że nie ma on interesu prawnego we wniesieniu skargi. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 p.z.p. organ podniósł, że przepis ten odnosi się do procedury związanej z obligatoryjnymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a nie do planu miejscowego. Chybiony zdaniem Rady jest zarzut pozbawienia mieszkańców udziału w dyskusji nad przygotowaniem planu. Organ podniósł, że informacja o podjęciu przez Radę uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu była ogłaszana w prasie lokalnej, na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta, w internecie oraz poprzez zawiadomienie Rady Okręgu (sposób informowania zwyczajowo przyjęty). Podobnie ogłaszana była informacja o wyłożeniu planu. Informacje o przystąpieniu do sporządzania planu i jego wyłożeniu były upubliczniane także w toku odrębnej procedury w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Ten tryb procedowania zdaniem organu zdaje egzamin w przypadku rzeczywistego zainteresowania właścicieli nieruchomości lub władających nieruchomościami zapisami planu. W przedmiotowej sprawie zarówno na etapie po zawiadomieniu o przystąpieniu do sporządzania planu jak i w trakcie wyłożenia projektu planu oraz w publicznej dyskusji – zainteresowani składali wnioski i zgłaszali uwagi, a także uzyskiwali wyjaśnienia i informacje. Co do odrzucania wniosków skarżących – Rada wskazała, że po obwieszczeniu o podjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania planu wpłynęły 2 wnioski. Żaden z nich nie pochodził od skarżących. Po wyłożeniu projektu planu wpłynęło 9 pism zawierających 17 uwag, w tym m.in. 2 uwagi skarżącego M. W.. Uwagi te zostały rozpatrzone przez Prezydenta Miasta. Uwagi nieuwzględnione lub częściowo uwzględnione rozstrzygnęła Rada Miasta uchwalając przedmiotowy plan. Rada podniosła, że uwagi zgłoszone przez skarżącego M. W. dotyczyły: 1) zmiany przebiegu projektowanej drogi oznaczonej w projekcie symbolem 7.14-KD(Z)2. Skarżący proponował przesunięcie tej drogi w kierunku północnym. Uważał, że rozwiązanie to pozwoli uniknąć napięć społecznych wywołanych planem oraz wycinki kilkudziesięciu drzew przy ul. [...] i zapewni lepsze warunki skomunikowania terenów w północnej części obszaru, 2) zmiany przebiegu drogi zbiorczej oraz przeznaczenia terenu położonego u zbiegu ulic [...] na cele budownictwa mieszkaniowego lub na cele użyteczności publicznej typu szkoła, ośrodek zdrowia, poczta, przedszkole. Stwierdzając, że uwagi te pokrywają się z zarzutami zgłoszonymi w skardze, Rada podniosła, iż przebieg drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 7.14-KD(Z)2 wyznaczony został jako optymalny w odniesieniu do zewnętrznych (poza obszarem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) jak i wewnętrznych uwarunkowań. Przebudowa ulicy [...] w klasie GP wraz z wiaduktem nad linią kolejową nr 27 determinuje rozwiązania komunikacyjne w obszarze objętym planem poprzez konieczność lokalizacji włączenia projektowanej drogi w ściśle określonym miejscu (w powiązaniu z włączeniem ul. [...]) oraz konieczność zapewnienia innej obsługi komunikacyjnej terenów pomiędzy ul. [...] a linią kolejową z uwagi na projektowany wiadukt. Przebieg tej jednej z ważniejszych tras komunikacyjnych miasta, z niewielkimi modyfikacjami, określony został już w planie ogólnym miasta [...] z 1986 r., potwierdzony ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] " z 2006 r. Rada zwróciła uwagę, że planowany przebieg drogi na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu nie budził kontrowersji ze strony właścicieli lub władających nieruchomościami. Proponowana przez skarżącego zmiana przebiegu tej drogi zbiorczej nie eliminuje ewentualnych napięć społecznych, ponieważ ta część miasta to grunty własności prywatnej, a ewentualnie nowy przebieg miałby miejsce po terenach, na których w żadnym z dotychczasowych opracowań planistycznych nie rezerwowano dotąd gruntów pod przebieg drogi. Wskazany przez skarżącego zadrzewiony teren nie jest "parkiem". Stanowi własność prywatną. Ta część pasa terenu zarezerwowanego pod drogę sklasyfikowana jako Ls posiada zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Część istniejącej zieleni poza planowaną jezdnią może być wykorzystana jako zieleń przydrożna, o ile nie zakłóci to zasad bezpieczeństwa ruchu. Druga z podnoszonych przez skarżącego w toku procedury planistycznej uwag nie została uwzględniona z przyczyn formalnych – teren wskazany przez skarżącego leży bowiem poza obszarem objętym zaskarżonym planem. Odnośnie zarzutu naruszenia norm budowlanych poprzez zbliżenie drogi zbiorczej do istniejących budynków mieszkalnych (w niektórych miejscach na odległość 3 metrów) – Rada podniosła, że planowana w zaskarżonej uchwale droga 7.14-KD(Z)2 o szerokości w liniach rozgraniczających 30 m. – odpowiada generalnie przebiegowi drogi oznaczonej symbolem J96KGo1/2 w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (nowoprojektowana ulica główna obszarowa dwupasmowa. Rezerwa terenu dla następnych pasm ruchu. Szerokość w liniach rozgraniczających 45 m. Trasa z ruchem towarowym). Według zaskarżonego planu najmniejsza odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym a linią rozgraniczającą planowanej drogi wynosi 4,0 m. Jest to zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Co do zarzutu przewidywanych wywłaszczeń Rada podniosła, że skutki wywłaszczeń obciążają gminę. Natomiast zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 p.z.p. możliwe jest żądanie przez właściciela lub użytkowania wieczystego od gminy odszkodowania, wykupienia nieruchomości albo zaoferowania nieruchomości zamiennej – jeżeli w związku z uchwaleniem planu korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone. Rada podniosła, że wbrew twierdzeniom skarżących zaskarżony plan jest spójny urbanistycznie. W jego obszarze nie ma terenów o przeznaczeniu przemysłowym. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2012 r. skarżący M. W. podtrzymując skargę podniósł, że jest osobą legitymowaną do złożenia skargi, skoro zamieszkuje na analizowanym terenie. W tym względzie skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zasady dobrego sąsiedztwa. Skarżący zarzucił również, że w zaskarżonej uchwale doszło do naruszenia wynikającej z art. 1 ust. 2 pkt 1 pkt 9 p.z.p. zasady równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Ponadto jego zdaniem uchwała nie została zaopiniowana przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a nie była opiniowana pod względem ochrony przeciwpożarowej. Plan ponadto wymaga zachowania wymogów wynikających z szeregu ustaw m.in. prawa geologicznego, ochrony środowiska i innych. Odpowiadając pismem procesowym z dnia 14 lutego 2002 r. organ zauważył, że skarżący M. W. jest właścicielem działki nr 136/7 przy ul. [...], położonej na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]– B" (uchwała Nr 407/08 Rady Miasta [...] z dnia 2 października 2008 r., opubl. Dz. Urz. Województwa Kujawsko – Pomorskiego nr 147, poz. 2246 z dnia 17 listopada 2008 r.). Przedmiotem obecnej skargi jest natomiast uchwała nr 748/10 z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]– C". Nie znajduje przy tym w sprawie wskazywana przez skarżącego zasada dobrego sąsiedztwa, ma ona bowiem zastosowanie w przypadku braku planu miejscowego (art. 59 p.z.p.) Wbrew twierdzeniu skarżącego plan został uzgodniony z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Przepisy p.z.p. nie wymagają natomiast opinii Państwowej Straży Pożarnej. Organ zwrócił uwagę, że obszar jednostki planistycznej został objęty 3 planami miejscowymi ("[...]– A", "[...]– B", "[...]– C"), co było wynikiem analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Organ podkreślił, że wyznaczona na rysunku zaskarżonego planu miejscowego nieprzekraczalna linia zabudowy dla terenu 7.14-MN31 znajduje się w odległości 4 metrów od linii rozgraniczającej teren komunikacji publicznej oznaczonego symbolem 7.14-KD(Z)2. W celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych odległość tą zwymiarowano na rysunku planu. Ponadto organ podkreślił, że linie rozgraniczające tereny przeznaczone pod komunikację publiczną nie są tożsame z zewnętrzną krawędzią jezdni, a co za tym idzie – z odległością od zabudowy od jezdni, określoną w przepisach dotyczących dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, aczkolwiek z różnych powodów w stosunku do poszczególnych skarżących. Słusznie podnosi organ, że M. W. nie ma legitymacji do wniesienia skargi. Uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może zostać zaskarżona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591; z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oceniając skargę na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności należy zatem ocenić, czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, opubl. w elektronicznym Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 80699). Ponieważ przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają wpływ na sposób korzystania z nieruchomości, niewątpliwie tego rodzaju interes prawny będzie miał właściciel nieruchomości położonej na obszarze objętym zaskarżonym planem zagospodarowania przestrzennego lub też osoba, która dysponuje innym prawem rzeczowym do nieruchomości położonej na obszarze objętym planem. Skarżący M. W. nie dysponuje prawem rzeczowym do nieruchomości objętej zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest natomiast właścicielem nieruchomości znajdującej się w pobliżu terenu objętego zaskarżonym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu należy się zgodzić z poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt II OSK 1780/10, opubl. w CBOSA), że "nie ma prostej zawsze aktualnej reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela działki położonej poza terenem dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konieczne jest staranne zbadanie każdego pojedynczego przypadku dla oceny skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" (tak też wyrok NSA w wyroku z 1 września 2009 r., II OSK 900/09; wyrok NSA z 2 lipca 2009 r., II OSK 591/09; wyrok NSA z 13 marca 2009 r., II OSK 1360/08). W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu nie da się jednakże wywieść, że ustalenia zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego mają wpływ na sposób korzystania z własności skarżącego M. W.. Owo oddziaływanie na nieruchomość skarżący wywodzi z sąsiedztwa swojej nieruchomości z drogą, która w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest jako 7.14-KD9Z)2. Nieruchomość skarżącego oddalona jest jednakże od obszaru 7.14-KD(Z)2: od skraju tej drogi (przy skrzyżowania z ul. [...]) dzielą go trzy inne zabudowane nieruchomości (por. mapa k. 240 akt sądowych). W bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego możliwe są zatem rozwiązania komunikacyjne odmienne niż w zaskarżonym planie np. takie że połączenie komunikacyjne w formie drogi 7.14-KD(Z)2 nie będzie kontynuowana obszarem, który została oznaczona jako droga 6.14-KD(L)5 (w planie zagospodarowania przestrzennego obejmujących nieruchomość skarżącego), ale np. przedłużenie drogi 7.14-KD(Z)2 zostanie odsunięte od nieruchomości skarżącego poprzez poprowadzenie drogi po drugiej stronie torów kolejowych lub też ustalenie, że funkcję drogi stanowiącej przedłużenie drogi 7.14-KD(Z)2m będzie pełniła ulica[...]. Tym samym nie można stwierdzić, że przewidziane w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania dla drogi 7.14-KD(Z)2 oddziałują na nieruchomość skarżącego. W konsekwencji nie można uznać, iż M. W. ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta [...] Nr 748/10 z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]– C" w Toruniu Rozpatrując zarzuty merytoryczne pozostałych skarżących należy przede wszystkim zauważyć, że procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium jest odrębnym od planu zagospodarowania przestrzennego dokumentem planistycznym, uchwalanym w odrębnej procedurze. Studium nie stanowi aktu prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 p.z.p.), tym niemniej w pewnych okoliczność możliwe jest zaskarżenie tego rodzaju uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, opubl. w CBOSA). Istnienie tych odrębności przesądza o tym, że ramach kwestionowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można kwestionować prawidłowości uchwalenia studium jak też poprawności jego zapisów. Tym samym Sąd w obecnym postępowaniu nie może rozpatrywać zarzutów skarżących dotyczących braku właściwej procedury czy braku właściwych rozwiązań, która zdaniem skarżących zaistniały już "na etapie sporządzania studium". Rozpatrując natomiast zarzuty skarżących co do braku właściwego przeprowadzenia procedury poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej uchwały, w zakresie uniemożliwienia skarżącym wypowiadania się odnośnie planowanych rozwiązań – Sąd nie dostrzegł, aby w tym względzie doszło do naruszenia przepisów prawa. Udział społeczeństwa w procedurze uchwalenia planu gwarantują zapisy art. 17 p.z.p. przewidujące konieczność informowania społeczeństwa o kolejnych etapach procedury planistycznej oraz zapewniające niezbędny czas na zgłoszenie uwag co do tworzonego planu. I tak, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzaniu planu miejscowego wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma obowiązek: — ogłosić w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (art. 17 pkt 1 p.z.p.), — rozpatrzyć zgłoszone wnioski (art. 17 pkt 4 p.z.p.), — po wprowadzeniu zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień - ogłosić w sposób określony w art. 17 pkt 1 p.z.p., o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wyłożyć ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz zorganizować w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (art. 17 pkt 9 p.z.p.), — wyznaczyć w ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu; — rozpatrzyć uwagi, zgłoszone do wyłożonego projektu planu, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania (art. 17 pkt 12 p.z.p.), — wprowadzić zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag (art. 17 pkt 13 p.z.p.), — przedstawić radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag (art. 17 pkt 14 p.z.p.). Sąd stwierdził, że powyższe wymagania w toku procedury planistycznej poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej uchwały zostały zachowane. Prezydent Miasta [...] obwieszczeniem z dnia 3 sierpnia 2006 r. (publikowanym w miejscowej prasie, na tablicach ogłoszeń i przekazanym według zwyczaju miejscowego właściwej Radzie Okręgu) ogłosił o przystąpieniu do sporządzania planu. Zachowany został termin do zgłoszenia uwag na tym etapie. Obwieszczeniem z 16 listopada 2009 r. Prezydent ogłosił o wyłożeniu projektu planu w okresie od 24 listopada do 23 grudnia 2009 r. W tym też okresie tj. 9 grudnia 2009 r. odbyła się dyskusja publiczna w przedmiocie wyłożonego planu, na którym były obecne zainteresowane podmioty (vide protokół z dyskusji w aktach administracyjnych sprawy). Prezydent przyjął także i w dniu 27 stycznia 2010 r. rozpatrzył zgłoszone uwagi do planu (w tym uwagę M. W. z dnia 25 listopada 2009 r.). Uwagi nie uwzględnione zostały przedstawione Radzie Miasta, które rozstrzygnęła o nich przy uchwalaniu zaskarżonego planu (załącznik nr 2 do uchwały Rady Miasta [...] Nr 748/10 z dnia 25 lutego 2010 r. ). Odnośnie konieczności wycięcia drzew w związku z przebiegiem planowanej drogi 7.14-KD(Z)2 - należy stwierdzić, że z dokumentacji planistycznej wynika, iż ww. droga ma przebiegać przez nieruchomości, które są obecnie kwalifikowane jako grunty leśne (a nie jako "park"). W związku z tym w toku procedury planistycznej została uzyskana zgoda na przeznaczenie owych gruntów na cele nieleśne w formie decyzji Marszałka Województwa [...] w [...] z dnia[...], wydana na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust., art. 9 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266, ze zm.) wyrażająca zgodę na przeznaczenie na cele nieleśne 1,7769 ha gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa (własność prywatna osób fizycznych), położonych przy ulicy [...] na terenie miasta[...], w oddziale leśnych 2 A i 3 A, pododdział a.b.c.d, w granicach działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 38, 34/5, 170, 172, 139/18, 164 i 165/8. Wbrew zarzutom skargi w toku procedury planistycznej zostały uzyskane wszelkie niezbędne uzgodnienia, w tym uzgodnienie właściwego organu Inspekcji Sanitarnej (por. znajdujące się w aktach planistycznych postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] uzgadniające pozytywnie przedłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) Przy ocenie sposobu wyznaczenia drogi 7.14-KD(Z)2 w pobliżu nieruchomości skarżących należy mieć na uwadze, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym dopuszczalnym kryterium oceny zaskarżonego planu w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyroku NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1947/10 i z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 834/10). Działanie gminy w zakresie planowania przestrzennego ma swoje oparcie w art. 3 ust. 1 p.z.p. zgodnie z którym Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jest to tzw. władztwo planistyczne. W ramach korzystania z tego władztwa gmina, poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest uprawniona do ingerowania w prawo własności, co wynika z art. 6 ust. 1 p.z.p. zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższego uprawnienia tj. władztwa planistycznego gmina nie może wykonywać dowolnie, co oznacza, że możliwe są rozwiązanie planistyczne, które narusza prawo własności, a więc narusza interes prawny właścicieli nieruchomości, tym niemniej rozwiązania te nie mogą być arbitralne, niczym nie uzasadnione tj. czynione z przekroczeniem władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu z akt przedmiotowej sprawy wynika, że nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały. Niewątpliwie usytuowanie drogi 7.14-KD(Z)2 przy nieruchomościach skarżących narazi ich na oddziaływanie związane z ruchem pojazdów na tej drodze. Jednakże w toku prac planistycznych rozważano zgłaszaną propozycję innego przebiegu tej drogi wskazując, że także przebieg alternatywny (na północ od nieruchomości skarżących) nie rozwiązywałby konfliktów społecznych, a ponadto wybrane rozwiązanie jest konsekwentną kontynuacją poprzednich rozwiązań planistycznych. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały trzeba mieć także na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 4 p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przebieg ww. drogi jest zgodny z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 18 maja 2006 r. Odnośnie następstw przyjętego rozwiązania komunikacyjnego w postaci ewentualnej konieczności rozbiórki budynków gospodarczych, w których znajdując się lokalne, indywidualne kotłownie zapewniające ogrzewanie i ciepłą wodę skarżącym, należy zwrócić uwagę, że ustawodawca przewidział dla właścicieli lub użytkowników wieczystych możliwość rekompensowania ingerencji w ich prawa. Mianowicie zgodnie z art. 36 ust. 1 p.z.p., jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), Sąd oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ww. ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późn. zm.).