II SA/Bd 396/13

Dnia 12 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie prawa do odszkodowania i wypłaty odsetek oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] Szef Inspektoratu Wsparcia Sil Zbrojnych orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego nr [...] z dnia [...], odmawiającej wypłaty P. K., żądanego pismem z dnia [....] odszkodowania wraz z odsetkami, o którym mowa w art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), z uwagi na niespełnienie w przedmiotowej sprawie przesłanek z art. 116 ust. 1-3 ww. ustawy, warunkujących możliwość wypłaty odszkodowania. Opisując dotychczasowy przebieg postępowania organ stwierdził, że żądane odszkodowanie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, tymczasem w przedmiotowej sprawie skutki wydanego na podstawie art. 115 ust. 3 ww. ustawy rozkazu personalnego nr [....] z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej w związku z ustaleniem jego niezdolności (orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [....] utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] o uznaniu skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej), mającego w okolicznościach przedmiotowej sprawie charakter konstytutywny, zostały wyeliminowane poprzez przywrócenie skarżącego do zawodowej służby wojskowej i wypłatę mu należnego zaległego uposażenia, na skutek rozkazu nr [...] z dnia [...] uchylającego rozkaz personalnych z dnia [....], w związku z decyzją Centralnej Wojskowej Komisja Lekarska w W. nr [...] z dnia [...] stwierdzającą nieważność ww. orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [....] z dnia [...] z powodu mylnego potraktowania wniosku skarżącego o uzupełnienie orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jako odwołania od tego orzeczenia. Zdaniem organu, zrealizowanie żądania skarżącego byłoby ponownym naprawieniem skutków uchylenia rozkazu personalnego, które zostały już naprawione. Jednocześnie organ zaznaczył, że wypłata żądanych odsetek nie ma oparcia w przepisach prawa administracyjnego, gdyż nie zaistniała tu niezbędna przesłanka w postaci niewykonania lub zwłoki w wykonaniu przez organ ostatecznej decyzji przyznającej odszkodowanie. Na powyższą decyzję P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz wydania wskazówek co do dalszego postępowania i wypowiedzenia się w kwestii prawa skarżącego do odsetek za zwłokę w wypłacie odszkodowania. Zarzucił rozstrzygnięciom organów obu instancji naruszenie art. 116 ust. 1 i 3 w zw. z art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz błędną wykładnię wskazanych przepisów i uznanie, że w sprawie istniała prawna możliwość reaktywacji stosunku służbowego, pomimo zakazu ustawowego w tym zakresie oraz kategorycznego zakazu wykładni rozszerzającej art. 116 ust. 1-3 ww. ustawy, a przez to uznanie, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [....] przywrócił skarżącego do zawodowej służby wojskowej i z tego powodu nie przysługuje mu odszkodowanie, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi P. K. wskazał, że stan faktyczny sprawy w zasadzie jest bezsporny między stornami, poza jedyny faktem tj. okolicznością, że od samego początku we wszystkich swoich pismach i wnioskach kierowanych do organów domagał się on jedynie wypłaty odszkodowania z tytułu wadliwego zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, czego organy nie chciały uczynić. Zaznaczył, że stanowisko organów, iż został on przywrócony do służby i otrzymał zaległe świadczenia finansowe jest całkowicie chybione, chociażby z uwagi na to, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. oraz Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., pomimo stwierdzenia nieważności orzeczenia o zwolnieniu go ze służby (wyłącznie z przyczyn proceduralnych), uznawały go nadal za trwale niezdolnego do tej służby, potwierdzeniem czego jest orzeczenie Nr [...] z dnia [...], w którym to w punkcie 12 lit. d wpisano, iż inwalidztwo istnieje od [...]. Podkreślił także, że ma on świadomość, iż konsekwencją wadliwie wydanego rozkazu o przywróceniu go do służby będzie roszczenie organu o zwrot wypłaconych należności za okres pozostawania poza służbą. Jako żołnierz zawodowy nie miał innego wyjścia jak tylko stawić się do jednostki wojskowej, bowiem wykonywał rozkazy wyższych przełożonych, których nie mógł kwestionować, w związku z czym jego stawiennictwo w [...] Bazie Materiałowo-Technicznej było wyłącznie wykonaniem polecenia. W wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się na temat pozycji i możliwości przywrócenia żołnierza do zawodowej służby wojskowej (tzw. reaktywacji stosunku służbowego), podkreślając, iż regulacja prawna art. 116 ust. 3 ww. ustawy uniemożliwia reaktywację stosunku służbowego i jedynie ustanawia prawo żołnierza do wypłaty jednorazowego odszkodowania. Pomimo wydania rozkazu nr [...] z dnia [....] nadal był on niezdolny do zawodowej służby wojskowej, a akceptacja dokonanej przez organy rozszerzającej wykładni przepisu art. 116 ww. ustawy pragmatycznej, prowadzi do sytuacja w której, za każdym razem, gdy organ naruszą dyspozycję powyższego przepisu, a więc nastąpi podwójna wadliwość działania organów, odszkodowanie, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ww. ustawy nie będzie przysługiwało żołnierzowi zawodowemu, co z oczywistych względów należy uznać za rozminięcie się z wolą ustawodawcy oraz ratio legis ww. przepisu. W kontekście powyższych okoliczności skarżący stwierdził, że konsekwencją wydania decyzji z naruszeniem prawa, jest wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazu nr [....] z dnia [....] oraz ustalenie, że data zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie. W efekcie więc powinno zostać mu przyznane prawa do odszkodowania, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ww. ustawy, wraz z odsetkami ustawowymi od niewypłaconego w terminie odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ wskazał, odnosząc się do zarzutów skarżącego, że pomimo, iż rozkazu nr [...] z dnia [...] wydany został z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 154 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i art. 116 ust. 1-3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to jednak nie można stwierdzić jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, bowiem wywołał on nieodwracalne skutki prawne. Dowódca [...] Bazy Materiałowo-Technicznej, wbrew treści przepisów art. 116 ust. 1-3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, na podstawie art. 154 § 1 Kpa uchylił bowiem rozkaz nr [..], i co za tym idzie przywrócił P. K. do zawodowej służby wojskowej. Ten zaś w dniu [....] potwierdził osobiście odbiór polecenia wyjazdu służbowego nr [...] kierującego go do [...] BMT w T. od dnia [...], i z wyznaczonym dniem stawił się w jednostce, gdzie rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] został ujęty na ewidencję i zaopatrzenie finansowe i co za tym idzie otrzymał z tego tytułu przysługujące mu należności finansowych. Skutkiem powyższego było przywrócenie skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Odszkodowanie zaś, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje żołnierzowi zawodowemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który do tej służby nie został przywrócony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek m.in. ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. W takiej sytuacji, stosownie do treści art. 115 ust. 2 ww. ustawy, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy prawa z dniem ustatecznienia się decyzji, którą stanowi orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej (art. 5 ust. 1 ww. ustawy). Dowódca jednostki wojskowej stwierdza wówczas fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych (art. 115 ust. 3 ww. ustawy). Rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 115 ust. 3 w zw. z ust. 2 i art. 111 pkt 3 ww. ustawy, a więc w przypadku zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby, jako podejmowany do celów ewidencyjnych, stwierdza jedynie istnienie określonej sytuacji prawnej, ale jej nie tworzy ani nie kształtuje. Cel ewidencyjny oznacza bowiem jedynie zarejestrowanie faktu, iż żołnierz został zwolniony (stosunek służbowy został rozwiązany), a nie zwolnienie powodujące rozwiązanie stosunku służbowego. Rozkaz ten ma zatem charakter wyłącznie deklaratoryjny i jest wydawany w celu usunięcia niepewności prawnej, jedynie na użytek wewnętrzny, do celów ewidencyjnych, porządkowych. W związku z tym, gdyby rozkaz ten nie został wydany, sytuacja prawna skarżącego nie uległaby zmianie, albowiem skutek w postaci zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, następuje z mocy prawa z dniem uostateczenienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającej niezdolność żołnierza do służby, niezależnie od późniejszych czynności organu, a więc czy i kiedy zostanie wydany rozkaz personalny stwierdzający ten fakt. Powyższy charter rozkazu personalnego wydawanego do celów ewidencyjnych powoduje, że rozkaz taki nie podlega kontroli instancyjnej i sądowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 568/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 21/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06; - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Stwierdzenie w oparciu o regulacje art. 115 ust. 3 w zw. z ust. 2 i art. 111 pkt 3 ww. ustawy, że rozkaz personalny wydawany do celów ewidencyjnych nie kreuje sytuacji prawnej żołnierza zawodnego w postaci zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, lecz wyłącznie potwierdza, że zwolnienie takie nastąpiło z mocy prawa z dniem uostateczenienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającej niezdolność tego żołnierza do służby, oznacza a contrario, że jeżeli nie dojdzie do ustatecznienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającej niezdolność tego żołnierza do służby, które to orzeczenie stanowi przesłankę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to wówczas nie ma ustawowych podstaw do zwolnienia z mocy prawa i w konsekwencji do wydania rozkazu personalnego o charakterze ewidencyjnym. Wydany wiec w takiej sytuacji rozkaz personalny, powołujący się na powyższe przesłanki, ma charakter konstytutywny i w konsekwencji oznacza, że musi być poddany kontroli instancyjnej oraz sądowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 88/07, publ. lex nr 470101). Omówienie regulacji prawnych dotyczących zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wymaga również przywołania treści przepisów art. 116 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. I tak zgodnie z ust. 1 tego artykułu, w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Jednak w tego rodzaju przypadkach data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ (art. 116 ust. 2 ww. ustawy). Żołnierzowi zawodowemu przysługuje wówczas od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku, gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1 (art. 116 ust. 3 ww. ustawy). Z przytoczonych przepisów art. 116 ww. ustawy wynika, że ustawodawca w sposób szczególny określił sytuację prawną żołnierza, w stosunku do którego uchylono decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej wskazując, że fakt ten skutkuje uchyleniem wszelkich skutków będących następstwem zwolnienia ze służby, w tym dotyczących wypłaconego świadczeń pieniężnych, z wyłączeniem jednak skutku w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Data zwolnienia nie ulega bowiem zmianie, a następuje jedynie zmiana trybu zwolnienia, gdyż uznaje się, że nastąpiło ono w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości reaktywowania stosunku służbowego, a jedyną rekompensatą nieprawidłowej decyzji o zwolnieniu jest przyznanie żołnierzowi odszkodowania w wysokości określonej w ust. 3 art. 116 ww. ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2272/11, publ. lex nr 1138908; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1697/10, publ. lex nr 990188). Ustawowym warunkiem przyznania odszkodowania jest zatem zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, albowiem skutkiem uchylenia nieprawidłowej decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej jest eliminacja wszelkich skutków zwolnienia ze służby z wyjątkiem skutku w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a celem odszkodowania jest właśnie wynagrodzenie skarżącemu tego faktu (zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek nieprawidłowej decyzji o zwolnieniu). Odnosząc przytoczone przepisy i poczynione do nich uwagi do przedmiotu sprawy wskazać należy, że w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy skarżącemu nie przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie został bowiem spełniony warunek ustawowy przyznania odszkodowania w postaci skutecznego zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Dokonując oceny wydanego w sprawie, na podstawie art. 115 ust. 2 i 3 w zw. z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] Dowódcy [..] Bazy Materiałowo-Technicznej o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej, należy mieć na uwadze okoliczność, że w przedmiocie charakteru prawnego tego rozkazu wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011 r., o sygn. akt II SA/Bd 197/11, stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie został wydany rozkaz dla celów ewidencyjny, lecz rozkaz personalny będący decyzją administracyjną, albowiem rozkaz z dnia [...] nie miał charakteru deklaratoryjnego w rozumieniu art. 115 ust. 3 ww. ustawy, gdyż taki charakter ma on jedynie wówczas, gdy zwolnienie ze służby wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarska niezdolności do służby następuje z mocy prawa (art. 15 ust. 2 ww. ustawy), czego niezbędną przesłankę jest to, aby orzeczenie komisji lekarskiej stało się ostateczne (orzeczenie z dnia [...]), co w sprawie nie miało miejsca, gdyż skarżący złożył w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej powoływanej jako kpa) wniosek o uzupełnienie decyzji, błędnie potraktowany jako odwołanie od tej decyzji, a skutkiem złożenia wniosku z art. 111 § 1 kpa, jest przesunięcie biegu terminu do wniesienia odwołania, liczonego od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w trybie art. 111 § 1 kpa, którego to w sprawie w ogóle nie doręczono skarżącemu. Stanowisko o konstytutywnym charakterze rozkazu personalnego z dnia [...] wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy także w wydanym w sprawie wyroku z dnia 7 września 2011 r., o sygn. akt II SA/Bd 915/11, przesądzając, że konstytutywny charakter rozkazu personalnego z dnia [..], powoduje że także rozkaz nr [....] z dnia [...] Dowódca [...] Bazy Materiałowo-Technicznej, uchylający rozkaz personalny z dnia [..], ma taki charakter. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie nie doszło do ustatecznienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającej niezdolność skarżącego do służby, które to orzeczenie stanowi przesłankę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to tym samym nie nastąpiło zwolnienie skarżącego ze służby z mocy prawa i w efekcie nie został wydany rozkaz personalny o charakterze ewidencyjnym, lecz rozkaz personalny będący decyzją administracyjną tworzącą nową sytuację prawną w postaci zwolnienia skarżącego ze służby. Ten rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby, mający w tym wyjątkowym wypadku charakter konstytutywny, a więc tworzący nowy stan rzeczy, a nie go tylko potwierdzający, został uchylony rozkazem z dnia [...], będącym także decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. W aktach sprawy nie ma zaś informacji o wyeliminowaniu rozkazu z dnia [...] z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia [...] stwierdził bowiem jedynie wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Decyzję tę utrzymał w mocy Szef Sztabu Generalnego decyzją nr [...] z dnia [....]. We wskazanych rozstrzygnięciach, wydanych na podstawie art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2 kpa, organy obu instancji powołując się na okoliczność braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, która wywołała nieodwracalne skutki prawne stwierdziły, że takie właśnie skutki wywołała decyzja z dnia [...], bowiem w jej następstwie skarżący został przywrócony do służby. W tym kontekście organy wskazały, że skarżący po wydania rozkazu z dnia [...], w dniu [...] potwierdził osobiście odbiór polecenia wyjazdu służbowego nr [...] kierującego go do [...] BMT w T. od dnia [...] oraz, że z wyznaczonym dniem stawił się tej jednostce, gdzie rozkazem dziennym nr [....] z dnia [...] został ujęty na ewidencję i zaopatrzenie finansowe i co za tym idzie otrzymał z tego tytułu przysługujące mu należności finansowe, w tym zaległe uposażenie za miesiąc maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień [...]. Okoliczność zatem, że w przedmiotowej sprawie nie miało miejsce zwolnienie skarżącego ze służby z mocy prawa i w konsekwencji wydanie w trybie art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozkazu potwierdzającego ten stan rzeczy, lecz że skarżący został zwolniony ze służby w drodze konstytutywnej decyzji administracyjnej, która to decyzja została uchylona, funkcjonującą w obrocie prawnym, pomimo jej niezgodności z art. 154 kpa i art. 116 ust. 1 i 3 ww. ustawy, decyzją z dnia [...], skutkiem której skarżący przywrócony został do służby i wypłacone zostało mu zaległe uposażenie, oznacza że nie wystąpił w sprawie ww. warunek obligatoryjny możliwości zastosowania przepisu art. 116 ust. 3 ww. ustawy w postaci zwolnienia go ze służby i nie reaktywowania jego stosunku służbowego, a w efekcie przyznania skarżącemu odszkodowania,. Przyznanie mu w takiej sytuacji odszkodowania byłoby niezgodne z treścią przepisów art. 116 ust. 1- 3 ww. ustawy i nie stanowiłoby realizacji celu przyznania odszkodowania, którym jest rekompensata zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek nieprawidłowej decyzji o zwolnieniu. Bez znaczenia dla sprawy jest także powoływana przez skarżącego okoliczność potwierdzenia orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] inwalidztwa skarżącego od [...], bowiem jak wykazano powyżej, warunkiem zwolnienia skarżącego ze służby z mocy prawa (art. 15 ust. 2 ww. ustawy) w przypadku o którym mowa w art. 111 pkt 3 ww. ustawy, jest uostatecznienie się decyzji ustalającej niezdolność żołnierza do służby, a nie sam fakt wystąpienia okoliczności stanowiącej podstawę do ustalenia niezdolności, czy też wydanie nieostatecznej decyzji ustalającej tę niezdolność. Brak podstaw do przyznania skarżącemu żądanego odszkodowania czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się przez Sąd co do prawa skarżącego do odsetek za zwłokę w wypłacie odszkodowania. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, świadczące zdaniem Sądu o braku podstaw prawnych z art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do przyznania skarżącemu żądanego odszkodowania Sąd, uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi