II SA/Bd 406/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi T. D. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej oddala skargę. U z a s a d n i e n i e: Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym nr 225 z dnia 18 stycznia 2023 r., na podstawie art. 110 ust. 1 i 3, ust. 5 pkt 2, ust. 6 oraz ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1882), zwanej dalej: "ustawą o Policji", obniżył T. D., zwanemu dalej: "skarżącym" lub "stroną", nagrodę roczną za 2022 rok o 20%. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdzono, że na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Natomiast stosownie do art. 110 ust. 5 pkt 2 nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Zgodnie z treścią art. 110 ust. 8 obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy w którym policjant popełnił czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wskazano, że skarżący w 2022 r. popełnił przewinienia dyscyplinarne. W zakończonym prawomocnie orzeczeniem nr 16 Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2022 roku utrzymanym w części w mocy orzeczeniem nr 11 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 13 października 2022 r. postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym części zarzucanych mu czynów i wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 oraz 8 pkt 1 cyt. ustawy o Policji, obniżenie nagrody rocznej jest obligatoryjne, a następuje w granicach od 20% do 50% za rok w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne. Wyjaśniono, że obniżając nagrodę roczną za 2022 rok o 20% wzięto pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności charakter popełnionych przewinień, ich skutki, rodzaj wydanego orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym oraz dotychczasowy przebieg służby policjanta. W odwołaniu od powyższego rozkazu, skarżący zaskarżonemu rozkazowi zarzucił: 1/ naruszenie art. 109 § 1 k.p.a. polegające na doręczeniu kopii rozkazu personalnego zamiast jego oryginału, co skutkowało tym, iż nie wszedł on do obrotu prawnego, czym jako niewiążący akt administracyjny nie wywołał określonych w nim skutków prawnych, 2/ naruszenie art. 28 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie skarżonego rozkazu personalnego pomimo istnienia przesłanki bezprzedmiotowości podmiotowej niniejszego postępowania administracyjnego polegającej na ukształtowaniu sytuacji prawnej osoby nieposiadającej przymiotu strony - niepodlegającej administracyjnemu władztwu służbowemu organu Policji, który wydał skarżony rozkaz personalny. Skarżący wniósł na podstawie art. 134 k.p.a., w ramach postępowania wstępnego, wniósł o wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z uwagi na ww. naruszenie art. 109 § 1 k.p.a., ponieważ w związku z powyższym nie jest prawnie dopuszczalne merytoryczne rozpatrzenie przez organ odwoławczy niniejszego odwołania, a precyzując - niniejszego pisma, z uwagi na niemożność wniesienia odwołania, o którym stanowi art. 127 § 1 k.p.a., od pisma niemającego statusu prawnego decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że przedmiotem doręczenia nie była decyzja administracyjna, tylko jej kopia, o czym świadczy kopia podpisu osoby wydającej niniejszy rozkaz personalny oraz okrągła pieczęć "Komenda Miejska Policji w Bydgoszczy" i parafa osoby sporządzającej kopię tego rozkazu personalnego wraz z pieczęcią z zapisem "Za zgodność", znajdujące się na tym rozkazie personalnym. Argumentowano, że zgodnie z ugruntowanym, dominującym stanowiskiem doktryny prawa administracyjnego i orzecznictwa przez doręczenie decyzji rozumie się doręczenie jej oryginału, a nie jej kopii. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi o doręczeniu stronie "decyzji", a więc oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie. Argumentowano, że gdyby ustawodawcy chodziło o doręczenie jedynie "odpisu" decyzji, przesądziłby o tym w wyraźny sposób zarówno w treści art. 109 k.p.a., jak i innych przepisach dotyczących doręczenia pism uczestnikom postępowania administracyjnego (w szczególności art. 39 i nast. k.p.a.), a skoro nie uczynił tego wyraźnie, w sposób nie budzący wątpliwości, to zamiaru takiego przypisać mu nie można. Podniesiono, że warunkiem koniecznym do wniesienia odwołania jest wydanie decyzji administracyjnej, a następnie jej wprowadzenie do obrotu prawnego poprzez doręczenie stronie, więc doręczenie kopii rozkazu personalnego nie mogło wywrzeć skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. No poparcie powyższych wywodów przytoczono stanowisko doktryny i orzecznictwa, tj.: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2014, s. 470; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 680-681; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 1998 r., II SA/Gd 1248/96, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r., II SA/Gd 1618/96, LEX nr 44208; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., IOSK 782/10, LEX nr 952060; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2015 r., II SA/Kr 834/15, LEX nr 1939334; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r., II SA/Wa 1755/16, LEX nr 2342927; wyrok NSA z dnia 10 maja 2019 r" I OSK 1660/17, CBOSA; wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 sierpnia 2019 r" LEX nr 2718618). W merytorycznych zarzutach do zaskarżonej decyzji wskazano, że z dniem 8 stycznia 2023 r. zaistniała formalna przesłanka w postaci bezprzedmiotowości podmiotowej niniejszego postępowania administracyjnego dająca podstawę do umorzenia tego postępowania w całości, albowiem z tym dniem na mocy rozkazu personalnego nr 1566 Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2022 r., doręczonego stronie w dniu 2 stycznia 2023 r., została ona zwolniony ze służby w Policji. Podkreślono, że art. 110 ust. 5 pkt 2 u.p. stanowi, iż nagrodę roczną obniża się policjantowi, a nie byłemu policjantowi, co świadczy o bezprzedmiotowości podmiotowej postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Jako że decyzja administracyjna rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego, działanie w takim postępowaniu podmiotu, który nie posiada przymiotu strony, uniemożliwia ukształtowanie jego sytuacji prawnej, w związku z tym stanowiąc o bezprzedmiotowości podmiotowej postępowania administracyjnego, daje podstawę do jego umorzenia (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 października 2007 r., I SA/Wa 1043/07, CBOSA; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2008 r., III SA/Kr 1014/07, CBOSA; wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., II OSK 1058/07, CBOSA; M. Dyl (w:) R. Hauser (red.), M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 909). Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym nr 375 z dnia 27 lutego 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), zwanej dalej: "kpa", zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie, po przytoczeniu dotychczasowego stanu faktycznego, organ odwoławczy oparl zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania: Na mocy orzeczenia nr 16 z dnia 24 czerwca 2022 r. Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy uniewinnił skarżącego od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wskazanego w zarzucie nr IV lit. a, w pozostałym zakresie uznał obwinionego winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę nagany. Zaskarżone orzeczenie zostało doręczono skarżącemu w dniu 19 lipca 2022 r. W wyniku wniesionego odwołania od tego rozstrzygnięcia, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy w dniu 13 października 2022 r., wydał prawomocne orzeczenie nr 11, w którym funkcjonariusz został częściowo uniewinniony od zarzucanych mu czynów, w części postępowanie przeciwko niemu zostało umorzone, jednak w zasadniczej części obciążające go zarzuty zostały utrzymane w mocy wraz z wymierzoną karą nagany. Podstawą do stwierdzenia prawomocności orzeczenia nr 11 było brzmienie art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W konsekwencji, w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym skarżący został uznany winnym popełnienia części zarzucanych mu czynów, za które wymierzona mu została kara dyscyplinarna nagany, za czyny popełnione w 2021 roku. Skarżącemu za 2021 r., tj. za rok popełnienia przewinień dyscyplinarnych, rozkazem personalnym nr 383 z dnia 15 marca 2022 r. Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy przyznał prawo do nagrody rocznej w pełnej wysokości. Wobec tego konieczne było zastosowanie normy z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji, zobowiązującej do rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z ustawowym zapisem, obniżenie nagrody rocznej następuję w przedziale od 20% do 50%. Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy zdecydował o obniżeniu ww. nagrody o 20%, a zatem o najniższy możliwy do zastosowania pułap, co ocenić należy jako konsekwencję najmniej dotkliwą dla strony. Zarzuty odwołania nie mogły stanowić podstawy do wzruszenia decyzji organu I instancji. Zarzut związany z naruszeniem art. 109 § 1 kpa, co polegało na doręczeniu kopii rozkazu personalnego zamiast jego oryginału, stanowi jedynie uchybienie formalne, które nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Za tym stanowiskiem przemawia orzecznictwo. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 986/19. wskazano odnośnie zarzutu niedoręczenia stronie oryginału decyzji, że w orzecznictwie wyrażono również pogląd przeciwny od wskazanego w skardze, zgodnie z którym doręczenie stronie decyzji w trybie art. 109 § 1 kpa nie oznacza obowiązku doręczenie oryginału decyzji. Oryginał decyzji - z natury rzeczy tylko jeden - powinien co do zasady pozostać w aktach sprawy. Dopuszczalne jest więc doręczenie stronie kopii decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 29 marca 2012 r. o sygn. akt II GSK 1012/11; z dnia 9 września 2010 r. o sygn. akt II OSK 1340/09; wyrok SN z dnia 12 grudnia 2003 r. o sygn. akt III RN135/03). "Zarzut doręczenia kopii rozkazu personalnego należy traktować jedynie jako uchybienie procesowe, które może być rozważane w połączeniu z wpływem tego naruszenia na wynik sprawy, a nie jako okoliczność skutkującą nieważnością aktu administracyjnego bądź jego niewejściem do obrotu prawnego (por. wyroki NSA: z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II OSK 2641/12; z dnia 29 stycznia 2014 r. o sygn. akt II OSK 2058/12; z dnia 20 grudnia 2013 r. o sygn. akt II OSK1616/12)". Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 280/19 z dnia 15 października 2019 r. Wskazywane orzeczenie w sposób tożsamy rozstrzyga omawianą kwestie jak wskazane wyżej rozstrzygnięcie Sądu z Krakowa. Również i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 12 września 2019 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Go 269/19 wyraził taki sam pogląd, iż doręczenie stronie kopii decyzji nie skutkuje nieważnością aktu administracyjnego bądź jego niewejściem do obrotu prawnego - www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Niezasadnymi są zarzutu naruszenia art. 28 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie skarżonego rozkazu personalnego pomimo istnienia - jak określił to skarżący - przesłanki bezprzedmiotowości podmiotowej niniejszego postępowania administracyjnego polegającej na ukształtowaniu sytuacji prawnej osoby nieposiadającej przymiotu strony, niepodlegającej administracyjnemu władztwu służbowemu organu Policji, który wydał skarżony rozkaz personalny. Skarżący nie wskazuje przepisów prawa na podstawie których organ nie mógł wydać rozkazu personalnego o nagrodzie rocznej za 2022 r. po przejęciu strony w stan spoczynku. Omawiana decyzja stanowi sformułowane uprawnienia strony o charakterze finansowym wynikającym ze wcześniejszych rozstrzygnięć w czasie kiedy była ona jeszcze funkcjonariuszem policji. Zaskarżony rozkaz personalny czynił ponadto zadość innym przepisom ustawy o Policji. Po pierwsze jak stanowi art. 110 ust. 9 tej ustawy o Policji, nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Termin ten nie został dodatkowo obostrzony kolejnym terminem wynikającym z faktu zwolnienia policjanta ze służby. W tym zakresie pomocniczo należy odnieść się do ustępu 10 tego artykułu który stanowi, że policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia, przy czym termin ten jest terminem instrukcyjnym. Ustawodawca dopuścił więc możliwość ustalenia właściwego uprawnienia do nagrody rocznej osobie nie będącej już policjantem. Skarżony rozkaz personalny został wydany rychło po terminie, w którym decyzja zwolnieniowa strony stała się ostateczna, wskutek upływu terminu do wniesienia odwołania. Tym samym organ odwoławczy stwierdza, iż Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy w sposób merytoryczny, prawidłowy określił uprawnienia skarżącego do nagrody rocznej za 2022 rok i wydał w tym zakresie decyzję, w sposób nie naruszającym prawa. W skardze złożonej do Sądu zaskarżonemu rozkazowi skarżący zarzucił naruszenie art. 28 i art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez wydanie skarżonego rozkazu personalnego pomimo istnienia przesłanki bezprzedmiotowości podmiotowej niniejszego postępowania administracyjnego polegającej na ukształtowaniu sytuacji prawnej osoby nieposiadającej przymiotu strony - niepodlegającej administracyjnemu władztwu służbowemu organu Policji, który wydał skarżony rozkaz personalny. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr 225 Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu skargi przedstawiono tożsamą argumentację z tą, którą sformułowano w odwołaniu. W odniesieniu do stanowiska organu odwoławczego, że strona nie wskazała przepisu prawa, na podstawie których Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy nie mógł wydać rozkazu personalnego o nagrodzie rocznej za 2022 rok po przejęciu strony w stan spoczynku, argumentowano, że skoro organ administracji publicznej związany jest zasadą legalizmu określoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oznaczającą, iż każda decyzja organu władzy publicznej musi mieć wyraźną podstawę prawną, to strona nie mogła wskazać przepisu prawa, na podstawie którego Komendant Miejski Policji w Bydgoszczy nie mógł wydać ww. rozkazu personalnego, ponieważ taki przepis prawa nie istnieje w polskim systemie prawa, a to oznacza, że organ nie jest uprawniony do wydania rozkazu personalnego obniżającego nagrodę roczną osobie nieposiadającej statusu prawnego policjanta. Wywodzono, że takim przepisem nie jest art. 110 ust. 9 i 10 ustawy o Policji, ponieważ stanowi, iż nagrodę roczną obniża się policjantowi, a nie byłemu policjantowi. Argumentowano, ze wskutek zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, ustało administracyjne władztwo służbowe przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Stwierdzono, że z art. 110 ust. 10 u.p. wynika, iż rozkaz personalny o nabyciu przez policjanta prawa do nagrody rocznej musi zostać wydany jeszcze przed jego zwolnieniem ze służby, tymczasem w przedmiotowej sprawie rozkaz personalny obniżający nagrodę roczną został wydany w dniu 18 stycznia 2023 r., a zwolnienie ze służby nastąpiło z dniem 8 stycznia 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska, wskazano, że obniżenie nagrody rocznej rozkazem personalnym nr 225 z dnia 18 stycznia 2023r. było skutkiem wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy orzeczenia nr 16 z dnia 24.06.2022r. w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary nagany w postępowaniu dyscyplinarnym oraz utrzymania w mocy orzeczeniem nr 11 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 13 października 2022r. Od powyższego orzeczenia strona skarżąca wniosła stosowną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 05.04.2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1235/22, oddalił skargę skarżącego w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Podniesiono, że przedmiotowy wyrok jest wyrokiem nieprawomocnym, lecz w obrocie prawnym pozostaje jednak orzeczenie dyscyplinarne wymierzające skarżącemu karę nagany, co oznacza istnienie uprawnienia do obniżenia nagrody rocznej za 2022r. skarżącemu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie bezzasadnego obniżenia nagrody rocznej po przejściu przez stronę na emeryturę należy wskazać , że obniżenie czy pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn stanowiący naruszenie dyscypliny służbowej, stwierdzony w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Ustawodawca posługuje się więc pojęciem czasookresu, za który prawo do nagrody zostanie obniżone (czy też nawet zajdą przesłanki do pozbawienia ww. prawa), czego nie można utożsamiać z czasem , kiedy dochodzi do wypłaty nagrody , czy jej obniżenia czy też pozbawienia. Okresy te się nie pokrywają. Wskazano, że art. 110 ust. 10 ustawy o Policji dopuszcza wypłatę nagrody byłemu funkcjonariuszowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia obniżenia skarżącemu o 20% nagrody rocznej za 2022 r. na podstawie art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 oraz 8 pkt 1 cyt. ustawy o Policji. Stosownie do treści powyższych przepisów, nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7 (którego przesłanki nie wystąpiły), w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym (art. 110 ust. 5 pkt 2). Obniżenie to może nastąpić w granicach od 20% do 50% (art. 110 ust. 6). Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy w którym policjant popełnił czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (art. 110 ust. 8). Należy zauważyć, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu, co oznacza, iż brak jest możliwości stosowania uznania administracyjnego w przypadku, gdy doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym (tak art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu, w momencie obniżenia nagrody rocznej, było prawomocnie zakończone, albowiem orzeczenie nr 16 Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2022 r. zostało w części utrzymane w mocy orzeczeniem nr 11 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 13 października 2022 r., skutkiem czego w postępowaniu dyscyplinarnym skarżący został uznany winnym części zarzucanych mu czynów i wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. W świetle więc przepisu art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, powyższe postępowanie dyscyplinarne zostało prawomocnie zakończone. Przepis ten stanowi bowiem, że orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Ubocznie podać należy, iż Sądowi jest wiadome z urzędu, że Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 5.04.2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1235/22, oddalił skargę skarżącego w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Należy dodać, że prawo do nagrody rocznej uzależnione bowiem zostało od należytego wykonywania przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Stanowi ono rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z codzienną służbą. Powiązane jest ono nie tylko z faktycznym, ale i prawidłowym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego (tak NSA w wyroku z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1568/14, dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zatem, gdy dojdzie do naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, które zostanie stwierdzone w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym, w którym zostanie on uznany winnym zarzucanych mu czynów, obowiązkiem organu jest zastosowanie przewidzianej w art. 110 ust. 5 ustawy o Policji regulacji prawnej. Należy więc stwierdzić, że organy zastosowały w sposób prawidłowy prawo materialne i dlatego też rozstrzygnięcie w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej nie jest wadliwe. Odnosząc się do zarzutów skargi, należało uznać je za całkowicie niezasadne. W niniejszej sprawie organ I instancji doręczył skarżącemu rozkaz personalny w formie odpisu, poświadczonego przez pracownika organu za zgodność z oryginałem. Zdaniem strony, rozkaz ten doręczony w ten sposób nie wywołał skutków prawnych, gdyż nie wszedł do obrotu prawego, tj. pomimo, że został wydany, nie został stronie prawidłowo doręczony. Według skarżącego, w oparciu o art.109 § 1 kpa, organ winien był doręczyć mu oryginał rozkazu. Zgodnie z powyższym przepisem decyzję doręcza się stronom na piśmie, a od dnia 17 czerwca 2010 r. ( zmiana Dz.U. Nr 40, poz. 230 art.2 ), także za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Niewątpliwie orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie nie jest jednolite. Obok bowiem orzeczeń wskazanych przez skarżącego na opowiadających się za obowiązkiem doręczenia oryginału decyzji, podjęto orzeczenia przeciwne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10.10.2003 r. sygn. akt II SA 13/03 ( LEX 149501), wyraził pogląd, że "ani art.109 § 1 kpa, ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału." Podobne stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12.12.2003 r. sygn. akt III RN 135/03 ( OSNP 2004 r. nr 16, poz.274 ), który stwierdził, że: "Decyzja administracyjna (art. 107 § 1 w zw. z art. 104 k.p.a.), której oryginał (czyli jej jedyna autentyczna pierwotna wersja) w każdym wypadku pozostaje w aktach sprawy, powinna być ogłoszona (art. 109 § 2 w zw. z art. 14 § 2 k.p.a.) lub doręczona stronie (art. 109 § 1 k.p.a.). Jednakże obowiązek doręczenia decyzji stronie, o którym mowa jest w art. 109 § 1 k.p.a., w żadnym razie nie może być rozumiany jako obowiązek doręczenia stronie oryginału decyzji. W przeciwnym razie musiałoby to bowiem oznaczać, że: albo oryginał decyzji podlegałby w tym celu usunięciu z akt sprawy, co nie tylko faktycznie uniemożliwiałoby realizację prawnie gwarantowanej zasady względnej jawności akt postępowania (art. 73 i 74 k.p.a.), lecz także sprzeczne byłoby z zasadą integralności akt postępowania, która jest konsekwencją ciążącego także na organach administracji publicznej ustawowego obowiązku zapewnienia odpowiedniej ewidencji, przechowywania oraz ochrony przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą «powstającej w nich dokumentacji, w sposób odzwierciedlający przebieg załatwiania i rozstrzygania spraw. Podobne też stanowisko zajęto w innych wyrokach (wyroki NSA: z dnia 29 marca 2012 r. o sygn. akt II GSK 1012/11; z dnia 9 września 2010 r. o sygn. akt II OSK 1340/09). Dokonując wykładni art. 109 kpa, należy mieć jednak na względzie, że stanowisko prezentowane przez skarżącego opiera się na zastosowaniu jedynie wykładni językowej tego artykułu, którego literalne brzmienie zresztą do końca nie wyraża postulatu doręczenia oryginału decyzji. Przepis ten stanowi jedynie o "doręczeniu decyzji", nic nie wspominając o "oryginale decyzji". Trzeba też pamiętać, że przepisy kpa, nie zawierają ani definicji "decyzji", ani też definicji "oryginału decyzji". Przepis art. 107 kpa, wskazuje jedynie na elementy składowe decyzji administracyjnej. W kpa, użyto pojęcia "oryginału" jedynie do pełnomocnictwa oraz dokumentu. Przepisy te jednak nie przewidują możliwości kilku oryginałów, konsekwentnie zakładając istnienie jednego oryginału, tak pełnomocnictwa, jak i dokumentu, czego wyrazem jest przy potrzebie legitymowania się ww. dokumentem, złożenie jego oryginału lub odpisu (art. 33 § 3, art. 76a § 2 kpa). W tej sytuacji trudno jest więc założyć, że ta sama ustawa przewiduje możliwość istnienia kilku oryginałów decyzji administracyjnej, zakładając jednocześnie istnienie jednego tylko oryginału innych dokumentów. Zastosowanie wykładni językowej nie daje więc pewności co do rozumienia normy art. 109 kpa, i dlatego też nie należy kończyć procesu wykładni tego przepisu na rozumieniu jedynie jego literalnej treści. Poprzestanie zresztą na wykładni językowej nie zawsze wystarcza do prawidłowej rekonstrukcji obowiązującej normy. Stanowisko to koresponduje z formułowanymi przez doktrynę i orzecznictwo postulatami weryfikacji znaczenia przepisów przez pozajęzykowe rodzaje wykładni nawet wtedy, gdy wykładnia językowa doprowadzi do ustalenia jednego językowo możliwego znaczenia normy (J. Wróblewski, Wykładnia prawa [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986, s. 444). Podkreśla się, że pozajęzykowe metody wykładni należy traktować jako "współdziałające" z metodą wykładni językowej (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 731/15, LEX nr 2248054. Podobnie m.in. w wyroku NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 267/11). Służą one nie tylko modyfikacji wyniku uzyskanego przy użyciu metody językowej, ale – w zależności od danego przypadku – mogą również posłużyć wzmocnieniu jego uzasadnienia. W ocenie Sądu przy właściwym rozumieniu treści omawianej regulacji, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na jej cel i odpowiedzieć na pytanie, czy jej celem było dysponowanie przez stronę "oryginałem decyzji" dla samej cechy jej oryginalności, czy też celem art. 109 § 1 kpa było zapoznanie strony z treścią decyzji, jej wszystkimi elementami i umożliwienie jej zaskarżenia. W ocenie Sądu właściwa interpretacja ww. normy prowadzi do drugiego wniosku, albowiem samo posiadanie "oryginału decyzji" nie daje stronie więcej uprawnień, niż posiadanie odpisu decyzji, zwłaszcza, że strona ma prawo wglądu do akt postępowania i dokonania porównania treści wszystkich elementów doręczonego jej odpisu decyzji z jego oryginałem. Ponadto posiadania "oryginału decyzji" nie można w żaden sposób zracjonalizować (czemu ma to służyć), co oznacza, że brak jest tego celu, poza samym faktem posiadania "oryginału decyzji". Dlatego też Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela też stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 477/10, w którym wskazano, że: "Nie ulega wątpliwości, że strona winna otrzymać decyzję administracyjną zawierającą wszystkie jej elementy przewidziane w kpa oraz w przepisach ustaw szczególnych (art. 107 § 2 kpa ). Do istotnego elementu każdej decyzji trzeba zaliczyć także podpis osoby (lub osób w przypadku organów kolegialnych) uprawnionej do wydania decyzji. Zatem, że nie można uznać za całkowicie nieprawidłową praktykę doręczania stronom kserokopii decyzji, pod warunkiem że jest to dokument w pełni oddający obraz oryginalnej decyzji, zawierający także wizerunek podpisu lub podpisów, o ile kopia ta jest uwierzytelniona, a więc została sporządzona i podpisana przez uprawnionego do tego pracownika." W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji, znajdująca się w przedłożonych sądowi aktach administracyjnych (k. 58), jest zgodna z oryginałem, wręcz z nim identyczna (k. 47). Potwierdza to zarówno treść jego odwołania, jak i skargi. Jakkolwiek w kontekście zasady przejrzystości działania administracji publicznej, doręczanie stronom kopii decyzji zawierających oryginalne podpisy osób uprawnionych do ich wydawania, jest praktyką bardziej sprzyjającą realizacji tej zasady, w sytuacji jednak, gdy dopuszczalne stało się doręczanie decyzji także drogą elektroniczną ( za zgodą stron ) i wnoszenie podań przez strony pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej (art.63 § 1 ), nie można uznać, iż doręczenie skarżącemu jedynie kopii decyzji poświadczonej za zgodność z oryginałem nie wywołało skutków prawnych jakie przepisy postępowania administracyjnego wiążą z doręczeniem decyzji (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 477/10). Skoro więc dzięki doręczeniu skarżącemu kopii decyzji organu I instancji z poświadczeniem "za zgodność", skarżący nie miał jakichkolwiek problemów z zapoznanie się z wizerunkiem decyzji, jej treścią, pouczeniem o możliwości złożenia odwołania z czego skutecznie skorzystał, to brak jest jakichkolwiek racji dla których jego zarzut, co do naruszenia przez organ art. 109 § 1 kpa, należałoby uznać za słuszny. W konsekwencji jako całkowicie chybiony należy uznać zarzut niewejścia decyzji organu I instancji do obrotu prawnego. Drugi zarzut skargi formułujący tezę, że rozkaz personalny o nabyciu przez policjanta prawa do nagrody rocznej musi zostać wydany jeszcze przed jego zwolnieniem ze służby, przez co wydanie go funkcjonariuszowi w stanie spoczynku jest bezskuteczne, jest również niezasadny. Przede wszystkim w przepisach ustawy o Policji brak jest regulacji, która potwierdzałaby zarzut skarżącego. Przedstawione przez niego przepisy nie wskazują jakiegokolwiek ograniczenia tak co do momentu orzekania, jak i co do momentu doręczania orzeczeń w przedmiocie nagrody rocznej z zastosowaniem kryterium, czy funkcjonariusz pozostaje w czynnej służbie, czy też nie. W szczególności nie świadczą o tym przepisy powołanego w skardze art. 110 ust. 9 i 10 ustawy o Policji. Artykuł 110 ust. 9 stanowi, że nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Przepis ten w jakikolwiek sposób nie reguluje kwestii objętej zarzutem strony. Podobnie też art. 110 ust. 10, który stanowi, że policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. Przepis ten określa termin wypłaty świadczenia i wpływa też na termin wydania w tym przedmiocie decyzji. Należy jednak stwierdzić, że termin ten ma charakter instrukcyjny, a jego przekroczenie nie oznacza wadliwości decyzji (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt: II SA/Wa 1186/22; - wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt: II SA/Bk 298/20; - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt: II SA/Gl 685/14). Ponadto należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym przez organ odwoławczy, że omawiana decyzja organu I instancji stanowi o uprawnienia strony o charakterze finansowym wynikającym ze wcześniejszych rozstrzygnięć w czasie kiedy była ona jeszcze funkcjonariuszem policji. Zaskarżony rozkaz personalny czynił ponadto zadość innym przepisom ustawy o Policji, które wskazano w aspekcie rozważań materialno prawnych. Wobec powyższego wobec skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.