II SA/Bd 444/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2021r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej oddala skargę. II SA/Bd 444/21 UZASADNIENIE Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2020r. Dowódca [...] odmówił kpr. rez. B. J. (dalej jako: skarżąca) zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Jako podstawę prawną wydanego rozkazu personalnego organ wskazał art. 15 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860, z późn. zm.- zwanej dalej: ustawą pragmatyczną) oraz § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1299, z późn. zm. zwanego dalej: rozporządzeniem.). W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji podniósł, że kpr. rez. B. J. pełniła kontraktową zawodową służbę wojskową na stanowisku: dowódca drużyny - magazynier - drużyna zaopatrzenia - pluton zaopatrzenia - kompania składowania - batalion składowania - [...] na podstawie kontraktu nr [...] z dnia [...].2018r., zawartego na okres dwóch lat , t.j. od [...].2018r. do [...].2020 r. Skarżąca w dniu [...].2020r. wystąpiła do Dowódcy [...] z wnioskiem o zawarcie z nią kolejnego kontraktu. Decyzję o odmowie pozytywnego rozpatrzenia tego wniosku organ I instancji umotywował zaistnieniem przesłanki negatywnej, określonej w art. 15 ust.3 ustawy o służbie wojskowej. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest bowiem posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w ramach opiniowania służbowego w 2020 r. uzyskała ocenę dostateczną. B. J. wniosła odwołanie od tego rozkazu Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych domagając się jego uchylenia w całości i wydania decyzji o zawarciu z nią kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa, względnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 35 § 1, 75 §1, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. : -pkt 116 i 117 Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; -art. 15 ust. 3, 25, 26 ust. 16 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 860 t.j.); - § 4 ust.1, §10 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2014 r. poz. 764 z późn. zm.). Ponadto skarżąca zażądała wyeliminowania z obrotu prawnego i usunięcie z jej teczki akt personalnych opinii służbowych wydanych wobec niej w roku 2020, jako że wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2020r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy w całości podzielił motywy, jakimi kierował się organ pierwszej instancji rozważając możliwość zawarcia ze skarżącą kolejnego kontraktu. Uznano mianowicie, że z uwagi na treść art. 15 ust.3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarżąca nie spełniła warunku koniecznego do zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, gdyż nie uzyskała ogólnej oceny co najmniej dobrej z ostatniej opinii służbowej za rok 2020. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji podniósł, że nie posiada kompetencji do badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust.6 i 11 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prawo oceniania żołnierza jest atrybutem właściwego przełożonego. Skargę na tę decyzję skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w tym: art. 15 ust. 3, art. 26 oraz art. 112 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii służbowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niedochowanie terminów załatwiania sprawy, a także poprzez brak powiadomienia na piśmie o przyczynie zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy; 3. naruszenie przepisów k.p.a poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie interesu prawnego strony, 4. naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa przez uniemożliwienie skarżącej brania udziału w postępowaniu, brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu I i II instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tychże decyzji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (ustawa pragmatyczna), żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej (ust. 3). Stosownie natomiast do przepisu § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (rozporządzenie), w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy pragmatycznej, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Ani ustawa, ani rozporządzenie nie ustanawia żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się dowódca jednostki wojskowej przy rozstrzyganiu, czy udzielać zgody na zawarcie kontraktu, czy też jej odmówić. Żaden też przepis prawa materialnego nie przyznaje w trybie administracyjnym żołnierzowi prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej. Złożenie wniosku przez żołnierza w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1348/05 i 11 kwietnia 2012r., sygn. akt I OSK 1655/11, opubl: http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu albo odmowy jego zawarcia ma zatem charakter uznaniowy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza więc, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Oceniając charakter prawny decyzji uznaniowej należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż skarżoną decyzją organ odwoławczy nie naruszyła granic uznania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ich kontekście niezasadne pozostawały zarzuty dotyczące obrazy prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust.3 omawianej ustawy. Wbrew bowiem stanowisku skarżącej, organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował ten przepis dokonując w konsekwencji oceny wniosku skarżącej przez pryzmat obligatoryjnej odmowy zawarcia ze skarżącą kolejnego kontraktu z uwagi na to, że w 2020 roku uzyskała ona ogólną ocenę dostateczną w opinii służbowej w 2020r. Jest to negatywna przesłanka do zawarcie z żołnierzem kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, co jasno wynika z treści art. 15 ust.3 ustawy. Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku jakiejkolwiek możliwości alternatywnego rozwiązania; nie przyznał organom wojskowym prawa do ewentualnego zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem, który nie uzyskał ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. W tym zakresie organ nie mógł zatem, w ramach wydania decyzji o charakterze dyskrecjonalnym, pominąć tej przesłanki, która ogranicza swobodę podjęcia decyzji. Bezzasadny jest zarzut rażącego naruszenia procedury opiniowania żołnierza przez sporządzenie opinii służbowej przez plut. Jacka Mikulskiego, który -zdaniem strony- nie był do tego uprawniony, jako że w dniu rozpoczęcia procesu opiniowania nie był bezpośrednim przełożonym skarżącej. Opiera się on na wadliwym założeniu, że skoro zgodnie z treścią art. 26 ust.2 ustawy pragmatycznej opiniowanie służbowe przeprowadza się corocznie od dnia 15 sierpnia do dnia 15 października, to za datę rozpoczęcia tej procedury w stosunku do każdego żołnierza należy uznać dzień 15 sierpnia. Takie założenie prowadzi do błędnej wykładni omawianego przepisu poprzez przyjęcie, że właściwym do sporządzenia opinii służbowej jest w zawsze ten przełożony, któremu żołnierz podlega bezpośrednio w dniu 15 sierpnia. Tymczasem, w ocenie Sądu, przepis ten należy rozumieć jako regulację wprowadzającą ramy czasowe, w których procedura opiniowania żołnierza zawodowego powinna być rozpoczęta. Skoro zatem-co wynika z informacji zawartej w piśmie z dnia [...] 2020r. skierowanym przez Dowódcę [...] do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych - na podstawie rozkazu dziennego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...].2020r. czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym dowódcy plutonu do dnia [...].2020r. powierzono plut. J. M., to tym samym należy zaaprobować twierdzenie organu, że we wskazanym wyżej okresie plut. J. M. pozostawał bezpośrednim przełożonym skarżącej. Nie ma również racji skarżąca formułując zarzut funkcjonowania w obrocie prawnych dwóch opinii służbowych za 2020r. Zdaniem skarżącej, opinia służbowa z dnia [...] 2020r. nie została bowiem skutecznie uchylona z uwagi na brak pisemnego uzasadnienia takiego stanowiska organu odwoławczego. Strona wywodziła, że naruszenie procedury opiniowania polegało również na dopuszczenia do rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej z dnia [...]2020r. przez por. P. N., który wcześniej sporządził opinię służbową z dnia [...].2020r., uchyloną następnie na skutek wniesienia odwołania przez skarżącą. Rozważając zasadność skargi w tym zakresie przypomnieć należy, że sprawy opiniowania żołnierzy zawodowych reguluje art. 26 powołanej wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz wydane, na podstawie ust. 22 tego przepisu, rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 lutego 2010 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 34, poz. 184). Rozporządzenie to określa: 1) szczegółowe warunki i tryb opiniowania żołnierza zawodowego, doręczania opinii służbowej i zapoznawania go z treścią opinii służbowej, wnoszenia i rozpatrywania od niej odwołania; 2) tryb określania indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej i sposób zapoznawania żołnierza zawodowego z indywidualną prognozą przebiegu zawodowej służby wojskowej; 3) tryb udostępniania opinii służbowej; 4) wzór arkusza opinii służbowej. Regulacje w przedmiocie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych nie zawierają żadnego odesłania - ani wprost ani pośrednio – do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw, by czynności związane z opiniowaniem służbowym uznawać za podlegające zasadom postępowania administracyjnego. Ponadto wskazać należy, że opinia służbowa nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, czy też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, lecz aktem wydawanym w ramach podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Stąd też brak jest podstaw, aby uznać, że w trakcie procesu opiniowania skarżącej naruszony został przepis art. 107§1 pkt 6 k.p.a. bądź też art. 24 k.p.a., skoro przepisy te w niniejszej sprawie nie miały zastosowania. Odnosząc się do motywów skargi nakierowanych na kwestionowanie opinii przełożonych skarżącej wskazać należy, iż sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym, o jakim mowa w art. 26 ustawy pragmatycznej. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis ustawy pragmatycznej oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Także organ rozstrzygający w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 p.p.s.a. i art. 8 ustawy pragmatycznej). Zatem zarówno przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu ( vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2732/12, wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r. I OSK 549/12; baza orzeczeń nsa.gov pl.; wyrok WSA w Olsztynie z 27 maja 2014 r., II SA/Ol 401/14, LEX nr 1479374, wyrok WSA w Olsztynie z 17 marca 2015 r. II SA/Ol 130/15, LEX nr 1751260). Zważywszy na zaprezentowany pogląd, bezzasadne pozostawały wywody skarżącej o wadliwości ocenianych decyzji, polegającej na niezweryfikowaniu przez organy orzekające w sprawie rzetelności i obiektywizmu opinii wydanej o skarżącej. Zgodzić się należy przy tym ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż walor formalnej opinii służbowej posiadała jedynie, zweryfikowana w wyniku odwołania skarżącego, opinia z dnia [...] 2020 r. Wcześniejsza opinia służbowa została bowiem wycofana z obrotu prawnego na skutek jej uchylenia. Rację ma skarżąca zarzucając, że w toku procedury opiniowania naruszony został przepis § 10 ust.3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych stanowiący, że w przypadku uchylenia i wydania nowej opinii służbowej, wyższy przełożony przekreśla pierwszą stronę arkusza kolorem czerwonym. Istotnie, rozstrzygając o uchyleniu opinii służbowej z dnia [...]2020r. Dowódca Batalionu Składowania nie dokonał takiego przekreślenia na arkuszu. Zdaniem Sądu, uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. Pominięcie tej czynności przez wyższego przełożonego przy rozpatrzeniu odwołania nie rodzi bowiem żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do rozstrzygnięcia, choćby z uwagi na jednoznaczną treść adnotacji o sposobie rozpatrzenia odwołania zawartej na drugiej stronie arkusza opinii służbowej. Odnosząc się do zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania należy wskazać, że zarzuty naruszenia obowiązku wydania decyzji bez zbędnej zwłoki po wydaniu tej decyzji nie mogą być uznane za mogące mieć istotny wpływu na wynik sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania nie jest zatem okolicznością istotną dla oceny zgodności z prawem zapadłej w tymże postępowaniu decyzji je kończącej. Zagadnienia te mogłyby być przedmiotem badania Sądu jedynie w przypadku wystąpienia ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie mogą zaś być oceniane przez Sąd w sprawie skargi na decyzję w przedmiocie zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Nie można też podzielić stanowiska skarżącej, iż organy naruszyły ogólne zasady postępowania administracyjnego- tj. art. 7, 8 , 11, 75 § 1, 76, 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Autorka skargi nie wskazała, na czym polegało naruszenie tych przepisów oraz nie wykazała, czy ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie w tej części zarzutów skarga ogranicza się jedynie do samego powołania tych przepisów bez wskazania jakiegokolwiek naruszenia prawa, którego również nie można dopatrzyć się z urzędu, badając legalność zaskarżonej decyzji. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 10 § 1 tego k.p.a. Skarżącej doręczono decyzję o odmowie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, umożliwiając tym samym zaprezentowanie swego stanowiska, a wyrazem tego jest złożenie odwołania i obecnie skargi w sprawie. Nawet jeśli organy przed wydaniem decyzji nie powiadomiły strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, to uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z obowiązującą linią orzeczniczą dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach postępowania, jak również, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1099/18). W tym przypadku strona niczego takiego nie wykazała. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżone decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.