II SA/Bd 504/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2014r. sprawy ze skargi W.P. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem nr ...2014r., działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 z późn.zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. P. od orzeczenia nr ... Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia ... 2014r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że postępowanie dyscyplinarne wobec aspiranta sztabowego W. P. obwinionego o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji w zw. § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013r. poz. 644), zostało wszczęte postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2013r. Komendant Miejski Policji w G. orzeczeniem z dnia ... 2014r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie dyscyplinarne przeciwko asp. szt. W. P., w związku ze zwolnieniem go ze służby w Policji, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. W odwołaniu od tego orzeczenia obrońca obwinionego wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy przełożonemu dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania, a w przypadku nieprzychylenia się do tego wniosku, o powołanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: art. 135j ust. 4, art. 135f ust. 6, art. 135i i ust. 1 i ust. 7, art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. Odwołujący się podniósł, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego było pozbawione podstaw faktycznych, a organ nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających. Pisemna prośba z Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia ... 2013r. została W. P. doręczona za pośrednictwem Poczty Polskiej dopiero w dniu ... 2013r. czyli 6 dni po terminie w niej wskazanym, a samo pismo z WKL nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 2 K.p.a. Stwierdził, że art. 135j ust. 4 mówi o możliwości umorzenia postępowania, ale z zastrzeżeniem, że nie sposób było w sprawie wydać orzeczenia merytorycznie kończącego postępowanie dyscyplinarne. Fakt zwolnienia policjanta ze służby sam w sobie nie jest przeciwwskazaniem do tego, aby wydać wobec niego orzeczenie o jego uniewinnieniu, o co wnosi obwiniony. Wyższy przełożony dyscyplinarny w wyniku rozpoznania sprawy stwierdził, że bezspornym pozostaje, iż z dniem ... 2014r. asp. szt. W. P. został prawomocnie zwolniony ze służby w Policji, na mocy rozkazu personalnego nr ... Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia ... 2014r. Podstawę prawną zwolnienia ze służby stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności policjanta do służby przez komisję lekarską. Organ wskazał, że w dacie zwolnienia obwinionego ze służby wszczęte przeciwko niemu w dniu ... 2013r. postępowanie dyscyplinarne było zawieszone, na mocy postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2013r. Podkreślił jednocześnie, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie wykonano zasadniczej czynności dowodowej, jaką jest przesłuchanie obwinionego na okoliczność przedstawionego mu zarzutu. Czynności tej nie wykonano z przyczyn niezależnych od organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne – braku zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby z powodu choroby, na udział obwinionego w czynnościach dowodowych i zapoznania go z aktami postępowania dyscyplinarnego. Bezwzględny wymóg uzyskania takiej zgody, warunkujący możliwość wykonania z obwinionym ww. czynności wynika z art. 135f ust. 10 ustawy o Policji. W dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego obwiniony korzystał ze zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby i takie zwolnienie trwało do czasu rozwiązania stosunku służbowego. Lekarz specjalista psychiatra i specjalista seksuolog, który wystawił zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności W. P. do służby, stwierdził, że nie może on brać udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ stwierdził, że przepisy prawne nie dopuszczają możliwości prowadzenia przez przełożonego dyscyplinarnego przez przełożonego dyscyplinarnego, po tym jak obwiniony policjant zostanie zwolniony ze służby. Organ powołał się na treść art. 135j ust. 4 in fine ustawy o Policji, wskazując, że jest to norma o charakterze obligatoryjnym, a nie fakultatywnym, nie zachodzi więc sytuacja uznania administracyjnego. Sformułowanie "bezprzedmiotowe z innej przyczyny", oznacza, że w tym znaczeniu bezprzedmiotowość może odnosić się także do podmiotu tego postępowania, czyli obwinionego. Organ przywołał art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Oznacza to a contrario, że takiej odpowiedzialności nie ponosi osoba, która nie jest policjantem. Skoro zatem od dnia ... 2014r. skarżący utracił status policjanta, to tym samym bezprzedmiotowe stało się dalsze prowadzenia tego postępowania dyscyplinarnego. Obligowało to przełożonego dyscyplinarnego do umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił jednocześnie, że nie było podstaw do uniewinnienia obwinionego skoro z przyczyn leżących po jego stronie nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgodnie natomiast z art. 135i ust. 1 ustawy o Policji, wyjaśnienie istotnych okoliczności jest warunkiem zapoznania obwinionego z aktami postępowania, a to z kolei warunkuje – zgodnie z ust. 7 ww. art. – zakończenie czynności dowodowych, a w dalszej kolejności wydanie na podstawie art. 135j ust. 1 orzeczenia stwierdzającego winę lub jej brak. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do powołania komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia, w trybie art. 135m ustawy. Organ uznał za bezprzedmiotowe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego z uwagi na brak podstaw do prowadzenia postępowania wobec niepopełnienia przewinienia dyscyplinarnego, skoro obwiniony nie został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Samo wszczęcie tego postępowania organ uznał za uzasadnione, bowiem w piśmie z dnia ... 2013r. (doręczonym ... 2013r.) przełożony dyscyplinarny polecił asp. szt. W. P. niezwłocznie zgłosić się do sekretariatu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. po odbiór karty obiegowej, a następnie poddanie się badaniom lekarskim zleconym przez komisję. Z treści pisma Przewodniczącego WKL MSW w B. z ... 2013r. jednoznacznie wynikało, że obwiniony nie zgłosił się po odbiór karty obiegowej, co oznaczało, że nie poddał się zleconym badaniom. Nadto organ podał, że w aktach sprawy brak jest notatki służbowej z ... 2013r., na którą powołał się odwołujący. Organ nie uznał także zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Stwierdził, że od postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego oraz o zakończeniu czynności dowodowych nie przysługuje środek zaskarżenia, wobec czego ich niedoręczenie przed doręczeniem skarżonego orzeczenia nie miało wpływu na wynik sprawy. Odwołujący nie wskazał, jakiego konkretnego wniosku czy jakiej czynności nie mógł dokonać i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Organ nie był również obowiązany w niniejszej sprawie do doręczenia sprawozdania z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego (art. 135j ust. 9 zd. 4). W niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym nie doszło również do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wobec czego nie było podstaw do zapoznania obwinionego z aktami sprawy przed wydaniem skarżonego orzeczenia (art. 135i ust. 1 ustawy). W skardze na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. W. P., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II Instancji z jednoczesnym wskazaniem na popełnione przez ten organ błędy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił orzeczeniom obydwu instancji, analogicznie jak w odwołaniu: I. naruszenie norm przepisów ustawy o Policji o postępowaniu dyscyplinarnym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 135 lit. j ust. 4, poprzez niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że sam fakt wydania wobec skarżącego rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1, czyni postępowanie dyscyplinarne bezprzedmiotowym, gdy tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przełożony dyscyplinarny powinien sprawę załatwić ostatecznie poprzez wydanie orzeczenia w trybie art. 135 lit. j ust. 1 ustawy, który to pogląd należy uznać za wadliwy (wyrok WSA w Warszawie z 15 listopada 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1267/06 i wyrok NSA z 12 maja 2006r. sygn. akt I OSK 1130/05), 2. art. 135 lit. f ust. 6, poprzez zaniechanie doręczenia postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2014r. w terminie realnym do możliwości dowiedzenia się o fakcie jego wydania i skorzystania obwinionego lub/i jego pełnomocnika z podstawowych uprawnień, o których mowa w art. 135 lit. f ust. 1 pkt 2 i 3, a które to naruszenie w sposób istotny wpłynęło na prawa obwinionego lub/i jego pełnomocnika do czynnego udziału we wszystkich etapach postępowania dyscyplinarnego przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, 3. art. 135 lit. i ust. 1, poprzez zaniechanie pisemnego zawiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami, przez co w sposób istotny zostało naruszone prawo obwinionego lub/i jego pełnomocnika do możliwości złożenia wniosków dowodowych, a tym samym wydania orzeczenia o niepełny materiał dowodowy w sprawie, 4. art. 135 lit. i ust. 7, polegające na zaniechaniu wydania i doręczenia obwinionemu lub/i jego pełnomocnikowi postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych w sprawie oraz sporządzenia i doręczania sprawozdania rzecznika dyscyplinarnego z postępowania dyscyplinarnego przed wydaniem orzeczenia, przez co zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej, 5. art. 135 lit. j ust. 2 pkt 6, poprzez zaniechanie wskazania w zaskarżonym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego, które wskazywałoby na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyn, z powodu którym innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również zawarcie bardzo lakonicznego uzasadnienia prawnego zastosowanej kwalifikacji prawnej naruszenia dyscypliny służbowej, przez co orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej, a także sprzecznego z podstawą prawną umorzenia postępowania dyscyplinarnego uzasadnienia wniosków końcowych, które to determinowały organ do wydania orzeczenia w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 9 czerwca 2010r. sygn. akt II SA/Go 172/10, WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2010r. sygn. akt IV SA/Gl 589/09). II. Naruszenie norm przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie oraz przedłożonych przez obwinionego dowodów m.in. notatki służbowej z dnia ....2013r. wynika, że nie mógł on dopuścić się zarzucanego mu czynu mającego znamiona naruszenia dyscypliny służbowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zwarte w skarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg, określonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Sąd uwzględnia skargę na decyzję, postanowienie, orzeczenie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli stosownie do powyższych założeń uznał, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jego wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., skutkowałoby jego uchyleniem. Wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Postępowanie dyscyplinarne dotyczące policjantów zostało uregulowane w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 z późn.zm.). Materialnoprawną podstawę umorzenia postępowania dyscyplinarnego stanowi art. 135 ust. 1 i art. 135j ust. 4 ustawy o Policji. Stosownie do treści art. 135 ust. 1 ww. ustawy, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się a wszczęte umarza: 1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego; 2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5; 3) w razie śmierci policjanta; 4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się postępowanie dyscyplinarne. Zgodnie natomiast z art. 135j ust. 4 ustawy, przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny. Nie ulega wątpliwości, że wskazany rozdział 10 ustawy o Policji, reguluje odpowiedzialność karną i dyscyplinarną wyłącznie policjantów pozostających w służbie. Ustawodawca nie tylko posłużył się dla określenia osoby podlegającej odpowiedzialności pojęciem "policjant", ale i formułując katalog kar wskazuje, że mogą one być wymierzone wyłącznie osobie pozostającej w stosunku służbowym. Zgodzić należy się ze skarżącym, że w ustawie o Policji brak przepisu jednoznacznie wskazującego, że zwolnienie policjanta ze służby skutkuje obligatoryjnym umorzeniem postępowania dyscyplinarnego. Jednakże zwrócić należy uwagę, że brak jest również przepisu stanowiącego, że zwolnienie policjanta ze służby pozostaje bez wpływu na prowadzone wobec niego postępowanie dyscyplinarne. Postępowanie dyscyplinarne w stosunku do asp. szt. W. P. – dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych II Wydziału Prewencji KMP w G. zostało wszczęte postanowieniem przełożonego dyscyplinarnego – Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia ... 2013r. nr .... W dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego policjant przebywał na długotrwałym zwolnieniu od pełnienia służby z powodu choroby, wobec czego pismem z dnia ... 2013r. Komendant Miejski Policji, na zasadzie art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, zwrócił się do lekarza, który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby o wyrażenie zgody na udział obwinionego policjanta w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego. Postanowieniem z dnia ... 2013r. nr ... Komendant Miejski Policji w G., na podstawie art. 135h ust. 3 ustawy, zawiesił postępowanie dyscyplinarne przeciwko asp. szt. W. P. z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej jego prowadzenie. W dniu ... 2013r. W. P. ustanowił swoim obrońcą w postępowaniu dyscyplinarnym asp. P. F. Pismem z dnia ... 2013r. lekarz specjalista psychiatra i seksuolog poinformował, że zwolnienie lekarskie W. P. jest tożsame z zakazem wykonywania wszelkich obowiązków służbowych np. związanych z postępowaniem dyscyplinarnym czy administracyjnym, dlatego nie może on aktualnie brać udziału w ww. postępowaniu. Policjant przedkładał dalsze zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, aż do dnia zwolnienia ze służby. Orzeczeniem nr ... z dnia ... 2013r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. W. P. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Orzeczenie to zostało zatwierdzone orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia ... 2014r. i stało się ostateczne. Ponadto policjant w dniu ... 2013r. zwrócił się z raportem o zwolnienie go ze służby z Policji, w związku z ww. orzeczeniem z ... 2013r. Ostatecznym rozkazem personalnym z dnia ... 2014r. nr ... Komendant Miejski Policji w G., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił W. P. ze służby w Policji z dniem ... 2014r. Oznacza to, że W. P. przestał podlegać odpowiedzialności dyscyplinarnej uregulowanej w ustawie o Policji, która odnosi się tylko do policjantach pozostających w ramach tego stosunku służbowego. Postępowania dyscyplinarne są prowadzone przez organy dyscyplinarne działające w ramach określonych służb czy korporacji i dotyczą osób pozostających w stosunku służbowym bądź w inny sposób związanych organizacyjnie. Zatem na skutek zwolnienia policjanta ze służby ustaje również władza dyscyplinarna nad nim ze strony prowadzącego postępowanie dyscyplinarne przełożonego dyscyplinarnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zasadniczo prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji powoduje, że dotychczasowe postępowanie dyscyplinarne staje się bezprzedmiotowe, odpada bowiem podmiot tego postępowania – policjant, co uzasadnia obligatoryjne umorzenie postępowania dyscyplinarnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2005r. sygn. akt II SA/Wa 734/04, z dnia 30 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1417/08, WSA w Lublinie z dnia 20 września 2011r. sygn. akt III SA/Lu 402/11, WSA w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2012r. sygn. akt II SA/Sz 660/12, WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2013r. sygn. akt III SA/Kr 327/13 dostępne na http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia zasadnie organ odwoławczy podkreślił, iż na skutek istnienia niezależnej od organu dyscyplinarnego przeszkody w prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego i zawieszenia tego postępowania, w istocie nie zostały w nim przeprowadzone żadne czynności. W szczególności obwiniony nie mógł uczestniczyć w postępowaniu z uwagi na jego stan zdrowia i niezdolność z powodu choroby do służby, a także udziału w postępowaniu dyscyplinarnym stwierdzoną jednoznacznym oświadczeniem lekarza z ... 2013r., które nie zostało zmienione do czasu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Analiza akt sprawy w kontekście przepisów regulujących poszczególne etapy postępowania dyscyplinarnego nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne nie mogło zostać skutecznie przeprowadzone od momentu jego wszczęcia (postanowieniem z ... 2013r.) aż do dnia zwolnienia obwinionego ze służby w Policji. Od ... 2013r. pozostawało on zawieszone. Z pewnością zatem nie zostały wyjaśnione okoliczności istotne i umożliwiające merytoryczne rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, iż postępowanie dyscyplinarne zostało podjęte dopiero po zwolnieniu Z. P. ze służby w Policji (postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2014r.). W konsekwencji nieuzasadnione jest obecne kwestionowanie przez skarżącego dalszego jego nieprowadzenia, skoro nie pozostawał już wtedy policjantem. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd aprobuje i podziela w całości organów Policji, że z dniem zwolnienia W. P. ze służby w Policji ustała możliwość prowadzenia przeciwko niemu, w zasadzie tylko wszczętego uprzednio postępowania dyscyplinarnego, co spowodowało bezprzedmiotowość postępowania dyscyplinarnego i skutkowało koniecznością jego umorzenia (art. 135j ust. 4 in fine ustawy o Policji). W tym miejscu zwrócić należy uwagę na zasadniczą odmienność stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie od stanu faktycznego w sprawie, w której zapadły przywoływane w odwołaniu oraz skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006r. sygn. akt I OSK 1130/05 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1267/06. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze podkreślić należy, że w przeważającej części nie dotyczą one istoty rozstrzygnięć objętych kontrolą sądową, których przedmiotem nie była ocena czy skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne, o które był obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym. Nie stanowiła także istoty orzeczenia o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania kwestia czy istniały przesłanki do jego wszczęcia. Podkreślić należy, iż nie istniała możliwość skutecznego przeprowadzenia i zakończenia postępowania dyscyplinarnego, która mogłaby ewentualnie prowadzić do merytorycznej oceny czy obwiniony popełnił czy nie zarzucany mu czym, a także czy istniały przesłanki do jego wszczęcia. W niniejszej sprawie, potwierdzona przez lekarza niezdolność obwinionego z powodu choroby nie tylko do służby ale też uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym, stanowiła niezależną od organu przeszkodę do wyjaśnienia istotnych dla tego postępowania okoliczności. Nadto podkreślenia wymaga, iż w toku postępowania dyscyplinarnego skarżący ustanowił obrońcę, który wszakże mógł składać w jego imieniu ewentualne wnioski dowodowe. W tej sytuacji niezrozumiałe jest stawianie organom zarzutów niewyjaśnienia okoliczności postępowania dyscyplinarnego, dopiero po zwolnieniu ze służby w Policji, czego organ dyscyplinarny nie mógł uczynić w istocie bez udziału skarżącego w tym postępowaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony np. za pośrednictwem swego pełnomocnika zgłaszał wnioski dowodowe, czy też przedkładał jakiekolwiek dokumenty lub podjął inne działania zmierzające do wyjaśnienia jego okoliczności, w tym faktu niezwłocznego w okresie objętym postępowaniem dyscyplinarnym zgłoszenia się do komisji MSW celem chociażby ustalenia terminu stosownych badań, na które został skierowany. Z dniem ...2014r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji, zatem po tej dacie nie posiadał statusu policjanta. Skoro tego statusu nie posiadał, to niedopuszczalne było prowadzenie wobec niego, to jest wobec osoby pozostającej poza służbą, postępowania dyscyplinarnego. Fakt uprzedniego nieprzeprowadzenia tego postępowania w niezbędnym zakresie oznaczał, że niemożliwym stało się doprowadzenie do jego merytorycznego zakończenia, czego zdaje się obecnie domagać skarżący. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżący twierdząc, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, bowiem zawiera ono wszystkie konieczne elementy orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Umożliwia ono kontrolę zarówno instancyjną, jak i sądową. Uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia z pewnością różni się od orzeczenia co do istoty postępowania dyscyplinarnego (np. o uniewinnieniu, odstąpieniu od ukarania, ukaraniu). Wskazać przyjdzie, że w skardze kierowanej do sądu administracyjnego na orzeczenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego bezrefleksyjnie powtórzono zarzuty odwołania kierowane wobec orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego związane z naruszeniem przepisów procedury dyscyplinarnej, bez wykazania jaki mogą mieć wpływ na wynik sprawy czyli orzeczenie o utrzymaniu w mocy orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Zgodzić należy się ze skarżącym, iż doręczenie mu jako obwinionemu postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2014r. o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego oraz postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia ... 2014r. o zakończeniu czynności dowodowych w tym postępowaniu dopiero wraz z orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2014r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego stanowiło naruszenie wskazanych przepisów procedury dyscyplinarnej. W ocenie Sądu, naruszenie to pozostawało jednakże bez wpływu na wynik sprawy, w szczególności w zakresie zarzucanego ograniczenia możliwości udziału w postępowaniu. Nadto, ewentualne uchybienie w tym zakresie przez organ pierwszej instancji nie uniemożliwiło podjęcia istotnych w ocenie skarżącego wniosków i argumentów w odwołaniu, co też uczynił. Podkreślić przyjdzie, że ewentualne zgłaszanie wniosków dowodowych co do istoty postępowania dyscyplinarnego po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie mogło odnieść już oczekiwanego przez niego skutku, wobec utraty statusu policjanta. Również pozostałe zarzuty skargi ocenić należy jako niezasadne, bowiem błędnie utożsamiają poszczególne czynności procedury dyscyplinarnej w przypadku prowadzenia tego postępowania co do istoty, i zmierzania przez organ oraz rzecznika dyscyplinarnego do jego zakończenia merytorycznego, z obligatoryjnym umorzeniem postępowania dyscyplinarnego z powodu zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej dokonanie oczekiwanych obecnie przez skarżącego czynności. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, wobec czego skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. brak było podstaw do orzeczenia o zwrocie poniesionych przez skarżącego kosztów niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.