II SA/Bd 513/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. B. W. (dalej "skarżący") zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (dalej także "PINB") o ściganie samowoli budowlanej wykonanej przez H. K. i E. K. (dalej "inwestorzy") na nieruchomości przy ul. [...] w T., nr [...], obręb 29, polegającej na wykonaniu muru oporowego wokół części budynku mieszkalnego przy ul. [...], nr [...], obręb 29, i podwyższeniu gruntu, co spowodowało – zdaniem skarżącego – spływ wody gruntowej na nieizolowane ściany parteru jego budynku i przesączanie wody do wnętrza, a co za tym idzie, ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej. We wniosku skarżący zarzucił inwestorom także samowolne wykonanie podmurówki płotu na płycie fundamentowej budynku będącego jego własnością. Ponownie, wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. skarżący zwrócił się do PINB o nakazanie inwestorom rozbiórki samowolnie wykonanej podmurówki płotu na budynku skarżącego – płycie fundamentowej budynku usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w T., nr [...], obręb 29. W odpowiedzi z dnia [...] września 2015 r. organ wyjaśnił, iż ogrodzenie pomiędzy nieruchomościami nr [...] nie wymagało pozwolenia na budowę, ponieważ jego wysokość nie przekracza 2,20 m. W wyniku rozpatrzenia skargi B. W. na działanie organu I instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "WINB"), postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., sprostowanym postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., wyznaczył PINB termin jednego miesiąca na rozpatrzenie sprawy, uznając, iż obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek jest załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej negatywnej lub pozytywnej. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...].KK, wydaną na podstawie art. 104 ustawy z [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej "p.b."), organ odmówił wydania inwestorom nakazu rozbiórki ogrodzenia wybudowanego na podmurówce pomiędzy nieruchomością nr geod. 134 przy ul. [...] w T. i nieruchomością nr geod. 135 przy ul. [...] w T.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z przeprowadzoną w dniu [...] września 2015 r. kontrolą ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] stwierdzono, że jest ono wykonane z paneli ogrodzeniowych i w części z prętów stalowych umocowanych do słupka, a jego wysokość mierzona w różnych punktach wynosi od 1,60 m do 1,80 m. Po przytoczeniu treści art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. i art. 77 § 1 k.p.a., PINB wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż projektant na etapie sporządzania projektu budowlanego obiektu przy ul. [...] w T. uwzględnił ogrodzenie terenu przedmiotowej nieruchomości zarówno w części graficznej, jak i części opisowej; z części opisowej wynika zalecenie ogrodzenia na całości działki z parkanem z siatki ogrodzeniowej z cokolikiem betonowym wyprowadzonym 0,20 m ponad teren. Organ przywołał ponadto opinię techniczną biegłego sądowego, zgodnie z którą wykonany cokolik (podmurówka ogrodzenia) nie wyczerpuje definicji muru lub murku oporowego, a cokolik betonowy to konieczna opaska betonowa wokół budynku, przynależna do każdego budynku, stanowiąca jego integralną część, w związku z czym winna ona być wykonana wraz z budynkiem od samego początku i na jej wykonanie nie jest konieczne uzyskanie odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę. PINB stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie okoliczności przywoływanych przez skarżącego za udowodnione, przywołał okoliczność zawarcia między nim, a inwestorami porozumienia dotyczącego wykonania izolacji jego budynku. Wyjaśnił końcowo, że podnoszone przez skarżącego w toku postępowania kwestie dotyczące naruszenia własności należą do sporów cywilnoprawnych i rozstrzyganie ich nie należy do organu nadzoru budowlanego. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący odwołał się od powyższej decyzji do Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zarzucając jej rażące naruszenie art. 7, 35, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 oraz art. 28 ustawy - Prawo budowlane oraz wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i nakazanie rozbiórki przedmiotowej budowli, przywrócenia stanu konstrukcji jego budynku mieszkalnego i gospodarczego, wysokości gruntu działki nr [...] do wskazanego na załączonej do odwołania fotografii poziomu oraz likwidacji zagrożenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że samowolnie wykonane roboty, bez jego wiedzy i zgody, naruszają jego prawa majątkowe, a decyzja PINB wydana została wbrew przepisom ustawy - Prawo budowlane oraz postanowieniu WINB z [...] listopada 2015 r. Skarżący stwierdził, iż dla sprawy nie ma znaczenia powołane w decyzji porozumienie sąsiedzkie i nie legalizuje ono dokonanej samowoli, albowiem jego intencją było doraźne zabezpieczenie budynków skarżącego przed skutkami przesączania wody. Skarżący zarzucił ponadto, iż organ nielegalnie pozyskuje od Policji opinię biegłego, ponieważ biegły nie jest stroną w sprawie, a wiążącą w sprawie ekspertyzę rzeczoznawcy budowlanego z dnia [...] października 2015 r. bezpodstawnie pomija. W ocenie skarżącego pobudowane przez inwestorów obiekty stanowią konstrukcję oporową, której wykonanie skutkuje przesączaniem wody gruntowej przez nieizolowane ściany budynków skarżącego. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu, przywoławszy stan faktyczny w sprawie, organ wyjaśnił, iż materiał fotograficzny znajdujący się w aktach sprawy PINB, a także pozyskana z Komisariatu P. T. Śródmieście opinia techniczna biegłego sądowego wskazują, że sprawa dotyczy ogrodzenia, a nie – jak wskazuje skarżący – muru oporowego. Wobec zarzutu nieuwzględnienia przedłożonej przez skarżącego ekspertyzy rzeczoznawcy potwierdzającej jego stanowisko, WINB uznał za wiarygodny dowód z oceny technicznej sporządzonej na zlecenie niezależnego podmiotu władzy publicznej, stwierdzając jednocześnie, iż przedłożona przez skarżącego ekspertyza ma charakter opinii prywatnej i należy ją traktować jako wyjaśnienia popierające stanowisko strony, która ją przedłożyła. Potwierdzając stanowisko PINB w kwestii kwalifikacji wykonanego obiektu, organ odwoławczy przywołał przykłady z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którymi decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu muru jako oporowego ma funkcja jaką pełni. Dominującą funkcją wykonanego obiektu nie jest zabezpieczenie przed osuwaniem się ziemi, ale oddzielenie od siebie części terenu. W związku z powyższym PINB prawidłowo w ocenie organu odwoławczego skonstatował, że skoro wykonane ogrodzenie nie przekracza wysokości 2,20 m, to nie wymagało ono uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani stosownego zgłoszenia. WINB stwierdził ponadto, że przedmiotowe ogrodzenie nie narusza warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem teren działek nr [...] nie jest objęty miejscowym planem. Organ wyjaśnił, iż kwestie muru oporowego wokół budynku oraz spływu wody gruntowej na nieizolowane ściany parteru budynków skarżącego i przesączania wody do wnętrza zostały objęte odrębnym postępowaniem wyjaśniającym dotyczącym legalności zabudowy działki przy ul. [...] w T.. Wskazał nadto, że nawiezienie ziemi i podniesienie poziomu terenu, nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo budowlane, a kwestie związane z wejściem na grunt sąsiada celem wykonania przez skarżącego prawa własności jego budynku, należą do kategorii spraw cywilnych i nie mogą być rozstrzygane przez organy nadzoru budowlanego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. B. W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, podtrzymując zarzuty naruszenia prawa zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu skargi, powtarzając twierdzenia dotyczące samowolnie przeprowadzonych przez inwestorów robót oraz ich wpływu na jego nieruchomość, podniósł, że nie wnosił o rozbiórkę ogrodzenia pomiędzy nieruchomościami, a o rozbiórkę samowolnej budowli wykonanej przez inwestorów na jego własności – budynku mieszkalnym, prawie majątkowym i działce nr [...] – i o likwidację budowli, z której spływa woda na nieizolowane ściany. Wskazał, że nie sprzeciwia się wykonaniu ogrodzenia, poza konstrukcją budynków i notarialnie ustaloną służebnością. W ocenie skarżącego treść zaskarżonej decyzji świadczy o tym, iż organ odwoławczy zrozumiał żądanie a uchylił się od działania, co uzasadnia skargę. Zarzucił WINB bezpodstawne odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z przedkładanych przez skarżącego fotografii jednoznacznie w jego ocenie świadczących o istnieniu samowoli budowlanej, przy jednoczesnym oparciu się na niewiarygodnej opinii biegłego sądowego, której ustaleniom przeczą wskazane przez skarżącego okoliczności faktyczne dotyczące przedmiotowych nieruchomości. Skarżący nie podzielił ponadto stanowiska organów w kwestii kwalifikacji wykonanych obiektów, podnosząc, iż pobudowana konstrukcja jest konstrukcją oporową, a to, że przy okazji pełni ona funkcję ogrodzenia, nie definiuje jej jako ogrodzenia, gdyż jest to funkcja dodatkowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że z treści wniosków z [...] lipca 2015 r. i [...] września 2015 r. oraz oświadczeń składanych w toku postępowania wyraźnie wynika, iż skarżący wnosił o rozbiórkę ogrodzenia pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami, nazywając je płotem na podmurówce, podmurówką płotu oraz murem oporowym z płotem. Reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika inwestorzy, odpowiadając na złożoną skargę, wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podnieśli, że wykonane ogrodzenie nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. Ponadto, w ich ocenie biegły sądowy w swojej opinii słusznie stwierdził, iż opisany cokolik nie wyczerpuje znamion i definicji muru, czy też murka oporowego, jest konieczną opaską przynależną do budynku, stanowiącą jego integralną część, a twierdzenie, że to inwestorzy wybudowali wskazany cokolik, jest co najmniej kuriozalne. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę organu odwoławczego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podniósł ponadto, iż jego budynek nie potrzebuje obiektów wykonanych przez inwestorów oraz że sąsiedzi nie zastosowali się do decyzji z [...] kwietnia 2004 r. wykonując ogrodzenie – budowlę na obiektach skarżącego posadowionych na działce [...], tj. cokołu ogrodzenia o wysokości 0,20 m ponad teren własnej działki od strony budynków skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Wyjaśnić wobec tego należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych, niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Na podstawie przytoczonego uregulowania, art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego znajduje więc zastosowanie do robót budowlanych już wykonanych, przy czym - w sposób przewidziany w art. 50 ust. 1. Zgodnie z tym ostatnim, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Z powyższego wynika, iż ww. art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie do robót budowlanych, także już zrealizowanych, bez wymaganego zgłoszenia, bądź w sposób naruszający prawo. Taka jednak sytuacja nie występowała w niniejszej sprawie, bowiem przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło wystąpienia okoliczności stanu faktycznego determinujących nałożenie obowiązku rozbiórki w trybie cyt. przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Rozwijając powyższe dostrzec należy, iż przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...].07.2015 r. – "ściganie samowoli budowlanej wykonanej przez pp. H. i E. K. na nieruchomości przy ul. [...] w T.: samowolnie zbudowanego muru oporowego wokół części jego budynku i podwyższeniu gruntu do wysokości wskazanej na załączniku oraz wyeliminowania spływu wody gruntowej na nieizolowane ściany parteru budynku i przesączania wody do wnętrza, zagrożenia budynku katastrofą budowlaną, a także samowolnej budowy płotu z podmurówką na jego budynku - własności i prawie majątkowym - służebności gruntowej i bezprawnego zagradzania dostępu do tej części budynku - wykonywania obowiązków nałożonych ustawą - Prawo budowlane - art. 61 i 62 względem budynku jako całości". Skarżący, jak wynika z akt sprawy powtórzył ww. żądanie w piśmie z dnia [...].09.2015 r., z dnia [...].09.2015 r., z dnia [...].09.2015 r., z dnia [...].09.2015 r., z dnia [...].10.2015 r. i z dnia [...].12.2015 r., w którym zwrócił się do PINB o usunięcie samowoli budowlanej wykonanej przez sąsiadów między działkami 134 i 135, nazywając ją "płotem na podmurówce", "podmurówką płotu" oraz "murem oporowym z płotem". Natomiast w skardze jej autor zakwestionował prawidłowość ustalenia przedmiotu rozstrzygnięcia, gdyż jego zdaniem organ powinien przeprowadzić postępowanie w sprawie samowolnej budowy muru oporowego i muru oporowego z płotem na budynku stanowiącym jego własność i podwyższenia gruntu działki [...] do wysokości tych murów, zasypania obiektów gruntem powyżej izolacji. Skarżący podkreślił również, że działania uczestnika doprowadziły do zalania jego budynku wodami opadowymi. Z uwagi na powyższe, organy nadzoru budowlanego słusznie podjęły postępowanie wyjaśniające mające na celu w pierwszej kolejności ustalenie przedmiotu niniejszego postępowania. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...].09.2015 r. oględzin, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdził, iż pomiędzy działkami 134 przy ul. [...] w T., której właścicielami są pp. H. i E. K. a działką 135 przy ul. [...], należącą do p. B. W., wybudowano ogrodzenie na całej długości o wysokości 1,60 m - 1,80 m. Ogrodzenie wykonane zostało w części z paneli ogrodzeniowych, a w części z prętów stalowych umocowanych do słupka. Powyższe potwierdził materiał fotograficzny znajdujący się w aktach sprawy, a także pozyskana z Komisariatu P. T. Śródmieście Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu opinia techniczna, sporządzona w dniu [...].12.2015 r. przez biegłego sądowego mgr inż. K. C., z których wynika, iż w sprawie mamy do czynienia z ogrodzeniem, a nie jak wskazuje skarżący murem oporowym. W skład tego ogrodzenia wchodzi jego podmurówka. Ponadto podkreślenia wymaga, że biegły sądowy mgr inż. K. C. stwierdził, że podmurówka ogrodzenia oraz cokolik betonowy to element zagospodarowania działki nr 134 oraz element przynależny do budynku skarżącego. Podmurówka ogrodzenia to zwykły cokolik większości wykonywanych ogrodzeń i cokolik ten w żadnym wypadku nie wyczerpuje znamion i definicji muru, czy też murku oporowego. Cokolik betonowy stanowi jedynie konieczną opaskę betonową (wokół budynku) przynależną do każdego budynku (tym bardziej mieszkalnego), stanowiącą jego integralną część, przy czym opaska ta winna być wykonana wraz z budynkiem od samego początku. Mamy zatem do czynienia z ogrodzeniem na podmurówce oraz z opaską betonową wokół budynku. Sąd podziela ustalenie, że podmurówka ogrodzenia nie stanowi muru oporowego. Termin "mur oporowy" wielokrotnie podlegał wyjaśnieniu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym gdzie wskazywano, że celem muru oporowego jest zabezpieczenie danego terenu przed oddziaływaniem mas ziemnych lub wodnych z innego terenu. Decydujące bowiem znaczenie przy kwalifikowaniu muru jako oporowego ma funkcja jaką on pełni. Konstrukcje oporowe (mury oporowe) mają przede wszystkim za zadanie zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się gruntu z terenu położonego wyżej, podczas gdy ogrodzenia oddzielają od siebie części terenu. Jeżeli dominującą funkcją konstrukcji jest zabezpieczanie przed osuwaniem się ziemi, na co może wskazywać również charakter użytych do jej wzniesienia materiałów zapewniających stabilność - należy uznać, że stanowi ona mur oporowy. Z punktu widzenia prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować, przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić (por. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1371/05 oraz z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 667/05 oraz wyroki WSA: w Krakowie z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 704/08 i w Rzeszowie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 152/10). Słusznie zatem orzekające w sprawie organy przyjęły w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, klasyfikację przedmiotu postępowania, tj. wykonanie ogrodzenia, a nie jak wskazuje skarżący muru oporowego. To, że ogrodzenie ma podmurówkę nie oznacza, że zbudowano mur oporowy nawet wtedy gdy na jedną z działek, które dzieli ogrodzenie nawieziono ziemię, co w efekcie powoduje wystąpienie pewnej różnicy poziomów. Należy też podkreślić, że ogrodzenie stanowi funkcjonalną całość, zatem stwierdzenie, że w części przylegającej do budynku do końca opaski betonowej jest samowolą budowlaną nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze szczególną sytuacją, gdyż fragment zabudowy skarżącego znajduje się na nieruchomości uczestników i ustanowiono dla tej części służebność ale dotyczy ona prawa korzystania z części budynku, która znajduje się na nieruchomości obciążonej. Skarżący korzysta z budynku w sposób niezakłócony. Opaska wokół budynku nie stanowi budynku. W grę może wyłącznie wchodzić kwestia dostępu do opaski wokół budynku a nie korzystanie z niej w rozumieniu korzystania z budynku W tym miejscu podkreślić też należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ogrodzenie, o którym mowa, nie wymagało pozwolenia na jego budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi, gdyż jego wysokość nie przekracza 2,20 m i ogrodzenie to nie narusza warunków technicznych określonych w Dziale II Rozdziale 9 zatytułowanym "Ogrodzenia" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...].02.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), a teren działek nr [...] w T. nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy też zaznaczyć, że w odniesieniu do budowy ogrodzenia, zostało ono przewidziane w projekcie budowlanym, przedłożonym do jego zatwierdzenia i wniosku o pozwolenie na budowę, gdyż z kserokopii poszczególnych stron projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w T. (obecnie należącego do pp. Kawickich), zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...].03.2003 r. znak: [...], następnie zmienioną decyzją z dnia [...].04.2004 r. znak: [...], wynika, że w tym projekcie ujęte zostało ogrodzenie terenu przedmiotowej nieruchomości, (która wówczas stanowiła własność B. W.), zarówno w części graficznej jak i opisowej, gdzie projektant opisał "całość działki ogrodzić parkanem z siatki ogrodzeniowej w ramach. Cokolik betonowy wyprowadzić 0,20 m ponad teren". Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego kwestii dotyczących muru oporowego wokół budynku oraz spływu wody gruntowej na nieizolowane ściany parteru jego budynków i przesączania wody do wnętrza, zwrócić należy uwagę, że na tę okoliczność w aktach znajduje się opinia techniczna z sierpnia 2013 r. stwierdzająca, że przyczyną zalewania obiektu skarżącego jest rura spustowa sprowadzająca wody deszczowe z obszaru własnego dachu pod własny budynek. W celu wyeliminowania negatywnych skutków zaistniałej sytuacji stwierdzono, że należy przebudować rynny (należące do skarżącego) i usunąć rurę spustową z terenu działki [...], sprowadzając wody do zbiornika wód deszczowych. Również w opinii biegłego sądowego mgr inż. K. C. z [...].12.2015 r. stwierdzono, że ogrodzenie, murek oporowy i podniesienie gruntu nie spowodowały przesączania wody gruntowej do wnętrza budynku (mieszkalnego i garażowego) i tym samym nie spowodowały uszkodzenia konstrukcji budynku). Biegły stwierdził natomiast, że podmurówka ogrodzenia to zwykły cokolik większości wykonywanych ogrodzeń. Nie wyczerpuje on definicji muru oporowego, a zawilgocenia obiektu skarżącego spowodowane są nieprawidłowym odwodnieniem dachu polegające na odprowadzaniu wód gruntowych na stronę działki [...] zamiast na własną nieruchomość, nieprawidłowe (niezgodne z zasadami sztuki wykonanie izolacji pionowej ław fundamentowych i ścian przyziemia budynku, brak izolacji ław fundamentowych i ścian przyziemia. Przy braku hydroizolacji dochodzi do kapilarnego podciągania wody gruntowej i wody opadowej. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. W szczególności nie stwierdził, aby postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało wadliwie, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 tej ustawy. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji.