II SA/Bd 593/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska- Ziołek (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. Ł. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Inspektor Sanitarny ("PWIS") utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. ("PPIS"), oddalające zarzuty zgłoszone przez W. Ł. prowadzącego Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...], ul. [...] [...], w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] grudnia 2023 r. PPIS wystawił tytuł wykonawczy nr [...] w związku z niewykonaniem przez skarżącego obowiązku nałożonego na niego decyzją PPIS z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], polegającego na zakazie wprowadzania do obrotu produktu pod nazwą "[...]" jako preparatu do początkowego żywienia niemowląt, w tym również [...]" oraz nakazie wstrzymania wprowadzania do obrotu ww. produktów do czasu opublikowania na stronie internetowej przez Głównego Inspektora Sanitarnego w prowadzonym rejestrze produktów objętych powiadomieniem o pierwszym wprowadzeniu do obrotu, że zaproponowana kwalifikacja jest prawidłowa dla tego produktu. Od powyższego tytułu wykonawczego skarżący na piśmie z dnia 9 lutego 2024 r. wniósł - na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 6 c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") - zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nałożony na niego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. obowiązek dotyczy preparatu do początkowego żywienia niemowląt, natomiast wprowadzany przez niego produkt [...] oznaczony jest jako mleko modyfikowane w proszku. W związku z tym w jego ocenie obowiązek określony ww. decyzją nie istnieje i w związku z tym jest niewykonalny. Do pisma dołączył również wydruki ze sklepu internetowego zawierające oznaczenie i opis ww. produktu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] PPIS, po rozpatrzeniu ww. zarzutów oddalił je w całości. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że podniesione zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności PPIS wskazał na treść art. 33 § 2 u.p.e.a. i wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego wskazał na błędną podstawę do sformułowanych zarzutów, jednak organ rozpoznał je, przyjmując że pierwszy z nich dotyczy "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), a drugi "braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.). Odnosząc się merytorycznie do ww. zarzutów PPIS powołał przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. L 181 z 29.06.2013, s. 35, dalej jako "rozporządzenie 609/2013") oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/127 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt oraz informacji na ich temat, a także w odniesieniu do informacji dotyczących żywienia niemowląt i małych dzieci (Dz.Urz. UE z 2016 L25, s.1, dalej jako "dyrektywa 2016/127") i wyjaśnił w szczególności, że preparat do początkowego żywienia niemowląt w rozumieniu ww. przepisów oznacza środek spożywczy przeznaczony dla niemowląt w ciągu pierwszych miesięcy życia, sam w sobie wystarczający, by spełnione zostały potrzeby pokarmowe do momentu wprowadzenia żywienia uzupełniającego. Wobec tego – jak wskazał organ - mleko modyfikowane w proszku, na które wskazano w zarzutach do tytułu wykonawczego z uwagi na to, że na wydrukach załączonych do pisma zawierającego zarzuty jasno wskazano, że jest ono dedykowane niemowlętom do 6 miesiąca życia poprzez umieszczenie na widniejącym na zdjęciu opakowaniu produktu zapisów o treści "mleko modyfikowane początkowe", "0-6 miesięcy", "Mleko początkowe dla niemowląt do 6 miesiąca życia" a w opisie produktu umieszczono informacje o treści: "Mleko modyfikowane początkowe [...] Ponadto na opakowaniu znajduje się zapis dotyczący wyższości karmienia piersią nad karmieniem sztucznym, który jest stosowany wyłącznie na preparatach do początkowego żywienia niemowląt, a więc mleka przeznaczonego dla niemowląt do 6 miesiąca życia, co wynika z postanowienia § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1026). Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie zarzucając naruszenie - art. 33 § 1 i 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i pominięcie, że egzekwowany przez organ obowiązek nie istnieje, ponieważ zobowiązany nie może wprowadzać do obrotu produktu [...] jako preparatu do początkowego żywienia niemowląt, a nie w ogóle wprowadzać tego produktu do obrotu, podczas gdy produkt ten oznaczony i wprowadzany jest do obrotu jako modyfikowane mleko w proszku, a nie preparat do początkowego żywienia niemowląt; - art. 33 § 1 i 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i pominięcie, że brak jest wymagalności obowiązku, gdyż zobowiązany wprowadza do obrotu mleko w proszku, nie zaś preparat do początkowego żywienia niemowląt. W uzasadnieniu podniósł, że organ niezasadnie uznaje, jakoby każdy produkt dedykowany dla niemowląt był preparatem do początkowego żywienia. Ponadto oznakowanie produktu zostało dostosowane do wytycznych PPIS, który nakazał wprowadzenie na etykiecie poszczególnych oświadczeń. Zarzucił również, że organ nie ustosunkował się merytorycznie do wniesionych zarzutów i nie udowodnił, że skarżący wprowadzał do obrotu produkt jako preparat do początkowego żywienia niemowląt. Podkreślił też, że organ stoi na stanowisku, że produkt w ogóle nie spełnia definicji preparatu do początkowego żywienia niemowląt, stąd sam potwierdza, że produkt jest wprowadzany we właściwej formie jako mleko modyfikowane w proszku. Po rozpoznaniu ww. zażalenia PWIS powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania przez PPIS postanowienia oddalającego zgłoszone zarzuty. Wyjaśnił, że oznakowanie produktu wynikające ze zrzutów ekranu ze stron sklepu internetowego jednoznacznie wskazuje na przeznaczenie środka spożywczego i grupę jego odbiorców, tj. niemowlęta od 0-6 miesiąca życia. Przy czym zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma możliwości wprowadzania do sprzedaży produktów dla niemowląt od 0-6 miesiąca niebędących preparatami do początkowego żywienia niemowląt. Podkreślił też, że decyzja z dnia [...] lipca 2023 r. dotyczyła nie tylko braku powiadomienia o wprowadzeniu produktu do obrotu, ale również składu produktu. Kwestia znakowania produktu [...] nie była natomiast przedmiotem ww. decyzji PPIS, a organ jedynie w uzasadnieniu wskazał na nieprawidłowości dotyczące prezentacji i znakowania produktu. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i formułując zarzuty oraz argumentację w istocie tożsame z podniesionymi już na gruncie zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, co oznacza, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie PWIS z [...] maja 2024 r., utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. postanowienie PPIS o oddaleniu zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z uwagi na niewykonanie przez skarżącego obowiązku nałożonego na niego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. i polegającego na zakazie wprowadzania do obrotu produktu [...] jako preparatu do początkowego żywienia niemowląt oraz nakazie wstrzymania wprowadzania do obrotu oraz wycofania z obrotu ww. produktu, jako preparatu do początkowego żywienia niemowląt. Kontrola dokonana w ramach opisanych wyżej kryteriów nie potwierdziła zasadności skargi tak z przyczyn w niej podniesionych, jak i takich, które Sąd byłby obowiązany uwzględnić z urzędu. Wstępnie należy wskazać, iż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku, tj. spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Przy czym wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez podpisanie albo opatrzenie pieczęcią, o której mowa w art. 26e § 1 pkt 4 albo 5, wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego. W związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego ustawodawca równocześnie przewidział dla zobowiązanego różne środki ochrony prawnej przy pomocy których może bronić swojego interesu prawnego. Jednym z takich sformalizowanych środków są zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, których wniesienie skutkuje wszczęciem odrębnego postępowania w toku egzekucji administracyjnej, zmierzającego do ich rozpoznania. Podstawy prawne zarzutów zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 § 2 pkt 1 - 6 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. np. wyrok NSA z 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 546/21 - dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest więc wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Istotą zarzutów skarżącego w niniejszej sprawie są: wskazane w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. "nieistnienie obowiązku" oraz określony w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. "brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b" (tj. odroczenia terminu wykonania obowiązku oraz rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej) - które to skarżący wywodzi z błędnego w jego ocenie założenia organu, że wprowadza on na rynek produkt [...] jako preparat do początkowego żywienia niemowląt, podczas gdy w rzeczywistości ww. produkt wprowadza on na rynek jako mleko modyfikowane. Wyjaśnić należy jednak, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych. Przyjmuje się, że podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydanie aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22, LEX nr 3446992 – dostępne jw.). Przesłanka ta musi być więc rozpatrywana w odniesieniu do trybu, w jakim dany obowiązek miał zostać określony. W przypadku bowiem gdy obowiązek ten został określony na podstawie orzeczenia, od którego przysługuje środek zaskarżenia, to wówczas niedopuszczalne będzie podnoszenie okoliczności ustalonych w takim orzeczeniu. Również niedopuszczalne jest badanie okoliczności., które były lub są badane w innym postępowaniu. Ustawodawca zakreślił bowiem wąskie ramy postępowania przeciwegzekucyjnego i w szczególności wykluczył, aby w tym postępowaniu możliwe było badanie ponowne tych okoliczności, które zostały już wcześniej zbadane w postępowaniu rozpoznawczym, w którym określono lub ustalono obowiązek podlegający aktualnie egzekucji. Nie może bowiem dojść do tego aby postępowanie przeciwegzekucyjne przekształcało się w jakiś rodzaj postępowania weryfikującego zasadność decyzji czy innych podstaw egzekucji, które zostały już wcześniej ustalone. Postępowanie egzekucyjne ma służyć bowiem dochodzeniu wykonania obowiązku, nie zaś ustalaniu jego treści. Zgodnie bowiem z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być kontrolowane kwestie podlegające rozstrzygnięciu (rozstrzygnięte) w odrębnym postępowaniu, dotyczącym meritum sprawy. Podkreślić należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia różniący się od środków odwoławczych przysługujących stronie w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Innymi słowy organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji nakładającej określony obowiązek. Uzasadnieniem takiej wykładni przepisu jest to, że w postępowaniu egzekucyjnym nie powinno się rozstrzygać spraw ostatecznie rozstrzygniętych, spraw do których orzeczono rygor natychmiastowej wykonalności, ale rozpatrzyć kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. Wynika to ze specyfiki postępowania egzekucyjnego, która co do zasady wyklucza możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego (zob. wyrok WSA w Krakowie z 22 sierpnia 2012 r., III SA/Kr 686/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., III SA/Wa 1178/05 – dostępne jw.). Na tę odrębność zwrócił także uwagę Naczelny Sąd Administracyjny przypominając, że tej odrębności służy cel postępowania egzekucyjnego, czyli doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, natomiast celem postępowania administracyjnego jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej polegające na ustaleniu stanu faktycznego sprawy, dokonanie jego oceny w świetle obowiązującego prawa i wydanie rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 27 listopada 2018 r., II FSK 3237/16 – dostępny jw.). Trafnie w doktrynie podnosi się, że "przedmiotem zarzutu nie jest indywidualny akt administracyjny w postaci decyzji czy postanowienia, lecz prawidłowość postępowania polegającego na zastosowaniu przymusu państwowego lub groźby jego użycia dla urzeczywistnienia treści stosunku prawnego wynikającego z orzeczenia albo wprost z przepisu prawa. Przy rozpoznawaniu zarzutu badaniu podlega legalność działań zmierzających do wykonania obowiązku, a nie aktu, z którego obowiązek ten wynika" (M. Darmosz, Zasady rozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, ST 2021, nr 4, s. 35-47). Postępowanie egzekucyjne nie może być trzecią instancją, w której kontrolowane jest postępowanie, w którym wydano orzeczenie, będące podstawą postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie wskazać należy w tymi miejscu, że – jak podkreślił skarżący – w orzecznictwie niekiedy wskazuje się, że w sytuacji zarzutów zmierzających do wykazania, że obowiązek określony w tytule wykonawczym nie istnieje, organ egzekucyjny w określonych sytuacjach będzie zmuszony do zajęcia się merytoryczną stroną zobowiązania mimo zakazu z art. 29 § 1 u.p.e.a. Niemniej jednak stanowisko to tyczy się wyjątkowych sytuacji, odmiennych aniżeli występująca w rozpatrywanej sprawie. Formułowano je bowiem w szczególności w odniesieniu do przypadku powoływania się strony na nieistnienie obowiązków, które nie wynikały z rozstrzygnięcia stanowiącego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, obowiązek wprost określony został w decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. – która na dzień orzekania organu I i II instancji pozostawała w obrocie prawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skoro w aktach sprawy znajdują się zrzuty ekranu, sporządzone w ramach kontroli z dnia [...].10.2023 r. podczas której organ stwierdził, że produkt [...] w dalszym ciągu jest prezentowany, reklamowany i oferowany do sprzedaży na stronach internetowych skarżącego – to jest to jednoznaczne z niewykonaniem obowiązku nałożonego na skarżącego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. Podkreślić należy przy tym, że znajdujące się w aktach sprawy zrzuty ekranu przedstawiają stronę internetową sklepu skarżącego wraz z ofertą sprzedaży produktu [...] na którego opakowaniu zamieszczono m.in. informacje takie jak: "mleko modyfikowane początkowe"; "0-6 miesięcy"; "mleko początkowe dla niemowląt do 6 miesiąca życia". Tożsamość produktu, będącego przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. oraz produktu prezentowanego na stronie internetowej skarżącego w dniu kontroli – o tej samej nazwie, na którego opakowaniu również zamieszczono informacje, takie jak: "mleko modyfikowane początkowe; 0-6 miesięcy; mleko początkowe dla niemowląt do 6 miesiąca życia" – w ocenie Sądu nie pozostawiają wątpliwości, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie przez organy obu instancji obowiązek nałożony na skarżącego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. istniał i nie był wykonany, co jednocześnie świadczy o zasadności wydanych rozstrzygnięć. Jednocześnie wskazać należy, że kwalifikacja produktu [...] jako preparatu do początkowego żywienia niemowląt była już przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. Polemika skarżącego, sprowadzająca się do tego, że w jego subiektywnej ocenie produkt ten nie należy do ww. kategorii, gdyż jest sprzedawany jako mleko modyfikowane a nie preparat do początkowego żywienia niemowląt, co w konsekwencji stanowi o nieistnieniu i braku wymagalności obowiązku, który dotyczył ww. produktu jednak wyłącznie kwalifikowanego jako preparat początkowego żywienia niemowląt, nie zaś mleko modyfikowane – w istocie nie zasługuje zatem nawet na merytoryczne rozważenie. Niemniej jednak, stanowisko organów, poparte stosownymi przepisami w zakresie kwalifikacji produktu [...] jako preparatu do początkowego żywienia niemowląt Sąd uznaje za prawidłowe i w całości podziela. Odnosząc się zaś do drugiego z podniesionych zarzutów, tj. braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.) który to skarżący powiązał z brakiem jego istnienia, wyjaśnić trzeba, że przez wymagalność obowiązku należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Brak wymagalności obowiązku występuje wówczas, gdy obowiązek istnieje, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie. Wobec tego, po pierwsze, podnoszenie zarzutu braku wymagalności z uwagi na nieistnienie obowiązku jest wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne, gdyż strona z jednej strony twierdzi, że obowiązek nie istnieje, a z drugiej wskazuje na brak jego wymagalności, który może zaistnieć wyłącznie w przypadku istnienia obowiązku. Po drugie zaś skoro jako na powód braku wymagalności, strona wskazuje na brak istnienia obowiązku – co, jak już wykazano powyżej, jest niezasadne – to tym samym również drugi z zarzutów okazał się bezpodstawny. W pełni trafne pozostaje zatem stanowisko orzekających w sprawie organów, które nie dopatrzyły się przesłanek do uwzględnienia zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. Jak wykazano bowiem powyżej, na dzień wydania rozstrzygnięć w niniejszej sprawie obowiązek określony decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. istniał i był wymagalny. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji, nie doszło zatem do naruszenia przepisów, co czyni zarzuty skargi nieuzasadnionymi Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.