II SA/Bd 61/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Burmistrz [...], na wniosek Spółka SA w K., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działkach o nr ewidencyjnych [...], w obrębie miejscowości [...], gmina [...], infrastruktury technicznej - jednej elektrowni wiatrowej o mocy od 2 MW do 4,5 MW o maksymalnej wysokości od 150 do 190 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą (stacją kontenerowo-pomiarową, drogą wewnętrzną dojazdową, placem montażowym oraz przyłączem energetycznym i telekomunikacyjnym), a także zjazdem z drogi gminnej na działce [...] w obrębie miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowana inwestycja została uzgodniona z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] i Starostą [...] oraz spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199). Organ wskazał, iż turbiny wiatrowe jako urządzenia elektryczne należą do urządzeń infrastruktury technicznej zwolnionych na mocy art. 61 ust. 3 ww. ustawy z obowiązku spełnienia warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy) i dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy). Odnosząc się do zarzutów uczestników postępowania organ wskazał, że większość z nich dotyczy tematyki rozstrzyganej na etapie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (zarzut wpływu inwestycji na krajobraz, niszczenia naturalnych siedlisk ptaków i nietoperzy, zakłócenia fal radiowych, zakłóceń elektromagnetycznych, przyciągania wyładowań elektrostatycznych, drań generowanych przez wiatrak, efektu stroboskopowego, efektu długiego cienia). W zakresie zarzutu dotyczącego spadku wartości nieruchomości organ wskazał, że nie może on stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, a sprawy roszczeń z powodu zmniejszenia wartości działek mogą być rozstrzygane tylko przez sądy powszechne. Odnosząc się do zarzutu nieuzyskania stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zlokalizowana na gruntach klasy II i wyższej, które wymagałyby uzyskania zgody właściwego ministra. Zdaniem organu możliwość wystąpienia awarii, czy tez wpływu ciężkiego sprzętu na niszczeni dróg, nie może być podstawą wydania decyzji odmownej. Nadto ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Odwołania od powyższej decyzji złożyli M. S., J. K., K. K. oraz G. D.. Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wniosek inwestora był kompletny i uprawniał organ do rozstrzygnięcia merytorycznego o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej budowy elektrowni wiatrowej. Zdaniem Kolegium, zastosowanie w sprawie znajduje art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Zgodnie bowiem z utrwalony i dominujący w orzecznictwie sądowo-administracyjnym poglądem, który Kolegium podziela, elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy. W świetle powyższego, zasadnie organ I instancji objął swoim postępowaniem zbadanie, czy inwestycja spełnia warunki przewidziane w pkt 3-5 art. 61 ust. 1 ustawy. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji, dokonując analizy powyższych przesłanek wziął pod uwagę zalecenia co do sposobu prowadzenia postępowania oraz zakresu uzupełniania materiału dowodowego określonych w decyzji kasacyjnej z [...].2014 r. W szczególności, organ I instancji doprowadził do sprecyzowania i uzupełnienia wniosku. Inwestor pismem z dnia [...].2015 r. przedstawił szczegółową charakterystykę inwestycji w wersji opisowej i graficznej. Wniosek określa obecnie również granice terenu nim objętego, przedstawione na mapie w skali 1:5000, oraz wskazuje planowany sposób zagospodarowania terenu przedstawiony w formie graficznej. Prowadząc zaś sprawę organ I instancji uzupełnił załączoną do decyzji analizę oraz skonkretyzował warunki dla planowanej zabudowy. Kolegium podniosło, że z przeprowadzonej analizy wynika, że spełniony jest warunek z art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Dla planowanej zabudowy - elektrowni wiatrowej z infrastrukturą towarzyszącą, na etapie funkcjonowania elektrowni wystarczające będzie bowiem, zaopatrzenie w energię elektryczną. Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego inwestor wykazał się posiadaniem oświadczenia dystrybutora sieci energetycznej - [...] SA z [...].2015 r. o tym, że zapewni on dostawę energii elektrycznej "dla obiektu elektrownia wiatrowa na potrzeby własne w lokalizacji: [...] gm. [...] dz. nr [...] o mocy przyłączeniowej 30kW" po spełnieniu określonych w zapewnieniu warunków. Dodatkowo, z uzupełnienia wniosku dokonanego dnia [...] lutego 2015 r. wynika, że przewidywana linia telekomunikacyjna sterowania służy do stworzenia sieci ethernetu pozwalającego na utrzymanie łączności między różnymi urządzeniami elektrowni wiatrowej a stacją docelową Głównego Punktu Zasilania i nie wymaga przyłączenia do istniejącej sieci telekomunikacyjnej. Planowany obiekt nie wymaga innych szczególnych mediów do prawidłowego funkcjonowania. W ocenie organu odwoławczego spełniony został również warunek z pkt 4 art. 61 ust 1 ustawy. Kolegium zwróciło uwagę, że z charakterystyki planowanego zagospodarowania przedstawionej przez inwestora w formie graficznej (część wniosku o wydanie decyzji) wynika, że inwestor zaplanował wybudowanie elektrowni wiatrowej z infrastrukturą towarzyszącą jedynie na części działek wskazanych w części opisowej wniosku. Terenem inwestycji, a tym samym terenem, którego dotyczy ustalenie warunków zabudowy, nie jest więc obszar całych działek nr [...], ale tylko te ich części, które zostały objęte we wniosku liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Skoro organ administracyjny jest związany treścią wniosku, to zakres badania spełnienia poszczególnych przesłanek dopuszczalności wydania decyzji musi się ograniczać do terenu inwestycji określonego przez inwestora w tym wniosku. W związku z powyższym ustalono w oparciu o akta sprawy, w szczególności mapę ewidencji gruntów, że określony przez inwestora teren inwestycji i stanowią grunty: na działce [...] - klasy: RIVa, RIVb i RV, na działce [...] - klasy RlVa, na działce [...] - klasy RlVa, na działce [...] - klasy RIVa. Jak tym czasem wskazał organ odwoławczy regulacje ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych określające w jakich przypadkach konieczna jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze i nieleśne, dotyczy tylko gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas l-III. Kolegium stwierdziło także, że został spełniony warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Z ustaleń organ I instancji wynika bowiem, że teren zamierzenia inwestycyjnego jest położony poza obszarami chronionymi, dla tego obszaru nie obowiązują zakazy lub ograniczenia w możliwości zabudowy. W sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia oraz w jego bezpośrednim zasięgu nie występują również obiekty uzdrowiskowe i sanatoryjne, ani dobra kultury. Teren inwestycji jest też położony poza obszarami górniczymi, poza terenami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych oraz poza terenami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu analizowanej przesłanki przepisy stanowiące podstawę materialną decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego ewentualne naruszenia w zakresie informowania stron, zaistniałe w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, nie mogą stanowić podstawy zarzutów formułowanych w sprawie ustalenia warunków zabudowy. SKO wywiodło, że mając na uwadze fakt, że analiza załączona do decyzji potwierdzała, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust 3-5 ustawy, organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że postawione w decyzji warunki zabudowy, w zakresie parametrów inwestycji, są zgodne z wnioskiem inwestora. Nie jest w tym zakresie wymagane dostosowanie się do zabudowy sąsiedniej. Kolegium dodało, że warunki ustalone decyzją są określone w sposób wykluczający dowolność w projektowaniu obiektu, poprzez podanie jego granicznych gabarytów i mocy. Postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia spełnienia przesłanek, określonych w ww. art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy zostało zaś przeprowadzone w sposób wyczerpujący (art. 77, 81 Kpa). Organ I instancji uzyskał tez wymagane uzgodnienia z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych (art. 53 ust 4 pkt 6 ustawy) - Starostą [...] (postanowienie z [...].2014 r.), oraz w zakresie melioracji z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] (uzgodnienie z [...].2014r.). Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że decyzja organu I instancji, podobnie jak załączona do niej analiza składa się z prawidłowo sporządzonej części tekstowej oraz części graficznej, załączniki te zostały też podpisane i opieczętowane. Odnosząc się do zarzutów strony Kolegium stwierdziło, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie. Jak już wyjaśniono wyżej, w realiach sprawy spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa nie podlega badaniu, jako, że planowane zamierzenie należy kwalifikować do urządzeń infrastruktury technicznej. Nie trafne w ocenie SKO były również zarzuty dotyczące raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż nie był on dowodem w niniejszej sprawie. Odnośnie zarzutów dotyczących norm hałasu Kolegium wyjaśniło, że podane w analizie poziomy hałasu wynikają z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Organ administracji nie analizuje na tym etapie ani nie ustala, jaki hałas będzie generowało przedsięwzięcie, bowiem celem przedmiotowego postępowania jest określenie warunków zabudowy z punktu widzenia ładu przestrzennego. Wpływ przedsięwzięcia na środowisko podlega badaniu w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc odrębnym postępowaniu. W tym też postępowaniu - w odróżnieniu od sprawy o ustalenie warunków zabudowy - są prowadzone konsultacje społeczne dotyczące planowanego przedsięwzięcia. Organ wskazał też, że nie może odmawiać ustalenia warunków zabudowy powołując się na takie okolicznościach, jak podawane przez skarżących - kwestie bezpieczeństwa mieszkańców gminy. Kwestie te bowiem nie podlegają analizie w tym postępowaniu. Wpływu na wynik postępowania nie miały też, zdaniem SKO, kwestie uciążliwości związanych z lokalizowanym przedsięwzięciem, jak również kwestie ewentualnego spadku wartości nieruchomości. Odnosząc się do zagadnienia zawieszenia postępowania, Kolegium wskazało, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w obecnym brzmieniu nie przewiduje obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. W związku z tym, nie zachodził obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego. Za zasadny natomiast organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia art. 10 Kpa w stosunku do osób, których nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Uznał bowiem, odmiennie niż organ I instancji, że dla oceny posiadania interesu prawnego ma znaczenie samo istnienie określonego oddziaływania na nieruchomość sąsiednią, a nie fakt naruszenia określonego interesu - w tym wypadku przekroczenia normy hałasu. Dlatego, na etapie postępowania odwoławczego rozszerzono krąg stron postępowania o właścicieli tych nieruchomości, które znajdują się w strefie oddziaływania hałasu zobrazowanego na załączniku nr 2 do analizy, powiadomiono te osoby o toczącym się postępowaniu oraz umożliwiono im zgłaszanie uwag, wniosków oraz zapoznanie się z aktami sprawy. Organ odwoławczy dodał przy tym, w kontekście zarzutów zgłoszonych na tą okoliczność w odwołaniach, że mimo takiej możliwości, żadna z osób nie skorzystała z przysługującego prawa tzw. "ostatniego głosu". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję J. K., wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez pominięcie faktu, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę wskazówek organu II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy i orzekanie co do istoty sprawy, mimo braku prawidłowego określenia stron postępowania w pierwszej instancji, a co z tym związane, naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez odebranie uprawnionym prawa do wstąpienia do sprawy jako strona postępowania w pierwszej instancji i pozbawienie ich prawa do dwuinstancyjnego postępowania, - art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zasada dobrego sąsiedztwa, dostępu do drogi publicznej oraz kwestia uzbrojenia terenu nie wymagają spełnienia w sprawie, - art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że dyspozycja odrolnienia gruntu została spełniona w sprawie, - art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, - art. 9 i 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronom udziału w postępowaniu i nie udzielania informacji stronom w toku postępowania, - art. 6 w zw. z art. 74 § 2 K.p.a. poprzez odmowę sporządzenia uwierzytelnionych kopii i odpisów z akt sprawy bez zachowania prawem przewidzianej formy, - art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez podjęcie postępowania przy braku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 97 § 1 pkt 4 oraz § 2 ust. 7 K.p.a. poprzez podjęcie postępowania w warunkach istnienia przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, która nie została rozstrzygnięta przez organ jako zagadnienie wstępne, - art. 100 § 2 oraz art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego będącego przyczyną zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sądowa kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania oraz prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie daje podstaw do stwierdzenia, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów administracji publicznej w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej "u.p.z.p"). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy, ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje, co do zasady, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, (tak jak w rozpoznawanej sprawie) - w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest po łącznym spełnieniu warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p, tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Warunki zabudowy można ustalić dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a nadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w powołanym przepisie w tym m.in. wymóg kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych oraz zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu. Ustawodawca przewidział jednakże kilka wyjątków od powyższej zasady. Między innymi przewidziany w art. 61 ust. 3 ustawy wskazujący, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Z tego względu istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ocena, czy planowana inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, co w niniejszej sprawie jest okolicznością sporną. Zauważyć należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". W celu ustalenia jego znaczenia niezbędne jest zatem zastosowanie reguł wykładni prawa. Podzielając w tej kwestii stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku o sygn. II OSK 2129/12, należy zastosować wykładnię systemową, w tym opierając się na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 1774) oraz ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012, poz. 1059). Podnieść należy, że art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Ponadto pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną, infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Podkreślić należy, że pogląd, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej wynika w zdecydowanej części z orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2010, sygn. akt II OSK 310/10, z 3 marca 2011, sygn. akt II OSK 2251/10, z 4 lutego 2014r. sygn. II OSK 2129/12, z 21 czerwca 2017r. sygn. II OSK 2637/15, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić należy się zatem z ugruntowanym w orzecznictwie i zaaprobowanym w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiskiem, według którego urządzenia wytwarzające energię stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W świetle powyższego organy zobowiązane były zbadać, czy inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy założeniu, iż warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Prowadząc postępowanie w tym zakresie organ oparł się na wniosku inwestora z dnia [...].2014, uzupełnionym pismami z dnia [...].2015 i [...].2015 r., zawierającym wymagane przepisem art. 52 ust. 2 u.p.z.p. dane, zrelatywizowane do cech inwestycji. W sprawie organ sporządził analizę warunków, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. i uzyskał wymagane uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z Starostą [...] (postanowienie z dnia [...] 2014 r. [...]) oraz z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] (uzgodnienie z dnia [...] 2014 r.). Wprawdzie po uzyskaniu uzgodnień wniosek inwestora został uzupełniony, a w takiej sytuacji, co do zasady, organ powinien ponownie zwrócić się o uzgodnienie decyzji, jednakże w niniejszej sprawie analiza treści wniosku, jak i pism go uzupełniających, wskazuje na to, że uchybienie powyższe nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem informacje co do których uzupełniono wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zmieniał parametrów inwestycji i nie miały wpływu na treść wydanych uzgodnień. Analizując i oceniając ustalenia i konkluzje organów w zakresie spełniania przez inwestycje wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., należało uznać je za prawidłowe. Wbrew, lakonicznemu zarzutowi skarżącego, planowana inwestycja spełnia wymóg określony w pkt 3 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczący uzbrojenia terenu. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych inwestor przedłożył oświadczenie dystrybutora energii elektrycznej [...] S.A. z [...] stycznia 2015 r. o tym, że zapewni on dostawę energii elektrycznej dla obiektu elektrownia wiatrowa po spełnieniu określonych w warunków (związanych z uzyskaniem warunków przyłączenia i podpisaniem umowy o przyłączenie oraz zawarciu umowy o świadczenie usług dystrybucji lub umowy kompleksowej. Planowany obiekt nie wymaga przy tym innych szczególnych mediów do prawidłowego funkcjonowania. Podzielić należy również twierdzenia organów administracji obu instancji, że ze względu na klasę grunty nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 7 i ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz. U. z 2013 r. poz. 1205). Jak wynika bowiem z akt administracyjnych określony przez inwestora teren inwestycji stanowią grunty: na działce [...] – klasy RIVa, RIVb i RV, na działce [...] – klasy RIVa, na działce [...] – klasy RIVa, a na działce [...] – klasy RIVa, zaś z przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego na cele nierolnicze i nieleśne dotyczy użytków rolnych klasy I-III i gruntów leśnych. W ocenie Sądu, planowana inwestycja spełnia również wymogi określone w pkt 5 przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., tj. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat, dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od okoliczności danej sprawy, w tym położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. W niniejszej zaś sprawie, jak wynika z ustaleń organu I instancji, teren inwestycji położony jest w obszarze, dla którego brak jest odrębnego przepisu prawnego określającego teren jako chroniony z zakazem lub ograniczeniami dotyczącymi możliwości jego zabudowy. Podnosząc w tym zakresie zarzut skarżący wskazuje na "niezgodność inwestycji na etapie decyzji środowiskowej z przepisami o informowaniu stron", a także błędy w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (przyjęcie przez wnioskodawcę i organ niewłaściwych wskaźników w metodologii pomiaru hałasu oraz innych niepożądanych zjawisk, co spowodowało zafałszowanie wyników. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie uprawnia do dokonywania ponownej analizy raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonego na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla spornej inwestycji (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 710/11, LEX nr 1217447). Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) jest bowiem pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. W ramach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy strona postępowania nie może podważyć prawidłowości wydanej decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały w niniejszej sprawie spełnione. Tym samym organy administracji publicznej były zobowiązane do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co też uczyniły. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, wskazać należy, że nie istniały podstawy do zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczności określone w art. 62 ust. 2 u.p.z.p, zgodnie z którym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Wskazać należy bowiem, że stosownie do art. 14 ust. 7 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, gdy przewidują to przepisy szczególne, a w niniejszej sprawie z żadnych przepisów nie wynika wspomniany obowiązek. Negatywny stosunek mieszkańców terenów sąsiadujących z inwestycją do realizacji przedsięwzięcia, na który powołuje się skarżący, nie jest w świetle powyższego przepisu przesłanką do sporządzenia miejscowego planu. Dodać należy, że nie zachodziła również w sprawie sytuacja, o której mowa w pkt 1 cyt. przepisu, umożliwiająca zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie bowiem od czasu złożenia wniosku przez inwestora ([...] 2014 r.) do momentu wydania zaskarżonej decyzji minęło niemal półtora roku i w czasie tym nie doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście za bezzasadny należało uznać zatem również zarzut dotyczące naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 oraz § 2 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania mimo istnienia przyczyn uzasadniających jego zawieszenie. Za niezrozumiały należy uznać przy tym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 100 § 2 i art. 7 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie przez organ administracji we własnym zakresie zagadnienia wstępnego. Skarżący nie precyzuje co jego zdaniem powinno być zagadnieniem wstępnym. Z uzasadnienia skargi wynika jednak, że skarżący wiąże to pojęcie z koniecznością uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym wyjaśnić należy, że uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zagadnienia wstępnego, pod którym to pojęciem należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. W świetle przepisów prawa nie istnieje też możliwość by organ wykonawczy gminy, mógł w zastępstwie powołanego do tego organu stanowiącego gminy (rady gminy), ustanowić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak zdaje się oczekiwać tego skarżący podnosząc wspomniany zarzut. Nietrafnie skarżący wskazuje również na naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 2 K.p.a. poprzez pominięcie faktu, że organ I instancji nie wziął pod uwagę wskazówek zawartych w wydanej przez SKO decyzji z dnia 18 listopada 2014 r. Należy bowiem wskazać, że naruszenie wspomnianego przepisu mogłoby co najwyżej polegać na błędnym orzeczeniu przez organ II instancji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, mimo braku ku temu podstaw określonych w tym przepisie. Jeśli natomiast chodzi o kwestie związania organu I Instancji zaleceniami zawartymi w decyzji organu II instancji, wydanej w oparciu o art. 139 § 2 k.p.a., podnieść należy, że w stanie prawnym obowiązujących w chwili orzekania przez organy obu instancji, w orzecznictwie oraz literaturze ukształtował się pogląd, że owe zalecenia wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś wybór sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należą do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Badając w tym kontekście realizację przez organ I instancji obowiązku odniesienia się do okoliczności podnoszonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014r, nr [...], wskazać należy, że Burmistrz ponownie prowadząc postępowanie w sprawie, zgodnie z wskazaniami SKO, zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku i po uzupełnieniu, dokonał jego analizy m.in. w kontekście prawidłowości ustalenia stron postępowania. Jeśli zaś chodzi o samo błędne, w ocenie skarżącego, ustalenie przez organy stron postępowania i pominięcie osób wskazanych przez skarżącego, wskazać należy brak zapewnienia stronie możliwości udziału w postępowaniu, stanowiący przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., może być podstawą do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z 22 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1109/07; z 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, z 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10) . Podkreślenia wymaga, że co do zasady prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z tej przyczyny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Skarżący, jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, brał w niej czynny udział. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia przez Kolegium art. 6 w zw. z art. 74 § 2 k.p.a. poprzez odmowę sporządzenia uwierzytelnionych kopii i odpisów z akt sprawy bez zachowania prawem przewidzianej formy, zauważyć należy, że z akt administracyjnych nie wynika by skarżący zwracał się do SKO z takim wnioskiem. Należy mieć również na uwadze, że gdyby faktycznie doszło do takiego uchybienia, ograniczającego tym samym możliwość czynnego udziału strony w postępowaniu, aby zaskarżona decyzja mogła zostać uchylona z uwagi na powyższe uchybienie strona winna była wykazać, że uchybienie to uniemożliwiło dokonanie jej konkretnych czynności procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazuje zaś na istnienie takich okoliczności. Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.