II SA/Bd 779/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Wichrowski Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012r. sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. W dniu [...] wpłynęło do Starostwa Powiatowego w T. zgłoszenie spółki komandytowej J. z siedzibą w W. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej na działce o nr [...], położonej w miejscowości L., gm. L. Postanowieniem z dnia [...] znak: [....] Starosta T. działając w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej powoływanej jako "prawo budowlane") nałożył na zgłaszającego obowiązek usunięcia wyszczególnionych w postanowieniu nieprawidłowości, w terminie 10 dni od dnia doręczenia orzeczenia, pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Powyższe postanowienie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu [...], natomiast doręczone zgłaszającemu w dniu [...] (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 3 akt administracyjnych organu I instancji). Decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta T. , na podstawie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, wskazując iż zgłaszający pomimo prawidłowego doręczenia postanowienia z dnia [...] nie uzupełnił w wyznaczonym terminie brakujących dokumentów. Sprzeciw ten został nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu [...], zaś doręczony zgłaszającemu w dniu [...] (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 8 akt administracyjnych organu I instancji). Od powyższej decyzji spółka J. wniosła odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o braku przeciwwskazań wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych wniesionym zgłoszeniem, zarzuciła organowi naruszenie: art. 30 ust. 2 prawa budowlanego poprzez bezzasadne wezwanie inwestora do usunięcia braków zgłoszenia; art. 29 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1, 2 w zw. z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego poprzez uchybienie 30-dnowego terminu do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, który to termin zdaniem odwołującej obejmuje także termin do doręczenia decyzji o sprzeciwie, a także termin do doręczenia postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, a w sprawie zarówno sprzeciw jak i postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia zostały doręczone inwestorowi po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia, co powoduje bezskuteczność wniesionego w sprawie sprzeciwu; a ponadto przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Wojewoda K. decyzją z dnia [...] znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda K. w pierwszej kolejności przytoczył okoliczności wskazujące na bezzasadność zarzutu odwołującego o uchybieniu 30-dniowego terminu z art. 30 ust. 5 prawa budowanego. W tym kontekście stwierdził, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że w sytuacji gdy w oparciu o art. 30 ust. 2 prawa budowlanego organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (termin z art. 30 ust. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. Dla zachowania zatem terminu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie, jak zaznaczył, postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia dokonanego [...] zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu [...], a więc przed upływem 30-dniowego terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Skarżący otrzymał to postanowienie w dniu [...], a zatem termin do usunięcia braków upływał z dniem [...]. Z tym też dniem, jak podkreślił organ, rozpoczął bieg 30-dniowy termin na wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji. Skoro więc zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] oraz nadana przez organ w dniu [...], to tym samym zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony w terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, a ww. zarzut odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie. Poza tym Wojewoda K. stwierdził, że objęta zgłoszeniem tablica reklamowa stanowi budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, a zatem jej wykonanie uzależnione jest od uzyskania pozwalnia na budowę. Jednocześnie organ zaznaczył, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego ma zastosowanie jedynie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Wśród cech odróżniających urządzenia reklamowe będące budowlą od innych urządzeń reklamowych jest to, że w przeciwieństwie do tych drugich, są to urządzenia "wolno stojące" i "trwale związane z gruntem". Dla oceny czy urządzenie reklamowe jest na trwale związane z gruntem znaczenie ma to, aby obiekt był na tyle trwale posadowiony, aby uniemożliwione było przesunięcie go w inne miejsce lub zniszczenie w wyniku działania czynników zewnętrznych. Ponadto dla oceny tej przesłanki istotna jest także wielkość urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa. Zdaniem organu znaczne wymiary planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego (2 tablice o wymiarach 12 m x 4 m oraz konstrukcja wsporcza), uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem, którego realizacja bez projektu budowlanego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Tym samym więc, jak podsumował organ, zgodnie z art. 3 pkt 3 oraz art. 30 pkt 7 prawa budowlanego dla przedmiotowego urządzenia reklamowego należało uzyskać pozwolenie na budowę. Na powyższą decyzję spółka J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Podtrzymując zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego poprzez uchybienie 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu oraz zarzut naruszenie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego poprzez bezzasadne wezwanie inwestora do usunięcia braków zgłoszenia, pomimo jego kompletności, spółka zarzuciła także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego z uwagi na jego błędną i bezzasadną interpretację polegającą na przyjęciu stanowiska, iż realizacja przedsięwzięcia objętego przedmiotowym zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zwłaszcza że ustawodawca w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, odmiennie niż miało to miejsce przed nowelizacją prawa budowlanego dokonaną w 1997 r., nie uzależnił możliwości wykonania robót budowlanych określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego (instalowanie tablic i urządzeń reklamowych), a więc objętych jedynie wymogiem zgłoszenia, od okoliczności wykonania ich na istniejących obiektach budowlanych, nie uzależnił zatem wyjątku z art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego od tego czy tablice i reklamy będą instalowane na istniejących czy też nieistniejących obiektach, od rodzaju i specyfikacji technicznej samej konstrukcji reklamowej i tablicy, a więc ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię (tj. trwale związane z gruntem, mogące być zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego uznane za budowle) czy też ustawione na konstrukcji naziemnej. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 kpa poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i nie wyjaśnienie dostatecznie okoliczności, które zdaniem organu zadecydowały o uznaniu objętych zgłoszeniem robót budowlanych za wymagających uzyskania pozwolenia na budowę; oraz art. 57 § 5 w zw. z art. 126 i art. 109 oraz art. 110 kpa poprzez przyjęcie, że dla zachowania materialnoprawngo terminu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego wystarczające jest wydanie i wysłanie przed jego upływem albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, a więc w efekcie zastosowanie do terminu materialnoprawngo przepisu art. 57 § 5 kpa, będącego normą procesową, dotyczącą czynności procesowych stron postępowania, i nie mającą w związku z tym zastosowania do terminów załatwiania spraw przez organ administracji, gdy tymczasem akt władczy organu administracji publicznej wywołuje skutki dopiero w momencie zakomunikowania go adresatowi aktu stosownie do treści art. 109 i art. 110 kpa. Zdaniem skarżącej postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, wbrew twierdzeniom organu, nie przerwało biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.), Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Odnosząc się w pierwszej kolejności do spornej między stronami kwestii zachowania przez orzekające w sprawie organy terminu do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez inwestora zamiaru wykonania robót budowlanych, należy wyjaśnić, że sprzeciw wobec zgłoszenia jest przewidzianym prawem instrumentem pozwalającym organom państwa ingerować w zamiary inwestycyjne. Zgłaszany jest on w formie decyzji administracyjnej, choć poprzedzające wydanie tej decyzji postępowanie ma charakter istotnie uproszczony. Przepisy prawa budowlanego regulują szczegółowo przypadki, w których realizacja robót budowlanych zwolniona jest z obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, ale też i szczegółowo określają, jakie spośród nich roboty wymagają uprzedniego zgłoszenia. Reglamentują również precyzyjnie terminy i sytuacje, w których organ może realizować swoje kompetencje w zakresie ingerencji w zamiary inwestycyjne poprzez instrument prawny jakim jest sprzeciw. Sytuacje w których organ został uprawniony do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zostały określone w art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 6 pkt 1-3 i art. 30 ust. 7 prawa budowlanego. I tak w przepisie art. 30 ust. 2 zd. 2 ustawodawca wskazał, że w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W przepisie art. 30 ust. 6 określił, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), gdy budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub Inne przepisy (pkt 2) oraz jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (pkt 3). Natomiast w przepisie art. 30 ust. 7 przyjął, że jeżeli realizacja określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków bądź też pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie tej inwestycji. Istotny z punktu widzenia terminu do wniesienia sprzeciwu jest natomiast przepis art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, który stanowi, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z przytoczonego przepisu wynika, że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter kompetencyjny. Przepis ten bowiem określa czasową kompetencję organu do wydania decyzji o sprzeciwie. Oznacza to, że tylko w tym terminie organ może wydać decyzję o sprzeciwie, i że z jego upływem traci on kompetencję do wniesienia sprzeciwu, nawet w sytuacji istnienia ustawowych podstaw jego wniesienia (art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 6 pkt 1-3 i art. 30 ust. 7 prawa budowlanego). W przypadku więc upływu ustawowego terminu i braku wniesienia sprzeciwu, mamy do czynienia z milczącym załatwienia sprawy przez organ, które polega na wywołaniu z mocy prawa skutku materialnoprawnego jaki rodzi brak sprzeciwu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadnie przyjmuje się, że termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego. Materiolnoprawy charakter terminu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego rodzi określone konsekwencje prawne tj. brak możliwości jego przedłużania i skracania, a także zawieszania postępowania, które przerywałoby jego bieg (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1674/08, publ. na stronie nsa.gov.pl). Uchybienie zatem 30-dniowemu terminowi do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia powoduje definitywne wygaśnięcie prawa organu do ukształtowania w drodze sprzeciwu stosunku admistracyjnoprawngo (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 760/12, dostępny na stronie nsa.gov.pl). Z uwagi wiec na opisany charakter prawny regulacji zawartej w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, wprowadzającej ograniczoną materialnoprawnym terminem kompetencję do wniesienia sprzeciwu, która po upływie 30-dniowego terminu definitywnie wygasa, i w efekcie ograniczającej czasowo możliwości decyzyjne organu administracyjnego w zakresie uprawnienia do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, niezmiernie istotnym dla możliwości jego wniesienia jest dochowanie przez organ owego 30-dniowego terminu. Z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika, że spółka wniosła do organu budowlanego przedmiotowe zgłoszenie w dniu [...] oraz, że postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia w terminie 10 dni zgłoszenia zostało wysłane do skarżącej (nadane w polskiej placówce pocztowej) w dniu [...], natomiast doręczone jej w dniu [...]. Bezsporne jest również w sprawie, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie zgłoszenia i, że w związku z tym organ I instancji wniósł w dniu [...] sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, który to sprzeciw został wysłany do zgłaszającej w dniu [...], zaś doręczony jej w dniu [...]. Badając zatem czy w przedmiotowej sprawie organ I instancji miał czasową kompetencję do wniesienia sprzeciwu należało rozstrzygnąć dwie kwestie, po pierwsze czy wydanie postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu (skarżąca bowiem zakwestionowała pozytywne stanowisko organu w tym zakresie), a po drugie zaś czy 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu jest zachowany gdy organ w tym terminie doręczy inwestorowi decyzję o sprzeciwie (jak twierdzi skarżący), czy też gdy w tym terminie wyda i nada w polskiej placówce pocztowej decyzję o sprzeciwie (jak twierdzi organ II instancji), czy wreszcie gdy w tym terminie jedynie wyda decyzję o sprzeciwie. Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych kwestii wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w sytuacji gdy właściwy organ w trybie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od upływu końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu (patrz wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 574/08, publ. lex nr 555017; wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 747/97, publ. lex nr 472850; wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 956/05, publ. lex nr 229283; wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 636/11, publ lex nr 1095791; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2409/11, publ. lex nr 1107763). Podzielając w pełni przytoczone stanowisko sądów administracyjnych, wynikające z zestawienia treści przepisów art. 30 ust. 2 i ust. 5 prawa budowlanego i ich łącznej interpretacji, stwierdzić należy, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ww. ustawy konieczne jest albo wniesienie przed jego upływem sprzeciwu albo nałożenie w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie, wniesienie zaś tego ostatniego przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie zostało wydane postanowienie o obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, a zatem bieg terminu do wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu zastał przerwany, należy rozstrzygnąć czy organ wydając je zmieścił się w 30-dnowym terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Wskazania wymaga, że przy wykładni art. 30 ust. 5 prawa budowlanego w orzecznictwie sądów administracyjnych występują istotne rozbieżności. Mianowicie istnieje pogląd, że przepis ten należy wykładać w ten sposób, że termin na wniesienie przez organ decyzji o sprzeciwie jest zachowany, jeżeli organ ten w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia doręczy inwestorowi decyzję o sprzeciwie. Występuje również pogląd według którego termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, gdy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia wyda decyzję o sprzeciwie i nada ją w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Takie stanowisko oparte jest na tezie zakwestionowanej przez skarżącego, że do wniesienia sprzeciwu stosuje się art. 57 § 5 pkt 2 kpa. I wreszcie istnieje też pogląd, że dla zachowania terminu na wniesienie sprzeciwu, konieczne jest aby organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia wydał decyzję o sprzeciwie, przy czym przez wydanie decyzji rozumie się sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 kpa, zaś fakt nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego uznaje się jedynie za dowód wydania decyzji o sprzeciwie w terminie, w razie zarzutu, że data w niej podana jest wcześniejsza od daty rzeczywistej (zarzut antydatowania). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ostatni ze wskazanych sposobów wykładni art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, który zaprezentowany został m.in. w wyrokach: NSA z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11; NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1899/10; NSA z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 808/11; dostępnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego poglądu zasadnie wskazuje się, że choć w przepisie art. 30 ust. 5 prawa budowlanego nie mówi się wyraźnie o wydaniu decyzji, lecz o wniesieniu sprzeciwu, jest oczywistym, że chodzi o wydanie decyzji o sprzeciwie, jako że użyte sformułowanie (wniesienie sprzeciwu) jest konsekwencją przyjętej dla działania organu nazwy (sprzeciw), a działanie organu w tym zakresie jest sprawą administracyjną, gdyż ustawodawca wyraźnie mówi, iż wniesienie sprzeciwu następuje w drodze decyzji. Na gruncie zaś przepisów kpa nie ma podstaw do utożsamienia wydanie decyzji z jej doręczeniem. Z takich przepisów jak art. 107 § 1 kpa, gdzie stanowi się, że decyzja powinna zawierać m.in. datę wydania, czy z art. 110 kpa, w którym mówi się, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia wyraźnie wynika, że czym innym jest wydanie decyzji, a czym innym jej doręczenie lub ogłoszenie. Nie można w związku z tym przyjąć, że wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, a więc wydanie decyzji o sprzeciwie, jest równoznaczne z doręczeniem decyzji o sprzeciwie. Zwłaszcza, że ustawodawca w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego połączył sprzeciw z czynnością wniesienia (wydania decyzji o sprzeciwie), natomiast zgłoszenie z taką czynnością jak doręczenie. We ww. orzeczeniach podkreśla się także, że brak jest również podstaw aby nadaniu decyzji przez organ administracji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, przyznawać konstytutywny dla decyzji charakter, w świetle bowiem treści art. 107 § 1 kpa, brak jest uzasadnienia do tego, aby dopiero od tego momentu uważać, że decyzja, posiadająca wszystkie konstytutywne elementy wymienione w art. 107 § 1 kpa, została wydana. Poza tym regulacja wyrażona w art. 57 § 5 pkt 2 kpa dotyczy ze swej istoty wyłącznie strony postępowania administracyjnego. Czynność nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym jest zatem czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzające fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni, zatem data nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym może mieć jedynie znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutów antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu. Podzielając w pełnym zakresie przytoczone powyżej stanowisko sądów administracyjnych i jego uzasadnienie stwierdzić należy po pierwsze, że wydania decyzji o sprzeciwie (wniesienia sprzeciwu) nie można wbrew twierdzeniom skarżącej utożsamiać i traktować równoznacznie z doręczeniem decyzji o sprzeciwie, jako że wniesienie sprzeciwu to wydanie decyzji o sprzeciwie, czyli sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 kpa, a po drugie że czynność nadania decyzji o sprzeciwie w polskiej placówce pocztowej, jako czynność techniczna, może być jedynie jednym z dowodów zachowania terminu do wydania takiej decyzji w razie ewentualnego zarzutu w tym zakresie. W konsekwencji powyższego wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie dochowany został 30-dniowy termin z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. W sprawie bowiem nałożony został przez organ obowiązek uzupełnia braków zgłoszenia, a postanowienie w tym zakresie zostało wydane w dniu [...], co biorąc pod uwagą okoliczność wniesienia zgłoszenia w dniu [...] stanowi o zachowaniu 30-dniowego terminu do wydania ww. postanowienia. Uwzględniając natomiast okoliczność, że termin do wydania decyzji o sprzeciwie, w sytuacji nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, liczy się od dnia uzupełnienia braków zgłoszenia, nie ulega wątpliwości, że termin do uzupełnia przedmiotowego zgłoszenia upływał w dniu [...] i, że w efekcie 30-dnowy termin do wniesienia sprzeciwu ostatecznie upływał w dniu [...]. Skoro więc w niniejszej sprawie organ II instancji wydał decyzję o sprzeciwie w dniu [...], którą doręczył stronie w dniu [...], to tym samym nie ulega wątpliwości, że sprzeciw w sprawie został wniesiony w 30-dniowym terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Wobec przesądzenia, że w sprawie została wydana decyzja o sprzeciwie w ustawowym terminie, a także biorąc pod uwagę okoliczność, że podstawą prawną tej decyzji stanowił przepis art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, a więc przepis określający formalną przesłankę wniesienia sprzeciwu, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skargi dotyczących merytorycznych podstaw do wniesienia sprzeciwu, a więc okoliczności określonych w art. 30 ust. 6 i 7 prawa budowlanego, w tym więc i do kwestii czy wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego braku podstaw do wezwania spółki do uzupełnienia zgłoszenia, wskazać należy, że z literalnej treści art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ocena zatem czy instalowanie tablic i urządzeń reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czy też jedynie dokonania zgłoszenia, wymaga zbadania przez organ co najmniej okoliczność wymienionych wprost w ww. przepisie, w tym więc i kwestii czy objęta zgłoszeniem reklama będzie reklamą świetlną lub podświetloną, a zatem okoliczności wskazanej w ptk 1 kwestionowanego postanowienia. Z uwagi więc na okoliczność, że przedmiotowe zgłoszenie nie zawierało takiej informacji, zasadnym było już tylko z tej przyczyny wezwanie strony do uzupełnienia zgłoszenia. Mając natomiast na uwadze występujące w doktrynie i orzecznictwie rozbieżności co do charakteru prawnego wolno stojących i trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, kwalifikowanych jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego (tj. sporu czy powinny być one objęte wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, czy też tylko zgłoszeniem), istniały podstawy zdaniem Sądu uzasadniające wezwanie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty określone w pkt 2 i 3 postanowienia z dnia [...] nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270), orzekł jak w sentencji wyroku.