II SA/Bd 976/11

POSTANOWIENIE. Dnia 19 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2011r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia poinformować Radę Miasta [...] oraz Wojewodę [...] o istotnych naruszeniach prawa występujących w sprawie ustalenia odpłatności za usługi opiekuńcze. W rozpatrywanej przez Sąd, pod sygnaturą II SA/Bd 976/11, sprawie Prezydent Miasta W., z upoważnienia którego działał Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (MOPR) we W., na podstawie art. 3 ust. 1 i 4, art. 50 ust. 1, 3 i 5, art.101 ust. 1, art. 102 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 5, art. 109, art. 110 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 127, poz. 1055), przyznał pomoc w formie usług opiekuńczych oraz ustalił ustalając odpłatność za ww. usługi. Ustalając konkretną wysokość odpłatności za usługi opiekuńcze, organ oparł się na treści Załącznika nr 2 do Uchwały Nr 71/XXV/2004 Rady Miasta W. z dnia 11 października 2004 r. w sprawie realizacji zadań własnych z zakresu pomocy społecznej przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we W. oraz określenia zasad zwrotu wydatków poniesionych przez Gminę Miasto W. w zakresie realizacji zadań własnych. W załączniku tym w pkt 8 Rada Miasta ustaliła, iż odpłatność za usługi zależna jest od posiadanego dochodu osoby gospodarującej lub dochodu na osobę w rodzinie. W aktach sprawy Prezydent przedstawił także tabelę wysokości odpłatności w % ustalonej do ceny usług dla osób samotnie gospodarujących, sporządzoną w oparciu o ww. uchwałę z dnia 11 października 2004 r. Analizując treść ww. uchwały Sąd stwierdził, że podstawą prawną jej uchwalenia był m.in. art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania. Należy zwrócić uwagę, iż uchwalona na podstawie art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej uchwała określająca m.in. szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze – jest aktem prawa miejscowego. Tego rodzaju uchwała dotyczy bowiem spraw publicznych o znaczeniu lokalnym, jest aktem prawnym o charakterze generalnym i abstrakcyjnym i zawiera przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 637/04 i z dnia 14 lutego 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 600/04, WSA w Poznaniu z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 25/05 oraz WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 193/10, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie (art. 88 ust. 1 Konstytucji RP). Stosownie do postanowień ustawy z dnia 20 lipca 2000r o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. nr 62, poz.718 ze zm.) akty prawa miejscowego są ogłaszane w wojewódzkim dzienniku urzędowym i wchodzą w życie po 14 dniach od dnia ogłoszenia, chyba że dany akt określi termin dłuższy (art. 13 pkt 2, art. 4 ust. 1 ww. ustawy). Tymczasem powyższa uchwała Rady Miasta W. – jak wynika z samej jej treści, jak też z ustaleń Sądu – nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Przepis § 2 uchwały stanowi jedynie, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. Nieogłoszenie aktu prawa miejscowego w dzienniku urzędowym powoduje, że taki przepis nie ma mocy obowiązującej i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1151/10), w tym przypadku - w sprawie odpłatności za usługi opiekuńcze. Wydanie decyzji w oparciu o zapisy uchwały będącej aktem prawa miejscowego, która jednakże nie została w wyżej określony sposób opublikowana, skutkuje uznaniem, iż taka decyzja (lub jej część) została wydana bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Ze względu na powyższe, a ponadto mając na uwadze, że badając sprawę ze skargi na konkretną decyzję administracyjną Sąd może usunąć z obrotu prawnego tylko tą pojedynczą decyzję, bez możliwości uchylenia wadliwej uchwały, która może stać się podstawą wydania szeregu wadliwych decyzji administracyjnych – konieczne stało się zasygnalizowanie w trybie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) Radzie Miasta oraz Wojewodzie K. – P. wyżej wskazanego istotnego naruszenia prawa.