II SO/Bd 16/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. J. o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny postanawia 1. wymierzyć Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości [...] zł (pięćset złotych); 2. zasądzić od Wójta Gminy na rzecz S. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. S. J. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej P.p.s.a.), złożył wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku podano, że [...] marca 2018 r. Stowarzyszenie wysłało skargę na bezczynność Wójta Gminy, która nie została przekazana do Sądu. Do skargi o wymierzenie grzywny skarżący dołączył kopię: skargi na bezczynność z [...] marca 2018 r. Sądowi znany jest z urzędu fakt, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie, organ nie przesłał Sądowi skargi Stowarzyszenia na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu, że skarga dotyczyła bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z [...] marca 2018 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie organ nie przesłał Sądowi skargi Stowarzyszenia na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Tym samym, skoro wskazana powinność i terminowość przekazania skargi nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżące Stowarzyszenie. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Ponadto, nie ma żadnego znaczenia dla obowiązku organu przekazania skargi do sądu w ustawowo wyznaczonym terminie, udostępnienie informacji publicznej nawet z usprawiedliwionym opóźnieniem. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z 20.09.2011 r., II OZ 799/11, z 30.06.2010 r., I OZ 495/10; z 11.01.2011 r., I OZ 996/10; z 15.06.2011 r., I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA). Dla wymierzenia grzywny nie mają znaczenia powody nieprzekazania przez organ skargi wraz z aktami sprawy sądowi administracyjnemu (por. postanowienie NSA z 28.11.2012 r., I OZ 868/12, publ. LEX nr 1239526; postanowienie NSA z 25.08.2011 r., akt I OZ 597/11, publ. LEX nr 896315). W tym wymiarze mieści się represyjność wskazanego środka prawnego, służąca także zapobieżeniu powtarzaniu się podobnych uchybień w przyszłości. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy był zobligowany na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i jej zasadności będzie sąd administracyjny, który oceni, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało, sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu, zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło [...] zł, a w drugim półroczu 2016 r. wyniosło [...] zł, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. i w drugim półroczu 2016 r. (Monitor Polski z 2018 r. poz. 187). Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Wymaga podkreślenia, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto, skarga dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni. W związku z powyższym Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art.154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 i art. 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego adwokata – ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w wysokości [...] zł, tj. łącznie [...] zł.