II SO/Bd 30/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. B. o wymierzenie spółka T. grzywny postanawia 1. wymierzyć spółka T. grzywnę w wysokości 1000 (tysiąca) złotych, 2. zasądzić od spółka T. na rzecz S. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 18 grudnia 2018 r. S. B. (dalej "skarżący") na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2018r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), złożył w tutejszym Sądzie wniosek o wymierzenie spółka T. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 19 września 2018 r. wysłał skargę na bezczynność spółka T., która nie została przekazana do Sądu. Do skargi o wymierzenie grzywny skarżący dołączył kopię skargi na bezczynność z dnia 18 września 2018 r. oraz dowód jej nadania. Odpowiadając na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Spółka potwierdziła, że otrzymała ww. skargę na bezczynność. Spółka wyjaśniła także, że skarżący dwukrotnie zwracał się o udostępnienie tych samych informacji publicznych, pomimo że już raz taki sam wniosek częściowo został uwzględniony; po rozstrzygnięciu odnośnie pierwszego wniosku skarżący nie składał wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odwołania czy skargi. Zdaniem Spółki nie ma ona w tej sytuacji obowiązku udzielenia odpowiedzi na ponowny, taki sam wniosek o udostępnienia informacji publicznej, a skarga na jej bezczynność jest w tej sytuacji niedopuszczalna. Nieprzekazanie skargi nie wynikało z lekceważenia wnioskodawcy, lecz zaistniało w wyniku dokonanej kwalifikacji prawnej pism wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu, iż skarga S. B. dotyczyła bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ. Należy zauważyć, że art. 55 § 1 p.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z dnia 18 września 2018 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność spółka T. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Należy podkreślić, że jak wynika z załączonej do odpowiedzi na wniosek informacji Krajowego Rejestru Przedsiębiorców spółka T. [...]est spółką, w której wszystkie udziały posiada Gmina M. T., natomiast jak wynika z BIP Spółki oraz BIP M. T. – jest jednostką organizacyjną wykonująca zadania publiczne w zakresie zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty gminy w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę. Spółka jest zatem podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązanym co do zasady do udostępnienia informacji publicznej. W zakresie dotyczącym rozpatrywania skargi w postępowaniu o udostępnianie informacji publicznej ciążą na niej zatem takie same obowiązki jak na organie administracji. Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka obowiązana była do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie, Spółka nie przesłała Sądowi skargi S. B. na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Tym samym skoro wskazana powinność i terminowość przekazania skargi nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącego. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Ponadto nie ma żadnego znaczenia dla obowiązku spółka T. przekazania skargi do sądu w ustawowo wyznaczonym terminie, okoliczność, że już udostępniła informację publiczną. Samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać jej oceny i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Dla wymierzenia grzywny nie mają znaczenia powody nieprzekazania przez organ skargi wraz z aktami sprawy, sądowi administracyjnemu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r. o sygn. akt I OZ 868/12, publ. LEX nr 1239526; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2011 r. o sygn. akt I OZ 597/11, publ. LEX nr 896315). W tym wymiarze mieści się represyjność wskazanego środka prawnego, służąca także zapobieżeniu powtarzaniu się podobnych uchybień w przyszłości. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że spółka T. były zobligowany na podstawie art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i jej zasadności będzie sąd administracyjny, który oceni, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w czwartym kwartale 2018 r. wyniosło 4863,74 zł, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w czwartym kwartale 2018 r. (Monitor Polski z 2019 r., poz. 155). Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Wymaga podkreślenia, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto skarga z dnia 18 września 2018 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni. W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego – ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w wysokości 480 zł – tj. łącznie 580 zł.