I SA/Gd 1133/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "O.p", stwierdził, że odwołanie T.W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2011r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2011 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości nabytych w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w kwocie 11.781,00 zł zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W toku postępowania organy ustaliły, że na podstawie zawartych w 2011 r. umów sprzedaży T.W. wraz ze współwłaścicielami I.M. i D.M. - dokonał odpłatnego zbycia nieruchomości położonych w miejscowości G., gmina S. stanowiących: - niezabudowaną działkę nr [...] o obszarze 0.3087 ha za cenę 46.305,00 zł - umowa sprzedaży z dnia 11 lutego 2011 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]), - niezabudowaną działkę nr [...] o obszarze 0.3266 ha za cenę 51.000,00 zł - umowa sprzedaży z dnia 2 marca 2011 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]), - niezabudowaną działkę nr [...] o obszarze 0.3171 ha wraz z udziałem wynoszącym po 1/10 części (łącznie 2/10 części) w prawie własności działki [...] o obszarze 0.1149 ha za cenę 44.394,00 zł - umowa sprzedaży z dnia 30 czerwca 2011 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]). Działki nr [...] i [...] powstały w wyniku podziału działki [...] . Z kolei działki nr [...] , [...] i [...] powstały w wyniku podziału działki [...] . Prawo własności działki nr [...] o obszarze 5.2320 ha T.W. wraz z I. i D. M. nabyli - w udziałach wynoszących po 1/2 części na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości zawartej w dniu 5 czerwca 2008 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]). Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] 2017 r., określił T.W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2011 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości nabytych w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w kwocie 11.781,00 zł. Organ I instancji uznał, że dokonana w 2011 r. sprzedaż ww. nieruchomości stanowi źródło przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), miała bowiem miejsce przed upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie tego. Ww. decyzja z dnia [...] 2017 r., została przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego na zgłoszony w Urzędzie Skarbowym adres zamieszkania podatnika K. [...] . Adres ten był wskazywany przez podatnika jako adres miejsca zamieszkania w korespondencji z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w toku czynności sprawdzających (pismo z dnia 9 września 2016 r.) oraz w toku całego postępowania podatkowego (pisma z dnia 29 grudnia 2016 r. i z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz dwa pisma z dnia 31 stycznia 2017 r.). Strona nie zawiadomiła organu I instancji o zmianie swojego adresu, zgodnie z treścią art. 146 o.p., nie podała również adresu do doręczeń w kraju, ani nie ustanowiła pełnomocnika. Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na przepisy regulujące tryb doręczeń , tj. art. 148 § 1, art. 149, art. 150 § 1, art. 150 § 2-4 O.p. wskazał, że przesyłka polecona zawierająca decyzję z dnia [...] 2017 r., była dwukrotnie awizowana - w dniu 22 lutego 2017 r. i w dniu 2 marca 2017 r. (zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono na drzwiach mieszkania adresata). Po upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej została ona w dniu 9 marca 2017 r. zwrócona nadawcy z adnotacją poczty: "zwrot, nie podjęto w terminie" i pozostawiona w aktach sprawy. W związku z powyższym Dyrektor IAS uznał, że decyzję z dnia [...] 2017 r., przesłaną podatnikowi na adres zamieszkania ul. K. [...] , uznać należy za skutecznie doręczoną w dniu 8 marca 2017 r. Organ wyjaśnił, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został rozpatrzony odmownie, albowiem postanowieniem z dnia [...] 2017 r., odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem mając na uwadze, że stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, należało przyjąć, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, upłynął w dniu 22 marca 2017 r. Tymczasem odwołanie od tej decyzji zostało nadane w urzędzie skarbowym w dniu 28 kwietnia 2017r., tj. 37 dni po upływie terminu wskazanego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Organ stwierdził, że termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. jest terminem zawitym, co oznacza, że wniesienie odwołania po jego upływie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków procesowych. Wniesienie odwołania po terminie skutkuje pozostawieniem go bez rozpatrzenia - stosownie do art. 228 § 1 pkt 1O.p. W skardze na powyższe postanowienie T.W. wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, że tego samego dnia tj. [...] 2017 r. wydano postanowienie odmawiające przywrócenie terminu i w tej sytuacji niewątpliwym jest, że odwołanie załączone do wniosku zostało złożone po terminie. Skarżący wskazał, że na posesji znajdują się trzy zabudowania i nie wiadomo, na których drzwiach zawisła rzekoma adnotacja o awizowaniu przesyłki. T.W. stwierdził, że organ winien odnieść się do okoliczności niniejszej sprawy i ustalić w jaki sposób doręczyciel dokonuje doręczeń a wówczas stwierdziłby, że nie jest to przymocowanie zawiadomienia do drzwi wejściowych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Argumentacja prawna przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest prawidłowa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. w art. 223 § 2 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Termin 14 dni na wniesienie odwołania wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. nie został w sprawie zachowany. Decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 8 marca 2017 r., odwołanie wniesiono w dniu 28 kwietnia 2017 r., a wiec z uchybieniem 14-dniowego terminu. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został przez organ oddalony, z uwagi na jego złożenie po terminie. Wskazać należy, że w sytuacji, gdy strona po wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy w pierwszej kolejności rozpatruje wniosek o przywrócenie terminu. Organ ma bowiem obowiązek zbadać z urzędu w każdej sprawie, czy zażalenie zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu na dokonanie tej czynności. Jeżeli wniosek nie zostanie uwzględniony, organ rozstrzyga kwestię wniesionego odwołania, wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Okoliczność wydania obu postanowień jednego dnia, nie narusza uprawnień strony, a częstą praktyką organów administracji jest wydawanie obu postanowień w jednym akcie. Wskazać także należy, że skarżący nie kwestionował w złożonym wniosku o przywrócenie terminu prawidłowości doręczenia decyzji. Organ doręczył decyzję na adres wskazywany przez skarżącego w toku postępowania. Przesyłka została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na podstawie art. 150 § 4 O.p. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana w dniach 22 lutego 2017 r. i w dniu 2 marca 2017 r., a w druku zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym wskazano, że zawiadomienie o nadejściu przesyłki umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Przesyłka została zwrócona nadawcy z adnotacją poczty "zwrot, nie podjęto w terminie" po upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej w dniu 9 marca 2017 r. Organ pozostawił przesyłkę w aktach sprawy i uznał doręczenie za dokonane w dniu 8 marca 2017 r. Tryb doręczenia przesyłki odpowiadał wymogom art. 150 O.p. Skarżący wskazał w skardze, że na posesji znajdują się trzy zabudowania i nie wiadomo, na których drzwiach zawisła adnotacja o awizowaniu przesyłki. Zarzut ten nie był podnoszony w postępowaniu przed organem. Skarżący podważa obecnie skutki doręczenia zastępczego. Do kwestionowania skutków doręczenia zastępczego właściwa jest instytucja przywrócenia terminu (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. II FSK 1343/10, postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. I FZ 420/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. IV SA/Wa 3107/16, B. Gruszczyński w Ordynacja podatkowa Komentarz, Wolters Kluwer S.A. Warszawa 2015 r., str. 773 oraz wyrok SN z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70, OSN CP Nr 6/1971, poz. 100 i wyrok TK z dnia 15 października 2002 r. sygn. SK 6/02, OTK z 2002 r. nr 5A, poz. 65, dotyczące analizowanej kwestii w postępowaniu cywilnym). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, bowiem skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.