I SA/Gd 1247/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. od decyzji Wójta Gminy z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawą decyzji były następujące ustalenia i rozważania: W dniu 27 stycznia 2015 r. do Urzędu Gminy wpłynęła deklaracja strony na podatek od nieruchomości na rok 2015. Spółka zadeklarowała do opodatkowania 240 m² gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 6933 m² jako grunty pozostałe, oraz powierzchnię 866,52 m² jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia w terminie 7 dni załącznika ZN-1/A do deklaracji z wyjaśnieniem odnośnie opodatkowania gruntów o powierzchni 6933 m² jako "grunty pozostałe". Podatnik złożył w dniu 17 lutego 2015 r. załącznik ZN-1/A wraz z wyjaśnieniem, w którym podał, że wskazany grunt o powierzchni 6933 m² jest ogólnodostępnym trawnikiem i nie jest bezpośrednio związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Decyzją z dnia 7 grudnia 2015 r. Wójt Gminy określił Spółce wysokość podatku od nieruchomości za rok 2015 w wysokości 18.886 zł, przyjmując do opodatkowania stawkę jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej co do powierzchni gruntów 240 m² i 6933 m² oraz stawkę jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w stosunku do powierzchni 866,52 m². W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że grunt o powierzchni 6933 m² znajduje się na mocy umowy użyczenia w posiadaniu przedsiębiorcy tj. spółki akcyjnej dlatego też winna być zastosowana do tego gruntu najwyższa stawka podatku tzn. stawka podatku związana z działalnością gospodarczą. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie m.in. przepisów prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. SKO wyjaśniło, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Posiadaczem rzeczy, zgodnie z art. 336 k.c. jest ten kto rzeczą włada, użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca (posiadacz zależny). Posiadanie takie powstaje zwykle w wyniku wydania rzeczy przez właściciela na podstawie umowy cywilnoprawnej. Skarżąca Spółka zawarła w dniu 30 września 2012 r. umowę użyczenia z Gminą, na mocy której wzięła do używania sporny teren o powierzchni 6933 m². Kolejno Kolegium wyjaśniło, że sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Natomiast dla przyjęcia, czy nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy ustalenie, że znajduje się ona w posiadaniu przedsiębiorcy (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą). Bez znaczenia pozostaje okoliczność czy i jak przedmiot opodatkowania jest wykorzystywany. Jedyne wyjątki od reguły związania nieruchomości posiadanej przez przedsiębiorcę (bądź podmiot prowadzący działalność gospodarczą) z działalnością gospodarczą przewidziane są w ust. 2a ww. przepisu – w tym zakresie Kolegium przywołało treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 obowiązującą od dnia 1 stycznia 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka, zarzucając decyzji SKO naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122 i art. 187 § O.p. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawą rozstrzygnięcia winien być przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzemieniu obowiązującym w 2015 r. Kolejno wskazano, że SKO w istocie nie odniosło się argumentacji odwołania dotyczącej niepodjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy stwierdzając, że ciężar dowodu na okoliczność wyłączenia przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z działalnością gospodarczą spoczywa na spółce. Stanowisko takie jest niewłaściwe. NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2014 r. II FSK 2690/14 LEX nr 1591827 stwierdził bowiem, że obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym obciąża wyłącznie organy podatkowe, które nie mogą na adresata decyzji przenosić konieczności udowadniania jakichkolwiek okoliczności sprawy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 18/09; OTK ZU 6/A/2013. poz. 80), w którym Trybunał wskazał, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, przy czym w świetle art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skoro w świetle regulacji Ordynacji podatkowej organy podatkowe są obowiązane zebrać materiał dowodowy umożliwiający rozpatrzenie sprawy, to w konsekwencji muszą - inaczej niż utrzymuje się w praktyce - gromadzić dowody zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść podatnika. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że wyrażona w art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, nie jest zasadą ogólnosystemową. Jeżeli ustawodawca zamierza w postępowaniu przed organami administracji publicznej, w tym podatkowej, przerzucić ciężar dowodu na jednostkę, czyni to wprost przez ustanowienie określonej regulacji, wyłączając jednocześnie czy modyfikując działanie - odpowiednio - Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej. SKO nie zbadało istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zawarcia umowy użyczenia. Nie przeprowadzono żadnego dowodu zmierzającego do ustalenia zgodnego zamiaru stron co do celów tej umowy, tym bardziej że jej konstrukcja bliższa jest umowie świadczenia usług w zakresie utrzymania terenu w czystości i ładzie poprzez jego sprzątanie, utrzymywanie zieleni, strzyżenie trawników ( § 4 umowy ). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ((tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, określanej dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów strony skarżącej w powyższym zakresie powtórzyć należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd. W szczególności Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając treści art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niemniej jednak trzeba mieć na względzie, że wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut zaniechania zebrania zupełnego materiału dowodowego, nie może zostać uwzględniony. Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez SKO wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p. nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, albowiem organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do argumentów skargi odnośnie niepodjęcia przez organy niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu wyjaśnienia sprawy, popartego przez stronę wyrokiem NSA, z dnia 28 listopada 2014 r., II FSK 2690/14, LEX nr 1591827, należy wskazać, że wyrok ten, który Sąd w całości popiera, nie dość, że dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego, to jeszcze innej dziedziny prawa podatkowego. Co prawda słusznie wskazano, że SKO nieprawidłowo przywołało treść zastosowanego przepisu prawa materialnego jednakże pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie. Ustosunkowując się do podnoszonego w trakcie postępowania odwoławczego argumentu strony skarżącej co do tego, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej wskazania wymaga, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10). Wyłączenie ze względów technicznych może być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi, do których należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego jak i opinie specjalistów ( biegłych ) zakresu budownictwa z tym, że nie są to środki dowodowe wyłącznie właściwe. W postępowaniu ma zastosowanie zasada wyrażona w art. 180 § 1 O.p., w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne prawem (wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1228/08). Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku), stanowił bowiem, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy na tę działalność są wykorzystywane, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, m.in. powołany przez SKO w odpowiedzi na skargę - a który to pogląd skład orzekający podziela - że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem prowadzonej działalności. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07). Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjami o remontach, modernizacjach, adaptacjach. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności (por. wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również stanowisko, że brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (gruntu) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. "Względy techniczne" przy tym powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli gruntu, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłączenie gruntów z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy (por. wyrok z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Bk 516/10). W wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 64/09, Sąd stwierdził: " (...) "względy techniczne" to obiektywne przeszkody, które mają związek ze stanem technicznym budynku, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika, wywołane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (...) nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą." Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy, że z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wynika, iż strona skarżąca zawierając z Gminą w dniu 30 września 2012 r. umowę użyczenia działek o numerze geodezyjnym nr [...] część [...] i [...] o łącznej powierzchni 6933 m² na prowadzenie działalności gospodarczej na użytkowanym gruncie pod realizację terenów rekreacji, zobowiązała się w § 7 do ponoszenia ciążących na niej opłat publiczno - prawnych, co w ocenie Sądu jednoznacznie dowodzi po pierwsze, że Spółka użytkowała teren dla celów działalności gospodarczej, a po drugie miała świadomość tego, że będzie musiała ponosić koszty podatku od nieruchomości. Co więcej, potwierdzeniem tej okoliczności są wnioski Spółki o wyrażenie zgody przez Gminę na posadowienie namiotu na powyższym gruncie. W ocenie Sądu prawidłowo skonstatował organ odwoławczy, że ta okoliczność była wystarczająca do uznania w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że opodatkowane grunty związane są z działalnością gospodarczą strony (mimo powołania treści przepisu w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.). Dodatkowo należy wskazać, że z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe dla działek o numerze geodezyjnym nr [...] w części [...] i [...] oddanych w wyniku umowy użyczenia wynika, że owo użyczenie zostało sklasyfikowane jako Bz, tj. tereny rekreacyjno - wypoczynkowe za wyjątkiem działki [...] o pow. 0,0362 ha stanowiącej RV (działka ta jednak podlega również opodatkowaniu stawką podwyższoną na podstawie przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W konsekwencji należy uznać za prawidłowe ustalenia organów obu instancji, że działki oddane w użyczenie i wpisane do ewidencji gruntów jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe podlegają dyspozycji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., skoro Spółka jest w ich posiadaniu, i co więcej w żaden sposób nie wykazała, że ze względów technicznych nie może ich wykorzystywać na cele związane z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym właściwie przyjęto dla spornych nieruchomości stawką podatku przewidzianą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą i dokonano prawidłowego ustalenia podatku na podstawie stawek określonych w uchwale Rady Gminy. Marginalnie Sąd wskazuje, że tożsame stanowisko przyjął tut. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1044/15. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.