I SA/Gd 1301/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 28 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. oddala skargę. G.D. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2009 (PIT-38), w którym wykazał inne przychody w kwocie 105.893,96 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 17.276,79 zł, dochód w wysokości 88.617,17 zł. Należny podatek dochodowy (przy zastosowaniu stawki 19%) wyniósł 16.837 zł. Następnie w dniu 18 listopada 2011 roku G.D. złożył korektę zeznania PIT-38 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2009 wykazując zryczałtowany podatek dochodowy obliczony od przychodów (dochodów), o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt. 1-5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn.zm.) – dalej w skrócie zwanej u.p.d.o.f., uzyskanych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości 3.179,18 zł oraz kwotę do zapłaty w wysokości 3.179,00 zł. W wyniku złożonej korekty podatnik wniósł o zwrot podatku z powyższego tytułu w wysokości 5.585 zł. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec G.D. postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. z tytułu obrotu kapitałami pieniężnymi. Organ pierwszej instancji ustalił, że podatnik uzyskał w 2009 r. dochód w formie wypłaconych odsetek w wysokości 12.303,31 CHF, w związku z czym decyzją z dnia 19 marca 2012 r. określił G.D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu obrotu kapitałami pieniężnymi w kwocie 6.466 zł. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty uznając, że podatek określony decyzją z dnia 19 marca 2012 roku jest podatkiem należnym. Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatnika odwołania od decyzji z dnia 19 marca 2012 r. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 30 października 2012 r., zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego. Decyzją z dnia 31 grudnia 2012 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego zmienił swoją decyzję z dnia 19 marca 2012 roku poprzez określenie wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 roku z tytułu obrotu kapitałami pieniężnymi na kwotę 6.908 zł. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013 roku. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 696/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013 r. Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3661/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 sierpnia 2013 r. i oddalił skargę. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej podjął z urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 roku. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego na decyzję odmawiającą podatnikowi stwierdzenia nadpłaty, decyzją z dnia 28 lipca 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie było sporne, iż G.D. w 2009 roku uzyskał dochód w formie wypłaconych odsetek. Podatnik wskazywał jednak, że odsetki wpłynęły na wspólne konto bankowe jego i małżonki, a zatem ich beneficjentem byli oboje małżonkowie co skutkuje tym, że przychód z tego tytułu winien zostać rozdzielony po połowie na każdego z nich. Organ odwoławczy nie zgodził się z powyższym zapatrywaniem strony i stwierdził, że z informacji uzyskanej od zagranicznej administracji podatkowej wynika, iż otrzymane odsetki nie stanowiły przychodów wspólnych małżonków. Organ dodał również, że w toku prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wykazywałyby przeciwieństwo ustaleń poczynionych przez organy podatkowe. Dodatkowo, jak zwrócił na to uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, ustalenia organów podatkowych znajdują potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się także ze stanowiskiem podatnika co do tego, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 121 § 1, art. 180 § 1 i 2 a także art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wskazał organ, odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego, która nie jest zadawalająca dla podatnika, nie może prowadzić do postawienia zarzutu naruszenia zasady zaufania do organu podatkowego. Ponadto z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w trakcie prowadzonego postępowania nie kwestionowano w żaden sposób autentyczności zgromadzonego materiału dowodowego. Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego G.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszanie art. 72, art. 73, art. 75, art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 210 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, a ponadto naruszenie art. 30a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że z dokumentów wystawionych przez Bank "A" wynika, iż oboje małżonkowie byli beneficjentami wypłaconych odsetek. W związku z tym, otrzymany z tego tytułu przychód winien podlegać opodatkowaniu w połowie u podatnika, a w połowie u jego żony. Strona wskazała również, że w toku postępowania podatkowego przedstawiła formularz otwarcia rachunku bankowego, z którego wynika, iż jest on prowadzony wspólnie dla obojga małżonków. Zdaniem skarżącego, organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego celem wykazania, że dochód, który wpłynął na wspólny rachunek małżonków stanowił wyłącznie dochód podatnika. Jednocześnie w sposób nieuprawniony przerzuciły na podatnika ciężar dowiedzenia tego, że tylko połowa otrzymanych odsetek winna podlegać opodatkowaniu przez G.D. Tymczasem to nie strona, lecz organ podatkowy jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem strony, w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania doszło do określenia podatku w podwójnej wysokości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu uchybienia przepisów postępowania, (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a.), których naruszenie zarzuca strona skarżąca, może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia. Zgodnie z art. 72 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej, zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Stosownie natomiast do art. 73 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej, wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku, zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Jak stanowi natomiast § 2 tego przepisu nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego, deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego, deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych, deklaracji kwartalnej dla podatku od towarów i usług - dla podatników podatku od towarów i usług. Z powyższego wynika, że nadpłata podatku ma miejsce, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa w ogóle nie powinno mieć miejsca - świadczenie nienależne, albo też świadczenie dłużnika podatkowego jest wyższe niż powinno to wynikać z treści obowiązującego prawa - świadczenie nadpłacone. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzeczeniu NSA z 11 grudnia 1998 r., I SA/Lu 1255/97, Temida (CD), Sopot 2003), gdzie stwierdzono, iż "Nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone - tzn. gdy rzeczywiście dokonana wpłata jest wyższa niż należna kwota zobowiązania podatkowego, jak i nienależnie uiszczone - tzn. gdy podatnik świadczy kwotę pieniężną, mimo że nie jest do zobowiązany lub też gdy w chwili dokonania świadczenia istniał tytuł prawny, lecz został następnie uchylony. Powstanie nadpłaty ma charakter obiektywny". Za "nadpłacony" uznać zatem należy taki podatek, który wynikał z obowiązku podatkowego określonego w ustawie podatkowej, jednakże uregulowany w wartości większej, niż wynikało to z przepisów określających elementy konstrukcyjne tego podatku, takich jak podstawa opodatkowania, stawki podatkowe, zwolnienia i zniżki. Natomiast za "należny" uznać należy taki podatek, który jest "przysługujący, należący się komuś lub czemuś" (Nowy słownik języka polskiego pod redakcją E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, str. 496). Zadeklarowana kwota zobowiązania podatkowego może być więc uznana za należną, przysługującą Skarbowi Państwa wówczas, jeżeli istniał obowiązek jej zapłaty przez podatnika. "Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). Stwierdzenie przez organ podatkowy, czy w przypadku konkretnego wniosku podatnika powstała nadpłata wymaga porównania dwóch wielkości - kwoty, do której świadczenia podatnik istotnie był zobligowany, czyli zobowiązania podatkowego i kwoty faktycznie wpłaconej. Porównanie to nie może być dokonane w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, gdyż przedmiot postępowania wyznacza treść wniosku podatnika - skoro jego przedmiotem było stwierdzenie nadpłaty, organ nie może w tym postępowaniu orzekać o wysokości zobowiązania podatkowego i - jeśli dostrzega taką konieczność - winien wszcząć postępowanie podatkowe. Dopiero gdy postępowanie to zostanie zakończone, organ uzyska wiedzę jaka jest wysokość jednego z dwóch elementów koniecznych do porównania w celu stwierdzenia, czy nadpłata istnieje, tj. wysokość zobowiązania podatkowego. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie ulega wątpliwości, że decyzja organu podatkowego w sprawie nadpłaty podatku jest konsekwencją ostatecznej decyzji wymiarowej i organy nie są uprawnione do rozstrzygania o kwocie nadpłaty bez uwzględnienia dokonanych tam ustaleń. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty organy podatkowe nie mają możliwości weryfikowania ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych określających wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., II FSK 223/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestią wpływu, jaki na postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wywiera decyzja określająca (czy ustalająca) zobowiązanie podatkowe, wielokrotnie zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 345/06 (orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA stwierdził, że postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych, ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej), w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też w niektórych sytuacjach faktyczno - prawnych, zwłaszcza wówczas, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wnioskodawca wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty, ten rodzaj postępowania ma charakter wtórny, czyli powinien być poprzedzony przeprowadzeniem postępowania w sprawie określania zobowiązań podatkowych. W wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1412/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA wyraził pogląd, że zakres rozstrzygnięcia organu podatkowego w sprawie o stwierdzenie nadpłaty, wynikający z treści wniosku oraz z treści skorygowanej deklaracji podatkowej, nie pokrywa się z zakresem rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, co wyklucza możliwość uznania tożsamości tych spraw. Przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym, określającym zobowiązanie podatkowe, muszą być wszystkie elementy konstrukcyjne tego zobowiązania, podczas gdy zakresem oceny w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest z reguły tylko jeden z wycinków tego zobowiązania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że decyzją z dnia 19 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił G.D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu obrotu kapitałami pieniężnymi w kwocie 6.466 zł. Decyzją z dnia 31 grudnia 2012 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego zmienił swoją decyzję z dnia 19 marca 2012 roku poprzez określenie wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 roku z tytułu obrotu kapitałami pieniężnymi na kwotę 6.908 zł. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013 roku. Jakkolwiek decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013 roku została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2013 r., to jednak decyzja ta stała się prawomocna wobec uchylenia wyroku WSA przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3661/13) i oddalenia skargi G.D. na decyzję organu odwoławczego. Zaistnienie w obrocie prawnym decyzji organów podatkowych obu instancji miało dwojaki skutek. Po pierwsze, organ podatkowy uzyskał wiedzę o drugim z elementów koniecznych do oceny, czy wystąpiła nadpłata w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., a po wtóre musiał uwzględnić ten element wydając decyzję w przedmiocie wnioskowanej przez stronę nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Skoro w decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego organ określił je na kwotę 6.908) zł, a strona na podstawie zeznania PIT-38 wykazała należny podatek w kwocie 3.179 zł, to oznacza, że w badanym roku nadpłata w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych nie wystąpiła. Jeżeli w obrocie prawnym znajdują się prawomocne decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, to do czasu wzruszenia tych decyzji przyjmuje się, że świadczenie podatnika powinno mieć miejsce w takiej wysokości, jaka wynika z prawomocnych decyzji. Za nieuzasadnione Sąd uznaje przy tym zarzuty strony odnoszące się do nieprawidłowego jej zdaniem ustalenia stanu faktycznego sprawy i bezpodstawnego przyjęcia, że wpłata dokonana przez bank na wspólny rachunek małżonków D. oznacza, iż był to przychód obojga małżonków, a w konsekwencji, że po stronie podatnika należało rozliczyć jedynie połowę tego przychodu. Przywołać w tym miejscu należy treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jaki zapadł w sprawie dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego G.D. za 2009 rok. W wyroku tym NSA uznał, że z dokumentów dostarczonych w ramach automatycznej wymiany informacji przez Szwajcarską Administrację Podatkową wynika, że Skarżący uzyskał odsetki w wysokości 12 303,31 CHF. Z informacji tych nie wynika natomiast, że odsetki te stanowiły łączne przychody zarówno skarżącego, jak i A.D. Wniosku takiego nie można bowiem wyprowadzić z faktu, że informacje podatkowe wskazywały na wspólne konto skarżącego i A.D. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że analiza dokumentów z dnia 27 marca 2008 roku prowadzi do konstatacji, iż pierwszy z nich nie wskazuje kto jest beneficjentem wykazanych odsetek w kwocie 12 303,31 CHF. Drugi dokument wskazuje na skarżącą jako beneficjenta odsetek w kwocie 17956,28 CHF. Trzeci z tych dokumentów podaje również nazwisko Skarżącego jako beneficjenta odsetek w kwocie 12 303,31 CHF. Natomiast tłumaczenie z języka angielskiego kopii zatytułowanej "Dokument sporządzony na papierze firmowym. W tle widnieje napis: kopia" wskazuje na "informacje ujawnione na temat numeru [...], G.D. ..." i także opiewa na kwotę 12 303,31 CHF. Na wszystkich kopiach tych dokumentów oraz tłumaczeniu z języka angielskiego widnieje również taki sam numer rachunku [...] i taki sam numer klienta [...]. Zdaniem NSA treść tych dokumentów wskazuje więc tyle, że numer konta był wspólny dla obu podatników, podobnie jak numer klienta. Natomiast w świetle jednych z tych dokumentów beneficjentem poszczególnych kwot odsetek jest G.D. a w przypadku innych dokumentów, że beneficjentem przychodów jest inna osoba, to jest A.D. jako odrębny podmiot podatkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę na to, że w toku postępowania podatkowego organy podatkowe przeprowadziły wnioskowanie nie tylko na podstawie kopii dokumentów zawierających informacje uzyskane od Szwajcarskiej Administracji Podatkowej, lecz także na podstawie informacji, które uzyskano od podatnika. Świadczy o tym materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym także pisma kierowane do strony w trakcie toczącego się postępowania, mające na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy, o czym jest mowa niżej. Zdaniem tego Sądu, podatkowy organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału miał podstawy przyjąć, że Skarżący w 2009 roku uzyskał przychód do opodatkowania w kwocie 12 303,31 CHF. NSA podkreślił również, że organy podatkowe podejmowały czynności zmierzające do wyjaśnienia kto i z jakiego tytułu był beneficjentem przekazanych odsetek na wspólne konto bankowe, czy jedynie A.D. czy też G.D. po jednej drugiej. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się pisma wzywające podatniczkę do dostarczenia dokumentów potwierdzających obrót kapitałami w 2009 roku, w tym wysokość odsetek od oszczędności uzyskanych poza granicami kraju, a także dowodów źródłowych wskazujących strony transakcji, w wyniku których powstały odsetki. Dowody te miały na celu ustalenie czy odsetki te stanowiły przychód wspólny czy odrębny dla Skarżącego i A.D. Strona nie dostarczyła jednak dokumentów przemawiających za rozdzieleniem po połowie przychodu z odsetek w wysokości 12 303,31 CHF oraz ich opodatkowania w odpowiedniej proporcji. Zdaniem NSA, podatnik nie wskazał organowi podatkowemu środków dowodowych pozwalających przyjąć za prawdziwe twierdzenie, że wskazana kwota 12 303,31 CHF stanowi łączy przychód płynący z odsetek, a więc przypadający na A.D. i G.D., a zatem powinna być opodatkowana od połowy tej sumy. Nie podważył tym samym wiarygodności danych zawartych w informacji uzyskanej od Szwajcarskiej Administracji Podatkowej. W sprzeczności z danymi zawartymi w tym dokumencie nie pozostają dane zawarte w innych informacjach udokumentowanych oraz tłumaczeniu z języka angielskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że podobieństwo dokumentów nie stanowi o tym, iż dotyczą przychodu wspólnego, a fakt przekazania odsetek na wspólne konto bankowe nie stanowi koniecznej i wystarczającej przesłanki do tego by uznać, przychód ten przyjąć należy u każdego z małżonków w jednej drugiej. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę, przychylające się do stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że fakt prowadzenia wspólnego rachunku bankowego przez obojga małżonków nie jest równoznaczny z uznaniem, iż przychody wpływające na ten rachunek stanowią dochody wspólne. Wspólny rachunek oznacza z reguły możliwość korzystania ze środków zgormadzonych na tym rachunku przez każdego ze współposiadaczy. Niemniej jednak wpływy na rachunek mogą stanowić odrębne źródło przychodów każdego podmiotu uprawnionego do dysponowania środkami zgromadzonymi na tym rachunku. W kontekście poczynionych uwag za nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem wszystkie okoliczności sprawy zostały wystraczająco wyjaśnione. Rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o zgromadzone dowody i obowiązujące przepisy prawa. Wydana decyzja uwzględnia także rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego jakie zapadło w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ podatkowy kierował się zasadą prawdy obiektywnej. Wywiązał się bowiem z obowiązku wynikającego z zasady praworządności, rozpoznał sprawę co do istoty i działał na podstawie przepisów prawa oraz podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zdaniem Sądu to, że treść kwestionowanej decyzji nie odpowiada oczekiwaniom strony, w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani też zasady prawdy obiektywnej. Dodać przy tym wypada, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 210 Ordynacji podatkowej. Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle czytelne i wyczerpujące, że nie ma wątpliwości co do tego jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Organ przytoczył nadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania decyzji, a więc wyczerpał dyspozycję przytoczonych wyżej przepisów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.