I SA/Gd 1301/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia 30 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej producentowi rolnemu oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 kwietnia 2019 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "Dyrektor OR"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a.") w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2137 ze zm., dalej "u.a.r.m.r."), w zw. z § 13r rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm., dalej jako "Rozporządzenie RM z 27 stycznia 2015 r."), po rozpatrzeniu odwołania K. J. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej jako "Kierownik BP") z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie udzielenia pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. W dniu 16 października 2018 r. Skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Producent oświadczył, iż posiadał ubezpieczenie co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej z wyłączeniem łąk i pastwisk co najmniej od jednego z ryzyk. Producent wskazał, iż wnioskuje o pomoc publiczną, udzielaną na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 193 z 1.7.2014, str. 1-75), tj. w przypadku gdy szkody wyniosły powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej lub średniej rocznej produkcji roślinnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły szkody, albo z trzech ostatnich lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najniższej i najwyższej wielkości produkcji. Skarżący wniósł o udzielenie pomocy finansowej do powierzchni 85,65 ha upraw rolnych, w których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% danej uprawy na powierzchni tej uprawy i poniżej 70% danej uprawy na powierzchni tej uprawy. Producent złożył oświadczenie dotyczące położenia gospodarstwa rolnego, w którym wskazał, iż jego gospodarstwo rolne jest położone na obszarach z ograniczeniami naturalnymi oraz oświadczył, iż nie otrzymał odszkodowania z tytułu wystąpienia szkód spowodowanych przez suszę lub powódź w 2018 r. w uprawach rolnych oraz że wszystkie podane dane są prawdziwe i zgodne ze stanem faktycznym. Do wniosku rolnik załączył wykaz działek ewidencyjnych i powierzchni upraw, na których wystąpiły szkody oraz protokół nr [...] z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego oraz załącznik dotyczący szkód w produkcji roślinnej. Ponadto strona załączyła do wniosku umowę ubezpieczenia upraw rolnych z dnia 14 listopada 2017 r. zawartą z A S.A. na okres ubezpieczenia od 23 listopada 2017 r. do 22 listopada 2018 r., obejmującą uprawy o łącznej powierzchni 43,45 ha. Strona złożyła protokół nr [...] z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym, potwierdzony przez wojewodę dnia 17 października 2018 r. 2.2. Decyzją z dnia 30 stycznia 2019 r. Kierownik BP przyznał Skarżącemu pomoc finansową o wartości brutto 21 412,50 zł, stanowiącej równowartość 4982,66 euro, do szkód powstałych w uprawach rolnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. pomoc finansową pomniejsza się, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. W trakcie postępowania dowodowego organ ustalił, iż dostarczona przez stronę polisa ubezpieczeniowa nie obejmuje swoim zakresem 50% powierzchni upraw w dniu wystąpienia szkody. Do powyższych ustaleń organ doszedł na podstawie wyników oględzin działki ewidencyjnej przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym producenta dnia 1 grudnia 2018 r. W załączniku do wniosku o przyznanie pomocy finansowej strona dla ww. działki zadeklarowała powierzchnię 4,22 ha. Zaś w wyniku oględzin ustalono jej powierzchnię na 5,28 ha. Organ ustalił łączną powierzchnię upraw na 87,01 ha. Powierzchnia upraw, która zgodnie z § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. miała być objęta ubezpieczeniem wynosiła 43,51 ha, natomiast polisa ubezpieczeniowa przedstawiona przez stronę obejmowała powierzchnię 43,45 ha. W związku z powyższym pomoc finansową pomniejszono o 50%. 2.3. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego od ww. decyzji, Dyrektor OR decyzją z dnia 30 kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując treść § 13r ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 4, ust. 6, ust. 8, ust. 9, ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. wskazał, że w protokole z oszacowania szkód powstałych w uprawach rolnych przedłożonym przez producenta łączna powierzchnia upraw rolnych w sezonie wegetacyjnym wynosiła 85,65 ha. W toku postępowania wyjaśniającego Kierownik BP ustalił, że zadeklarowana przez producenta we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, złożonym dnia 2 maja 2018 r., powierzchnia łączna upraw rolnych wynosi 87,11 ha, a zatem nie była zgodna z powierzchnią wskazaną w protokole oszacowania szkód powstałych w gospodarstwie rolnym. Różnica dotyczyła w szczególności uprawy rolnej położonej na działce ewidencyjnej, której powierzchnia według wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynosiła 5,38 ha, zaś według protokołu z oszacowania szkód - 4,22 ha. Prawidłowe ustalenie powierzchni łącznej upraw rolnych w dniu wystąpienia szkody miało znaczenie w kontekście zastosowania sankcji z § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r., gdyż w przypadku uznania powierzchni z wniosku o przyznanie płatności za wiążącą, wówczas pomoc finansowa dla producenta powinna być zmniejszona o 50 %. W związku z tym organ I instancji zlecił wykonanie kontroli na miejscu działki ewidencyjnej celem ustalenia powierzchni użytkowanej rolniczo przez stronę. Kontrola została przeprowadzona w dniu 1 grudnia 2018 r. i wykazała, że powierzchnia użytkowana rolniczo wynosiła 5,28 ha, a więc o 1,06 ha większa niż zawarta w protokole z oszacowania szkód i potem zadeklarowana przez stronę we wniosku o przyznanie pomocy finansowej do szkód w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Strona w odwołaniu podniosła, że nie podważa ustaleń przeprowadzonej kontroli, natomiast wskazała, że jej wynik nie oddaje rzeczywistej powierzchni upraw z dnia wystąpienia szkód. Jako przyczyny różnicy w powierzchni uprawy na działce ewidencyjnej wskazała: po pierwsze, zniszczenie pasa upraw na zachodniej części działki przez ciężki sprzęt wykorzystywany podczas prac ziemnych przeprowadzanych po dniu 2 maja 2018 r. przez PKP na obszarze kolejowym przylegającym do działki producenta; po drugie, zniszczenie pasa upraw po wschodniej stronie działki przez pojazdy wywożące żwir z sąsiadującej działki. Organ odwoławczy postanowił zweryfikować ww. okoliczności podniesione przez stronę. Odnosząc się do wskazanej przez producenta przyczyny zmniejszenia wielkości uprawy w postaci prowadzenia prac inwestycyjnych w pasie kolejowym położonym wzdłuż zachodniej granicy działki ewidencyjnej organ II instancji wskazał, że strona jako dowody na okoliczność zniszczenia uprawy przedstawiła jedynie własne oświadczenie z którego wynika, że prace były prowadzone po złożeniu przez stronę wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (2 maja 2018 r.), a przed szacowaniem szkód w uprawach przez komisję 16 lipca 2018 r., oraz pisemne oświadczenie H. J., właścicielki działki ewidencyjnej oraz P. L., sąsiada strony, potwierdzające oświadczenie strony. Dyrektor OR zwrócił się do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z prośbą o udzielenie informacji, czy w okresie od 2 maja 2019 r. do 16 lipca 2019 r. były prowadzone w pasie obszaru kolejowego znajdującego się wzdłuż działki ewidencyjnej o powierzchni 5,28 ha prace inwestycyjne polegające na położeniu linii światłowodowej oraz o wskazanie w jaki sposób były prowadzone roboty budowlane i na jakiej powierzchni, jaki rodzaj sprzętu budowlanego został zastosowany do przeprowadzenia inwestycji oraz, czy podczas prowadzenia prac budowlanych występowano do właściciela powyższej działki o udostępnienie jej na czas realizacji inwestycji, a także o przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii projektu określającego położenie linii światłowodowej oraz kopii pism do właścicieli działki. Pismem z dnia 28 marca 2019 r. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wskazała, że w ww. okresie nie były prowadzone żadne prace inwestycyjne wzdłuż ww. działki ewidencyjnej. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. jako spółka Skarbu Państwa powołana w celu utrzymywania torów kolejowych w należytym stanie oraz prowadzenia prac inwestycyjnych wzdłuż infrastruktury kolejowej, jest zobligowana do należytego udokumentowania prowadzonych prac ziemnych. Wykroczenie poza obszar kolejowy na cudzą własność jest dopuszczalne wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach oraz za wiedzą i zgodą właściciela nieruchomości, zaś w przypadku powstania zniszczeń - również za odszkodowaniem. Organ odwoławczy wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych innych dowodów na zaistnienie okoliczności w postaci prowadzenia takich prac przez PKP PLK S.A. poza oświadczeniem strony oraz dwóch świadków. W dodatku z uzyskanej od PKP PLK S.A. odpowiedzi na zapytanie organu wynika, że takowe prace nie były w ogóle prowadzone w okresie wskazanym przez stronę w odwołaniu. Organ uznał, że oświadczenie złożone przez stronę w odwołaniu nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym. W związku z powyższym, organ odwoławczy ocenił, że wskazana przez stronę okoliczność nie została udowodniona. Weryfikując drugą przyczynę zmniejszenia uprawy na działce ewidencyjnej organ odwoławczy postanowił wykorzystać zdjęcia satelitarne z systemu LPIS działek oraz zdjęcia wykonane w trakcie przeprowadzonej kontroli z dnia 1 grudnia 2018 r. Na podstawie powyższego materiału dowodowego organ II instancji ustalił, że podana przez producenta żwirownia nie znajduje się na sąsiedniej działce ewidencyjnej nr [...], ale na innej działce ewidencyjnej. Na podstawie zdjęć wykonanych w trakcie kontroli organ wskazał, że żwirownię od działki, na której znajdowała się uprawa producenta, oddziela wał ziemny o wysokości kilku metrów, usypany z ziemi wydobytej w trakcie eksploatacji żwirowni. Bezpośrednio za wałem znajduje się spadek terenu w przedziale od 10% do 20%, co w praktyce uniemożliwia bezpośrednie przedostanie się pojazdami ciężarowymi z terenu żwirowni na działkę rolną producenta. Wzdłuż powyższego wału faktycznie znajdują się ślady kolein świadczące o poruszaniu się maszyn rolniczych, co potwierdzają zdjęcia z kontroli na miejscu ale powstała w ten sposób droga jest nieutwardzona i wykorzystanie jej przez pojazdy ciężarowe byłoby niepraktyczne z racji możliwości rozmiękania drogi po opadach atmosferycznych. W dodatku, na podstawie zdjęć satelitarnych organ ocenił, że wykorzystanie tej drogi wymagałoby również przejeżdżania przez sąsiednią działkę ewidencyjną, co podobnie jak w przypadku działki Skarżącego, na której znajdują się uprawy producenta, wymagałoby uzyskania przez żwirownię zgody właścicieli obu działek. Ponownie organ odwoławczy wskazał, że strona poza oświadczeniem złożonym w odwołaniu nie przedstawiła innych dowodów na zaistnienie powyższej okoliczności. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że z oświadczenia złożonego przez właścicielkę działki nie wynika, żeby uprawy były zniszczone przez przejazd pojazdów ciężarowych wywożących żwir. W związku z tym w ocenie Dyrektora OR powyższa przesłanka faktyczna nie została udowodniona. Osobno organ II instancji wskazał, że komisja szacująca szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem negatywnego zjawiska atmosferycznego ustalając powierzchnie w protokole z oszacowania szkód w uprawach rolnych stosuje dane pochodzące z wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, które bazują na danych z bazy LPIS. Dane z protokołu powinny być zgodne z danymi z LPIS, na co wskazuje bezpośrednio treść samego protokołu. Organ odwoławczy przyznaje stronie rację, że pomoc finansową udzielaną producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi przysługuje do szkód w powierzchni upraw rolnych a nie za powierzchnię użytkowaną rolniczo na działce ewidencyjnej. Dyrektor OR podkreślił jednak, że powierzchnie ustalone przez pracowników biur powiatowych w trakcie kontroli administracyjnej będą podstawą do zmiany wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) na danej działce ewidencyjnej. Natomiast w przypadku, gdy dane zawarte w bazie referencyjnej LPIS jednoznacznie wskazują na nieprawidłową deklarację rolnika, w świetle przytoczonych okoliczności, nie ma podstaw do uznania zadeklarowanej powierzchni upraw, jako kwalifikującej się do pomocy. Dyrektor OR podkreślił, że protokół podlega ocenie dowodowej na tej samej zasadzie, co inne dowody zgromadzone w sprawie, zatem poszczególne jego ustalenia mogą być podważone w toku postępowania dowodowego. Dyrektor OR nie podważa treści protokołu dotyczącego poziomu strat w poszczególnych uprawach, natomiast nie znajduje wskazanej w nim łącznej powierzchni upraw rolnych (85,65 ha) za opartą w stanie faktycznym. W ocenie organu rzeczywista powierzchnia upraw rolnych w dniu wystąpienia szkody wynosiła 87,11 ha, zgodnie z deklaracją z wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. W konsekwencji, producent nie spełnił przesłanki określonej w § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. zatem pomoc należało pomniejszyć o 50%. Na marginesie organ wskazał, że uprawa rolna na działce ewidencyjnej jest objęta działaniem, o którym mowa w art. 28 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (dalej jako "Rozporządzenie PE i Rady nr 1305/2013"), tj. działaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym, co oznacza, że obszar działki został objęty pięcioletnim zobowiązaniem. Zmniejszenie obszaru zobowiązania nie jest dopuszczalne w tym okresie, chyba że wynikałoby z wystąpienia tzw. siły wyższej. W takim przypadku producent jest zobligowany poinformować właściwego miejscowo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w terminie 7-dniowym o wystąpieniu zjawiska, w wyniku którego obszar zobowiązania uległ zmniejszeniu. W powyższej sprawie producent powyższemu obowiązkowi uchybił, zgłaszając zmiany dopiero dnia 11 października 2018 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż późniejsze złożenie przez producenta zmiany do wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bezpośrednio przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej w związku z wystąpieniem szkód spowodowanych przez suszę miało na celu następcze uzyskanie spójności pomiędzy danymi z protokołu oszacowania szkód i wniosku o przyznanie płatności i w ten sposób uzyskanie pomocy w pełnej wysokości. Dyrektor OR podsumowując stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji i przyznania pozostałej kwoty pomocy wnioskowanej przez stronę, ponieważ producent uzyskał już, zgodnie z przepisami, maksymalną możliwą do przyznania kwotę pomocy na podstawie zebranego materiału dowodowego. Nie zachodzą również przesłanki do uchylenia decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ stwierdzone naruszenia przepisów postępowania nie stanowią naruszeń w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a. W związku z tym organ II instancji uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że pomoc finansowa przyznana Skarżącemu w decyzji Kierownika BP z dnia 30 stycznia 2019 r. została wyliczona w sposób prawidłowy. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora OR oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP w części uwzględniającej obniżenie pomocy finansowej producentowi rolnemu o 50% oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: a) naruszenie norm prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. poprzez jego zastosowanie, mimo że nie było ku temu podstaw; b) naruszenie norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dowolną jego ocenę w postaci: - błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że w dniu wystąpienia szkody powierzchnia upraw wynosiła 87,01 ha, podczas gdy z protokołu oszacowania szkód, korekty do wniosku o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego oraz pozostałego materiału dowodowego wynika, że faktyczna powierzchnia na jakiej prowadzone były uprawy to 85,65 ha; - dowolnego przyjęcia, że protokół oszacowania szkód z 31 sierpnia 2018 r. – w zakresie wskazanej w nim łącznej powierzchni upraw rolnych - nie odzwierciedlenia stanu faktycznego; - dowolnego przyjęcia, że późniejsza korekta wniosku o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, bezpośrednio przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej w związku z wystąpieniem szkód, nie może być skuteczna, podczas gdy przepisy prawa dopuszczają złożenie takiej korekty; - błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na błędnym przyjęciu, że żwirownia znajduje się na innej działce, podczas gdy faktycznie jest to działka sąsiednia; - dowolnego przyjęcia, że pojazdy z sąsiadującej żwirowni, nie mogły przedostać się na działkę dzierżawioną przez Skarżącego, podczas gdy z oświadczenia P. L. jak i właścicielki działki H. J. wynika, że pojazdy poruszały się po przedmiotowej działce i zniszczyły część znajdujących się tam upraw; - braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenia dowodów na okoliczność, czy w okresie od listopada 2017 r. do 2 maja 2018 r. były prowadzone prace inwestycyjne w pasie obszaru kolejowego znajdującego się wzdłuż przedmiotowej działki ewidencyjnej, a jeśli tak to na czym te prace polegały, jaki obejmowały obszar, czy z związku z prowadzonymi pracami doszło do składowania ziemi w obszarze wskazanej działki lub innej ingerencji na jej powierzchni; c) naruszenie norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak rozstrzygnięcia o całości żądania strony jak we wniosku i odmowy przyznania 21.412,50 zł w sentencji decyzji, brak uzasadnienia stanowiska organu w tym zakresie. Dodatkowo Skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z zapytaniem, czy w okresie od listopada 2017 r. do 2 maja 2018 r. były prowadzone prace inwestycyjne w pasie obszaru kolejowego znajdującego się wzdłuż przedmiotowej działki ewidencyjnej, a jeśli tak to na czym te prace polegały, jaki obejmowały obszar, czy z związku z prowadzonymi pracami doszło do składowania ziemi w obszarze wskazanej działki lub innej ingerencji na jej powierzchni, a następnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność: prac prowadzonych przez PKP w obszarze działki ewidencyjnej, częściowego jej zajęcia przez PKP, powierzchni faktycznych upraw rolnych prowadzonych na jej obszarze. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. 6.3. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora OR z dnia 30 kwietnia 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika BP z dnia 30 stycznia 2019 r. o przyznaniu Skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej w części. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 października 2018 r. Skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, dotyczący szkód powstałych na powierzchni upraw w wysokości co najmniej 30% danej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy – do powierzchni upraw rolnych wynoszącej 85,65 ha. Przy czym, w pkt VIII niniejszego wniosku, Skarżący oświadczył, że w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych, co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie z wyłączeniem łąk i pastwisk, było ubezpieczonych, co najmniej od jednego z ryzyk - na potwierdzenie czego Skarżący załączył umowę ubezpieczenia upraw rolnych z dnia 14 listopada 2017 r., zawartą na okres od 23 listopada 2017 r. do 22 listopada 2018 r., obejmującą uprawy o łącznej pow. 43,45 ha. Orzekające w sprawie organy ustaliły jednak, iż warunek ubezpieczenia przez rolnika co najmniej 50% powierzchni upraw występujących w gospodarstwie rolnym na dzień wystąpienia szkody nie został spełniony, w związku z czym wnioskowana pomoc finansowa została pomniejszona o 50% wysokości. Wskazane ustalenie organów zostało zakwestionowane przez Skarżącego. Istotę sporu stanowi zatem kwestia czy orzekające organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie nie został spełniony warunek ubezpieczenia przez Skarżącego na dzień wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, stanowiący podstawą do pomniejszenia wnioskowanej pomocy finansowej o 50%. Przepisy regulujące przyznawanie producentom rolnym pomocy finansowej w związku ze szkodami spowodowanymi przez niekorzystne zjawiska atmosferyczne zawarte zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm.). I tak, w myśl § 13r ust. 1 tego rozporządzenia w 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy; 3) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014. Jak stanowi zaś § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r., pomoc, o której mowa w ust. 1 pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia. Przenosząc powyższe regulacje na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy w pierwszej kolejności, że w sprawie bezspornym jest, że Skarżący jako producent rolny uprawniony był do wystąpienia z wnioskiem o pomoc finansową udzielaną przez ARiMR w związku z powstaniem w jego gospodarstwie rolnym szkód w uprawach rolnych, spowodowanych wystąpieniem w 2018 r. suszy, obejmujących co najmniej 30% danej uprawy. Przedłożony przez Skarżącego wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej protokół z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym Skarżącego, sporządzony w dniu 16 lipca 2018 r. potwierdza bowiem wystąpienie szkód powstałych w wyniku suszy w przedmiotowym gospodarstwie. Okoliczność ta była bezsporna pomiędzy stronami postępowania. Ponadto z przedstawionej przez Skarżącego umowy ubezpieczenia uprawy z dnia 14 listopada 2017 r. wynika, iż zawarta została ona na okres od 23 listopada 2017 r. do 22 listopada 2018 r., a zatem obowiązywała w dniu wystąpienia szkody, która to zgodnie z protokołem miała miejsce między 20 kwietnia a 14 czerwca 2018 r. Okoliczności tej organy nie kwestionowały w rozpatrywanej sprawie. Sporna natomiast w sprawie jest ustalona przez orzekające organy całkowita powierzchnia upraw w gospodarstwie rolnym Skarżącego. Zdaniem Skarżącego łączna powierzchnia upraw rolnych wynosiła 85,65 ha i wywodzić ją należy z przedłożonego protokołu z oszacowania szkód, zaś zdaniem organów wynosiła 87,11 ha i wywodzić ją należy ze złożonego przez Skarżącego wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Różnica dotyczyła uprawy rolnej położonej na jednej działce ewidencyjnej, której powierzchnia według protokołu z oszacowania szkód wynosiła 4,22 ha, zaś według wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – 5,38 ha. W związku z tym, wskazać należy, że w myśl ww. § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r., w rozpatrywanej sprawie Skarżący, aby otrzymać wnioskowaną pomoc finansową w pełnej wysokości, powinien mieć ubezpieczonych, w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych, co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie. Mając na uwadze fakt, iż Skarżący wykazał objęcie ubezpieczeniem upraw rolnych o powierzchni 43,45 ha, istotne jest prawidłowe ustalenie całkowitej powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie Skarżącego. Przyjąwszy bowiem, iż powierzchnia ta – jak chce tego Skarżący – wyniosła 85,65 ha, warunek ubezpieczenia minimum 50% powierzchni upraw w gospodarstwie zostanie spełniony, bowiem ubezpieczonych byłoby wówczas 50,73% powierzchni upraw. Natomiast przyjąwszy, iż prawidłowa jest wskazana przez organy powierzchnia 87,11 ha, wówczas warunek ubezpieczenia minimum 50% powierzchni upraw w gospodarstwie nie zostanie spełniony, bowiem ubezpieczonych byłoby wówczas 49,88% powierzchni upraw. Przechodząc zatem do spornej okoliczności ubezpieczenia przez Skarżącego co najmniej 50% upraw w jego gospodarstwie na dzień wystąpienia szkody, wskazać należy, iż weryfikacja spełnienia kryterium ubezpieczenia upraw w gospodarstwie rolnym powinna być dokonywana na podstawie powierzchni wszystkich upraw występujących w gospodarstwie rolnym na dzień wystąpienia szkody (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 358/19, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy oparły ustalenia odnośnie wskazanej powierzchni na podstawie danych zadeklarowanych przez producenta rolnego we wniosku o przyznanie płatności obszarowych na 2018 r. przyjmując w oparciu o te dane, że powierzchnia wszystkich upraw występujących w gospodarstwie rolnym Skarżącego wynosi 87,11 ha. O prawidłowości przyjętego areału świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W protokole z wykonanych na zlecenie organu I instancji oględzin przedmiotowej działki w zakresie weryfikacji jej powierzchni użytkowanej rolniczo, wskazano, iż zmierzona powierzchnia wyniosła 5,28 ha (z tolerancją 0,13 ha). Prawidłowo przy tym uznał organ odwoławczy za nieodzwierciedlające rzeczywistości twierdzenia Skarżącego, iż w dniu wystąpienia szkody powierzchnia ta była mniejsza z powodu zniszczenia pasa upraw na zachodniej części działki przez ciężki sprzęt wykorzystywany podczas prac ziemnych przeprowadzanych przez PKP na obszarze kolejowym przylegającym do działki producenta w okresie między 2 maja a 16 lipca 2018 r. oraz zniszczenia pasa upraw po wschodniej stronie działki przez pojazdy wywożące żwir z sąsiadującej działki. Na potwierdzenie własnych twierdzeń strona skarżąca przedłożyła jedynie pisemne oświadczenia dwóch osób (właścicielki przedmiotowej działki oraz sąsiada strony). Natomiast, jak wykazał to organ, w powyższym okresie nie były prowadzone przez PKP żadne prace inwestycyjne wzdłuż przedmiotowej działki ewidencyjnej, co wynika wprost z treści pisma tejże spółki, znajdującego się w aktach sprawy. Prawidłowo również ocenił organ, że okoliczność faktyczna zniszczenia przedmiotowej działki przez przejazd pojazdów ciężarowych wywożących żwir z sąsiedniej działki nie została udowodniona. Rację należy bowiem przyznać organowi, iż analiza znajdujących się w aktach sprawy zdjęć prowadzi do wniosku, iż niemożliwe jest przedostanie się pojazdów ciężarowych z terenu żwirowni na przedmiotową działkę z powodu istniejącego wysokiego wału ziemnego, co więcej korzystanie z przejazdu przedmiotową działką wymagałoby przejeżdżania przez kolejną działkę, zaś żwirownia nie występowała o uzyskanie zgody od właścicieli obu tych działek na korzystanie z nich celem przejazdu. Skoro zatem okoliczność zniszczenia przedmiotowej działki w czasie powstania szkód w uprawach nie znalazła odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, to zasadne było przyjęcie przez organy faktycznej powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym w wartości wykazanej przez Skarżącego w pierwotnym wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, czyli 87,11 ha. Wskazać przy tym należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącego organ nie zakwestionował prawa do dokonania korekty wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednakże wykazał, że – z uwagi na objęcie przedmiotowej działki 5-letnim zobowiązaniem z powodu objęcia działaniem, o którym mowa w art. 28 Rozporządzenia PE i Rady nr 1305/2013 – wykazane w korekcie przez Skarżącego zmniejszenie obszaru zobowiązania jest niedopuszczalne, chyba że wynikałoby z wystąpienia tzw. siły wyższej, zaś nawet przyjąwszy jej wystąpienie Skarżący zgłosił korektę areału nią spowodowaną po upływie 7-dniowego terminu na jej dokonanie. Zasadnie wobec powyższego przyjęły organy, że dokonanie tejże korekty poprzez zmniejszenie powierzchni przedmiotowej działki na 5 dni przed złożeniem wniosku o udzielenie pomocy finansowej miało na celu jedynie uzyskanie spójności pomiędzy danymi z wniosku, protokołu oszacowania szkód i wniosku o przyznanie płatności, w celu uzyskania pomocy w pełnej wysokości. Słusznie wobec powyższego nie przyjął organ odwoławczy złożonej przez Skarżącego korekty wniosku za podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Wobec powyższego przyjąć należało, iż powierzchnia faktycznie ubezpieczonych upraw rolnych w gospodarstwie rolnym Skarżącego wynosi 49,88%, a zatem mniej niż wymagane co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym. W rozpatrywanej sprawie przeprowadzone postepowanie wykazało, że powierzchnia ubezpieczonych upraw rolnych występujących w gospodarstwie Skarżącego jest zbyt mała i nie spełnia minimalnego kryterium ubezpieczenia 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, wynikającego z § 13r ust. 12 rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. To z kolei – zgodnie z treścią przywołanego § 13 ust. 12 ww. Rozporządzenia – upoważniało organ do pomniejszenia o 50% udzielonej Skarżącemu pomocy finansowej. W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie pomimo braku podstaw § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. Niezasadne okazały się również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę. Zgodnie z treścią art. 77 § 1 K.p.a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (§ 2). Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania (§ 3). Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu i należy je zakomunikować stronie (§ 4). Stosownie do art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2876/17). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy sprostały wymogom przewidzianym w ww. przepisach. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, dokonana przez organ ocena protokołu z oszacowania szkód została dokonana przy zachowaniu granic swobodnej oceny dowodów. Protokół ten, wraz z innymi zgromadzonymi w toku postępowania materiałami dowodowymi, podlegał ocenie organu. Organ nie był związany zawartymi w protokole z oszacowania szkód danymi i ustaleniami, zwłaszcza, że areał w tymże protokole podawany jest według oświadczenia producenta rolnego, a nie według dokonanych pomiarów. Nie ma racji Skarżący, iż przyjęcie, że protokół ten nie odzwierciedla stanu faktycznego było dokonane przez organ w sposób dowolny. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał bowiem przyczyny, dla których nie dał wiary wskazanym w protokole z oszacowania szkód danym dotyczącym powierzchni upraw i dla których nie stanowiły one podstawy dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Skarżący zarzucając organowi błędy w ustaleniach stanu faktycznego nie wykazał, na czym te błędy polegały oraz jakie dowody świadczyły o popełnieniu przez organ tychże błędów. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób pełny, jasny i jednoznaczny, a przeprowadzone postępowania dowodowe było wyczerpujące, zaś zgromadzone w jego toku materiały zostały ocenione przez organ w sposób prawidłowy. Proste zaprzeczenie ustaleniom poczynionym przez organy nie może być uznane za prawidłowo uzasadniony zarzut, skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wskazać w tym miejscu należy również iż, nałożony przez ustawodawcę w § 13r ust. 6 pkt 1 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. obowiązek dołączenia do wniosku o udzielenie przedmiotowej pomocy finansowej kopii protokołu oszacowania szkód, nie oznacza jednak braku jakichkolwiek uprawnień organów ARiMR do weryfikacji w toku dalszego postępowania ustaleń zawartych w takim protokole oraz samego protokołu jako dokumentu stanowiących podstawę decyzji administracyjnej w sprawie pomocy finansowej z tytułu szkód spowodowanych przez ujemne skutki przezimowania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 854/17). Należy bowiem zauważyć, że do rozpoznawania wniosku o pomoc finansową dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach produkcji rolnej powstały szkody, mają zastosowanie reguły postępowania dowodowego wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego, które obligują organ do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również do oceny, czy dana okoliczność została udowodniona jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Żaden przepis Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. nie zawiera zakazu prowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczności objęte protokołem oszacowania szkód, ani też nie stanowi wprost, że taki protokół stanowić ma wyłączne źródło dowodowe w sprawie o przyznanie przedmiotowej pomocy finansowej. Tym samym więc przewidziany w § 13j ust. 6 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. wymóg dołączenia do wniosku o przyznanie pomocy finansowej protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję nie wyłącza zastosowania dowodowych reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w K.p.a. i oznacza wyłącznie to, że organy ARiMR są zobowiązane zgromadzić materiał dowodowy obejmujący, co najmniej ten protokół. Jeśli ustalenia protokołu oszacowania szkód są kwestionowane, to organ nie może uchylić się od przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności stwierdzone w tym protokole (por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 514/17, WSA w Krakowie z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 233/16 i z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 465/14 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 157/16). Dlatego też zdaniem Sądu, protokół komisji szacującej straty jest dowodem, który podlega ocenie w ramach całego materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania pomocy finansowej. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut nieprzeprowadzenia przez organ dowodu na okoliczność, czy w okresie od listopada 2017 r. do 2 maja 2018 r. były prowadzone prace inwestycyjne w pasie obszaru kolejowego znajdującego się wzdłuż przedmiotowej działki. Po pierwsze wskazać bowiem należy, że wniosek taki został przez Skarżącego zgłoszony dopiero na etapie postępowania sądowo-administracyjnego. Po wtóre natomiast, we wniesionym odwołaniu Skarżący wprost podnosił, iż okoliczność zniszczenia przedmiotowej działki na skutek prac w postaci układania światłowodu miała miejsce po dniu 2 maja 2018 r. Stąd za prawidłowe należy uznać przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy po wskazanym przez Skarżącego dniu takie prace były w istocie przeprowadzane. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. Sąd rozpatrujący sprawę oddalił wniosek dowodowy Skarżącego o zwrócenie się przez Sąd do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z zapytaniem, czy w okresie od listopada 2017 r. do 2 maja 2018 r. były prowadzone prace inwestycyjne w pasie obszaru kolejowego znajdującego się wzdłuż przedmiotowej działki ewidencyjnej, a jeśli tak to na czym te prace polegały, jaki obejmowały obszar, czy z związku z prowadzonymi pracami doszło do składowania ziemi w obszarze wskazanej działki lub innej ingerencji na jej powierzchni, a następnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność: prac prowadzonych przez PKP w obszarze działki ewidencyjnej, częściowego jej zajęcia przez PKP, powierzchni faktycznych upraw rolnych prowadzonych na jej obszarze. Zgodnie bowiem z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wynikająca z art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego nie daje podstaw, aby żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego na okoliczność faktów, których strona nie podniosła we wcześniejszym etapie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1883/17). W związku z powyższym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego zawartego w skardze. Mając zatem na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, zgodne z prawem jest w ocenie Sądu stanowisko orzekających w sprawie organów, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy obligujące organ do pomniejszenia Skarżącemu pomocy finansowej o 50%, ze względu na brak ubezpieczenia przez Skarżącego co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, tj. powierzchni 43,56 ha. Przeprowadzona przez Sąd kontrola rozstrzygnięć orzekających organów wykazała, że w sprawie został w sposób prawidłowy ustalony stan faktyczny na podstawie zgromadzonych dokumentów, do którego organy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, a w konsekwencji prawidłowo przyznały Skarżącemu pomoc finansową w pomniejszonej wysokości na podstawie § 13r ust. 12 Rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r., wyliczając wysokość przyznanej pomocy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. 6.4. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. 6.5. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.