I SA/Gd 1426/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2011 roku oddala skargę. I SA/Gd 1426/12 UZASADNIENIE I. Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia 4 czerwca 2012r., na podstawie art.86 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako u.p.t.u.) i art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2010r., nr 247, poz. 1652; dalej jako ustawa nowelizująca) określił stronie skarżącej A, spółka z o.o. z siedzibą w P., w podatku od towarów i usług za maj 2011r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 152.265 zł. II. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z 22 października 2012r., na podstawie m.in. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej jako O.p.), art. 86 ust. 1 u.p.t.u. i art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujący stan sprawy: dnia 27 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła deklarację VAT-7K za maj 2011 r., a następnie – 6 lipca 2011 r. i 4 sierpnia 2011 r. – dwie korekty, wykazując ostatecznie kwotę 154.965 zł do zwrotu na rachunek bankowy, którą zarachowano na poczet istniejących zaległości podatkowych skarżącego w podatku od towarów i usług i podatku dochodowym (szczegółowe rozliczenie podatku VAT uwzględniające przedmiot i podstawę opodatkowania oraz podatek należny przedstawiono w formie tabelarycznej na stronie 2 decyzji). W toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego ustalono, że w maju 2011 r. skarżąca dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktury Nr 3283/05/2011 z 2 maja 2011 r. wystawionej przez B, sp. z o.o. O/S., W. tytułem opłaty leasingowej nr 4 na wartość netto 11.725,22 zł, podatek VAT 2.696,80 zł, wartość brutto 14.422,02 zł. Ze zgromadzonych dowodów wynika, że 3 lutego 2011 r. pomiędzy skarżącą a B, sp. z o.o. została podpisana umowa finansowania operacyjnego Nr [...], której przedmiotem był samochód osobowy marki Mercedes - Benz typ CL63AMG. Cenę netto pojazdu określono na kwotę 617.984,68 zł, zaś całkowitą cenę pojazdu wraz z ubezpieczeniem - na kwotę 699.373,68 zł; umowa została zawarta na okres 60 miesięcy. Zgodnie z postanowieniami umowy wstępna opłata leasingowa wynosił 61.798,47 zł., jednorazowa opłata administracyjna – 9.269,77 zł, a miesięczna opłata leasingowa (z ubezpieczeniem) – 11.725,22 zł. W § 8 ust. 2 Ogólnych Warunków Umowy Finansowania Operacyjnego (OWUFO) postanowiono, że LB (korzystający) nie jest uprawniony do rozporządzania pojazdem, w szczególności nie może sprzedać, darować, przewłaszczyć, zastawić, oddać w najem, podnajem, użyczyć bądź oddać pojazdu do używania w inny sposób osobom trzecim. Przy czym zarówno w treści umowy, jak i w treści OWUFO brak jest zapisów, zgodnie z którymi z chwilą ostatniej raty leasingowej prawo własności zostanie przeniesione na rzecz skarżącej. 9 lutego 2011 r. finansujący wystawił dla skarżącej upoważnienie do użytkowania ww. samochodu osobowego, będącego przedmiotem leasingu operacyjnego. W toku postępowania podatkowego ustalono, że strona w dniu 23 lutego 2011 r. zawarła umowę najmu ww. pojazdu z firmą C z siedzibą w Limassol, Cypr. Zgodnie z postanowieniami umowy pojazd został oddany najemcy z dniem zawarcia umowy; w § 2 umowy wynajmujący oświadczył, że posiada zgodę na wynajęcie przedmiotu najmu. Umowa została zawarta na czas określony do 31 stycznia 2016 r. Harmonogram wnoszenia rat leasingowych stanowi załącznik nr 1 i obejmuje dane dotyczące wysokości 60 rat miesięcznych za okres od 1.02.2011 r. do 1.01.2016 r. W związku z zawartą umową strona skarżąca wystawiła fakturę Nr FSE-24/05/2011/SU z 10 maja 2011 r. tytułem wynajmu samochodu na kwotę 3.000 EUR, odpowiadającą kwocie 11.764,50 zł (bez VAT). Zgodnie z zapisem faktury zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT był nabywca usługi. Z przeprowadzonego 16.03.2012 r. dowodu z zeznań świadka P. M. wynika, że od początku założenia spółki pełnił on funkcję prezesa jej zarządu, od 2009 r. był zatrudniony w spółce na podstawie umowy o pracę na kierowniczym stanowisku handlowym, zaś w 2011 r. formalnie zakończył pracę w spółce (praktycznie od 2010 r.). W lutym 2011 r. w imieniu strony dokonywał ustaleń z finansującym B, sp. z o.o. w zakresie zgody na wynajęcie innemu podmiotowi samochodu będącego przedmiotem leasingu, a w szczególności wyjaśnienia, kto w imieniu finansującego takiej zgody udzielił. P. M. był także członkiem Zarządu C, który to podmiot współpracował ze skarżącą. Spółka C nie zatrudniała nikogo, jej skład to pięcioosobowy zarząd. W imieniu C samochód Mercedes-Benz odebrał P. M., który był jego wyłącznym użytkownikiem w trakcie podróży służbowych, które odbywał na terenie Holandii, Belgii, Północnej Francji, Niemiec, Luksemburga, Polski. Powodem najmu przedmiotowego pojazdu od skarżącej, nie zaś bezpośrednio od finansującego, była przedstawiona przez finansującego nieatrakcyjna oferta zaproponowana spółce C jako podmiotowi zagranicznemu. B, sp. z o.o. w piśmie z 4.04.2012 r. poinformowała organ, że nie jest w stanie ustalić nazwiska pracownika, który udzielał informacji na temat możliwości podnajmu przedmiotu leasingu, oraz że nie posiada informacji, czy były prowadzone jakiekolwiek rozmowy na temat zawarcia umowy leasingu z firmą C. Nadto, z dokonanych ustaleń wynika, że w 2011 r. D z siedzibą w Nikozji, w której to spółce P. M. pełni funkcję członka zarządu, również najęła pojazd od skarżącej, który – jak wyjaśnił P. M. – także pozostawał do jego dyspozycji; jednocześnie oświadczył, że obecnie samochód marki Mercedes-Benz użytkuje jego ojciec J. M., będący drugim członkiem zarządu C. Skarżąca 2.04.2012 r. i 26.04.2012 r. złożyła pisemne wyjaśnienia wskazując, że umowę najmu z 23.02.2011 r. zawarła w celu utrzymania dobrych stosunków ze swym kontrahentem tj. spółką C Skarżąca spółka założyła przy tym, że uzyska niewielki zysk z tej transakcji i refakturując raty leasingowe doliczała marżę. Na skutek nieporozumień biznesowych ze spółką C, powstałych na tle nieterminowych płatności czynszu, umowa najmu została wypowiedziana ze skutkiem na koniec września 2011 r. Dokument wypowiedzenia umowy najmu został sporządzony i doręczony 31 sierpnia 2011 r. Po rozwiązaniu umowy najmu zawartej z C pojazd znajduje się w różnych miejscach m.in. w warsztacie samochodowym E oraz na parkingu skarżącej spółki; jest on tymczasowo wykorzystywany przez pracowników, głównie przez prezesa zarządu; skarżąca poszukuje kontrahenta, który będzie skłonny przejąć umowę leasingową. Skarżąca sporządziła także zestawienie faktur wystawionych do końca września 2011 r. na rzecz C w związku z umową z 23.02.2011 r. oraz faktur wystawionych przez B, sp. z o.o. (tabela na s. 5 decyzji). Organ podkreślił, że głównym przedmiotem działalności skarżącej spółki jest produkcja przetworów z mięsa, z podrobów mięsnych i krwi, co potwierdzają zarówno zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, jak i zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2; działalność w tym zakresie miała charakter zarobkowy oraz była wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z dokonanych ustaleń nie wynika natomiast, aby wynajem pojazdów był przedmiotem działalności skarżącej. W toku postępowania P. M. wyjaśnił, że fakt wynajęcia pojazdów podyktowany był jednostkową koniecznością udzielenia pomocy kontrahentowi C, z którym skarżąca spółka jest związana zarówno gospodarczo, jak i osobowo poprzez osobę P. M. (do 30 września 2011 r. był on zatrudniony na stanowisku dyrektora ds. handlowych). P. M. występował jako osoba reprezentująca skarżącą do B, sp. z o.o. o zgodę na wynajęcie samochodu. Skarżąca zaś wskazała, że wynajem pojazdu podyktowany był chęcią utrzymania dobrych stosunków z kontrahentem, a celem umowy było utrzymanie dobrych kontaktów z głównym agentem spółki i zabezpieczenie źródła przychodów w Belgii. Zdaniem organu z dokonanych ustaleń wynika, że pojazd Mercedes-Benz (a także Porsche Panamera Turbo) został przyjęty przez skarżącą do użytkowania jedynie z uwagi na chęć wsparcia kontrahenta skarżącej – spółki C. Można przyjąć, że skarżąca spółka podnajmowała pojazdy jedynie tym podmiotom, w których członkiem zarządu był P. M., który był ostatecznym użytkownikiem pojazdów. Natomiast skarżąca nie przyjęła do użytkowania pojazdów z uwagi na zamiar prowadzenia działalności w zakresie wynajmu w rozumieniu ustawy – Ordynacja podatkowa i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Stąd też po rozwiązaniu umowy z C brak dowodów (dokumentów) potwierdzających podjęcie przez skarżącą działań mających na celu dalszy wynajem pojazdu; pojazd jest wykorzystywany przez pracowników skarżącej i pozostaje w jej użytkowaniu. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, który zakwestionował prawo skarżącej do dokonania odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego z faktury Nr 3283/05/2011 z 2 maja 2011 r. wystawionej przez B, sp. z o.o. na kwotę 14.422,02 zł (podatek VAT 2.696,80 zł) tytułem raty leasingowej za samochód osobowy. Organy uznały, że z faktur dokumentujących raty leasingowe za przedmiotowy samochód osobowy skarżącej przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o 60% kwoty podatku naliczonego, nie więcej niż 6.000 zł. Ustalono bowiem, że na podstawie faktury Nr 8120/02/2011 z 28.02.2011 r. o wartości netto 61.798,47 zł (podatek VAT 14.213,65 zł) skarżąca przekroczyła z tej faktury kwotę 6.000 zł o kwotę podatku naliczonego w wysokości 8.213,65 zł i z kolejnych faktur dotyczących leasingowanego samochodu osobowego, w tym z faktury Nr 3283/05/2011 z 2.05.2011 r. W konsekwencji w maju 2011 r. skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 2.696,80 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. przepisem regulującym uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakresie samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony jest art. 3 ust. 1-7 ustawy nowelizującej. Zgodnie z brzmieniem ust. 1 powołanego przepisu w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 u.p.t.u., stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis zawarty w art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej stanowi, że w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 1, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pierwszą okoliczność, do której zastosowanie ma ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego do wysokości 60% (nie więcej niż 6.000 zł) na podstawie art. 3 ustawy nowelizującej, stanowi forma prawna uzyskania prawa do używania rzeczy (z tytułu którego podatnik ponosi wydatki udokumentowane fakturą VAT). I tak przepis zawarty w art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej odnosi się do nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów, które – wbrew twierdzeniu skarżącej – w niniejszej sprawie nie nastąpiło, gdyż podatnik użytkował samochód na podstawie umowy finansowania operacyjnego. Natomiast użytkowanie samochodów w oparciu o art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej ma miejsce na podstawie stosunków obligacyjnych, jakimi są umowy leasingu, najmu lub dzierżawy, sprecyzowanych w prawie cywilnym. Nadmieniono przy tym, iż pojęcie użytkowania rzeczy, na podstawie tychże stosunków obligacyjnych obejmuje również uprawnienie korzystającego z rzeczy do jej używania oraz do pobierania pożytków, jak również wiąże się z pobieraniem pożytków cywilnych należnych na podstawie nawiązanego przez użytkownika stosunku podnajmu, poddzierżawy lub kolejnego leasingu. Użytkowanie nie obliguje podatnika do osobistego wykonywania użytkowania; w rozpatrywanej sprawie miało miejsce użytkowanie za pośrednictwem osób trzecich. Bez wątpienia podatnik ma prawo do podnajmu leasingowanego samochodu z uwzględnieniem warunków zawartych w umowie z właścicielem samochodu, przy czym uprawnienie to pozostaje kwestią umowy zawartej pomiędzy stronami. Dyrektor Izby Skarbowej przywołał stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2012 r., I FSK 739/11, w świetle którego przepis art. 86 ust. 7 u.p.t.u. (obowiązujący w okresie od 1.01.2011 r. do 31.12.2012 r. odpowiadający mu treścią art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej) należy rozumieć w ten sposób, że użytkowanie przez usługobiorcę samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 u.p.t.u. (art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, obejmuje używanie rzeczy oraz pobieranie pożytków rzeczy, co oznacza, że w hipotezie tego przepisu mieści się także użytkowanie tych samochodów przez usługobiorcę za pośrednictwem osób trzecich poprzez czerpanie z tego tytułu pożytków cywilnych w postaci czynszów z podnajmu (poddzierżawy) tych pojazdów. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 7091 k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Umowa leasingu jest ściśle związana z umową zawartą między finansującym a zbywcą. Istnienie ważnej umowy będącej podstawą stosunku obligacyjnego łączącego finansującego i zbywcę warunkuje ważność umowy leasingu. Podkreślił, iż leasingobiorca (korzystający) w przypadku leasingu operacyjnego (finansowania operacyjnego) nie staje się właścicielem (nabywcą) przedmiotu leasingu, a jedynie – w czasie trwania umowy – pozostaje posiadaczem zależnym przedmiotu leasingu. Umowa leasingu nie prowadzi do przeniesienia prawa własności rzeczy. Właścicielem pozostaje finansujący. Inną kwestią jest możliwość uzyskania własności rzeczy przez korzystającego. Do konkretyzacji tej możliwości dochodzi jednak w takim wypadku dopiero po wygaśnięciu umowy leasingu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgodnie z § 1 pkt 3 OWUFO do umowy z 3 lutego 2011 r. wszelkie uzgodnienia i oświadczenia stron w wykonaniu niniejszej umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Powyższy wymóg formy pisemnej dotyczy w szczególności wszelkich porozumień dodatkowych, późniejszych zmian umowy, zapewnień i oświadczeń woli składanych przez strony, wypowiedzenia umowy, odstąpienia od umowy oraz jej rozwiązania przez strony. Stosownie zaś do § 8 pkt 1 OWUFO prawo własności pojazdu przysługuje finansującemu (LD), co potwierdza zapis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. LD jest uprawniony do dokonywania oględzin pojazdu oraz kontroli jego stanu w okresie trwania umowy. W punkcie 2 postanowiono, że korzystający (LB) nie jest uprawniony do rozporządzania pojazdem; nie może w szczególności sprzedać, darować, przewłaszczyć, oddać w najem lub podnajem, użyczyć bądź oddać pojazd do używania w inny sposób osobom trzecim. Może natomiast oddać pojazd do używania tylko na rzecz pracowników i swoich wspólników lub osób pozostających z korzystającym we wspólnym gospodarstwie domowym, pod warunkiem, że osoby te posiadają pełne uprawnienia do prowadzenia pojazdu. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z pisemnymi wyjaśnieniami z 12 września 2011 r. K. W., pełniącej funkcję zastępcy prezesa skarżącej spółki, zgoda na wynajęcie przedmiotu najmu, wynikająca z § 2 pkt 2 umowy z 23 lutego 2011 r. pomiędzy skarżącą a C z siedzibą w Limassol, została udzielona ustnie. Natomiast leasingodawca w piśmie z 4 kwietnia 2012r. poinformował, że nie jest w stanie ustalić nazwiska pracownika, który udzielał informacji na temat możliwości podnajmu przedmiotu leasingu, zaś księgowa skarżącej spółki w piśmie z 5 września 2011 r. wyjaśniła, że nie były sporządzane aneksy i nie były podpisywane protokoły wydania samochodów w obu przypadkach (tj. zarówno w odniesieniu do samochodu Mercedes CL, jak i samochodu Porsche Panamera Turbo); pojazdy te zostały wydane odpowiednio firmom: C (Cypr) oraz D (Nikozja). Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że skarżąca jest usługobiorcą, który użytkował samochód osobowy marki Mercedes Benz za pośrednictwem osób trzecich (tu: C z siedzibą w Limassol, Cypr), czerpiąc z tego pożytki w postaci czynszu z podnajmu, co skutkuje zastosowaniem art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej. Dyrektor Izby Skarbowej rozważył także podnoszoną przez skarżącą kwestię zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej, stwierdzając że przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie - z uwagi na zastosowanie art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej. Z treści art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej wynika zaś, że art. 3 ust. 1 tej ustawy nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystywania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Zdaniem organu przepis ten nie może być zastosowany jako podstawa do ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu usług, na podstawie których posiadacz zależny korzysta z ww. samochodów, gdyż przypadki te wzajemnie się wykluczają (przywołano wyrok NSA z 20 marca 2012 r., w sprawie I FSK 739/11). Natomiast art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, którego zastosowanie wyłączone zostało w okolicznościach określonych w ust. 2, odnosi się do nabycia samochodu (oraz innych pojazdów samochodowych), co nie miało miejsca w tej sprawie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia także treść Decyzji wykonawczej Rady z dnia 27 września 2010 r. upoważniającej Rzeczypospolitą Polską do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, która stanowiła podstawę do wprowadzenia w ustawie o podatku od towarów i usług cytowanych wyżej przepisów art. 3 ustawy nowelizującej. Zgodnie z art. 1 Polska została uprawniona do ograniczenia do 60% prawa do odliczenia podatku VAT należnego z tytułu zakupu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, przywozu, wynajmu, leasingu pojazdów silnikowych innych niż pojazdy osobowe do maksymalnej kwoty 6.000 zł. W artykule 2 wskazano, że artykuł 1 nie ma zastosowania do pojazdów zakupionych w celu odsprzedaży, wynajmu lub leasingu, a także pojazdów wymienionych w lit. b)-c). Zatem ww. ograniczenie nie ma zastosowania, jeśli pojazd został przeznaczony do wynajmu, odsprzedaży lub leasingu, ale jedynie w sytuacji gdy został on zakupiony przez podatnika dokonującego odliczenia podatku. Odnosząc do zarzutów skarżącej, że organ pierwszej instancji powołał się na decyzję Rady stanowiącą podstawę do wydania mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 3 ustawy nowelizującej, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że interpretacji stanu faktycznego w sprawie organ podatkowy prawidłowo dokonał na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o VAT tj. m. in. art. 3 ustawy nowelizującej. Organ pierwszej instancji, wyłącznie w celu uzupełnienia przedstawionego w decyzji stanowiska, powołał się na przepisy, które doprowadziły do uchwalenia art. 3 ustawy nowelizującej. Wyjaśnił również, że decyzje Rady Unii Europejskiej są w pełni wiążące. Decyzja, która wskazuje adresatów, wiąże tylko tych adresatów; adresatami mogą być państwa członkowskie, osoby fizyczne lub prawne. Decyzje służą regulowaniu konkretnych sytuacji właściwych danym adresatom. Podobnie jak dyrektywy, decyzje mogą zawierać zobowiązanie państwa członkowskiego do stworzenia obywatelom korzystniejszej sytuacji prawnej. W tym przypadku, podobnie jak przy dyrektywach, obywatel może dochodzić swoich praw tylko wtedy, gdy dane państwo członkowskie przyjmie akt transpozycji. Decyzje mogą mieć bezpośrednie zastosowanie na tych samych warunkach, co przepisy dyrektyw. Pomimo, że art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej nie może mieć zastosowania w tej sprawie organ odniósł się do powoływanych przez skarżącą okoliczności przedmiotu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej - także w zakresie wynajmu. Ponownie wskazał, że głównym przedmiotem działalności skarżącej jest produkcja przetworów z mięsa z podrobów mięsnych i krwi, co potwierdzają zarówno zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, jak i zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2. Działalność w tym zakresie miała charakter zorganizowany i ciągły oraz miała cel zarobkowy. Spółka w KRS zgłosiła rodzaj prowadzonej działalności – wynajem i dzierżawa (dział 77) oraz od 1.10.2011 r. wynajmowała również dwa samochody spółce F Sp. z o.o. (co wyjaśniła w piśmie z 14.09.2012 r.); wyliczyła także, że z tytułu umowy najmu samochodu firmie W.S.C. uzyskiwała zysk. Zdaniem organu odwoławczego istotne znaczenie mają powoływane już zeznania świadka w osobie P. M., w świetle których fakt wynajęcia pojazdów podyktowany był jednostkową koniecznością udzielenia pomocy spółce, z którą skarżąca jest związana zarówno gospodarczo, jak i osobowo oraz pisemne wyjaśnienia skarżącej z 27.01.2012 r., z których wynika, że P. M. do 30.09.2011 r. był zatrudniony w spółce na stanowisku dyrektora ds. handlowych i występował jako osoba reprezentująca skarżącą do leasingodawcy o zgodę na wynajęcie samochodu. W spółce, której wynajmowano pojazd P. M. był członkiem zarządu i ostatecznym użytkownikiem wynajętego pojazdu; zatem jest on osobą, która potrafiła wskazać cel wynajęcia pojazdu przez skarżącą. Ustalone w tym zakresie okoliczności przeczą zaś twierdzeniu skarżącej, że prowadziła ona działalność gospodarczą w zakresie wynajmu w sposób zorganizowany, ciągły i miała ona charakter zarobkowy. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej za prawidłowe, w świetle art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej odliczenia przez skarżącą podatku naliczonego z faktury nr 28/2011 z 19.04.2011 r., której wystawca był G ul. [...],[...] L. W., NIP [...], z tytułu usługi konsumpcji na kwotę netto 38,89 zł (podatek VAT 8% 3,11 zł). Organ zasadnie przyjął, że w rozliczeniu podatku VAT w deklaracji VAT-7 za maj 2011 r. skarżąca zawyżyła podatek VAT naliczony o kwotę 3,11 zł. Rozstrzygnięcia w tym zakresie skarżąca nie zakwestionowała na żadnym z etapów postępowania podatkowego. III. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła a, spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w P., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji: 1/ błędną wykładnię art. 3 ust. 1 ust. 2 i ust. 6 ustawy nowelizującej poprzez przyjęcie, że pełne odliczenie VAT od rat leasingowych odnośnie samochodów osobowych posiadanych przez skarżącą na podstawie umowy leasingu nie przysługuje dla samochodów oddawanych następnie w podnajem, podczas gdy należało przyjąć, że ze względu na podwójne odesłanie z art. 3 ust. 6 do art. 3 ust. 1 i dalej art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej takie pełne odliczenie VAT przysługuje; 2/ błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że celem wynajmu nie był cel zarobkowy, podczas gdy ze złożonych przez skarżącą wyjaśnień 20.04.2012 r. wynika, że cel zarobkowy był również motywem działania spółki przy zawarciu umowy wynajmu samochodu na rzecz spółki W.S.C.; 3/ błędne zastosowanie art. 3 ust. 1 ust. 2 i ust. 6 ustawy nowelizującej poprzez przyjęcie, że wynajem samochodów nie był przedmiotem działalności skarżącej, podczas gdy na podstawie definicji zawartej w art. 3 pkt 9 O.p. należało przyjąć, że taki wynajem był przedmiotem jej działalności. W ocenie pełnomocnika ustawodawca w art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej odsyła do art. 3 ust. 1 tej ustawy, a poprzez niego do ust. 2, który wyłącza z zakresu pojazdów osobowych niekorzystających z prawa do pełnego odliczenia m. in. auta z trwałą przegrodą i auta oddawane dalszym odbiorcom w najem lub leasing, jeżeli wchodzi to w przedmiot działalności podatnika. Jego zdaniem do wniosku takiego prowadzi również wykładnia celowościowa. Nie sposób bowiem przyjąć, że ustawodawca chciał z pełnego odliczenia VAT wyłączyć leasing samochodów z trwałą przegrodą czy samochody przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób. Tak samo należy traktować inne sytuacje wymienione w ust. 2, takie jak oddanie w odpłatne używanie samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, gdy są one przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy. We wszystkich tych przypadkach musi być stosowana jednolita metoda wykładni, gdyż wszystkie one uregulowane zostały w art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że celem przepisów dotyczących wyłączenia możliwości odliczenia podatku VAT było ryczałtowe opodatkowanie używania samochodów służbowych również do celów konsumpcyjnych. W niniejszej sytuacji obrotu samochodami osobowymi w formie nabycia w drodze leasingu i dalszego podnajmu samochodu osobowego nie dochodzi u podatnika do konsumpcji, gdyż samochód jest dalej podnajmowany – spółce cypryjskiej – i użytkowany na terenie Unii Europejskiej. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 13 marca 2009 r., I FSK 36/08 (którego pogląd obszernie przytoczył) oraz interpretacjach Izby Skarbowej w Katowicach z 13 lipca 2009 r., Nr IBPP2/443-278/09/ICz, Izby Skarbowej w Warszawie z 26 czerwca 2012 r., IPPP2/443-309/12-2/AK/DG, Izby Skarbowej w Łodzi z 13 września 2012 r., IPTPP4/443-398/12-5/OS. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że – wbrew twierdzeniom organu – w przypadku art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej nie ma znaczenia, czy samochody oddawane w podnajem są własnością wynajmującego, czy też tylko posiadane na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu, czy innej umowy o podobnym charakterze. Skarżąca jako użytkownik jest uprawniona do pobierania pożytków cywilnych z rzeczy. Zawarta umowa z C jest skuteczna nawet w przypadku, gdy nie było pisemnej zgody leasingodawcy na oddanie rzeczy w podnajem. Odnosząc się do powoływanego przez organ wyroku NSA , sygn. akt I FSK 739/11, podniósł, że zapadł on w odmiennym stanie faktycznym; z jego treści wynika bowiem, że chodziło o podnajmem innym podmiotom samochodów na okres krótszy niż 6 miesięcy. Zdaniem pełnomocnika powód zawarcia umowy, tj. utrzymanie przez skarżącą współpracy z dobrym partnerem, który wskazywał na trudności z uzyskaniem odpowiedniego finansowania dla planowanego leasingu Mercedesa, nie powinien prowadzić do wniosku, że skarżąca nie prowadziła ubocznej działalności w postaci wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych. Zwrócił uwagę, że skarżąca zawarła również drugą umowę leasingu ze spółką D i obydwie umowy przynosiły zysk. Skarżąca prowadziła działalność zarobkową w zakresie wynajmu i leasingu, uzyskiwała na tej działalności marżę dodatnią.. Natomiast oświadczeń złożonych przez P. M. nie można traktować jako oświadczeń zarządu spółki, gdyż tylko zarząd posiada informacje, jaki był cel zawarcia umowy. P. M. jako osoba niezwiązana ze skarżącą nie dysponował wiedzą odnośnie motywów zawarcia umowy; sprawy tego rodzaju objęte są tajemnicą handlową i nie mogły być znane osobom spoza firmy. Pełnomocnik wskazał, że przepis uniemożliwia skorzystanie z pełnego odliczenia podatnikom, którzy nabyli samochód osobowy na własne potrzeby, a następnie dokonują sprzedaży samochodu. Takie odliczenie niweczyłoby sens przepisu. Niemniej jednak podatnik, który nabywa samochód na podstawie umowy sprzedaży czy leasingu i dokonuje jego odsprzedaży lub podnajmu powinien mieć możliwość odliczenia podatku. W ocenie pełnomocnika nie można podzielić poglądu organu, że z żadnego przepisu ustawy o VAT nie wynika, aby przedmiot działalności podatnika musiał mieć charakter trwały i ciągły. Wystarczy faktyczne zawieranie umów wynajmu, nawet jeśli ma ono charakter uboczny. Skarżąca nie wykorzystywała też samochodów przeznaczonych do wynajmu w okresie trwania umowy podnajmu do własnych potrzeb, a przecież ten sam okres podlega badaniu. Przedstawione przez organ wyliczenia wskazujące, że skarżąca ponosiła stratę są – jego zdaniem – chybione. Oczywiste jest, że skarżąca, wobec brzmienia przepisów, zakładała pełne odliczenie VAT, a wobec tego koszt nabycia usług leasingowych wyniósł 153.798,05 zł, a przychód ze sprzedaży netto 160.439,13 zł, co daje zysk na transakcji 6.641,08 zł. Dane te jednoznacznie wskazują na zarobkowy charakter działalności. IV. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: V. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w: LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. VI. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 u.p.t.u. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o transporcie drogowym (ustawa nowelizująca), kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: a) z tytułu nabycia towarów i usług, b) potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, c) od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Do dnia 31 grudnia 2010 r., zasady odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia samochodów regulowały przepisy art. 86 ust. 3-7a u.p.t.u. Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy nowelizującej, z dniem 1 stycznia 2011 r. zostały uchylone przepisy art. 86 ust. 3-7a u.p.t.u. Natomiast dodano m.in. przepis art. 86a ust. 1-10 u.p.t.u., w którym określono zasady odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przepis art. 88a u.p.t.u., określający zasady odliczenia paliwa do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Stosownie do art. 9 pkt 2 ustawy nowelizującej, dodane przepisy art. 86a ust. 1-10 oraz art. 88a weszły w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. (Dz. U. z 20112r., poz. 1456). Natomiast, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z nabyciem samochodów oraz paliw, regulują odpowiednio przepisy art. 3 oraz art. 4 ustawy nowelizującej. Podkreślić przy tym należy, że zawarte w art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy nowelizującej unormowania w zakresie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdów samochodowych oraz ich leasingu, najmu, dzierżawy i innej podobnej umowy oraz nabycia paliw silnikowych do tychże pojazdów generalnie przywróciły na okres trzech lat ograniczenia obowiązujące w tym zakresie do momentu wydania przez TSUE (poprz. ETS) wyroku z 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07 Magoora, sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby skarbowej w Krakowie W art. 3 ustawy nowelizującej ustawodawca wprowadził ograniczenia prawa do odliczenia. W myśl tego przepisu w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł (art. 3 ust. 1). W przypadku nabycia pojazdów samochodowych ustawodawca zróżnicował prawo do odliczenia podatku naliczonego w zależności od dopuszczalnej masy, cech danego pojazdu oraz okoliczności związanych z jego nabywcą. Możliwość odliczenia całego podatku istnieje: - po pierwsze, gdy dopuszczalna masa pojazdu przekracza 3,5 tony, co wynika a contrario z treści art. 86 ust. 3 u.p.t.u., - po drugie, w przypadku pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony, ale które charakteryzują się cechami określonymi w art. 86 ust. 4 pkt 1-6 u.p.t.u. (art. 3 ust. 2 pkt 1-6 ustawy nowelizującej), - po trzecie, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż samochodów – art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a u.p.t.u. (art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej) lub, gdy przedmiotem tej działalności jest oddanie w odpłatne używanie samochodów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy – art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b u.p.t.u. (art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b ustawy nowelizującej). Ze stanu sprawy wynika, że w tej sytuacji nie ma miejsca żadna ze wskazanych okoliczności, zatem prawidłowo organy obu instancji wykazały, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie uregulowanie zawarte w art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej. Należy mieć przy tym na względzie, że wskazany przepis winien zostać poddany wykładni przede wszystkim w powiązaniu z innymi przepisami zawartymi w treści aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna), jak i wykładni celowościowej. Wykładnia celowościowa art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było ograniczenie odliczenia podatku od towarów i usług w przypadku samochodów, które mogą być np. wykorzystywane do celów prywatnych; wynika to z analizy przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy nowelizującej. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2010 r., w sprawie sygn. I FSK 1875/09, dokonując przy tym wykładni gramatycznej i systemowej przepisów art. 86 u.p.t.u. Nie można podzielić poglądu, że podatnik będzie uprawniony do odliczenia pełnej kwoty podatku od towarów i usług również w przypadku uznania, iż w sprawie zastosowania znajdzie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b ustawy nowelizującej. Według skarżącej w/w przepis został wprowadzony w rezultacie wydania Decyzji wykonawczej Rady (Unii Europejskiej) z dnia 27 września 2010 r., upoważniającej Rzeczypospolitą Polską do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2010/581/UG), opublikowanej w dniu 30 września 2010 r. (Dz.Urz. UE L 256/24) (por. art. 2 Decyzji: ograniczenia w odliczeniu podatku naliczonego nie mają zastosowania do pojazdów zakupionych w celu odsprzedaży, wynajmu lub leasingu) Wskazać należy, że z dyspozycji art. 1 ww. Decyzji wykonawczej Rady wynika, że w ramach odstępstwa od art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rzeczpospolita Polska została uprawniona do ograniczenia do 60% prawa do odliczenia podatku VAT należnego z tytułu zakupu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, przywozu, wynajmu lub leasingu pojazdów silnikowych innych niż pojazdy osobowe, do maksymalnej kwoty 6.000 zł. Ograniczenie to ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów silnikowych, innych niż pojazdy osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg i dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Z kolei art. 2 stanowi, iż art. 1 nie ma zastosowania do m.in. - pojazdów zakupionych w celu odsprzedaży, wynajmu lub leasingu. W świetle ww. przepisów prawa europejskiego zastosowane rozwiązanie prawne w prawie krajowym jest dopuszczalne, zatem nie może ono stanowić naruszenia tego prawa. Zarzuty podniesione w skardze w omówionym zakresie nie zasługują na uwzględnienie, zaś przytoczone orzecznictwo wskazane przez stronę odnosi się do zasad funkcjonowania systemu podatku od wartości dodanej, nie negując odstępstw od tych zasad omówionych powyżej. Wprowadzając wskazane przepisy polski ustawodawca działał zgodnie z postanowieniami Decyzji wykonawczej Rady z dnia 27 września 2010 r. wydanej zgodnie z uwzględnieniem przewidzianych w tym zakresie procedur. W ocenie Sądu z regulacji zawartej w art. 1 decyzji wynika, że – co do zasady – ograniczenie prawa do odliczenia podatku dotyczy m.in. wynajmu lub leasingu; natomiast art. 2 odnosi się do sytuacji, w których pojazd jest zakupiony w celu odsprzedaży, wynajmu lub leasingu. Prawidłowo organy zebrały i oceniły materiał dowodowy wskazując, że skarżąca spółka była usługobiorcą, który użytkował samochód osobowy marki Mercedes Benz za pośrednictwem osób trzecich (tu: C z siedzibą w Limassol, Cypr), czerpiąc z tego pożytki w postaci czynszu z podnajmu. A to oznacza, że w sprawie ma jednak zastosowanie art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej. Organ odwoławczy prawidłowo też ocenił wiodące w sprawie wyjaśnienia, jakie złożył w toku postępowania P. M. Wyjaśnił on, że fakt wynajęcia pojazdów podyktowany był jednostkową koniecznością udzielenia pomocy kontrahentowi C, z którym podatnik jest związany (i to zarówno gospodarczo, jak i osobowo) poprzez osobę P. M.; występował on jako osoba reprezentująca podatnika zwracając się do B, sp. z o.o. o zgodę na wynajęcie samochodu. Podatnik wskazał, że wynajem pojazdu podyktowany był chęcią utrzymania dobrych stosunków z kontrahentem, a celem umowy było utrzymanie dobrych kontaktów z głównym agentem spółki i zabezpieczenie źródła przychodów w Belgii. Jak słusznie wywiódł organ odwoławczy - z dokonanych w toku postępowania podatkowego ustaleń (szeroko przytoczonych we wstępnej części niniejszego uzasadnienia) wynika, że Mercedes-Benz został przyjęty przez podatnika do użytkowania z uwagi na chęć wsparcia kontrahenta podatnika tj. C. Podatnik podnajmował pojazdy wyłącznie tym podmiotom, w których członkiem zarządu był P. M., który też był ostatecznym użytkownikiem tego samochodu. Strona nie przyjęła do użytkowania samochodu z uwagi na zamiar prowadzenia działalności w zakresie wynajmu w rozumieniu Ordynacji podatkowej i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Pojazd jest wykorzystywany przez pracowników skarżącej i pozostaje w jej użytkowaniu. Organ prawidłowo ocenił okoliczność, że przedmiotem działalności skarżącej spółki jest produkcja przetworów z mięsa, z podrobów mięsnych i krwi; potwierdzają to zarówno zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, jak i zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2. Działalność w tym zakresie miała charakter zarobkowy, była wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zasadnie też oceniono, że wynajem pojazdów nie był przedmiotem działalności skarżącej; P. M. wyjaśnił, że fakt wynajęcia pojazdów podyktowany był jednostkową koniecznością udzielenia pomocy kontrahentowi C. IX. Sąd podziela stanowisko organu również w pozostałym, a nie kwestionowanym skargą zakresie. W tych okolicznościach orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. EK