I SA/Gd 1499/19

Dnia 23 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 września 2019 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w spłacie należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 sierpnia 2018 r., w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w spłacie należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 29 października 2019 r. (k. 23) skarżący złożył zażalenie. Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2019 r. (k. 26) strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Przedmiotowe zarządzenie zostało zaskarżone zażaleniem. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FZ 108/20 oddalił zażalenie strony. Zarządzaniem z dnia 18 maja 2020 r. (k. 46) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 12 listopada 2019 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SPP/Gd 231/20 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe zarządzenie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2020 r. Postanowieniem z dnia 13 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (k. 55) odrzucił zażalenie strony z dnia 29 października 2019 r. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2021 r. w sprawie III FZ 94/21 (k. 75) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2020 r. wskazując, że Sąd przed odrzuceniem zażalenia powinien jeszcze raz wezwać stronę do uiszczenia należnego wpisu. Zarządzaniem z dnia 23 kwietnia 2021 r. (k. 87) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 12 listopada 2019 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Zarządzenie zostało uznane za doręczone w dniu 12 maja 2021 r. (k. 111). W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r, poz. 329) – dalej w skrócie p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak stanowi natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W przypadku zgłoszenia przez stronę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w terminie wynikającym z zarządzenia przewodniczącego wzywającego do uiszczenia wpisu, przerwany zostaje bieg tego terminu. Jednocześnie referendarz sądowy (w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd) zobligowany jest do rozpoznania wniosku strony w przedmiocie prawa pomocy. Postępowanie to kończy się wydaniem postanowienia. W chwili ustawowo oznaczonej (art. 168 § 1 p.p.s.a.) postanowienie takie staje się prawomocne i od tej chwili wiąże m.in. sąd, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Jako orzeczenie nie rozstrzygające o istocie sprawy nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, ale ma pełny przymiot prawomocności, inaczej - wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sytuacji gdy prawomocnym postanowieniem sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy, ponowny wniosek w tym zakresie nie zwalnia strony od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienia NSA: z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 969/16, z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 761/13, z dnia 11 kwietnia 2017 r., II GZ 265/17). W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od zażalenia i pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłkę zawierającą przedmiotowe zarządzenie wobec nieskutecznego doręczenia, złożono w dniu 28 kwietnia 2022 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącemu w skrzynce do doręczenia korespondencji. Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 12 maja 2022 r. Doręczenie należało zatem uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym tj. w dniu 13 maja 2022 r., nie ma wpływu dla liczenia terminu według wskazanego już wyżej art. 73 p.p.s.a. W konsekwencji ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu był dzień 19 maja 2022 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.