I SA/Gd 1565/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm.) - dalej jako K.p.a., art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016r. poz. 599 z późn. zm.) - dalej jako u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia C. L. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego , którym umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z dnia 31 marca 2016r. w części uprzednio rozpoznanej postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia 2016r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania: Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego C. L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2015r. nr [...]. obejmującego zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w wysokości 3.730,00 zł. Odpis tytułu wykonawczego oraz odpisy zawiadomień z dnia 15 grudnia 2015r. o numerach: [...] oraz [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w: Credit Agricole Bank Polska S.A. oraz ING Bank Śląski S.A. wysłano zobowiązanemu na adres: G. ul. [...] i doręczono w dniu 4 stycznia 2016r. W dniu 23 grudnia 2015r. doręczono stronie odpis zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w C. Pismami z dnia 30 grudnia 2015r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym: 1) skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w C. 2) zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8,10 u.p.e.a., tj. wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2015r. nr [...], niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Sprawa zarówno skargi na czynności egzekucyjne jak i zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest przedmiotem postępowania skargowego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w związku z zaskarżeniem przez pełnomocnika strony postanowień Dyrektora Izby Skarbowej : 1) z dnia 1 lipca 2016r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 maja 2016r., którym uznano za nieuzasadnioną skargę z dnia 30 grudnia 2015r. na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w C na podstawie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015r. 2) z dnia 8 czerwca 2016r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 kwietnia 2016r., którym uznano za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej złożone w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik zobowiązanego pismem z dnia 31 marca 2016r. zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Pełnomocnik strony stwierdził, że zobowiązany powziął pierwszą informację o wysłaniu na jego adres tytułu wykonawczego oraz o zwrocie przesyłki zawierającej odpis tytułu wykonawczego z treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 marca 2016r., które otrzymał w dniu 29 marca 2016r. W ocenie zobowiązanego przesyłka zawierająca odpis tytułu wykonawczego oraz odpisy zawiadomień o zajęciu nie była prawidłowo awizowana - zobowiązany nie otrzymał żadnego zawiadomienia o awizowaniu przesyłki. Zdaniem pełnomocnika strony organ egzekucyjny nie udowodnił, że doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Niemniej z ostrożności w postępowaniu składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. W przypadku stwierdzenia, że odpis tytułu wykonawczego został skutecznie zobowiązanemu doręczony, strona wnioskowała o uwzględnienie, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego nastąpiło bez winy zobowiązanego ze względu na : - wysłanie odpisu tytułu wykonawczego na adres zobowiązanego, zamiast na adres pełnomocnika, - brak wiedzy zobowiązanego o wystawieniu tytułu wykonawczego w terminie do złożenia zarzutów wynikającej z usprawiedliwionej nieobecności pod adresem, na który została wysłana korespondencja, - wadliwe awizowanie przesyłki przez operatora pocztowego. Do wniosku o przywrócenie terminu strona załączyła pismo datowane na dzień 31 marca 2016r. "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (...)", w którym sformułowano zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., tj.: przedawnienia, wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2015r.,niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. W dniu 4 maja 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do majątku C. L. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W wyniku zażalenia wniesionego przez pełnomocnika zobowiązanego na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 21 lipca 2016r. postanowienia: - nr [...], którym umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z dnia 31 marca 2016r. w części uprzednio rozpoznanej postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia 2016r. - nr [...], którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], - nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów opartych na tożsamych przesłankach, jak zarzuty wniesione pismem z dnia 30 grudnia rozpoznania. 2015r.nie może być przedmiotem merytorycznego Pismem z dnia 11 sierpnia 2016r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 105 §1 , art.123, art.124 K.p.a. w związku z 18 i art. 27 § 1 pkt. 9, art. 33, art. 34 §4 i §5 u.p.e.a.poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym częściowym umorzeniem postępowania, 2) 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 34 § 4 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu przez organ egzekucyjny, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione po upływie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, 3) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu. Zarzucając powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymał je w mocy. W swoim rozstrzygnięciu, organ oparł się na treści art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - mającego odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu na mocy art. 18 u.p.e.a. - w myśl, którego organ odwoławczy wydaje decyzję (odpowiednio postanowienie), w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (odpowiednio postanowienie). Jak wskazał organ II instancji, zgodnie z treścią art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję (postanowienie) o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przepis art. 105 § 1 ww. ustawy ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Przepis ten wskazuje na konieczność umorzenia postępowania jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu ( wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01). Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi więc orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stronie zobowiązanej przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Analiza akt wykazuje, że pełnomocnik C. L. skorzystał z ww. środka zaskarżenia wnosząc pismem z dnia 30 grudnia 2015r. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., tj. wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2015r. nr [...], niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Zarzuty te zostały rozpatrzone przez organ egzekucyjny, który po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił je postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016r. nr [...], utrzymanym następnie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016r. nr [...]. Zatem należy stwierdzić, iż postępowanie administracyjne wszczęte na skutek wniesienia zarzutów z dnia 30 grudnia 2015r. zakończone zostało rozstrzygnięciem co do istoty, tj. zarzuty zostały oddalone. Przedmiotem wniosku z dnia 31 marca 2016r. o przywrócenie terminu zobowiązany uczynił zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tożsamego tytułu wykonawczego, tożsamej treści jak sformułowane w piśmie z dnia 30 grudnia 2015r. oraz dodatkowo zarzut przedawnienia zobowiązania. W ocenie organu II instancji, badanie co do istoty sprawy przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia, mogłoby doprowadzić do takiej sytuacji, że organ egzekucyjny wydałby postanowienie, które dotyczy sprawy w tym samym zakresie już uprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w sprawie z wniosku zobowiązanego w zakresie zarzutów uprzednio rozpoznanych postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia2016r. Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazł art. 105 § 1 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uchyleniu w całości postanowienia organu I instancji, 2) art. 105 § 1 K.p.a. w związku z 18 i art. 27 § 1 pkt. 9, art. 33, art. 34 §4 i §5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym częściowym umorzeniu postępowania 3) art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 33 § 1 w związku z art. 34 § 4 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu przez organy obydwu instancji, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione po upływie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, 4) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu. Zarzucając powyższe, strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2016r. oraz w całości poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 lipca 2016r., 2) zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych, 3) dołączenie do akt przedmiotowej sprawy całości akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wraz z wszystkim zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji, skargami na czynności egzekucyjne, zażaleniami oraz postanowieniami organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru - na okoliczność braku doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powtórzył argumentację przedstawioną w zażaleniu, a nadto stwierdził, że wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach, tj.: 1) skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 czerwca 2016r. zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 921/16, 2) skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2016r. sygn. akt I SA/Gd 521/16 w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. 3) skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016r., zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 753/16. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję ( postanowienie ) o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W przypadku zaistnienia bezprzedmiotowości postępowania organ zobligowany jest do umorzenia postępowania, pozostawiając sprawę bez rozstrzygnięcia merytorycznego. Przez bezprzedmiotowość postępowania należy bowiem rozumieć sytuację, w której brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1570/11). Zgodnie z powyższym poglądem wskazać należy, że bezprzedmiotowość ma miejsce m.in. wtedy gdy obowiązujące przepisy prawa nie stwarzają organowi umocowania do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stronie zobowiązanej przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Takie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a strona złożyła pismem z dnia 30 grudnia 2015r. Zarzuty te zostały rozpatrzone przez organ egzekucyjny, który po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił je postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016r., utrzymanym następnie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016r. Zatem zasadnie organ odwoławczy uznał, że postępowanie administracyjne wszczęte na skutek wniesienia zarzutów z dnia 30 grudnia 2015r. zakończone zostało rozstrzygnięciem co do istoty. Co więcej, Sądowi z urzędu wiadomo jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, prawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2016r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 753/10 oddalił skargę zobowiązanego w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Złożenie zatem przez zobowiązanego w dniu 31 marca 2016r. kolejnych, opartych na tej samej podstawie zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a wymuszało na organie egzekucyjnym konieczność umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem tego środka zaskarżenia, skoro w tym samym zakresie organ ten orzekł w innym ostatecznym postanowieniu. W konsekwencji Sąd, dokonując oceny zarzutów skargi nie dopatrzył się naruszenia przepisów w niej wskazanych, i dlatego uznał, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że nie jest dopuszczalne ponowne orzekanie o wniesionych przez stronę zarzutach, co w konsekwencji skutkowało orzeczeniem na podstawie art. 151 p.p.s.a o oddaleniu skargi.