I SA/Gd 1577/19

Dnia 8 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.M. na zarządzenie z dnia 20 stycznia 2020 r. o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odrzucić zażalenie Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2020 r. (k. 35) pozostawiono bez rozpoznania pismo A.M. z dnia 8 listopada 2019 r. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 13 lutego 2020 r. (k. 41) skarżący złożył zażalenie. Zarządzeniem z dnia 20 lutego 2020 r. (k. 44) strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Przedmiotowe Zarządzenie zostało zaskarżone zażaleniem z dnia 16 marca 2020 r. (k. 48). Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II FZ 300/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony. Zarządzaniem z dnia 17 lutego 2021 r. (k. 70) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 13 lutego 2020 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 14 maja 2021 r. (Sygn. akt I SPP/Gd 68/21) pozostawiono bez rozpoznania wniosek strony o przyznanie prawa pomocy. Sprzeciw skarżącego na powyższe zarządzenie został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2021 roku, a zażalenie strony na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III FZ 629/21. Zarządzaniem z dnia 30 grudnia 2021 r. (k. 75) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 13 lutego 2020 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Odpis zarządzenia został doręczony w dniu 20 stycznia 2022 r. (k. 77). W odpowiedzi na zarządzenie skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy (zarejestrowany pod sygn. akt I SPP/Gd 18/22). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r, poz. 2325) – dalej w skrócie p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak stanowi natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W przypadku zgłoszenia przez stronę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w terminie wynikającym z zarządzenia przewodniczącego wzywającego do uiszczenia wpisu, przerwany zostaje bieg tego terminu. Jednocześnie referendarz sądowy (w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd) zobligowany jest do rozpoznania wniosku strony w przedmiocie prawa pomocy. Postępowanie to kończy się wydaniem postanowienia. W chwili ustawowo oznaczonej (art. 168 § 1 p.p.s.a.) postanowienie takie staje się prawomocne i od tej chwili wiąże m.in. sąd, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Jako orzeczenie nie rozstrzygające o istocie sprawy nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, ale ma pełny przymiot prawomocności, inaczej - wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sytuacji gdy prawomocnym postanowieniem sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy, ponowny wniosek w tym zakresie nie zwalnia strony od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienia NSA: z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 969/16, z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 761/13, z dnia 11 kwietnia 2017 r., II GZ 265/17). W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do wpłacenia należnego wpisu i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Pomimo doręczenia stronie zarządzenia wzywającego do jego uiszczenia, wpis taki nie został wpłacony. Należy przy tym dodać, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a zarządzenie starszego referendarza sądowego w tym przedmiocie stało się prawomocne wobec prawomocnego odrzucenia sprzeciwu złożonego przez stronę. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.