I SA/Gd 1742/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. S.H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w kwocie 36.156,- zł. Uzasadniając ww. wniosek skarżąca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest realizacja inwestycji w zakresie energetyki wiatrowej na rachunek własny oraz świadczenie usług polegających na dokonywaniu czynności w postępowaniach administracyjnych w celu uzyskania wymaganych decyzji administracyjnych dotyczących inwestycji w zakresie energetyki wiatrowej w imieniu i na rzecz innych podmiotów. Wskazano, że w ostatnich latach nastąpiły niekorzystne zmiany prawne i ekonomiczne w tej branży, co spowodowało systematyczne pogarszanie się sytuacji finansowej firmy skarżącej. Jeszcze w 2016 r. skarżąca z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła dochód. Od ponad roku sytuacja finansowa firmy skarżącej jest zła, skarżąca ma narastające problemy z płynnością finansową, a co za tym idzie duże problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań, w tym zobowiązań kredytowych, których łączna kwota wynosi 800.000 zł. W okresie od stycznia do października 2017 r. skarżąca odnotowała stratę w kwocie 85.000,- zł. Podano, że skarżąca zamierza realizować przedsięwzięcia gospodarcze w szczególności w branży gastronomicznej i handlowej. Tymczasem na uzyskanie rentowności działalności w nowych obszarach wymaga czasu, a przede wszystkim zaangażowania środków finansowych, których skarżącej brakuje. Końcowo skarżąca wskazała, że po śmierci męża wychowuje piątkę dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2012 r. II FZ 781/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06, niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl. i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08). Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I FZ 37/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Istotnym jest, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Wskazać należy, że uiszczona niezasadnie należność pieniężna podlega zwrotowi. Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku, co w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie miało miejsca. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie przedstawiła danych źródłowych, które potwierdzałyby podnoszone przez nią okoliczności o trudnej sytuacji finansowej. Jest bezspornym, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Niezbędne są więc szczegółowe informacje o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. W ocenie sądu, zarówno uzasadnienie wniosku jak i dołączone do wniosku dokumenty nie przedstawiają sytuacji skarżącej w sposób całościowy. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych odnoszących się do majątku nieruchomego lub ruchomego, w oparciu, o który skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto skarżąca nie przedstawiła stanu swojego majątku osobistego, co znacząco utrudniło lub wręcz uniemożliwiło dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wskazywanej przez stronę straty z działalności gospodarczej należy wyjaśnić, że nawet jeśli występuje strata nie może ona świadczyć i nie świadczy o złej sytuacji finansowej, bowiem strata powstaje na skutek wystąpienia nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest kategoria przychodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Wskazania wymaga, że z załączonego zestawienia wynika, że w okresie od stycznia do października 2017 r. skarżąca osiągnęła przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 427.481,21 zł (koszty uzyskania przychodu wyniosły 513.366,70 zł). Również przedstawione faktury wskazujące na spadek cen za prawa majątkowe nie świadczą jeszcze o złej sytuacji przedsiębiorstwa skarżącej. Podkreślenia wymaga, że sąd nie dysponuje informacjami, czy skarżąca posiada oszczędności i jakim majątkiem dysponuje. Z jej wniosku wynika natomiast, że sytuacja nie jest zła, albowiem skarżąca zamierza rozszerzyć przedmiot działalność o branże gastronomiczną i handlową, co wymaga posiadania znacznych środków finansowy, których zdaniem sądu strona nie ujawnia. Końcowo wskazania wymaga, że okoliczność posiadania piątki małoletnich dzieci również sama w sobie nie mogła skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na nieprzedstawienie pełniej sytuacji majątkowej strony. Z uwagi na powyższe sąd uznał, że obecna sytuacja strony nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zaakcentować, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na uwadze, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.