I SA/Gd 2173/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Sędziowie WSA Leszek Kleczkowski NSA Alicja Stępień Protokolant Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 1 października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1996 r. oddala skargę. I SA/Gd 2173/01 U z a s a d n i e n i e Urząd Skarbowy decyzją Nr [...] z dnia 4 kwietnia 2001 r. określił Spółce z o.o. "A" za czerwiec 1996 r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, wysokość zaległości podatkowej w kwocie [...] zł, wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Organ I instancji, wydając decyzję, stanął na stanowisku, iż odliczenie podatku od zakupionego samochodu nastąpiło z naruszeniem art. 25 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kilogramów, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika, jeżeli samochody te zostały zaliczone przez tego podatnika do środków trwałych. Od powyższej decyzji "A" Sp. z o.o. złożyło odwołanie do Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie w całości. Izba Skarbowa decyzją Nr [...] z dnia 1 października 2001 r., uchyliła zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego i utrzymała ją w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kilogramów, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika, jeżeli samochody te zostały zaliczone przez tego podatnika do środków trwałych. Za słuszne uznała Izba Skarbowa nieprzyjęcie przez organ I instancji za dowód w postępowaniu oceny technicznej nr [...] z dnia 24 czerwca 1996 r. wystawionej przez "B" SA w E. jak i wydanego na jej podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu nr [...]. Wskazała, że w dokumencie tym zawarte jest stwierdzenie, iż pojazd zbadano w salonie sprzedaży "C" z E. w dniu 24 czerwca 1996 r., podczas gdy zgodnie z oświadczeniem "D" Sp. z o.o. z dnia 19 grudnia 1997 r. samochód został wydany S.C. "C" z salonu samochodowego "D" dopiero w dniu 28 czerwca 1996 r. W tym czasie, gdy pojazd przebywał w salonie firmy "D" w G. "E" w E. wydało zaświadczenie nr [...] z dnia 25 czerwca 1998 r. oparte na ww. ocenie technicznej o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w salonie "C" w E. Dalej Izba Skarbowa odwołując się do art. 4 pkt 1 ustawy – zawierającego legalną definicję "towaru" uznała, że decydujące w sprawie jest odpowiednie stosowanie Klasyfikacji Systematycznego Wykazu Wyrobów – spełniającego wszelkie warunki obiektywizmu i powszechności przyjętych w nim kryteriów klasyfikacyjnych oraz Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych. Analizując stosowne pozycje SWW i KRST Izba ostatecznie stwierdziła, iż nabyty przez Spółkę "A" pojazd nie spełnia warunków samochodu ciężarowego wynikających z tychże klasyfikacji. A zatem jest to niewątpliwie pojazd osobowy, gdyż zamontowana przegroda nie oddziela na stałe części ładunkowej od osobowej. Odnośnie dowodu rejestracyjnego przedmiotowego samochodu Izba podała, że dowód ten pojmowany jako decyzja administracyjna, nie wiązał organu podatkowego w ścisłym tego słowa znaczeniu jako tzw. prejudykat, lecz był elementem stanu faktycznego, który ten organ winien był uwzględniać przy wydawaniu decyzji podatkowej. W swej treści dowód ten jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu i nie rozstrzyga czy jest on typem pojazdu osobowego czy ciężarowego. Ustalenie zawarte w dowodzie rejestracyjnym co do tego, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego czy też ciężarowego nie wiązało organu podatkowego. Ustalenie takie mogło zaś nastąpić na podstawie zobiektywizowanych i gromadzonych informacji technicznych, oraz kwalifikacji danego typu pojazdu przez jego producenta. Takimi "danymi" było niewątpliwie świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz przedmiotów ich wyposażenia i części był obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym; tekst jedn. Dz.U z 1992 r. Nr 11, poz. 41 z późn. zm.). Organ odwoławczy zauważył, iż w czerwcu 1996 r., tj. w dacie powstania zobowiązania podatkowego, problematyka homologacji była regulowana głównie w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. Nr 21, poz. 91 z późn. zm.). Zmiana rodzaju pojazdu nie mogła nastąpić w trybie badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego zgodnie z § 55 i 56 cytowanego wyżej rozporządzenia na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 21.12.2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1765/99, wskazując, że takie stanowisko nie uległo zmianie także po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.), do której przeniesione zostały unormowania dotychczas zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993 r. przywołując kolejne orzeczenia NSA. Nie budziło wątpliwości Izby to, że producent nabytego przez skarżącą samochodu Hyundai Lantra, w wystawionym w dniu 1 kwietnia 1996 r. świadectwie homologacji nr [...], stwierdził, iż jest to samochód osobowy. Tej kwalifikacji samochodu nie mogły zmienić dokonane przeróbki pojazdu. A zatem, zdaniem organu odwoławczego, bez żadnych wątpliwości zostało udowodnione, że faktura, na której podstawie skarżąca obniżyła podatek należny o wynikający z niej podatek naliczony, dokumentowała w rzeczywistości sprzedaż (zakup) samochodu osobowego. Organ odwoławczy podkreślił dodatkowo, iż zarzuty odwołania są zasadne w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego albowiem zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jeżeli urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej kontrolujący czynności podatnika za okres poprzedzający wejście w życie niniejszej ustawy stwierdzi, że podatnik naruszył obowiązki określone w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, Nr 28, poz. 127 i Nr 129, poz. 599, z 1994 r. Nr 132, poz. 670 oraz z 1995 r. Nr 44, poz. 231 i Nr 142, poz. 702 i 703), stosuje się przepisy art. 27 ust. 5 i 6 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jednakże organ ten obowiązany jest stosować przepisy art. 27 ust. 5 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1996 r., jeżeli kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego z nich wynikająca jest dla podatnika korzystniejsza. Dyspozycja przepisu art. 27 ust. 5 pkt l ustawy wiążąca sankcję podatkową z naruszeniem przepisów ewidencyjnych zachowała moc obowiązującą na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. również po wejściu w życie tej ustawy w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego przed jej wejściem w życie. W związku z tym ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego jako sankcji za wykazanie w deklaracji kwoty zwrotu różnicy podatku wyższej niż kwota należna nie znajduje podstawy w art. 27 ust. 6 ustawy, skoro ustalenia obejmowały okres przed 1 stycznia 1997 r. Powyższą decyzję "A" Sp. z o.o. zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości. W skardze strona zarzuciła, że w dniu 26 czerwca 1996 r. zakupiła od firmy "C" S.C. samochód Hyundai Lantra 1.8 GLS Deluxe za kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł. Samochód ten, zdaniem strony, w momencie nabycia był samochodem ciężarowym, co wynikało z dowodu rejestracyjnego nr [...]. Również po nabyciu, samochód ten został zarejestrowany przez Urząd Miejski jako samochód ciężarowy (nr rejestracyjny [...]). Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe obydwu instancji użyły innej argumentacji dla wykazania niemożności odliczenia podatku naliczonego. I tak Urząd Skarbowy próbował unieważnić decyzje Urzędu Miejskiego o zarejestrowaniu samochodu ciężarowego i w tym celu postępowanie to zawiesił. Organy nadrzędne w stosunku do Urzędu Miejskiego tj. Wojewoda oraz Minister Transportu i Gospodarki Morskiej odmówiły stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego nr rej. [...]. Mimo tego organy obydwu instancji na podstawie własnych dowodów próbowały ustalić, że nie dotyczy samochodu ciężarowego. Izba Skarbowa powołała się natomiast na Systematyczny Wykaz Wyrobów, który wg Izby przesądza o tym, że przedmiotowy samochód nie może być klasyfikowany pod symbolem 1024 samochody ciężarowe i ciągniki drogowe. Izba powołała się również na Klasyfikacje Rodzajową Środków Trwałych. Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa decyzja narusza prawo w stopniu rażącym. Nieuzasadnionym było – wg skarżącej – występowanie o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta, skoro ostatecznie organy obydwu instancji uznały, że decyzja o zarejestrowaniu samochodu nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Dalej skarżąca zarzuca naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ordynacja podatkowa nadaje dokumentom urzędowym szczególną moc. Ta szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego polega na wprowadzeniu domniemania jego zgodności z prawdą zawsze, gdy został on sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ administracji publicznej lub inną jednostkę upoważnioną przez prawo do wydania dokumentu. W literaturze przyjęło się, że można przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu wtedy, gdy są wątpliwości co do wiarygodności jego treści. W przedmiotowej sprawie nie było – zdaniem skarżącej – takich okoliczności. Urząd Skarbowy występując z wnioskiem o stwierdzenie nieważności dowodu rejestracyjnego, sam przyznał, że nie jest organem właściwym rzeczowo do określenia, czy przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym, czy też ciężarowym, a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30.09.1998 r. (I SA/Wr 445/98) stwierdził: "Klasyfikacja samochodu w dowodzie rejestracyjnym ma decydujące znaczenie jako dowód również w sprawie podatkowej, w której ocena pewnych uprawnień lub ograniczeń uzależniona jest od tej klasyfikacji". Z kolei w uchwale 5 sędziów z dnia 15.11.1999 r. (OPK 25/99) NSA stwierdził, że: "Rejestracji pojazdu na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym dokonuje się w formie decyzji administracyjnej". Zdaniem strony skarżącej oznacza to, że dla organów podatkowych oznaczenie pojazdu w decyzji, jaką jest dowód rejestracyjny jest wiążące do czasu jej ewentualnej zmiany. Dalej skarżąca zarzuca, że Izba Skarbowa jako decydujący argument w sprawie przytoczyła okoliczność odpowiedniego stosowania klasyfikacji wyrobów SWW oraz klasyfikacji rodzajowej środków trwałych. Zdaniem strony klasyfikacja rodzajowa środków trwałych ma zastosowanie jedynie na gruncie ustaw o podatkach dochodowych. Spółka podniosła również, że jeśli chodzi o przywołanie klasyfikacji SWW, to należy zwrócić uwagę na sformułowanie jakiego użyła Izba Skarbowa, a mianowicie: "zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy – zawierającym legalną definicję "towaru", ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy ruchome (...) będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej". Sformułowanie: "ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach", nie dowodzi – wg strony – że ustawodawca zamierzał odnieść definicję samochodu osobowego do definicji towaru, gdyż w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawodawca nie użył słowa towar. Skarżąca wreszcie zarzuciła, że przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem art. 200 Ordynacji podatkowej. Izba Skarbowa przed wydaniem decyzji była obowiązana wyznaczyć stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Termin taki, zdaniem skarżącej, powinien być wyznaczony, gdyż w jej ocenie Izba poczyniła inne ustalenia niż organ I instancji przywołując po raz pierwszy ww. klasyfikacje. Niezachowanie tego terminu spowodowało, zdaniem skarżącej, że całkowicie niezgodnie z prawdą została przywołana kwestia faktycznego wydania samochodu. Aczkolwiek Izba de facto nie wywodziła z przyjęcia innej daty wydania samochodu jakichś ujemnych dla Spółki skutków prawnych, to Spółka informuje, że w całości podtrzymuje argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie można było uwzględnić. Skład orzekający w sprawie nie podzielił twierdzenia strony skarżącej, iż rozstrzygającym w sprawie był fakt nabycia przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego od poprzedniego jego właściciela (faktura nr [...] z dnia 20 czerwca 1996 r.), który po dokonaniu w nim stosownych przeróbek (zainstalowaniu przegrody oddzielającej część bagażową od osobowej) pojazd ten zarejestrował jako ciężarowy, a potwierdzeniem tego miał być dowód rejestracyjny samochodu [...] oraz fakt, że samochód ten strona skarżąca zarejestrowała w Urzędzie Miejskim również jako ciężarowy. Z tych względów – zdaniem strony – nie było podstaw do zastosowania wobec niej zakazu wyrażonego w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50). Należy wyjaśnić, iż skład sądzący przychyla się do tych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, w których zaprezentowano tezę, iż w postępowaniu podatkowym dowód rejestracyjny, pojmowany jako decyzja administracyjna, nie wiązał organu podatkowego w ścisłym tego słowa znaczeniu jako tzw. prejudykat, lecz był elementem stanu faktycznego, który ten organ winien był uwzględnić przy wydawaniu decyzji podatkowej. Taki pogląd wyraził między innymi NSA w wyroku z dnia 21.12.2000 r. I SA/Ka 1765/99 LEX 47159, w którym stwierdził, że dowód rejestracyjny był w swej treści zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchy, tj. że pojazd ten spełniał warunki techniczne. Kwestia, czy był on typem pojazdu osobowego czy ciężarowego, była w tym przypadku tylko elementem stanu faktycznego, od którego zależała rejestracja i która to kwestia nie została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji organu rejestracyjnego. Organ podatkowy nie był w rezultacie związany z zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem co do tego, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego czy ciężarowego. Ustalenie takie mogło zaś nastąpić na podstawie zobiektywizowanych i gromadzonych informacji technicznych oraz kwalifikacji danego typu pojazdu przez jego producenta. Takimi danymi było niewątpliwie świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz podmiotów ich wyposażenia i części był obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm.). Problematyka homologacji w postępowaniu, którego przedmiotem była rejestracja pojazdów w czerwcu 1996 r., tj. w dacie powstania u skarżącego zobowiązania podatkowego, była regulowana głównie w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. z 1996 r. Nr 155, poz. 772). Wojewodowie i minister stwierdzali nieważność decyzji o zarejestrowaniu – jako ciężarowych – samochodów osobowych po przeróbkach, tak ocenionych w zaświadczeniu stacji kontroli pojazdów o badaniu technicznym (w niniejszej sprawie sytuacja była odwrotna – ale nie ma to znaczenia w sprawie podatkowej). Organy te przyjmowały, że zmiana rodzaju pojazdu nie mogła nastąpić w trybie badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego zgodnie z § 55 i 56 cytowanego wyżej rozporządzenia. Argumentację tę podzielał Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalając skargi na decyzje stwierdzające nieważność rejestracji tego rodzaju pojazdów jako ciężarowych podkreślił, iż w razie dokonania przeróbki pojazdu organ rejestracyjny może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko takie dane, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, dopuszczalnej masy całkowitej lub liczby miejsc (§ 5 ust. 1 pkt 2 lit.a rozporządzenia), a nie do zmiany rodzaju (typu) pojazdu. Takie stanowisko nie uległo zmianie także po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602), do której przeniesione zostały unormowania dotychczas zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993 r. (zob. wyroki NSA z dnia 29 sierpnia 1997 r., II SA 1649/96 i z dnia 30 kwietnia 1998 r., II SA 155/98, oraz uzasadnienie uchwały składu pięciu Sędziów NSA z dnia 23 października 2000 r., OPK 17/00 – niepublikowana). Powyższe orzeczenie wykorzystała również Izba Skarbowa w części uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając zatem spór zaistniały w sprawie należy stwierdzić, że bezsporne jest, że producent zakupionego przez skarżącą pojazdu – Hyundai Lantra w świadectwie homologacji datowanym 6 kwietnia 1995 r. nr [...] podał, że jest to samochód osobowy. Tej kwalifikacji samochodu – jak wskazano powyżej – nie mogły zmienić przeróbki, jakich dokonał w nim zbywca tj. firma "C" S.C. A.W. i D.S. z siedzibą w E. oraz powoływana przez skarżącą ocena techniczna nr [...] z dnia 24 czerwca 1996 r. i zaświadczenie nr [...] z dnia 24 czerwca 1996 r. o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu i zmianie kwalifikacji na samochód ciężarowy wystawione przez "E" w E. Dla oceny prawnej, czy skarżąca nabyła samochód osobowy czy – jak twierdzi – samochód ciężarowy, rozstrzygające znaczenie ma treść świadectwa homologacji a nie treść dowodu rejestracyjnego, wydanego dla tego pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 21.12.2000 r. I SA/Ka 1765/99 – LEX 47159, wyrok NSA z 21.01.2003 r. III SA 1548/01 – M. Podatk. 2003/6/36, wyrok SN z 09.11.2001 r. III RN 194/01 – OSNP 2002/5/103. Stosownie więc do treści przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stanowiącego, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych, skarżąca Spółka nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w fakturze VAT dokumentującej w rzeczywistości transakcję sprzedaży zakupu samochodu osobowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Izbę Skarbową art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, iż zarzut ten jest zasadny. Zgodnie z treścią tego przepisu Organ odwoławczy był zobowiązany przed wydaniem decyzji wyznaczyć skarżącej trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Sąd uznał jednak, iż to uchybienie prawne nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uchyla badany akt. Skarżąca nie kwestionuje, iż organ odwoławczy nie zebrał w postępowaniu instancyjnym nowych dowodów, do których strona miała prawo wypowiedzieć się. Nie zostało więc naruszone w tym względzie prawo strony. Fakt natomiast przeprowadzenia przez Izbę szerszych rozważań co do typu przedmiotowego pojazdu w świetle Klasyfikacji Systematycznego Wykazu Wyrobów oraz Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych nie miał wpływu na rozstrzygnięcie zaistniałego sporu. Tenże rozstrzygała bowiem treść świadectwa homologacji. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 cyt. wcześniej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.