I SA/Gd 286/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2023 r., nr 2201-IEE.711.91.333.2022.DW w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ drugiej instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia A. M. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej jako "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 28 października 2022 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. Naczelnik US wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2016 r., nr [...], wystawionego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor UKS" lub "Wierzyciel"), obejmującego należność z tytułu kary porządkowej w kwocie należności głównej 1.500,00 zł. Podstawę prawną obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym stanowi postanowienie Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. Dyrektor UKS postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. odmówił uchylenia kary porządkowej w kwocie 1.500,00 zł, które to postanowienie utrzymane zostało w mocy przez Dyrektora IAS postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1735/15, oddalił skargę Skarżącej na powyższe postanowienie organu drugiej instancji z dnia 28 września 2015 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 981/16, oddalił wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną. W oparciu o ww. tytuł wykonawczy organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. (zawiadomienie z dnia 21 października 2016 r.). Odpis ww. zawiadomienia oraz tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 9 listopada 2016 r. Pismem z dnia 17 listopada 2016 r. Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 8 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599, dalej jako "u.p.e.a"), tj. zarzut wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku objętego powyższym tytułem wykonawczym, zarzut braku wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r., zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie wyżej wymienionego tytułu wykonawczego, zarzut niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia Naczelnika US z dnia 21 października 2016 r., zarzut braku uprzedniego doręczenia prawidłowego upomnienia, zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 21 października 2016 r. oraz zarzut niespełnienia przez ww. tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu ostatecznego rozpatrzenia zarzutów. 2.2. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. Dyrektor UKS, działając jako Wierzyciel, uznał zarzuty Skarżącej za: 1) nieuzasadnione - zawarte w pkt 1,2,3,6, 7 i 8 pisma z dnia 17 listopada 2016 r., dotyczące art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 7, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a.; 2) niedopuszczalne – zawarte w punktach 4 i 5 pisma z dnia 17 listopada 2016 r., podniesione w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Gdańsku, który przejął obowiązki wierzyciela, poinformował organ egzekucyjny o tym, że ww. postanowienie jest ostateczne. 2.3. Postanowieniem z dnia 28 października 2022 r. Naczelnik US - działający jako organ egzekucyjny, uznał wniesione przez Skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu ww. postanowienia Naczelnik US zaznaczył, że na mocy przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070; dalej jako "ustawa zmieniająca"), z dniem 30 lipca 2020 r. uległy zmianie przepisy stanowiące podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, m.in. 59 § 1 u.p.e.a. Przy czym na mocy art. 13 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe, zatem w sprawie znajdą zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. W tym stanie prawnym, stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym ze w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ zaznaczył, że na postanowienie Dyrektora UKS z dnia 13 lutego 2017 r. Skarżąca nie złożyła zażalenia i jest ono ostateczne, zatem organ egzekucyjny był ww. postanowieniem związany. W związku z powyższym, odnosząc się do zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., organ wskazał, że Wierzyciel uznał je za nieuzasadnione, wyjaśniając, że postanowienie nakładające karę z dnia 22 maja 2015 r. było przedmiotem postępowania zażaleniowego i organ drugiej instancji utrzymał ww. postanowienie w mocy. Stało się ono zatem ostateczne i wykonalne. Sam fakt złożenia skargi kasacyjnej nie spowodował, że poddany egzekucji obowiązek został wykonany, wygasł, nie istniał albo uległ przedawnieniu. Ww. obowiązek nie jest obowiązkiem nieistniejącym i jest wykonalny, gdyż wynika z ostatecznego rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu administracyjnym. Nie doszło też do wstrzymania jego wykonania. Wniesienie skargi (także kasacyjnej) nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Organ pierwszej instancji wskazał, że Wierzyciel uznał za nieuzasadniony także zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., podając, że egzekwowany obowiązek wynika jednoznacznie z treści postanowienia Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. Okoliczność braku prawomocności wyroku WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1735/15 w ocenie Wierzyciela nie mogła być utożsamiana z błędnym określeniem egzekwowanego obowiązku. Odnosząc się do zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ pierwszej instancji uznał go za bezzasadny. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego dochodzona jest należność pieniężna – kara porządkowa, wymierzona przez właściwy organ administracyjny, więc obowiązek wynikający z tego tytułu podlega egzekucji administracyjnej. Odnośnie zarzutu zastosowania niedopuszczalnego środka egzekucyjnego organ wskazał, że zastosowano jeden ze środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego. Odnośnie natomiast zarzutu braku uprzedniego doręczenia prawidłowego upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), organ zauważył, że Dyrektor UKS skierował do Skarżącej upomnienie z dnia 2 marca 2016 r., wzywające do uregulowania należności objętej ww. tytułem wykonawczym wraz z kosztami upomnienia oraz zawierające pouczenie, że w przypadku nieuregulowania tej należności we wskazanym terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Przesyła zawierająca ww. upomnienie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 23 marca 2016 r. Organ uznał za niezasadny także zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, podnosząc, że zajęcie rachunku bankowego jest jednym z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Co więcej, w wyniku dokonanego zajęcia nie wyegzekwowano żadnych kwot. Końcowo Naczelnik US stwierdził, że nieuzasadniony jest również zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy z dnia 7 września 2016 r. spełniał wszystkie wymogi ww. przepisu i zawierał wszystkie wynikające z niego elementy. 2.4. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r., na skutek rozpoznania zażalenia Skarżącej na ww. postanowienie Naczelnika US, Dyrektor IAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ drugiej instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie Naczelnika US wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zawiera wszystkie niezbędne elementy. Przede wszystkim Dyrektor IAS stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie powołał dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu znajdującym zastosowanie do niniejszej sprawy) i zwrócił uwagę na związanie organu stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. Organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny jest uprawniony do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy tytuł wykonawczy wystawiony przez Wierzyciela – Dyrektora UKS został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy z powodu: wykonania, nieistnienia, wygaśnięcia lub przedawnienia obowiązku; braku wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym; określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. jak też czy zobowiązanej doręczono upomnienie, nie może być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny (analogicznie organ odwoławczy). Merytoryczne badanie tych kwestii przez organ egzekucyjny, a następnie przez Dyrektora IAS doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Z treści ostatecznego postanowienia Wierzyciela wynika, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 7, 8 i 10 u.p.e.a. Wierzyciel uznał za nieuzasadnione. Następnie Dyrektor IAS omówił zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 u.p.e.a., powołując stanowisko Wierzyciela, i stwierdził, że skoro Wierzyciel uznał zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to organ egzekucyjny prawidłowo wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., organ odwoławczy stwierdził, że wierzyciel w sentencji swojego postanowienia w punkcie 2 uznał ten zarzut za niedopuszczalny, niemniej w punkcie 1 właściwie stwierdził, że jest on nieuzasadniony. Zdaniem Dyrektora IAS organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanych środków egzekucyjnych jest nieuzasadniony. Odnosząc się do pozostałych zarzutów z art. 33 § 1 pkt 8 i 10 u.p.e.a. organ odwoławczy powołał i podzielił ustalenia i rozważania przedstawione przez Naczelnika US, wskazując, że prawidłowo organ ten uznał zarzuty Skarżącej za nieuzasadnione. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie Dyrektora IAS w całości, zarzucając: I. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479), 2) art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu obowiązującym przed 30.07.2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019.2070)); 3) art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie, II. naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest przepisów: 4) art. 70 § 1, § 4 i § 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1549 ze zm.; dalej jako "O.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US oraz o zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła m.in., że organy pierwszej i drugiej instancji nie odniosły się wyczerpująco i odrębnie do wszystkich zarzutów wniesionych pismem z dnia 7 września 2016 r. Zbiorcza ocenia wszystkich zarzutów stanowi w jej ocenie wystarczającą podstawę do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji w toku postępowania zażaleniowego. Według Skarżącej wszystkie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zasługiwały na uwzględnienie w całości. Skarżąca podniosła, że kwota zadłużenia została przez nią spłacona bądź została wyegzekwowana na skutek zastosowania innych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia Naczelnika US z dnia 21 października 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Gdańsku decyzją wydaną po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z dnia 29 stycznia 2019 r., sprecyzowanego w dniu 11 marca 2019 r., rozłożył karę porządkową nałożoną na Skarżącą na 24 raty. W związku z powyższym Skarżąca pismem z dnia 1 kwietnia 2022 r. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż obowiązek wygasł. Następnie wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika US z dnia 9 maja 2022 r., odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie Skarżąca podniosła, że jeżeli całe zadłużenie nie zostało spłacone albo wyegzekwowane, to jest przedawnione. Skarżąca wskazała także, że Naczelnik US postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. uwzględnił skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika US polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę na podstawie zawiadomienia z dnia 20 maja 2022 r. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. Naczelnik US uchylił czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w m. S.A. i G. S.A. dokonanych na podstawie zawiadomień z dnia 8 marca 2022 r. Jednocześnie Skarżąca stwierdziła, że w jej sprawie mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r. Podniosła także, że zastosowanie środka egzekucyjnego nie w każdym przypadku przerywa bieg terminu przedawnienia. 4. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jak stanowi art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 9 stycznia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 28 października 2023 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co na podstawie powołanego art. 119 pkt 3 p.p.s.a. pozwoliło na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 5.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawidłowości uznania przez organ egzekucyjny, że podniesione przez Skarżącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są nieuzasadnione. W ocenie Skarżącej wniesione zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego powinny zostać w całości uwzględnione. Skarżąca w ramach złożonych zarzutów przede wszystkim podniosła, że tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, gdyż nie została rozpatrzona skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1735/15 w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 28 września 2015 r., w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej w kwocie 1500 zł. Ponadto w skardze strona podniosła, że kwota zadłużenia objęta tytułem wykonawczym została przez nią spłacona bądź wyegzekwowana, a jeżeli nawet całe zadłużenie nie zostało spłacone bądź wyegzekwowane – to jest ono przedawnione. Zdaniem Skarżącej jej obowiązek wygasł i postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone. Organ natomiast stoi na stanowisku, że zarzuty Skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie, zaznaczając przy tym, że w zakresie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 u.p.e.a. był na mocy art. 34 § 1 u.p.e.a. związany stanowiskiem Wierzyciela i nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. 5.4. Mając na uwadze tak zaistniałą kwestię sporną na wstępie należy wyjaśnić, że – na co wskazują zarówno organy, jak i sama Skarżąca w treści uzasadnienia skargi – zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem 30 lipca 2020 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w niniejszej sprawie bezspornie zastosowanie znajdują przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.), zarzuty są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w początkowej fazie prowadzenia egzekucji administracyjnej, celem wyjaśnienia, przy udziale wierzyciela, określonych wątpliwości dotyczących podstaw do prowadzenia tego postępowania. Organ egzekucyjny jest bowiem organem wykonawczym. Działa on na wniosek wierzyciela i nie jest uprawniony do badania zasadności oraz wymagalności obowiązku, który ten nałożył na określony podmiot (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Procedura rozpatrywania zarzutów jest ściśle określona. Organ egzekucyjny nie może dokonać tego w sposób dowolny. W sytuacji zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów, których podstawą są przepisy art. 33 § 1 pkt 1 – 7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. organ egzekucyjny jest zobligowany prawnie do uzyskania stanowiska wierzyciela. Stanowisko to przybiera formę postanowienia, na które zobowiązany może złożyć zażalenie. Realizując powyższe przepisy, Dyrektor UKS, działając jako wierzyciel, wydał w dniu 13 lutego 2017 r. postanowienie, w którym uznał za nieuzasadnione zgłoszone przez Skarżącą zarzuty wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), braku uprzedniego doręczenia prawidłowego upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia rachunku bankowego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Jednocześnie Wierzyciel uznał za niedopuszczalne zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia rachunku bankowego, oparte na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Na powyższe postanowienie Wierzyciela, jak poinformował organ pierwszej instancji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Gdańsku (tj. obecny wierzyciel) w piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r., nie zostało przez Skarżącą złożone zażalenie i stało się ono ostateczne. Dyrektor IAS trafnie wywodzi, że postanowienie wierzyciela w przypadku zarzutów opartych na art. 33 § 1 pkt 1-5, 7 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do orzeczenia inaczej niż wierzyciel. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Brak w omawianym stanie prawnym przepisu, który uprawniałby organ egzekucyjny do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów, badania pod tym względem stanowiska wierzyciela oraz ingerowania w treść tego stanowiska. W tym miejscu Sąd zauważa, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej obowiązujące do dnia 29 lipca 2020 r. nie pozwalały na wniesienie oddzielnej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie wierzyciela wyrażające jego stanowisko co do zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. do dnia 29 lipca 2020 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmowała orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, sąd administracyjny rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów egzekucyjnych w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. do dnia 29 lipca 2020 r. powinien na podstawie art. 134 i 135 p.p.e.a. dokonać kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów niezależnie od granic skargi (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 411/21; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). W niniejszej sprawie w ramach rozpoznawania skargi w przedmiocie zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest poddać kontroli stanowisko wierzyciela. Skoro wymienione postanowienie wierzyciela były elementem postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny w sprawie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, to jego ocena mieści się w granicach sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 2063/21; CBOSA). Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela nie wiąże sądu rozpoznającego skargę w przedmiocie zarzutów. Zatem sąd, dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, winien dokonać oceny także stanowiska wierzyciela, co do wniesionych zarzutów. 5.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organy prawidłowo uznały, że podnoszone przez Skarżącą zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego są nieuzasadnione. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. należy wskazać, że podstawę prawną obowiązku objętego tytułem wykonawczym stanowiło postanowienie Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. Jak wskazały organy w ślad za Wierzycielem, postanowienie to jest ostateczne i jego wykonalność nie została wstrzymana. Skarżąca złożyła wniosek o uchylenie nałożonej ww. postanowieniem kary porządkowej, jednak postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. Dyrektor UKS odmówił jej uchylenia. Postanowienie odmawiające uchylenia orzeczonej kary porządkowej zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1735/15, oddalił skargę Skarżącej na ww. postanowienie. Od ww. wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Jak słusznie stwierdził organ, złożenie skargi kasacyjnej na powołany wyrok WSA w Gdańsku nie miało wpływu na istnienie, wykonalność ani egzekucję obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. W szczególności zaznaczyć należy, że wniesienie skargi, jak stanowi art. 61 § 1 p.p.s.a., nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zasada ta, na mocy art. 193 p.p.s.a., znajduje zastosowanie także w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że wniesiona skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 981/16, zatem wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1735/15 w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora IAS w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej stał się prawomocny. Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że ww. postępowanie sądowe nie dotyczyło – jak zdaje się wynikać z rozważań organów – postanowienia nakładającego na Skarżącą karę porządkową, które stanowiło podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, ale postanowienia odmawiającego uchylenia tej kary, wydanego w wyniku rozpoznania wniosku o jej uchylenie złożonego przez Skarżącą na podstawie art. 262 § 6 O.p. Co więcej, z zebranych w sprawie dowodów nie wynika, przeciwnie do twierdzenia Wierzyciela przedstawionego w postanowieniu z dnia 13 lutego 2017 r., powtórzonego przez organy, by postanowienie Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. zostało przez stronę zaskarżone. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak było podstaw by twierdzić, że objęty postanowieniem Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. obowiązek był niewykonalny, wygasł lub został wykonany. W aktach sprawy brak w szczególności dokumentacji mogącej wskazywać na wstrzymanie wykonalności postanowienia stanowiącego podstawę wystawionego tytułu wykonawczego. Jak natomiast słusznie zauważył organ, Skarżąca, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinna przedstawić dowody potwierdzające, że dochodzony obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo powstał, ale wygasł z określonego powodu. Dowodów takich jednak nie przedłożyła. Dodatkowo Sąd zauważa, że w uzasadnieniu skargi, podnosząc, że kwota objęta tytułem wykonawczym została spłacona lub wyegzekwowana, Skarżąca powołała się na zajęcie rachunku bankowego, dokonane na podstawie zawiadomienia organu egzekucyjnego z dnia 21 października 2016 r., oraz na późniejsze rozłożenie dochodzonej należności na raty na mocy decyzji Dyrektora IAS z dnia 14 marca 2019 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o przeszkodzie w realizacji zajęcia z dnia 21 października 2016 r., wystawionego przez bank I., na rachunku Skarżącej brak było środków mogących podlegać zajęciu. Dodatkowo Sąd zauważa także, że w treści powołanej przez Skarżącą decyzji o rozłożeniu należności na raty wyraźnie wskazano, że Skarżąca posiadała zaległość z tytułu kary porządkowej w kwocie 1.500 zł na dzień 1 stycznia 2019 r. Jednocześnie Sąd zaznacza, że uzasadniając zarzuty podniesione w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. w piśmie z dnia 17 listopada 2016 r. Skarżąca powoływała się jedynie na wniesienie ww. skargi kasacyjnej na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 lutego 2016 r., nie przedstawiając żadnej dodatkowej argumentacji, w tym także mającej świadczyć o przedawnieniu dochodzonego obowiązku. Niemniej jednak organ w ślad za Wierzycielem prawidłowo stwierdził, że ww. obowiązek przedawnieniu nie uległ. Jak wskazuje się w orzecznictwie, do kary porządkowej stosuje się odpowiednio art. 68 § 1 i art. 70 O.p. Pierwszy z tych przepisów (stosowany odpowiednio) określa bowiem termin, w jakim najpóźniej postanowienie o nałożeniu kary może być wydane (przy założeniu, że termin ten upłynie w toku postępowania), przy czym terminem początkowym w przypadku kar pieniężnych będzie ostatni dzień terminu wyznaczonego do dokonania czynności, wymienionej w art. 262 § 1 pkt 1-2 Ordynacji podatkowej. Obowiązek zapłaty kary nałożonej ostatecznym postanowieniem trwa natomiast do momentu upływu terminu przedawnienia kary, określonego odpowiednio w art. 70 Ordynacji podatkowej. Kara może być zatem egzekwowania także po zakończeniu postępowania, w którym czynność wskazana w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej nie została wykonana przez stronę, jej pełnomocnika, świadka lub biegłego (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 2262/15; CBOSA). W niniejszej sprawie obowiązek w postaci orzeczonej kary pieniężnej został nałożony na stronę postanowieniem Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r., w związku z bezzasadną odmową przedstawienia oryginałów lub uwierzytelnionych kserokopii dokumentów finansowo-księgowych i innych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w ramach postępowania kontrolnego wszczętego wobec Skarżącej postanowieniem Dyrektora UKS z dnia 18 lutego 2015 r. Natomiast tytuł wykonawczy nr [...], w związku z którym zostały wniesione zarzuty, został wystawiony w dniu 7 września 2016 r. i doręczony Skarżącej w dniu 9 listopada 2016 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania, określonego w art. 70 § 1 O.p. Prawidłowo więc organ drugiej instancji podzielił wnioski Naczelnika US i wskazał, że podnoszone przez Skarżącą zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. były nieuzasadnione. Słusznie również organ uznał za niezasadne także pozostałe zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Egzekwowany obowiązek pieniężny w kwocie 1.500 zł wynika z treści postanowienia Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. W tytule wykonawczym powołano ww. postanowienie jako podstawę prawną obowiązku, wskazując taką samą jak w tym postanowieniu kwotę należności pieniężnej. Nie może być zatem mowy o określeniu egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z ww. orzeczenia. Zatem zarzut oparty o art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zasadnie został uznany za nieuzasadniony. Co do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego organ prawidłowo zwrócił uwagę, że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 2 § 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają m.in. podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa oraz grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organ administracji publicznej, natomiast stosownie do art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy został wydany w oparciu o postanowienie Dyrektora UKS w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary porządkowej na podstawie art. 262 i art. 263 O.p. Kara porządkowa, będąca należnością pieniężną, podlega egzekucji administracyjnej. Odnośnie natomiast niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Takim środkiem jest egzekucja z rachunku bankowego (art. 1a pkt 12 u.p.e.a.). Wskazać również należy, że w zakresie zarzutu opartego na przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela, który w niniejszej sprawie uznał ten zarzut za niedopuszczalny. Zdaniem Wierzyciela zarzut ten był przedmiotem oceny w związku z wniesioną przez stronę skargą na czynność egzekucyjną. Natomiast jak wynika z akt sprawy Dyrektor IAS w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2017 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną wskazał, że argumenty strony wykraczają poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a., bowiem kwalifikują się one jako zarzuty z art. 33 § 1 u.p.e.a. W związku z powyższym organy prawidłowo rozpoznały merytorycznie zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, wniesiony w oparciu o przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., który strona uzasadniała m.in. wadliwością tytułu wykonawczego, co podlegało ocenie w niniejszym postępowaniu. Dyrektor IAS prawidłowo zatem uznał, że zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W niniejszej sprawie Wierzyciel skierował do Skarżącej upomnienie z dnia 2 marca 2016 r. Przesyłka zawierająca ww. upomnienie została skierowana na adres Skarżącej, dwukrotnie awizowana – po raz pierwszy w dniu 9 marca 2016 r. i powtórnie w dniu 17 marca 2016 r., po czym zwrócona nadawcy w dniu 24 marca 2016 r. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (miejsce doręczeń pism osobom fizycznym) i 43 (doręczenie zastępcze), w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Następnie operator zawiadamia adresata o pozostawieniu pisma oraz o możliwości jego odbioru zgodnie z zasadami określonymi w art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. Jak stanowi art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zatem w niniejszej sprawie prawidłowo uznano za skutecznie doręczone upomnienie z dniem 23 marca 2016 r., tj. z upływem 14 dni od dnia pierwszej awizacji (9 marca 2016 r.). Tym samym zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., dotyczący braku prawidłowego doręczenia upomnienia słusznie organy uznały za nieuzasadniony. Jednocześnie Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W ocenie Sądu organ drugiej instancji słusznie stwierdził, że środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie był dla Skarżącej zbyt uciążliwy. Należy zaznaczyć, że zastosowany środek egzekucyjny stanowi jeden z najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Skarżąca nie wskazała przy tym żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję. Co więcej, podkreślenia wymaga, w niniejszej sprawie zajęcie rachunku bankowego nie doprowadziło do wyegzekwowania żadnych należności. Wobec tego organ prawidłowo ocenił zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. jako nieuzasadniony. Ostatnim podniesionym przez Skarżącą zarzutem był zarzut niespełniania w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, który organy również prawidłowo uznały za bezzasadny. Tytuł wykonawczy nr [...] zawiera wszystkie wymienione w powyższym przepisie elementy. Wskazano w nim w szczególności wierzyciela, zobowiązanego (Skarżącą) i dane dotyczące należności pieniężnej – jej rodzaj, prawidłową wysokość i podstawę prawną obowiązku (postanowienie Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. oraz przepisy Ordynacji podatkowej), a także wskazano, że od ww. należności nie pobiera się odsetek. Tytuł wykonawczy zawiera także m.in. datę jego wystawienia, podpis osoby upoważnionej oraz pouczenie. 5.6. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zasadnie organy uznały, że brak było podstaw do uwzględnienia wniesionych przez Skarżącą zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej i umorzenia ww. postępowania egzekucyjnego. 5.7. Sąd zwraca uwagę, że w skardze Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 6 ustawy zmieniającej oraz naruszenia art. 70 § 1, § 6 i § 7 O.p. Skarżąca stoi na stanowisku, że doszło do bezzasadnej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, mimo że obowiązek – nawet, jeżeli całe zadłużenie nie zostało spłacone lub wyegzekwowane – wygasł na skutek przedawnienia. Sąd w tym miejscu podkreśla, że niniejsze postępowanie dotyczyło postanowienia wydanego w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ocenie Sądu podlegało zatem uznanie zgłoszonych na podstawie wymienionych przepisów art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzutów za nieuzasadnione. W niniejszej sprawie granice kognicji Sądu wyznacza zakres zarzutów zgłoszonych przez stronę. Należy zwrócić uwagę, że zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wnoszone przez zobowiązanego w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, natomiast późniejsze ich uzupełnianie, rozszerzanie czy też powoływanie nowych ich podstaw nie jest dopuszczalne. W związku z powyższym, podnoszone przez Skarżącą w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego argumenty i twierdzenia, dotyczące w szczególności późniejszego (decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 11 marca 2019 r.) rozłożenia objętej tytułem wykonawczym należności na raty, dokonanych zawiadomieniami z dnia 8 marca 2022 r. zajęć rachunków bankowych, zaskarżonego przez Skarżącą postanowienia Naczelnika US o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak również odnoszące się do rozstrzygnięć w przedmiocie składanych przez Skarżącą skarg na czynności egzekucyjne – nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jak już wskazywano powyżej, w treści zgłoszonych w ramach postępowania egzekucyjnego zarzutów Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła, dlaczego objęty tytułem obowiązek miałby być przedawniony. Został on nałożony na stronę postanowieniem Dyrektora UKS z dnia 22 maja 2015 r. Następnie, w dniu 7 września 2016 r., został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono Skarżącej w dniu 9 listopada 2016 r. Na moment wystawienia ww. tytułu wykonawczego, wszczęcia postępowania egzekucyjnego czy też wniesienia przez Skarżącą zarzutów z dnia 17 listopada 2016 r., nie sposób zatem było mówić o przedawnieniu ww. obowiązku, którego termin upływał z końcem 2020 r. Dodatkowo należy wskazać, że przed upływem terminu przedawnienia zastosowano środek egzekucyjny, o którym Skarżąca została zawiadomiona tj. zajęcie z dnia 21 października 2016 r. wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A., o czym strona została zawiadomiona. W związku z powyższym zarzut niewłaściwego zastosowanie art. 70 § 1, § 4 i § 7 O.p. i w konsekwencji brak umorzenia postępowania z powodu przedawnienia zobowiązania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., jest bezzasadny. 5.8. Reasumując, utrzymanie postanowienia organu pierwszej instancji przez Dyrektora IAS należało uznać za prawidłowe, zatem zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. okazał się bezzasadny. Jednocześnie, postanowienia obu organów zawierają wszystkie elementy wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., a w szczególności wystarczająco wyczerpujące uzasadnienie podjętych rozstrzygnięć. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu przedstawił szczegółowe i prawidłowe rozważania, potwierdzające, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał złożone przez Skarżącą zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Ponadto należy zwrócić uwagę, że organ egzekucyjny - Naczelnik US, wbrew twierdzeniom Skarżącej, poddał każdy z podniesionych przez nią zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. odrębnej, wyczerpującej analizie – uwzględniając przy tym związanie stanowiskiem Wierzyciela co do części z ww. zarzutów. 5.9. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 5.10. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.