I SA/Gd 295/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 stycznia 2014 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania G. M. i Z. M. od decyzji Wójta Gminy z dnia 4 marca 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 4 marca 2013 r. Wójt Gminy ustalił G. M. i Z. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. w kwocie 1059,00 zł. Wysokość podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości organ pierwszej instancji ustalił na podstawie złożonej przez podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego, oraz danych z ewidencji gruntów i budynków – dotyczących nieruchomości położonej w S., nr geodezyjny [...] (działka [...] i [...]). Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości był dom letniskowy o powierzchni 126 m2 oraz grunt letniskowy o powierzchni 442 m2. Zastosowano następujące stawki podatku: 7,00 zł dla domu letniskowego i 0,40 zł dla gruntu letniskowego, wynikające z Uchwały nr XXV/163/2012 Rady Gminy Lubichowo z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. z dnia 12 grudnia 2012 r., poz. 4200). Od powyższej decyzji podatnicy wnieśli odwołanie, kwestionując oparcie decyzji na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ich zdaniem o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, co wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz Uchwały nr XXV/163/2012 Rady Gminy Lubichowo z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. z 2012 r., poz. 4200). Powołując się na art. 2 ust. 2, art. 1a ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarówno w zakresie podatku rolnego, jak i podatku od nieruchomości, podstawą dokonania wymiaru podatku jest ewidencja gruntów i budynków. Z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zmianami) wynika, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym, jak również stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Szczegółowe kwestie związane z prowadzeniem ewidencji są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). W przedmiotowej sprawie budynek oznaczony został w ewidencji jako "inne niemieszkalne". Tym samym budynek ten nie może zostać opodatkowany jako budynek mieszkalny, tj. według najniższych stawek podatkowych. Jeżeli z ewidencji gruntów i budynków wynika istnienie budynku, którego funkcję określono jako "inne niemieszkalne", to budynek ten nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Podsumowując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że budynek stanowiący własność podatników prawidłowo został opodatkowany jako budynek letniskowy, zgodnie z § 1 pkt 2 lit. h) Uchwały Rady Gminy. Za zasadnością tego stanowiska przemawia także fakt, że budynek ten został wybudowany na terenie, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje zabudowę letniskową. Mając na uwadze zapisy tego planu, na realizację przedmiotowego budynku uzyskano decyzję zezwalającą na budowę budynku letniskowego. Dlatego też budynek oznaczony został w ewidencji jako "inne niemieszkalne". W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: – art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., poprzez nieustalenie stanu faktycznego; – art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego; – art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia; – art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Rada Gminy posiada kompetencje do określania nowych przedmiotów opodatkowania zamiast tylko do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości; – art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy jest związany zapisami w rejestrze gruntów ewidencji gruntów i budynków w zakresie zaliczania gruntów pozostałych mimo braku takiego zapisu w tej ustawie; – art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy jest związany zapisami w rejestrze budynków ewidencji gruntów i budynków w zakresie zaliczania budynku do mieszkalnych czy pozostałych mimo braku takiego zapisu w ustawie; – art. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy jest związany zapisami w rejestrze gruntów i rejestrze budynków ewidencji gruntów i budynków w zakresie zaliczania gruntów pozostałych i budynków, mimo braku takiego zapisu w u.p.o.l. odsyłającego do tej ewidencji w kwestii określania podatkowego rozumienia pojęcia grunty pozostałe oraz budynek mieszkalny; – art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1682 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy jest związany zapisami w rejestrze gruntów i rejestrze budynków ewidencji gruntów i budynków w zakresie zaliczania gruntów pozostałych i budynków, mimo braku takiego zapisu w u.p.o.l. odsyłającego do tej ewidencji w kwestii określania podatkowego rozumienia pojęcia grunty pozostałe oraz budynek mieszkalny; – art. 6 O.p. poprzez niezrozumienie zasady autonomiczności prawa podatkowego; – art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy jest jednakowo związany zapisami w rejestrze gruntów ewidencji gruntów i budynków i rejestrze budynków tej ewidencji – zapisy u.p.r. i u.p.o.l. odwołują się do tej ewidencji tylko w zakresie podatkowego rozumienia określenia grunt rolny i grunt leśny. W u.p.o.l. nie ma takiej delegacji w stosunku do gruntów pozostałych i budynków; – art. 26 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 63 ust. 1 pkt 5 oraz § 65 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez starostę polegające na przyjęciu, że budynek letniskowy jest budynkiem o podstawowej funkcji użytkowej – inne budynki niemieszkalne – a nie budynkiem mieszkalnym i akceptowanie tego naruszenia prawa przez organy podatkowe; – art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez celowe komplikowanie sprawy i prawotwórcze interpretowanie przepisów polegające na powoływaniu się na regulacje dotyczące naliczania podatków od gruntów rolnych i leśnych na zasadzie analogii w stosunku do budynków; – art. 200 § 1 O.p. polegające na nieuwzględnieniu prawa strony do wypowiedzenia się o zbieranym przez dziesięć miesięcy materiale dowodowym sprawy; – art. 121, art. 122, art. 124 i art. 125 O.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak, w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku - dla budynków mieszkalnych (ppkt a) lub pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (ppkt e). W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że w ewidencji gruntów i budynków będąca przedmiotem współwłasności skarżących zabudowana nieruchomość gruntowa oznaczona jest symbolem Bi – inne tereny zabudowane, a funkcja znajdującego się na niej budynku określona została jako "inne niemieszkalne". Organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że podstawę dla dokonania kwalifikacji budynku (mieszkalny lub niemieszkalny), na gruncie ustawy o podatkach opłatach lokalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy), stanowi ewidencja gruntów i budynków. W oparciu właśnie o tę ewidencję organy zastosowały w odniesieniu do spornego budynku stawkę podatku przewidzianą dla budynków letniskowych. Zdaniem skarżących natomiast decydujące znaczenie w tego typu sprawach ma wyłącznie sposób użytkowania obiektu, a skoro budynek ten zaspakaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe małżonków – to zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzja ją poprzedzająca, winna zostać uchylona. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy jest związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też może w ramach postępowania podatkowego dokonywać oceny stanu faktycznego wbrew tymże zapisom. W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym. Sam zatem fakt, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż skarżący są współwłaścicielami działki oznaczonej symbolem Bi - inne tereny zabudowane, zabudowanej budynkiem, którego funkcję określono jako inny budynek niemieszkalny, wbrew stanowisku strony przesądza, że budynek ten nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta obejmuje m.in. informacje dotyczące budynków, ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Na konstrukcję podatku składają się podmiot, przedmiot, podstawa opodatkowania i stawka. Przez podmiot opodatkowania rozumie się podmioty stosunku podatkowoprawnego, a więc osobę, na którą został nałożony obowiązek podatkowy (podatnika). Przedmiot podatku to taka część stanu faktycznego określonego w hipotezie normy podatkowoprawnej, która określa nie tylko sposób zachowania się podmiotu opodatkowania, ale także obiekt tego zachowania się w postaci dobra materialnego lub niematerialnego. Podstawa opodatkowania oznacza ilościowe ujęcie przedmiotu opodatkowania, określone w jednostkach pieniężnych bądź innych jednostkach miary. Stawka opodatkowania to ilościowe określenie wysokości podatku w zależności od podstawy opodatkowania (stosunek między wysokością obciążenia podatkowego a wielkością podstawy opodatkowania). Stawki mogą być wyrażone kwotowo (jako ilość jednostek pieniężnych, jakie należy zapłacić) bądź procentowo (jako procentowa relacja między wysokością podatku a wielkością podstawy opodatkowania). Stawka opodatkowania ma zatem wpływ na wysokość (wymiar) podatku. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są budynki, są zróżnicowane w zależności od funkcji budynku. Funkcja budynku ma w związku z tym wpływ na określenie wysokości podatku, skoro podatek stanowi iloczyn stawki i powierzchni użytkowej budynku. W ewidencji gruntów i budynków wskazywane są jego przeznaczenie i funkcje użytkowe. Dane z tej ewidencji stanowią podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości od przedmiotu opodatkowania, jakim jest budynek. Organ podatkowy obowiązany jest zatem odwołać się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli są one istotne dla prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego. Odwołując się do treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowym orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/11, z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10, z dnia 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10, z dnia 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Innymi słowy, dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym – pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowania, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Dopiero w przypadku zmiany ewidencji gruntów i budynków skarżącym będzie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę lub przesłanki zawarte w art. 240 § 1 O.p. oraz żądanie ewentualnej zmiany skarżonej decyzji. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., II FSK 1928/11, CBOSA). Tym samym Sąd nie podziela odmiennych poglądów wyrażanych niekiedy w orzecznictwie przyjmujących dopuszczalność przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodów przeciw danym z ewidencji gruntów i budynków (np. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, CBOSA, którego uzasadnienie opublikowane zostało w bazie orzeczeń już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie). W ocenie Sądu w składzie orzekającym, organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007r., sygn. akt II FSK 145/06, CBOSA), a ta okoliczność w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Podsumowując, sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżących, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro nie wykazali oni, że w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z letniskowej na mieszkalną. Z tego względu pozostałe zarzuty skargi dotyczące nieustalenia stanu faktycznego co do sposobu użytkowania budynku uznać należy za bezzasadne. W skardze podniesiono, że toczy się postępowanie z wniosku skarżących w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki co do oznaczenia funkcji budynku w ewidencji gruntów i budynków. Do czasu jednak pozytywnego rozstrzygnięcia tego wniosku wiążące są dla organu aktualne w dacie wydania decyzji zapisy ewidencji gruntów i budynków. Skoro organy podatkowe uwzględniły przy wydawaniu zaskarżonej do sądu decyzji obowiązujące w dacie jej wydania zapisy ewidencji, nie można było im zarzucić, że nie zebrały i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w rozumieniu art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki co do oznaczenia funkcji budynku w ewidencji gruntów i budynków nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym. Okoliczności wskazane przez skarżących nie mieszczą się w tak określonej przesłance zawieszenia postępowania. Należy zauważyć, że Sąd bada legalność decyzji na dzień jej wydania. Skoro w dacie jej wydania organ dysponował aktualnym wpisem w ewidencji gruntów i budynków stwierdzającym, że sporny budynek jest budynkiem niemieszkalnym, to kwestia ewentualnej późniejszej zmiany tego wpisu może być rozważana jedynie w kategorii przesłanki wznowienia postępowania. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło także art. 210 § 4 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające warunkom określonym w tym przepisie. Także uzasadnienie organu pierwszej instancji, jakkolwiek krótkie, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy – wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia, przedmiot opodatkowania i zastosowaną stawkę podatku. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p., należy podkreślić, że jest to naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby w szczególności sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 O.p., a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., I SA/Gd 199/00, Prz. Pod. 2004, nr 1, s. 43). Przed Sądem skarżący nie przedstawili istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego a zatem naruszenie tego przepisu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy wydając decyzję oparł się o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji, z którym strona była zapoznana. Wniosek skarżących o odroczenie rozprawy do czasu opublikowania uzasadnień wyroków NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12 i II FSK 1889/13 nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie do treści art. 109 p.p.s.a., rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Wskazane wyroki wydane zostały w odrębnych sprawach i nie mają charakteru wiążącego w tej sprawie, w związku z tym nie było podstaw do odroczenia rozprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.