I SA/Gd 296/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 17 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ( dalej: DIAS, organ odwoławczy ), po rozpatrzeniu wniesionej przez J.L. skargi na czynność egzekucyjną, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ( dalej: Naczelnik, organ egzekucyjny ) z dnia 16 listopada 2018 r. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej J.L. na podstawie wystawionego przez wierzyciela Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 20 sierpnia 2018r. obejmującego opłatę abonamentową za okres od stycznia 2013r. do kwietnia 2018r. w kwocie należności głównej 1.349,60 zł. Na podstawie tego tytułu organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 27 września 2018r. dokonał zajęcia wierzytelności rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności drogą elektroniczną w dniu 27 września 2018r. Pismem z dnia 4 października 2018r. dłużnik zajętej wierzytelności uznał wierzytelność i zrealizował ją całkowicie, przelewając w dniu 4 października 2018r. oraz 16 października 2018r. na konto organu egzekucyjnego środki pieniężne odpowiednio w wysokości: 1.464,27 oraz 323,36 zł. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z odpisem w/w zawiadomienia doręczono J.L. w dniu 17 października 2018r. Pismem z dnia 18 października 2018r., zatytułowanym "skarga" J.L. podniosła, że nie otrzymała od Poczty Polskiej S.A. oryginału tytułu wykonawczego, co uniemożliwiło jej wcześniejsze odwoływanie się. Ponadto skarżąca podniosła, że od prawie 20 lat jest emerytką. We wnioskach końcowych wniosła o odblokowanie konta bankowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 29 października 2018r. skierował do strony wezwanie do usunięcia braków podania poprzez wskazanie czy pismo z dnia 18 października 2018r. stanowi zarzut z art. 33 § 1 u.p.e.a., czy też skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego opartą na podstawie art. 54 u.p.e.a. W odpowiedzi J.L. oświadczyła, że podanie z dnia 18 października 2018r. stanowi skargę na czynności egzekucyjne. Do pisma załączone zostało "odwołanie" z dnia 19 października 2018r. skierowane do wierzyciela zawierające żądanie wycofania tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego oddalił skargę na czynność egzekucyjną, uznając ją za nieuzasadnioną. W zażaleniu zobowiązana podniosła, że została pozbawiona oszczędności bez żadnego trybu i odpowiednich procedur. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, nie dopatrując się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przez ten organ. W pierwszej kolejności wskazał, że Naczelnik zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważnia go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1 a pkt 12 lit. a w/w ustawy, tj. egzekucji z rachunku bankowego (art. 80 u.p.e.a.). W ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny przesłał do Banku [...] S.A. stosowne zawiadomienie o zajęciu zawierające wezwanie o treści wynikającej z art. 80 § 1 u.p.e.a., które zostało skutecznie doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 27 września 2018r. drogą elektroniczną. Jednocześnie, organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązaną o zajęciu tej wierzytelności, doręczając jej w dniu 17 października 2018r. skutecznie i w sposób prawidłowy odpis przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny, wystawiając ww. zawiadomienie oraz przesyłając je do Banku przy jednoczesnym wysłaniu jego wydruku do strony (stosownie do brzmienia art. 67 § 2b u.p.e.a.). dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do kwestionowanego przez J.L. obowiązku, objętego tytułem wykonawczym dochodzonego przez Pocztę Polską S.A. organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia ta nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu skargowym prowadzonym w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarga na czynność organu egzekucyjnego ocenia kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tej czynności. Skarga nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia zarzutów określonych w art. 33 u.p.e.a., o czym poinformował stronę organ egzekucyjny w piśmie z dnia 29 października 2018r. Realizując zasadę informowania DIAS zauważył, że nie każdy obowiązek wynika z decyzji. Część obowiązków, które są dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym wynika wprost z przepisów prawa, w tej sytuacji nie wydaje się decyzji administracyjnej. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze na powyższe postanowienie, skarżąca wnosząc o jej pozytywne załatwienie, powieliła argumentację z pism z dnia 23 listopada 2018r. oraz z dnia 18 października 2018r. zawierających skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 27 września 2018r. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem sporu jest prawidłowość rozstrzygnięcia przez organy administracji w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, tj. instytucji przewidzianej w art. 54 u.p.e.a. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wolą ustawodawcy przewidziane zostały różne środki ochrony zobowiązanego. Kluczowym jest przy tym to, że każdy z tych środków dotyczy innego etapu egzekucji. Po pierwsze, w art. 33 § 1 u.p.e.a. ustawodawca przewidział możliwość wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. § 2. W egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w: art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10. Z powyższego wynika zatem, że zarzuty mają zmierzać do zweryfikowania zarówno możliwości, jak i podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a zatem prawidłowości tytułu wykonawczego bądź zajęcia wierzytelności. Kolejny środek przysługujący zobowiązanemu został wskazany w art. 54 § 1 u.p.e.a., w myśl którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organów, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 69/08). Zwrócić należy ponadto uwagę, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 789/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. W konsekwencji należy uznać, że skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Zaakcentować należy, że również Sąd w ramach kontroli postanowienia organu odwoławczego, nie może badać takich okoliczności, które mogą być przedmiotem innych postępowań. Podkreślenia wymaga bowiem, że wskazane powyżej środki są względem siebie konkurencyjne. Skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14). W kontekście tych uwag, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej. W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego wart. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 880/15, Lex nr 2113619). Zatem taką czynnością jest także zajęcie rachunku bankowego, jak i wkładu oszczędnościowego (art. 1 a pkt 12 lit. a tiret 4 i 5 u.p.e.a.). Tryb egzekucji z rachunku bankowego uregulowany został w art. 80 u.p.e.a. Stosownie do § 1 i § 3 wskazanego przepisu organ egzekucyjny w dniu 27 września 2018 r. doręczył bankowi, zaś w dniu 17 października 2018 r. doręczył zobowiązanej zawiadomienie z dnia 27 września 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał Bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 4 października 2018r. dłużnik zajętej wierzytelności uznał wierzytelność i zrealizował ją całkowicie, przelewając w tym samym dniu oraz w dniu 16 października 2018r. na konto organu egzekucyjnego środki pieniężne w wysokości: 1.464,27 oraz 323,36 zł. Ponadto zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zawiadomienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że wobec doręczenia elektronicznego w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 67 § 2a u.p.e.a. stanowiący, że "Jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu". Zauważyć również należy, że wspomniane zawiadomienie zostało sporządzone zgodnie obowiązującym wzorem określonym w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Podsumowując, w ocenie Sądu, w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Sądu prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczności, które podnosi skarżąca a dotyczące tytułu wykonawczego, w oparciu o który organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności, jak i ewentualne wadliwości tego zajęcia, nie mogą być rozpatrywane w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż nie odnoszą się one do kwestii formalnoprawnych związanych z realizacją (wykonywaniem) czynności egzekucyjnej. Dotyczą one materii nie mieszczącej się w dyspozycji ww. przepisu i jako takie nie mogły być badane zarówno w postępowaniu przed organami, jak i tutejszym Sądem, co zostało wskazane na wstępie. Na szczególną uwagę, w świetle powyższego zasługuje postawa organu egzekucyjnego, który powziąwszy wątpliwość, czy skarga zobowiązanej z dnia 18 października 2018 r. stanowi zarzut z art. 33 § 1 u.p.e.a., czy też skargę na czynność egzekucyjną, w piśmie z dnia 29 października 2018 r. wezwał stronę do wyjaśnienia tej wątpliwości. Odpowiedź skarżącej udzielona w piśmie z dnia 7 listopada 2018r. jest w ocenie Sądu jednoznaczna, o czym zasadnie skonstatowały organy obu instancji, dokonując prawidłowo zakwalifikowania tego pisma jako dokonany przez zobowiązaną w trybie art. 54 u.p.e.a wybór zaskarżenia czynności egzekucyjnej. W kontekście powyższego, nie sposób zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, który w piśmie procesowym z dnia 14 października 2019r. uznał, że organy obu instancji błędnie potraktowały pismo skarżącej z dnia 18 października 2018 r. jako skargę na czynność egzekucyjną. Wbrew stanowisku pełnomocnika strony, staranność organu egzekucyjnego w tej kwestii jasno została powyżej wykazana, zaś argument odnośnie braku znajomości prawa oraz wpływu wezwania organu egzekucyjnego, nie może być utożsamiany jako usprawiedliwiony z brakiem znajomości przez skarżącą, jako emerytki, przepisów prawa. Co więcej, argumenty pełnomocnika strony w istocie dotyczą zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., co jak wykazano powyżej nie mogą odnieść skutku w postępowaniu wywołanym skargą na czynność egzekucyjną. Ostatecznie Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisanymi regułami wynikającymi z u.p.e.a, merytorycznie było także poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne oraz prawne zaskarżonego postanowienia było zupełne, odzwierciedlało w sposób szczegółowy zebrany materiał dowodowy, co też w konsekwencji pozwoliło na ocenę postanowienia organu odwoławczego pod kątem jego zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.