I SA/Gd 379/14

Dnia 14 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę. I. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 2014 r., w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 10 lutego 2014 r. Zamieszczono w nim prawidłowe pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnoszona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Skarga złożona przez stronę została skierowana – wbrew treści pouczenia i dyspozycji art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."). – bezpośrednio do Sądu w dniu 7 marca 2014 r. (data wpływu do Sądu – 11 marca 2014 r.), który przekazał skargę organowi w dniu 14 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak przyjmuje się w doktrynie (zob. T. Woś, (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 284; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el) i orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08; z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10, z dnia 7 sierpnia 2013 r., I GSK 985/13) w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10; z dnia 5 lutego 2013 r., II GSK 38/13). Wypada jednak podkreślić, że nie można wymagać od sądu, by natychmiast po wpłynięciu skargi odsyłał ją właściwemu organowi w celu naprawienia błędu, który popełniła skarżąca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 17 czerwca 2011 r., II FSK 1272/11). Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 lutego 2014 r. Skarżąca została w nim prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga została skierowana – wbrew treści pouczenia i dyspozycji art. 54 § 1 p.p.s.a. – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdański 7 marca grudnia 2014 r. (data wpływu do Sądu – 11 marca 2014 r.), który przekazał skargę organowi w dniu 14 marca 2014 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Minął on bowiem w dniu 12 marca 2014 r. Jednocześnie należy zauważyć, że Sąd przekazał skargę w trzy dni robocze po jej otrzymaniu, a zatem niezwłocznie. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jej odrzucenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.