I SA/Gd 493/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2000 r. oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 15 września 2003 r. określił "A" sp. z o. o. za maj 2000 r. kwotę zwrotu różnicy podatku i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Organ kontroli skarbowej nie stwierdził nieprawidłowości w prowadzonej dla podatku od towarów i usług ewidencji za maj 2000 r. przyjął zatem do rozliczenia kwoty podatku należnego oraz naliczonego wynikające z tej ewidencji. Ponieważ jednak Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu 15 września 2003 r. decyzję w zakresie rozliczenia "A" sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r., w której m. in. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości niższej aniżeli wykazał to podatnik w deklaracji w dniu 15 września 2003 r. wydał również decyzje, którą określił za maj 2000 r. kwotę zwrotu różnicy podatku i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc z uwzględnieniem dokonanej korekty. "A" Sp. z o. o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Strona zarzuciła, że organ pierwszej instancji naruszył art. 290 § 2 w związku z art. 173 Ordynacji podatkowej ponieważ w decyzji powołuje się na dowód nieistniejący tj. na protokół z badania dokumentów i ewidencji. W rzeczywistości sporządzono protokół z kontroli, który żadnym postanowieniem nie został włączony do materiału dowodowego, a ponadto nie został podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, i co więcej nie zawiera przyczyn, dla których osoby te odmówiły podpisania tego protokołu. Strona zarzuciła naruszenie art. 180 § 1 w związku z art. 190 Ordynacji podatkowej ponieważ pozbawiono ją prawa do udziału w czynnościach procesowych, a także naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej ponieważ nie zebrano i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzono całego materiału dowodowego. Strona podniosła również zarzut błędnego pouczenia, co do środków zaskarżenia. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 25 kwietnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części i określił kwotę do zwrotu na rachunek bankowy oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie wpływ miała decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2005 r., którą organ odwoławczy uchylił w części decyzję organu I instancji w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. "A" sp. z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2005 r. zarzucając: 1) naruszenie prawa procesowego tj. art. 27 ust. 5 – 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) oraz przepisem art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, 2) naruszenie prawa materialnego tj. § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przepisów art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 58, art. 65, art. 83, art. 95 i art. 353 K. c. oraz przepisów ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. Nr 76, poz. 344 z późn. zm.), 3) nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności dotyczących faktycznego reprezentowania interesów skarżącej przez dystrybutorów i przedstawicieli wobec kontrahentów, faktycznego działania i występowania dystrybutorów i przedstawicieli w obrocie gospodarczym w imieniu i na rzecz skarżącej, 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nie uwzględnieniu działań przedstawicieli i dystrybutorów wobec kontrahentów stosujących procedury przetargowe wg. ustawy o zamówieniach publicznych, nieuwzględnienie faktycznej roli działań przedstawicieli w zwiększeniu sprzedaży produktów "A" na rynku MON, MSWiA, oraz policji i "B" S.A., 5) sprzeczność ustaleń organu podatkowego pierwszej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegająca między innymi na nie uznaniu wobec twierdzeń i zapewnień kontrahentów skarżącej, iż przedstawiciele i dystrybutorzy reprezentowali interes spółki w imieniu której działali. Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej błędnie zastosował w niniejszej sprawie art. 27 ust. 5 – 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r. Zasadą prawa jest to, że organ administracji stosuje przepisy prawa materialnego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Przepisy te decydują również o tym, czy i w jakim zakresie organ podatkowy powinien stosować przepisy dawniejsze. Wobec braku stosownych przepisów przejściowych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie można wymierzać sankcji za błędne rozliczenie podatku od towarów i usług za okresy sprzed 1 maja 2004 r. opierając się o nieobowiązujące przepisy ustawy z dnia 8 marca 1993 r. Nie można w tej sytuacji zastosować przepisów nowej ustawy wobec braku przepisów przejściowych. Zatem decyzja wydana została bez podstawy prawnej. W stanie prawnym obowiązującym do końca 2002 r. powszechne było stanowisko, że do dodatkowego zobowiązania, powstającego z mocy decyzji konstytutywnej ma zastosowanie 3 letni okres przedawnienia przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej a nie okres 5 letni. Sytuacja ta zmieniła się w związku z nowelizacją Ordynacji podatkowej wprowadzoną ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Przy czym na mocy art. 20 ostatnio wymienionej ustawy, jeżeli przepisy dotychczasowe określają korzystniejsze dla podatnika zasady i terminy przedawnienia, wówczas należy stosować przepisy dotychczasowe. Zatem prawo do ustalenia dodatkowego zobowiązania uległo przedawnieniu. Ponadto, strona skarżąca podniosła, że brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznać, że usługi wykonywane przez kontrahentów skarżącej nie zostały wykonane. Skarżąca wyjaśniła, że od 1994 r. zawierała ze swoimi współpracownikami umowy dystrybucyjne. Kwoty należne przedstawicielom zawsze stanowiły koszt uzyskania przychodów, a nadto nigdy nie była kwestionowana prawidłowość takiego działania (kontrole Urzędu Kontroli Skarbowej i Urzędu Skarbowego w latach 1995 – 1997). W ocenie strony skarżącej wyłącznymi przesłankami (bezprawnymi) zakwestionowania skuteczności zawartych umów były przesłanki dotyczące: 1) formuły prawnej działalności przedstawiciela/dystrybutora, 2) rodzaju kontrahentów wobec których działali dystrybutorzy/przedstawiciele ("B" S.A., MON, MSWiA, Policja,), 3) ustalenie i stosowanie odpowiednich procedur (ustawy o zamówieniach publicznych, normy ISO u podatnika), 4) organizacja przedsiębiorstwa skarżącej (biuro sprzedaży spółki mające taki sam zakres działań jak przedstawiciele/dystrybutorzy), 5) oceny charakteru prowadzonych przez skarżącą rejestrów Ofert Publicznych, Abonenckich Umów i Zamówień oraz rynków resortowych oraz skutków zamieszczania tam zapisów dotyczących przedstawicieli/dystrybutorów, 6) określenie, że działania przedstawicieli/dystrybutorów miały charakter lobbingowy. Skarżąca zarzuciła, że Dyrektor Izby Skarbowej w sposób nieuprawniony i pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych uznał, że dystrybutorzy/przedstawiciele mający zawarte umowy ze skarżącą prowadzili działalność lobbingową na jej rzecz. Wobec braku zdefiniowania tej instytucji w prawie podatkowym ustalenie to nie może stanowić podstawy prawnej ani faktycznej rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca zarzuciła, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego, który przyjął, że podstawą uznania, że dystrybutor/przedstawiciel zawarł w imieniu spółki umowy, jest zamieszczenie informacji o tym dystrybutorze w prowadzonych przez spółkę rejestrach ofert publicznych, abonenckich, umów i zamówień. W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej, w sposób nieuprawniony przyjął, że nie jest możliwe, aby podmiot gospodarczy reprezentujący skarżącą mógł wobec jednostek stosujących przepisy ustawy o zamówieniach publicznych działać, skutecznie oferować i sprzedawać sprzęt produkcji skarżącej pomimo funkcjonowania w spółce biura sprzedaży i norm jakości ISO. Dokonując oceny stosunku prawnego łączącego spółkę z dystrybutorem/przedstawicielem na podstawie zawartych i umów Dyrektor Izby Skarbowej, wbrew dyspozycji art. 65 k.c. oparł się na dosłownym brzmieniu tych umów, pomijając zamiar stron i cel każdej umowy. Skarżąca zarzuciła nadużycie w ocenie złożonych w toku postępowania wyjaśnień kontrahentów spółki. Błędne są także, w ocenie skarżącej, ustalenia i ocena znaczenia prawnego certyfikatów, którymi legitymowali się dystrybutorzy i przedstawiciele. Błędna jest interpretacja przedstawiania się dystrybutorów/przedstawicieli jako przedstawicieli "A"; działali oni bowiem w imieniu i na rzecz "A". Błędna jest argumentacja organów podatkowych odwołująca się do ustawy o zamówieniach publicznych. W procedurze przetargowej każdy oferent do momentu złożenia ofert może i powinien podejmować wszelkie czynności związane z organizowanym przetargiem. Działania takie nie stoją w sprzeczności z ustawą o zamówieniach publicznych. Działania przedstawicieli/dystrybutorów z całą pewnością nie mogą być traktowana jako działania lobbingowe. Skarżąca podniosła, ze organ podatkowy jest niekonsekwentny. Raz uznaje czynności wykonane przez przedstawicieli/dystrybutorów innym razem nie. Nadto, Dyrektor Izby Skarbowej nie zakwestionował umów stanowiących podstawę działania przedstawicieli/dystrybutorów. "A" sp. z o. o. podniosła, że w obrocie gospodarczym funkcjonują usługi, których nie da się udokumentować a jedynym wyznacznikiem realizacji takiej umowy jest zadowolenie kontrahentów. Nie potwierdzają zasadności zarzutów organów podatkowych ustalenia, że w spółce funkcjonuje biuro sprzedaży. W szczególności sformułowano tutaj zarzut, że nie ustalono w sposób precyzyjny zakresu działania tego biura. Strona skarżąca zarzuciła, ze organy podatkowe wyciągnęły błędne wnioski ze sformułowania "sprzęt szyty na miarę". Określenie to, w ocenie strony skarżącej, oznaczało, że sprzęt ten był na tyle uniwersalny, że mógł być dostosowany do potrzeb każdego odbiorcy. Błędny jest także wniosek, że skoro "A" sp. z o. o. od 1991 r. należała do głównych dostawców "B" S.A. to wszelkie kontakty, zamówienia i umowy powinny być zawierane bez udziału przedstawicieli/dystrybutorów. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę stwierdził, że zarzuty skargi w zakresie w jakim kwestionują ustalenie dodatkowego zobowiązania są chybione, albowiem zaskarżona decyzja ani decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera takiego rozstrzygnięcia. W decyzjach tych nie kwestionowano także wykonania usług akwizycji oraz prac związanych z uruchamianiem central "A". "A" sp. z o. o. pismem z dnia 2 października 2006 r. wniosła o zawieszenie postępowania sądowo – administracyjnego wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy niniejszej zależy od wyniku innego, toczącego się postępowania sądowo – administracyjnego zawisłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku (Sygn. akt I SA/Gd 210/06 i I SA/Gd 211/06). Ponadto, zależy od rozstrzygnięcia pytania prejudycjalnego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Sygn. akt I SA/Łd 1089/05). Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odroczenie, na termin z urzędu, rozprawy wyznaczonej w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie Sygn. akt I SA/Gd 369/06 miała miejsce publikacja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Orzeczenie we wskazanej sprawie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga "A" sp. z o. o. nie zasługuje na uwzględnianie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty podniesione w skardze, w istocie nie odnoszą się do zakresu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją dokonał bowiem korekty rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w związku ze zmianą podatku do przeniesienia wynikającą z decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. W ocenie Sądu, nie jest zatem celowe odnoszenie się do zarzutów dotyczących przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług bowiem zaskarżoną decyzją zobowiązanie takie nie zostało ustalone. Z tego samego powodu zbędne jest ustosunkowanie się do zarzutu kwestionującego uprawnienie organów organ do ustalenia dodatkowego zobowiązania. Przechodząc do oceny zarzutów kwestionujących zasadność pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony stwierdzić należy, że zarzuty te nie dotyczą zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej nie rozstrzygał, bowiem o pozbawieniu podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, ale dokonał korekty rozliczenia tego podatku z tego powodu, że kwota do przeniesienia na następny miesiąc wykazana przez podatnika w kwietniu 2000 r. została określona w innej wysokości. Sąd przyjął, że zarzuty podniesione w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2000 r. dotyczą zasadności zakwestionowania faktur dokumentujących usługi akwizycji oraz prac związanych z uruchamianiem central "A" w rozliczeniu za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, co niewątpliwie skutkuje na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Dlatego też Sąd uznał za uzasadnione odnieść się do tych kwestii w niniejszym wyroku. W ocenie Sądu, zarzuty kwestionujące prawidłowość oceny dokonanej przez organy podatkowe w zakresie w jakim uznały one, że faktury wystawione przez dystrybutorów/przedstawicieli z tytułu akwizycji dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane, nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Dyrektor Izby Skarbowej w poczynionych ustaleniach faktycznych uwzględnił, że strona skarżąca zawarła z wymienionymi wyżej podmiotami umowy dystrybucyjne oraz ich treść, zakreślającą rynki sprzedaży, na których mieli funkcjonować dystrybutorzy/przedstawiciele. W umowach określono także, że dystrybutor/przedstawiciel jest zobowiązany do oferowania sprzętu potencjalnym nabywcom, reprezentowania producenta, współpracy z producentem w zakresie zdobywania rynku. Zatem, podstawą świadczenia usług przez przedstawicieli/dystrybutorów była umowa dystrybucyjna oraz certyfikat. Spółka "A" prowadzone przez dystrybutorów/przedstawicieli działania powiązała ze sprzedażą na rzecz konkretnych kontrahentów. Ograny obu instancji słusznie przyjęły, że w tak ustalonym układzie podmiotów biorących udział w transakcji koniecznym jest zbadanie dokumentacji tych podmiotów w aspekcie usług akwizycji świadczonych przez przedstawicieli/dystrybutorów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego trafnie wywiedziono, że kontakty handlowe pomiędzy "A" sp. z o. o. a kontrahentami odbywały się, w zakresie zakwestionowanych faktur, bez pośrednictwa dystrybutorów/przedstawicieli. Przesłuchany w charakterze świadka W.F. – pełnomocnik firmy "C" I.W.–F. potwierdził, że w kontaktach z potencjalnymi klientami przedstawiali się jako przedstawiciele firmy "A", bezpośrednio w procedurze przetargu brali udział inni pracownicy skarżącej, zaś ich rola polegała na tym, aby na etapie przygotowania przetargu nie było zapisów wykluczających "A". Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że podnoszona w skardze kwestia definicji lobbingu nie ma istotnego znaczenia dla ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w tej sprawie. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut błędnego zastosowania ustawy o zamówieniach publicznych, w sytuacji, gdy nabywcy nie mogli dokonać zakupu w innym trybie, nie naruszając przepisów tej ustawy. Przyjęcie, że przetargi zostały przez kontrahentów spółki "A" przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami stanowiło jeden z istotnych elementów oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wniosku, że czynności przedstawicieli nie były wykonywane. W ocenie Sądu organy prawidłowo dokonały oceny działań oraz roli Biura Sprzedaży działającego w strukturze organizacyjnej skarżącej. Biuro to było odpowiedzialne za sprzedaż poczynając od badania rynku, przez przygotowanie oferty aż do zawarcia umowy. Ustalenie to wynika z dokumentów wewnętrznych skarżącej. Zatem, to skarżąca powinna wykazać, że czynności te wykonywane były przez inne osoby pomimo wyraźnego przypisania tych funkcji dla Biura Sprzedaży. Na brak potrzeby akwizycji wskazuje także inna, prawidłowo ustalona okoliczność. Centrale telefoniczne dostarczane przez "A" sp z o. o. są unikatowe, dedykowane pod precyzyjnie określone potrzeby klienta. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest, że rozbudowa lub modernizacja tych central, czy też sieci telefonicznej opartej na tych centralach determinowała współpracę z "A". Zatem akwizycja wskazanych podmiotów w tym stanie faktycznym nie była celowa. Nie można uznać za trafny zarzutu, że organy oparły się na dosłownym brzmieniu umów dystrybutorskich, pomijając zamiar stron i cel każdej umowy. Treść umów nie jest sporna, zatem dowodzenie, że wbrew ich treści dotyczyły one "samozatrudnienia" byłych pracowników spółki nie może być skuteczna. Dyrektor Izby Skarbowej, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej prawidłowo ustalił, że strona skarżąca nie wykazała, że czynności opisane w zakwestionowanych fakturach zostały wykonane. Ustalenie to miało w sprawie znaczenie podstawowe, zatem Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie nie czynił dalszych ustaleń, co pozwala uznać jako bezzasadne zarzuty skargi dotyczące ustalenia pozorności umów, bo w istocie ustaleń takich w sprawie organy podatkowe nie dokonywały. W świetle umów zawartych z dystrybutorami/przedstawicielami prawidłowo zostały sformułowane pytania skierowane do kontrahentów o ewentualny udział w zawarciu kontraktów osób trzecich. Podkreślić w tym miejscu należy, że Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w sytuacji gdy kontrahent wskazywał na jakikolwiek udział dystrybutorów/przedstawicieli w zawarciu konkretnego kontraktu to brak jest wystarczających podstaw do kwestionowania faktur. W ocenie Sądu organy podatkowe trafnie uznały, że ogólna umowa regulująca warunki współpracy nie może zastąpić dowodów wykonania poszczególnych czynności. Powyższe stanowisko nie podważa zasady swobody zawierania umów odnosi się natomiast do podstawowych zasad dowodowych. Organy podatkowe słusznie zwróciły też uwagę na brak notatek, korespondencji lub projektów przygotowanych ofert. Organy dokonując oceny faktur wystawionych przez "D" sp. z o. o. dokumentującej zapłatę za wykonanie prac związanych z uruchomieniem central, zebrały obszerny materiał dowodowy dotyczący zarówno wykonawcy, jak i podwykonawców oraz przyjętych przez skarżącą procedur określających wymóg przeszkolenia do wykonania takich prac oraz regulujących proces produkcyjny obejmujący również etap montażu i uruchomienia. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo, w granicach określonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić należy, że zarówno prezes spółki "D" E.K., jak i podwykonawcy zeznali, że usług nie wykonywali. Zeznania tych świadków zasadnie uznano za wiarygodne w tej części, jako że nie zostało udokumentowane przez skarżącą, aby wskazane osoby zostały przeszkolone w zakresie wykonania prac związanych z uruchomieniem central "A". Specyfika produkcji była przyczyną, dla której strona skarżąca opracowała dokument wewnętrzny - Procedurę Sterowania Procesem Produkcyjnym 1 nr ewidencyjny P-09-00-01l .Czynności montażowe zespołów elektronicznych, jak i wyrobów seryjnych zostały szczegółowo opisane przez określenie wymogów dotyczących testowania, dokumentacji konstrukcyjnej, czynności wykonywanych przez pracowników Działu Montażu, wstępnego uruchomienia, ostatecznej kontroli technicznej i zasad ochrony ESD określonych w Instrukcji Ochrony ESD I - 09-0007. Wiarygodne w kontekście powyższych dokumentów są zeznania świadka K.l. z dnia 20 maja 2003r., który w czasie od 1 stycznia 1999 r. do 31 października 2001 r. jako początkowo dyrektor do spraw produkcji, potem jako prokurent był odpowiedzialny za pion produkcji i techniki. W tej sytuacji twierdzenia, że wyjątkowo odstąpiono od obowiązującej procedury, bo w takich kategoriach należy odczytywać wywody strony skarżącej dotyczące udziału osób trzecich w pracach związanych z uruchomieniem central, na podatniczce spoczywa ciężar szczególnej staranności dowodzenia, że prace dokumentowane sporną fakturą zostały faktycznie wykonane. Zarzut dotyczący nieuwzględnienia generalnej umowy o współpracy pomiędzy stroną skarżącą a spółka "D" nie jest zasady, gdyż podstawą wystawienia spornej faktury mogą być wyłącznie czynności faktycznie wykonane. Istotne jest wskazanie, że sprawa niniejsza dotyczy podatku od towarów i usług, nie zaś podatku dochodowego do osób prawnych. Każde z rozstrzygnięć ma charakter odrębny i samodzielny, prawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 19 ust. 1 w zw. z § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., nie zaś art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W sytuacji gdy została wystawiona faktura stwierdzająca czynności, które przez wystawcę faktury nie zostały wykonane , dokument taki nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Złożony przez stronę skarżącą wniosek o zawieszenie postępowania uzasadniony wskazaniem, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania zawisłego przed WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 210/06 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 kwietnia 1999r. do 31 marca 2000r. i I SA/Gd 211/06 w przedmiocie odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych nie został uwzględniony. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 17 października 2006r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania, uznając, że rozstrzygnięcie w sprawie w przedmiocie podatku od towarów i usług nie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, zatem nie zachodzą przesłanki określone w art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Postępowania w sprawach wyżej wskazanych mają odrębny charakter, organy dokonują oceny w każdej ze spraw zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, przepisy postępowania określają formalne wymogi uzasadnienia i odrębne tryby zaskarżenia. Sąd nie uwzględnił również wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania z uwagi na zależność wyniku niniejszej sprawy od rozstrzygnięcia pytania prejudycjalnego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości skierowanego w dniu 15 lutego 2006r. przez WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1089/05 w sprawie legalności nakładania sankcji VAT na polskich podatników. Oddalając wniosek o zawieszenie postępowania Sąd uwzględnił stan faktyczny sprawy sprzed akcesji i uznał za istotne, że skutki wadliwego rozliczenia podatku od towarów i usług są identyczne w przepisach uchylonej ustawy obowiązującej w styczniu 2000r. i w nowej ustawie z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, zatem sytuacja podatnika nie ulega zmianie, w szczególności pogorszeniu, zatem nie ma przeszkód do przyjęcia ciągłości prawnej tej instytucji (uchwała NSA z dnia 12 września 2005 r., Sygn. I FPS). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.