I SA/Gd 618/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1610/16 w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1610/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. J. (dalej: "strona", "skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (dalej: "Dyrektor") z dnia 27 września 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 13 marca 2019 r. B. J. wniosła do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1610/16. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na nowy, kluczowy dowód w sprawie, tj. pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia 5 marca 2019 r. (otrzymane 12 marca 2019 r.) na okoliczność nieważności egzekucji i postanowienia Dyrektora oraz nieważności orzeczenia Sądu o słuszności egzekucji. Strona podała, że z treści tego pisma wynika, iż w 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wystawił 15 tytułów wykonawczych, do dziś nie doręczonych skarżącej, które zostały wystawione na nieistniejącą firmę z żądaniem od skarżącej zapłaty indywidualnych dobrowolnych składek zdrowotnych od dnia przejścia na emeryturę, co jest pozbawione podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 P.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 P.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 P.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała na podstawę wznowieniową z art. 273 § 2 P.p.s.a., tj. na późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Takim nowym dowodem wskazanym przez skarżącą w treści skargi o wznowienie postępowania miało być pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w [...] z dnia 5 marca 2019 r. Należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 3 P.p.s.a., bowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271-273 P.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzucenia (por. np. postanowienia NSA z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13, LEX nr 1363475, z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I GSK 71/12, LEX nr 1136545 i z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1722/11, LEX nr 1149227). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano powyżej - przywołany jako podstawa do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania sądowego środek dowodowy powstał w dniu 5 marca 2019 r. Tymczasem środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. np. postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 2135/10, LEX nr 742337 i z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 689/05, LEX nr 209431). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych i przepisów prawa materialnego, gdyż skarga o wznowienie postępowania może być oparta wyłącznie na podstawach wskazanych w dziale VII ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi, a na wystąpienie żadnej z nich w istocie strona nie wskazała. Biorąc pod uwagę, że wniesiona przez B. J. skarga nie opierała się na ustawowej podstawie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.