I SA/Gd 680/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 28 października 2016 r. M.W. (dalej: wnioskodawca, skarżący), wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest rolnikiem posiadającym 13 ha gospodarstwa rolnego gruntów ornych i łąk. W roku 2000 kupił działkę rolną, w celu stworzenia usług agroturystycznych. Jednak z uwagi na brak zdolności kredytowej nie otrzymał wsparcia finansowego ze strony banków, potrzebnego do realizacji tego planu. Niska klasa bonitacyjna nabytego gruntu oraz podłoże piaszczysto-żwirowe powodowały niską opłacalność produkcji rolnej. Przez 10 lat grunt rolny leżał odłogiem. W 2010 r. wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż. Jednak sytuacja na rynku nieruchomości powodowała, że było brak ofert, które mogłyby zwrócić poniesione koszty zakupu tego gruntu. W 2012 r. wnioskodawca zdecydował się na dokonanie podziału części gruntu na działki budowlane. Przeprowadził wymaganą procedurę, opracował projekt na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej. Następnie zlecił wykonanie robót budowlanych przedsiębiorstwu specjalistycznemu. Z uwagi na brak środków finansowych na ten cel, w umowie z wykonawcą wnioskodawca uzgodnił, że kompensatą za wykonane prace będzie część terenu jako działki nieuzbrojone. W uzupełnieniu wniosku wskazano następujące informacje. Dla gruntu, który ma być przekazany wykonawcy jako zapłata za wykonanie robót budowlanych nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie tego terenu to działki budowlane nieuzbrojone. Ww. grunt jest objęty podziałem na działki budowlane. Dla ww. gruntu została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Podział gruntu i jego przekwalifikowanie na działki budowlane nastąpiło na wniosek wnioskodawcy. Dla terenu obejmującego wydzielone działki budowlane nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego. Dla wydzielonych działek budowlanych została wydana decyzja o warunkach zabudowy. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy podczas rozliczenia z wykonawcą robót w ramach kompensaty działek na rzecz przedsiębiorstwa oraz podczas ewentualnej dalszej sprzedaży działek w przyszłości, wnioskodawca powinien zapłacić podatek od towarów i usług? Czy poprzez wspomniane czynności wnioskodawca stał się "płatnikiem" podatku od towarów i usług? Zdaniem wnioskodawcy, nie jest osobą, która jest handlowcem nieruchomościami. Wnioskodawca wskazał, że grunt rolniczy kupił 16 lat temu w celu dalszego rolniczego użytkowania, a względy, o których nie wiedział w chwili zakupu spowodowały inny przebieg wydarzeń niż planował. Dodał, że był przekonany, że kupiony grunt wystarczy jako zastaw dla banku w celu otrzymania kredytu. Wnioskodawca przywołał wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. (I FSK 3/07), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009 r. (I SA/Bd 692/08), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2009 r. (I SA/Wr 98/09) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r.(I FSK 1118/11). Sądy w powyższych wyrokach stwierdziły, że warunkiem koniecznym do uznania, że dana osoba działa w charakterze "płatnika" podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa ona jako producent, handlowiec i nabyła grunt w celach jego dalszej odsprzedaży. W sytuacji, gdy grunty nabywane są na cele własne a nie z przeznaczeniem na działalność handlową, ich sprzedaż zarówno w całości, jak i w części, z zyskiem lub bez niego, nie mogą być uznane za działalność handlową skutkującą uznaniem podmiotu za "płatnika" VAT. Wnioskodawca zauważył, że NSA podkreślił, że aby przesądzić o opodatkowaniu danej czynności należy każdorazowo ustalić, w odniesieniu do konkretnej czynności, że podmiot działał w charakterze "płatnika" VAT. W wydanej w dniu 20 grudnia 2016 r. interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016r. poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl ust. 2 powyższego artykułu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy). Przez sprzedaż z kolei rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22 ustawy). Organ wskazał, że odpłatną dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany barterowej. Barter (umowa barterowa) jest to tzw. umowa nienazwana, czyli nie ma określonej prawem definicji, jednak biorąc pod uwagę powszechnie przyjętą definicję barteru, można uznać, że pojęcie to częściowo definiuje art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Barter w rozumieniu powszechnym z kolei to wymiana bezgotówkowa, czyli zamiana towaru (bądź usługi) za towar (bądź usługę). Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wynika, że zapłata musi być wyrażalna w formie pieniężnej, choć niekoniecznie w jednostkach pieniężnych (może to być np. świadczenie usługi lub dostawa towarów). Podstawą opodatkowania jest zapłata faktycznie otrzymana (którą ma otrzymać podatnik), a nie wartość oszacowana według obiektywnych kryteriów (m.in. wyroki w sprawie C-33/93 czy C-154/80). W świetle art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Uwzględniając definicję działalności gospodarczej, organ stwierdził, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana jest przez podmiot, który działa w charakterze podatnika w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. Wskazując na wydany w dniu 15 września 2011 r. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, organ stwierdził, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Ponadto organ zwrócił uwagę na wyrok TSUE z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 Finanzamt Uelzen przeciw Dieter Armbrecht - dotyczącym kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. TSUE stwierdził, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania. Następnie organ przytoczył treść art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 9, art. 2 pkt 33, art. 113 ust. 1, 2, 5 i ust. 13 pkt 1 lit. d) u.p.t.u. W wyniku analizy przedstawionych okoliczności sprawy na tle przywołanych regulacji prawnych oraz przywołanego orzecznictwa sądowego organ stwierdził, że czynność przekazania części gruntu przedsiębiorstwu w zamian za wykonanie robót budowlanych stanowi dostawę towarów rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u. i stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W transakcji tej wnioskodawca - wbrew jego stanowisku - wystąpił w charakterze podatnika VAT, gdyż podjął aktywność, która wykraczała poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (tj. dokonał podziału gruntu na działki, wystąpił o przekwalifikowanie na działki budowlane, uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, opracował dla tych działek projekt sieci wodno-kanalizacyjnej). Czynności wnioskodawcy i angażowane przez niego środki wskazują zatem na aktywność charakterystyczną dla działań podejmowanych przez handlowca. W konsekwencji, transakcja przekazania części objętego podziałem gruntu na rzecz przedsiębiorstwa podlegała opodatkowaniu według stawki 23%. Był to bowiem grunt przeznaczony pod zabudowę, co oznacza, że nie miał zastosowania przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. zwalniający od podatku transakcje dotyczące terenów innych niż budowlane. W powyższym zakresie wnioskodawca nie mógł również korzystać ze zwolnienia podmiotowego, ponieważ art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) u.p.t.u. wyłącza taką możliwość w odniesieniu do dostaw terenów budowlanych. Odnosząc się do planowanych w przyszłości transakcji sprzedaży wydzielonych działek budowlanych organ stwierdził, że rozstrzygnięcie jest analogiczne, tym bardziej, że w stosunku do tych działek wnioskodawca kontynuował aktywność charakterystyczną dla działań handlowca - działki te zostały uzbrojone w sieć wodno-kanalizacyjną. Zatem planowana w przyszłości sprzedaż kolejnych działek budowlanych będzie opodatkowana według stawki 23%. Ustosunkowując się do twierdzenia wnioskodawcy, że grunt nabył w celach rolniczych, a nieznane wcześniej okoliczności spowodowały zmianę pierwotnych zamiarów, organ wyjaśnił, że w świetle przywołanych orzeczeń TSUE oraz mając na uwadze podjęte przez wnioskodawcę działania, zamiar z jakim nabył przedmiotowy grunt nie może być decydującym kryterium oceny konsekwencji podatkowych (lub ich braku) opisanych transakcji. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą interpretację, uznając ją za błędną. Wskazał, że brak jest przesłanek do uznania jego aktywności za realizowaną w ramach działalności gospodarczej. Trudno uznać, że grunt zakupiony 17 lat wcześniej jest towarem handlowym. Nie wskazuje to na zakup towaru z zamiarem jego odsprzedaży. Zdaniem skarżącego, przekształcił on swój majątek prywatny wydzielony z jego gospodarstwa rolnego a na pozostałej części gospodarstwa zamierza dalej prowadzić działalność rolniczą. Procedura przekształcania terenu rolnego w budowlany jest taka sama zarówno dla osoby przekształcającej swój majątek prywatny jak i dla przedsiębiorcy zajmującego się tą czynnością profesjonalnie. Zatem nie można uznać, że kroki poczynione przez skarżącego w tym celu mają charakter profesjonalny. Także fakt, że przekształcenie gruntu miało miejsce jeden raz i że skarżący nie zamierza w przyszłości nadawać tej czynności charakteru ciągłego nie wskazuje na prowadzenie aktywności gospodarczej. Planowana sprzedaż nieruchomości gruntowych jest pierwszą sprzedażą w życiu skarżącego. W myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., to właśnie nadanie częstotliwości danej czynności jest podstawowym kryterium w uznaniu danego podmiotu za prowadzącego działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. Spór w sprawie dotyczy prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dla rozstrzygnięcia spornego zagadnienia niezbędne jest przypomnienie zasadniczych wskazówek wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). W orzeczeniu tym TSUE zajął stanowisko, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ponadto TSUE wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Jak dalej zauważył Trybunał, w wypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, czyli – będącego jego odpowiednikiem w Polsce – art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Pojęcie działalności gospodarczej, zdefiniowane w tych normach, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 u.p.t.u.), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (pkt 40 wyroku). Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W następstwie wydanego wyroku Trybunału ukształtowała się jednolita linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie spornego problemu. Wskazać przykładowo należy na wyroki z 7 października 2011 r., I FSK 1289/10; z 18 października 2011 r., I FSK 1536/10; z 9 listopada 2011 r., I FSK 1656/11; z 10 listopada 2011 r., I FSK 13/11; z 16 listopada 2011 r., I FSK 110/11; z 16 listopada 2011 r., I FSK 1654/11; z 19 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1702/13 czy z 28 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1899/13. Tym samym stracił na aktualności odmienny pogląd w tej mierze, zaprezentowany w wyroku składu siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, powtórzony w skardze. Kierując się wytycznymi wskazanymi przez TSUE należy więc ocenić, czy z przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że skarżący planując sprzedaż działek gruntu, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Pozytywne ustalenia skutkowałyby koniecznością uznania skarżącego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy, a więc za podatnika VAT. Ocena przeciwna skutkować musi przyjęciem, że sprzedaż następowała w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne wskazują, że skala aktywności, zorganizowanych działań podejmowanych przez skarżącego a mających na celu przygotowanie gruntów do sprzedaży jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Świadczą o tym czynności przygotowawcze, jakie skarżący poczynił, a polegające na dokonaniu podziału gruntu na działki, wystąpieniu o przekwalifikowanie na działki budowlane, uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, opracowaniu dla tych działek projektu sieci wodno-kanalizacyjnej. Organ słusznie ocenił, że powyższe działania nie stanowiły zwykłego wykonywania prawa własności (zarządu majątkiem prywatnym), ale świadczyły o wykonywaniu działalności z zakresu zawodowego obrotu nieruchomościami. Wszystkie te czynności podjęte z inicjatywy lub na wniosek skarżącego odbiegały od tych związanych ze zwykłym zarządem majątkiem prywatnym. Podejmowane czynności były przemyślane i odpowiednio przygotowane. Bezspornie noszą więc znamiona zorganizowanego przedsięwzięcia, były również czynnościami powtarzalnymi i prowadzonymi w taki sposób, że będą tworzyć one pewną całość ukierunkowaną na uzyskanie zysku. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że planowane transakcje należy kwalifikować jako rozporządzenie majątkiem prywatnym. Majątkiem osobistym jest, jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE (Przegląd Podatkowy z 2005 r. nr 6, str. 50), mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Okoliczności sprawy nie wskazują, aby działki zostały wyodrębnione na własne potrzeby, lecz z zamiarem ich sprzedaży. Należy jeszcze raz podkreślić, że w sprawie trzeba wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności towarzyszące działalności prowadzonej przez skarżącego, które wskazują na profesjonalizm działania w celu realizacji zysku z określonego źródła. Twierdzenie, że osoba sprzedająca grunt nie ma zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, jest niewystarczające do uznania, że zbycie nie ma cech działalności gospodarczej. Status podatnika VAT ma charakter obiektywny i wynika z oceny działań podejmowanych przez dany podmiot, bez względu na jego deklaracje w tym zakresie. Jest to zrozumiałe, gdyż odmienna ocena prowadziłaby do skutku, w którym to wola podmiotu decydowałaby o zasadach opodatkowania – o tym, czy będzie, czy nie, podatnikiem. W efekcie nie mogły zostać uwzględnione zarzuty skarżącego oparte na argumentacji o braku zamiaru sprzedaży nieruchomości towarzyszącego jej nabyciu. Kwestia motywacji skarżącego, jego planów wobec nabytej nieruchomości, nie miała istotnego znaczenia dla oceny, czy zbywając przedmiotowe działki działała jak handlowiec. Zamiar, jako wyraz wewnętrznej motywacji osoby do podejmowania określonych działań, wyraża co najwyżej uzasadnienie na moment podejmowania decyzji i nabycia nieruchomości. Tymczasem ustalenie, czy podejmowane działania kwalifikują daną osobę z tego tytułu do bycia podatnikiem VAT zależy już od kryteriów obiektywnych, które pozwalają ustalić, w oderwaniu od subiektywnych stwierdzeń, że podmiot działał w takim charakterze przy sprzedaży działek. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił. [pic]