I SA/Gd 690/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 rok oddala skargę. I SA/Gd 690/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 sierpnia 2004 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Skarżącemu A. W. wysokość odsetek za zwłokę (na dzień wydania decyzji) od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie 18 883,70 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 18 października 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 53, art. 53a, art. 54 § 1 pkt 6 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 700/04 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ odwoławczy określił sporne odsetki w nieprawidłowej wysokości (błędnie naliczając je do 17 stycznia 2000 r.), na skutek niewłaściwego zastosowania przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240, poz. 2063). WSA podkreślił, że wykładnia zawartych w rozporządzeniu przepisów nie może pozostawać w sprzeczności z zasadami naliczania odsetek od zaległości, wynikającymi z Ordynacji podatkowej, jak również pomijać istoty zaliczki, w tym - określonych przepisami ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - zasad rozliczania zaliczek i samego podatku. Sąd wskazał, że nieuiszczona w terminie płatności zaliczka staje się zgodnie z art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową. W podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek wpłaty zaliczek dotyczy poszczególnych miesięcy, zatem każda uszczuplona zaliczka staje się odrębną zaległością podatkową. Zaległości te istnieją do czasu ich rozliczenia w zeznaniu rocznym, składanym zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku. W tym samym terminie podatnicy są obowiązani wpłacić różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego z zeznania a sumą należnych za dany rok zaliczek. W tym momencie ustaje byt prawny zaliczki na podatek, a organ podatkowy nie może już domagać się od podatnika zapłaty zaliczek na podatek, lecz samego podatku. Odsetki od zaliczek powinny być zatem liczone tylko do tego momentu, a po tym terminie – w myśl art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej – od zaległości w samym podatku. A. W. skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i wniósł o przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 28 lutego 2008 r., w sprawie II FSK 21/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W tym miejscu wskazać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r., w sprawie sygn. akt II FSK 20/07 oddalił również skargę kasacyjną A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 699/04, którym oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2004 r., nr [...] w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 sierpnia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na wstępie swoich rozważań organ odwoławczy przywołał brzmienie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f., regulujących zasady naliczania i płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 6 u.p.d.o.f.) oraz przepisów Ordynacji podatkowej odnoszących się do kwestii zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę (art. 51 § 1 i § 2, art. 53 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Wskazał także, że zgodnie z art. 53a Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Z przedstawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej danych dotyczących wysokości zaliczek za poszczególne miesiące 1998 r. wynika, iż należne (ustalone przez organ odwoławczy w ciągu narastającym) zaliczki w okresie od stycznia do sierpnia 1998 r. nie przekroczyły określonego przez ten organ (decyzją z dnia 18 października 2004 r.) w kwocie 93 844,70 zł należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za ww. rok. Natomiast należna zaliczka za wrzesień 1998 r. przewyższyła należny podatek o kwotę 17 484,60 zł. Za miesiące październik i listopad 1998 r. nieuregulowane w terminie zaliczki w części przekraczającej wysokość podatku należnego wyniosły odpowiednio: 35 475,80 zł i 44 462,20 zł. Następnie organ odwoławczy podał sposób naliczenia odsetek od powyżej ustalonych kwot, wskazując, iż w myśl art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był zobowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organ podatkowego. W rozpatrywanej sprawie termin ten zakreślony został w art. 44 ust. 6 u.p.d.o.f., w świetle którego zaliczki miesięczne za okres od stycznia do listopada uiszcza się do dnia 20 następnego miesiąca, a za grudzień – do 20 grudnia. Natomiast termin końcowy naliczania odsetek z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy wyznacza dzień złożenia zeznania podatkowego (w niniejszej – 30 kwietnia 1999 r.). W dalszej części uzasadnienia decyzji Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił wysokość odsetek za poszczególne miesiące, podając każdorazowo okres biegu odsetek, ilość dni w okresie rozliczeniowym oraz obowiązującą stawkę odsetek. Łączna wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy na dzień 30 kwietnia 1999 r. określona została przez organ odwoławczy w kwocie 39 124 zł. Ze względu na niemożność wydania decyzji na niekorzyść odwołującego się, z uwagi na treść art. 234 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik A. W. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Podniósł zarzut naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wskazał, że wprawdzie Sąd wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006 r. uchylił wyłącznie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej to jednak z treści uzasadnienia wynika, że organy podatkowe obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. oraz Ordynacji podatkowej i określiły wysokość odsetek w sposób nieprawidłowy. Wobec takiego stanu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej – zdaniem pełnomocnika – zobowiązany był do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji wydanej, tak jak i decyzja organu odwoławczego, z naruszeniem prawa materialnego. Pełnomocnik skarżącego zakwestionował także prawidłowość określenia w zaskarżonej decyzji wysokości odsetek poprzez błędne przyjęcie, że wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące roku 1998 zadeklarowana została przez Skarżącego w wysokości niższej od należnej. Podniósł również, że wraz z upływem roku podatkowego niezapłacone przez Skarżącego zaliczki na podatek dochodowy stały się w całości elementem należnego podatku za rok 1998, przekształcając się w zobowiązanie podatkowe za ten rok. Tym samym wygasł obowiązek ich zapłaty. Z tych przyczyn organy podatkowe naruszyły art. 53 § 1-4 i art. 53a Ordynacji podatkowej oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. Ponadto, w ocenie pełnomocnika zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji nie spełnia wymogów określonych we wskazanych przepisach, a w konsekwencji strona nie została poinformowana o przesłankach rozstrzygnięcia. Pozostałe zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania poprawności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w związku z wniesioną przez podatnika skargą o wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 21/07. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II FSK 768/08 i II FSK 769/08) w sprawach o wznowienie postępowań sądowych zakończonych wyrokami tego Sądu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 20/07 i II FSK 21/07. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006 r., w sprawie sygn. akt I SA/Gd 700/04, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2004 r. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97 (publ. OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną przez sąd na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, iż oznacza to, że (...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (...). Przy czym przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. pogląd S. Hanuska (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318-319, przywołany przez A. Kabata (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA 1089/99 przywołany przez J.P. Tarno (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.223). Podkreślić przy tym należy, że naruszenie przez organ podatkowy art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej jest naruszeniem prawa stanowiącym postawę do wniesienia skargi kasacyjnej (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 347). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skład orzekający nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 30 czerwca 2006 r. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w powołanym wyroku Sąd podkreślił, iż organy podatkowe niewłaściwie zastosowały przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach poprzez ograniczenie się jedynie do gramatycznego jego rozumienia. Wskazał, że wykładnia przepisów zawartych w tym rozporządzeniu nie może pozostawać w sprzeczności z zasadami naliczania odsetek od zaległości, które wynikają z Ordynacji podatkowej oraz istotą zaliczki, zasadami rozliczania zaliczek i samego podatku określonych przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, przy czym zaliczkę za grudzień, w wysokości należnej za listopad, uiszcza się w terminie do 20 grudnia (art. 44 ust. 6 u.p.d.o.f.). W związku z tym, iż obowiązek wpłaty zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy poszczególnych miesięcy, to każda uszczuplona zaliczka staje się – w myśl art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej – odrębną zaległością podatkową. Zaległości te istnieją do czasu ich rozliczenia w zeznaniu rocznym, składanym w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku (art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f.). W tym samym terminie podatnicy są obowiązani wpłacić różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego z zeznania a sumą należnych za dany rok zaliczek (art. 45 ust. 4 u.p.d.o.f.). Dalej Sąd wywiódł, że odsetki od zaliczek na podatek i odsetki od samego podatku (podobnie jak zaliczki na podatek i sam podatek) to instytucje, które w czasie wzajemnie się wykluczają. W konsekwencji przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. ma zastosowanie do tych stanów faktycznych, w których zaliczki na podatek są jeszcze wymagalne. Później, gdy wymagalny stał się sam podatek, odsetki powinny być liczone od zaległości w podatku zgodnie z art. 53 § 4 i art. 53a Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił wskazania zawarte w wyroku Sądu i przeprowadził postępowanie zgodnie z zawartą w nim oceną prawną. Wobec oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 699/04 skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2004 r. w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998 ustalenia dokonane przez Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie różnicy pomiędzy wysokością zadeklarowanych i wpłaconych przez podatnika zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące tego roku a wysokością należnych i nieuregulowanych w terminie zaliczek z tego tytułu uznać należy za prawidłowe. Nie budzi także wątpliwości sposób naliczenia przez organ podatkowy odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy. Ich wysokość określona została z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku z dnia 30 czerwca 2006 r., co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ drugiej instancji w sposób przejrzysty przedstawił kwoty odsetek za poszczególne miesiące, podając każdorazowo okres ich biegu, ilość dni w okresie rozliczeniowym oraz obowiązującą stawkę. Łączna kwota odsetek naliczona została do 30 kwietnia 1999 r. Natomiast prezentowane przez pełnomocnika stanowisko, że obowiązek zapłaty nieuregulowanych przez skarżącego zaliczek na podatek dochodowy wygasł wraz z upływem roku podatkowego (wówczas stały się one bowiem w całości elementem należnego podatku za rok 1998, przekształcając się w zobowiązanie podatkowe za ten rok) świadczy o niezrozumieniu istoty sporu. Zawisła przed Sądem sprawa dotyczy kwestii odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy do czasu ich wymagalności, a później – od zaległości w podatku. Zagadnienie to zastało w sposób wyczerpujący i jasny omówione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 700/04, a następnie przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że argumentacja pełnomocnika Skarżącego, w świetle której organ odwoławczy zobowiązany był do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego - a nie utrzymania jej w mocy - nie może się ostać. Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma art. 234 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zawiera zakaz zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji na niekorzyść odwołującego się (zakaz reformationis in peius). Skoro zatem organ odwoławczy ustalił, że łączna kwota odsetek z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy na dzień 30 kwietnia 1999 r. wynosić powinna 39 124 zł, nie zaś jak przyjął organ pierwszej instancji – 18 883,70 zł, to mając na uwadze nie tylko treść art. 234 Ordynacji podatkowej, ale także dyspozycję art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej zaskarżone rozstrzygnięcie uznać trzeba za prawidłowe. Przypomnieć jedynie należy, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w ściśle przewidzianych prawem okolicznościach, z których żadna w niniejszej sprawie nie zaistniała. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia w zakresie elementów, jakie powinna zawierać prawidłowa decyzja podatkowa, a które wymienione zostały w art. 210 Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył brzmienie wszystkich mających w niniejszej sprawie zastosowanie przepisów prawa oraz w sposób klarowny (w formie tabeli) zobrazował sposób naliczenia spornych odsetek. W tej części decyzja organu odwoławczego nie budzi zastrzeżeń Sądu. Natomiast podniesione zarzuty dotyczące zasadności odmowy zawieszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowania odwoławczego pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wskazać jedynie należy, że skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego (w związku z wniesioną przez podatnika skargą o wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 21/07) została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 10 listopada 2009r. w sprawie I SA/Gd 689/08 - skargę oddalił. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. EK